Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιάκωβος
Ιάκωβος 2 — με τον Μπάρνς
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Στο σαφές ερμηνευτικό πνεύμα της προτεσταντικής υποτροφίας του δέκατου ένατου αιώνα, στρεφόμαστε σήμερα στις Σημειώσεις για την Αγία Γραφή του Άλμπερτ Μπάρνς για μια προσεκτική πορεία μέσα από το κεφάλαιο 2 του Ιακώβου. Ο Μπάρνς καθοδηγεί τους αναγνώστες στίχο προς στίχο με προσεκτική προσοχή στη λογική του αποστόλου, το ιστορικό πλαίσιο και τις πρακτικές απαιτήσεις. Η πραγματεία του τονίζει την ενότητα της χριστιανικής πίστης και συμπεριφοράς, δείχνοντας πώς η γνήσια θρησκεία αρνείται την μεροληψία και επιμένει στην ολόψυχη υπακοή. Καθώς ακούμε, αναζητούμε την ίδια ευλάβεια για την Γραφή που διαμόρφωσε το έργο του Μπάρνς και την ίδια επιθυμία να αφήσει το κείμενο να διαμορφώσει την άγια ζωή.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Με ανοιχτές Γραφές διαβάζουμε τώρα ολόκληρο το κεφάλαιο 2 του Ιακώβου. Ας εγκατασταθούν τα λόγια του εμπνευσμένου αποστόλου στην καρδιά πριν εξετάσουμε την έκθεση του Μπάρνς. Διαβάστε αργά, σημειώνοντας τις επανειλημμένες προτροπές για αμερόληπτη αγάπη και συνεπή υπακοή. Ζητήστε από το Πνεύμα να προετοιμάσει τον νου για τις προσεκτικές παρατηρήσεις που ακολουθούν.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Μπάρνς ανοίγει διαιρώντας το κεφάλαιο στις τρεις κύριες συζητήσεις του.
Εισαγωγή. Αυτό το κεφάλαιο αποτελείται προφανώς από τρία μέρη, ή συζητούνται τρία θέματα: Ι. Το καθήκον της αμεροληψίας στη μεταχείριση των άλλων, Ιακώβου 2:1-9. Δεν έπρεπε να υπάρχει εύνοια λόγω βαθμού, γέννησης, πλούτου ή ενδύματος. Η περίπτωση στην οποία αναφέρεται ο απόστολος για παράδειγμα αυτού είναι εκείνη όπου δύο πρόσωπα θα έρχονταν σε μια συνάθροιση χριστιανών προσκυνητών, το ένα ντυμένο με κομψότητα και το άλλο ταπεινά ενδεδυμένο, και θα έδειχναν ιδιαίτερη εύνοια στο πρώτο, ενώ θα ανέθεταν στο δεύτερο μια πιο ταπεινή θέση.Στη συνέχεια ερμηνεύει τον εναρκτήριο στίχο σχετικά με την απουσία μεροληψίας στην πίστη.
Στίχος 1. Αδελφοί μου - Ίσως εννοώντας αδελφούς με δύο έννοιες - ως Ιουδαίους και ως χριστιανούς. Και στις δύο περιπτώσεις η μορφή προσφώνησης θα ήταν κατάλληλη. Μην έχετε την πίστη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού - Η πίστη είναι το διακριτικό στοιχείο στη χριστιανική θρησκεία, διότι είναι αυτή με την οποία ο άνθρωπος δικαιώνεται, και γι' αυτό έρχεται να ταυτιστεί με την ίδια τη θρησκεία. Σημειώσεις, Α΄ Τιμοθέου 3:9. Το νόημα εδώ είναι: «Μην κρατάτε τέτοιες απόψεις για τη θρησκεία του Χριστού ώστε να σας οδηγούν να δείχνετε μεροληψία προς άλλους λόγω της διαφοράς βαθμού ή εξωτερικών περιστάσεων». Ο Κύριος της δόξας - Ο ένδοξος Κύριος· αυτός που είναι ένδοξος ο ίδιος και περιβάλλεται από δόξα. Δείτε τις σημειώσεις στην Α΄ Κορινθίους 2:8. Ο σκοπός εδώ φαίνεται να είναι να δείξει ότι η θρησκεία ενός τέτοιου Κυρίου δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να ατιμαστεί. Με προσωποληψία - Δηλαδή, δεν πρέπει να δείχνετε προσωποληψία ή να εκδηλώνετε μεροληψία προς άλλους λόγω του βαθμού, του πλούτου, του ενδύματος κ.λπ. Συγκρίνετε Παροιμίες 24:23· Παροιμίες 28:21· Λευιτικό 19:15· Δευτερονόμιο 1:17· Δευτερονόμιο 10:17· Β΄ Χρονικών 19:7· Ψαλμοί 40:4. Δείτε το θέμα εξηγημένο στην Πράξεις 10:34 σημείωση· Ρωμαίους 2:11 σημείωση.Στη συνέχεια πραγματεύεται την αναγκαιότητα υπακοής σε ολόκληρο τον νόμο χωρίς εξαίρεση.
Στίχος 10. Διότι όποιος τηρήσει ολόκληρο τον νόμο - Όλα εκτός από το μοναδικό σημείο που αναφέρεται. Ο απόστολος δεν λέει ότι αυτό συνέβη ποτέ στην πραγματικότητα, αλλά λέει ότι αν συνέβαινε και όμως ένας άνθρωπος είχε αποτύχει σε μόνο μία ιδιαίτερη περίπτωση, θα έπρεπε να κριθεί ένοχος. Η περίπτωση που υποτίθεται φαίνεται να είναι εκείνη ενός ανθρώπου που ισχυριζόταν ότι είχε τηρήσει ολόκληρο τον νόμο. Ο απόστολος λέει ότι ακόμη και αν αυτό γινόταν δεκτό για την ώρα ως αληθές σε όλες τις άλλες απόψεις, όμως, αν είχε αποτύχει σε οποιαδήποτε μία ιδιαίτερη περίπτωση - στο να δείχνει σεβασμό σε πρόσωπα ή σε οτιδήποτε άλλο - δεν θα μπορούσε παρά να θεωρηθεί παραβάτης. Ο σκοπός αυτού είναι να δείξει τη σημασία της απόδοσης καθολικής υπακοής και να εντυπώσει στον νου την αίσθηση του μεγέθους της αμαρτίας από το γεγονός ότι η παράβαση οποιουδήποτε ενός προστάγματος είναι στην πραγματικότητα προσβολή κατά ολόκληρου του νόμου του Θεού.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Μπάρνς πιέζει τη βασική διάκριση σχετικά με τη θέση των έργων μετά τη δικαίωση.
Αν δεν αποδεικνύεται από έργα που αντιστοιχούν στη φύση της, θα είναι βέβαιο ότι δεν υπάρχει αληθινή θρησκεία ή ότι η ομολογούμενη πίστη του δεν αξίζει τίποτα. Η «αφετηρία» από την οποία ο Ιάκωβος βλέπει το θέμα δεν είναι ότι η πίστη είναι περιττή ή άχρηστη, ή ότι ο άνθρωπος δεν δικαιώνεται από την πίστη παρά από τα δικά του έργα, με την έννοια ότι είναι η βάση αποδοχής από τον Θεό· ή, με άλλα λόγια, η θέση από την οποία ο απόστολος παίρνει τη θέση του και από την οποία βλέπει το θέμα δεν είναι πριν δικαιωθεί ο άνθρωπος, για να ερευνήσει με ποιον τρόπο μπορεί να γίνει δεκτός από τον Θεό, αλλά είναι μετά την πράξη της δικαίωσης δια πίστεως, για να δείξει ότι αν η πίστη δεν οδηγεί σε καλά έργα είναι «νεκρή» ή δεν έχει καμία αξία· και ότι στην πραγματικότητα, επομένως, η απόδειξη της δικαίωσης πρέπει να βρεθεί στην καλή ζωή, και ότι όταν αυτό δεν είναι φανερό, όλη η ομολογούμενη θρησκεία ενός ανθρώπου δεν αξίζει τίποτα.Καταλήγει υπογραμμίζοντας ότι οποιαδήποτε μεμονωμένη παράβαση καθιστά κάποιον ένοχο ενώπιον ολόκληρου του νόμου.
Αυτό δεν βεβαιώνει ότι είναι τόσο ένοχος σαν να είχε παραβιάσει κάθε νόμο του Θεού· ή ότι όλοι οι αμαρτωλοί είναι ίσης τάξεως επειδή όλοι έχουν παραβιάσει κάποιον ή περισσότερους από τους νόμους του Θεού· αλλά το νόημα είναι ότι είναι ένοχος παραβίασης του νόμου του Θεού ως τέτοιου· δείχνει ότι δεν έχει το αληθινό πνεύμα υπακοής· έχει εκθέσει τον εαυτό του στην ποινή του νόμου και κατέστησε αδύνατο τώρα να σωθεί από αυτόν. Οι πράξεις υπακοής του σε άλλες απόψεις, όσο πολλές κι αν είναι, δεν θα τον προστατεύσουν από την κατηγορία ότι είναι παραβάτης του νόμου ή από την ποινή του. Πρέπει να θεωρηθεί και να αντιμετωπιστεί ως παραβάτης για εκείνο το αδίκημα, όσο ευθύς κι αν είναι σε άλλες απόψεις, και πρέπει να αντιμετωπίσει την ποινή του νόμου τόσο σίγουρα σαν να είχε παραβιάσει κάθε εντολή. Ένα μέρος του νόμου είναι εξίσου δεσμευτικό με ένα άλλο, και αν ένας άνθρωπος παραβιάσει οποιαδήποτε μία σαφή εντολή, ακυρώνει την εξουσία του Θεού.
Απαντήστε
Απόκριση
Πώς η προτροπή για αμεροληψία αντιμετωπίζει τη μεροληψία που εξακολουθεί να υπάρχει στις εκκλησίες μας; Με ποιους τρόπους η απαίτηση για ολόψυχη υπακοή αποκαλύπτει τομείς όπου δικαιολογούμε μερική συμμόρφωση; Πού βλέπουμε απόδειξη ότι η γνήσια πίστη παράγει τα έργα που απαιτεί ο Ιάκωβος;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Θεέ πολυεύσπλαχνε, δώρησαι ἡμῖν χάριν ἵνα δεχθῶμεν τὸν λόγον τοῦ Ἰακώβου ἀπροσωπολήπτως καὶ πορευθῶμεν ἐν τῇ ὑπακοῇ τῇ πηγάζουσῃ ἐκ ζώσης πίστεως. Διὰ τοῦ Πνεύματός Σου φύλαξον ἡμᾶς ἀπὸ πάσης μορφῆς προσωποληψίας τῆς ἀτιμαζούσης τὸν Κύριον τῆς δόξης, καὶ ἐνίσχυσον ἡμᾶς ἵνα πληρώσωμεν τὸν ὅλον νόμον Σου ἐν τῇ ἐλευθερίᾳ τοῦ εὐαγγελίου. Εἴθε τὰ ἔργα ἡμῶν νὰ ἐπιβεβαιώσωσι τὴν πραγματικότητα τῆς πίστεώς ἡμῶν καὶ νὰ φέρωσι πᾶσαν τιμὴν εἰς τὸν Χριστὸν μόνον. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →