Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ρωμαίους
Προς Ρωμαίους 14 — με το Καθολικό Σχόλιο του Χέιντοκ
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Καλώς ήρθατε σε αυτό το καθημερινό μάθημα που αντλείται από το Καθολικό Οικογενειακό Σχόλιο της Αγίας Γραφής του Χέιντοκ στο κεφάλαιο 14 της Προς Ρωμαίους. Σε αυτούς τους στίχους ο Απόστολος Παύλος καθοδηγεί την πρώιμη Εκκλησία σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο οι ισχυρότεροι και οι ασθενέστεροι πιστοί μπορούν να ζουν μαζί με αγάπη χωρίς κρίση ή σκάνδαλο. Η συλλογή του Χέιντοκ συγκεντρώνει τις γνώσεις του Ουίθαμ, του Τσαλόνερ και άλλων καθολικών σχολιαστών για να φωτίσει την κλήση προς την ειρήνη και την αμοιβαία οικοδόμηση. Καθώς διανύουμε το κείμενο σήμερα, ας βοηθήσει η σοφία του σχολίου να δεχθούμε την Γραφή με ανοιχτές καρδιές και να αυξηθούμε στην ενότητα που επιθυμεί ο Χριστός για την οικογένειά του.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αφιερώστε λίγες ήσυχες στιγμές για να διαβάσετε το κεφάλαιο 14 της Προς Ρωμαίους αργά και προσευχητικά. Ακούστε τον ποιμαντικό τόνο του Παύλου καθώς προτρέπει τους πιστούς να υποδέχονται ο ένας τον άλλον αντί να φιλονικούν για ζητήματα συνειδήσεως. Προσέξτε την έμφαση στο να μην προκαλούμε πτώση σε αδελφό ή αδελφή. Μετά την ανάγνωση, σταματήστε για να αφήσετε τα λόγια να ηρεμήσουν πριν στραφούμε στο καθολικό σχόλιο του Χέιντοκ για βαθύτερη κατανόηση.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χέιντοκ ξεκινά αντιμετωπίζοντας τις διαμάχες σχετικά με τις σκέψεις.
Σχόλιο Καθολικής Αγίας Γραφής του Χέιντοκ Όχι σε διαμάχες για σκέψεις.[1] Δηλαδή, χωρίς να κατηγορούμε ή να κατακρίνουμε τις σκέψεις και τους συλλογισμούς (όπως φαίνεται από το ελληνικό κείμενο) εκείνων των νέων προσηλύτων, που ήταν Ιουδαίοι, και που εξακολουθούσαν να πιστεύουν ότι πρέπει να απέχουν από κρέατα απαγορευμένα από τον ιουδαϊκό νόμο και να τηρούν τις ιουδαϊκές εορτές. Πρέπει να υπομένετε με αγάπη την αδυναμία τέτοιων προσηλύτων. (Ουίθαμ) --- Να είστε τρυφεροί με αυτόν που είναι ασθενής στην πίστη· μην εισέρχεστε σε διαμάχες μαζί του, που μόνο χρησιμεύουν να σβήσουν την αγάπη και να δημιουργήσουν αμετάβλητες προκαταλήψεις.Το σχόλιο εξηγεί στη συνέχεια την ελευθερία να τρώει κανείς τα πάντα.
Να τρώει τα πάντα. Δηλαδή χωρίς να τηρεί τη διάκριση μεταξύ καθαρών και ακαθάρτων κρεάτων, που οριζόταν από τον νόμο του Μωυσή: ο οποίος δεν ήταν πλέον υποχρεωτικός. Μερικοί ασθενείς χριστιανοί, προερχόμενοι από τους Ιουδαίους, όπως συλλέγουμε εδώ από τον απόστολο, δίσταζαν να φάνε τέτοια κρέατα που θεωρούνταν ακάθαρτα από τον νόμο: όπως το χοιρινό κρέας, κ.λπ., τα οποία ο ισχυρότερος τύπος χριστιανών έτρωγαν χωρίς δισταγμό. Τώρα ο απόστολος, για να τους συμφιλιώσει, προτρέπει τους πρώτους να μην κρίνουν ή κατακρίνουν τους δεύτερους, χρησιμοποιώντας την χριστιανική τους ελευθερία· και τους δεύτερους να προσέχουν να μην περιφρονούν ή σκανδαλίζουν τους ασθενέστερους αδελφούς τους, είτε φέρνοντάς τους να φάνε αυτό που κατά συνείδηση νομίζουν ότι δεν πρέπει: είτε δίνοντάς τους τέτοια προσβολή, ώστε να κινδυνεύουν να τους απομακρύνουν από τη χριστιανική θρησκεία. (Τσαλόνερ) --- Διότι αυτός που δεν είναι τόσο ασθενής, αλλά καλά διδαγμένος, πιστεύει, είναι πεπεισμένος, ότι μπορεί να φάει τα πάντα, η διάκριση καθαρών και ακαθάρτων κρεάτων δεν είναι πλέον υποχρεωτική υπό τον νέο νόμο του Χριστού. Αυτός που είναι ασθενής, και δεν είναι πεπεισμένος για αυτή τη χριστιανική ελευθερία, ας τρώει χόρτα, ή τέτοια πράγματα που θεωρεί ότι δεν απαγορεύονται. Είναι πιθανό μερικοί από αυτούς να απείχαν πολλές φορές από κάθε είδος κρέατος, μήπως συναντήσουν κάτι που είχε προσφερθεί σε είδωλα, ή μήπως αναμειχθεί κάτι απαγορευμένο από τον νόμο. (Ουίθαμ)Ο Χέιντοκ συνεχίζει με σκέψεις για ημέρες και κρίσεις.
Μεταξύ ημέρας, κ.λπ. Τηρώντας ακόμη τα σάββατα και τις εορτές του νόμου. (Τσαλόνερ.) --- Και άλλος κρίνει κάθε ημέρα. Δηλαδή, νομίζει ότι κάθε ημέρα που έπρεπε να τηρείται μόνο επειδή διατάχθηκε υπό τον ιουδαϊκό νόμο έχει καταργηθεί. Και τώρα αφού και αυτοί που τηρούν ημέρες, ή δεν τις τηρούν· και αυτοί που τρώνε, ή απέχουν, κάνουν αυτά τα πράγματα με σεβασμό προς τον Θεό, και σύμφωνα με τη συνείδησή τους, ας μην κρίνει κανείς, ή κατακρίνει το ένα μέρος, ούτε το άλλο· σε αυτά τα πράγματα, ας αφθονεί κάθε άνθρωπος στη δική του γνώμη. Είναι χωρίς βάση ότι μερικοί θα ισχυρίζονταν από εδώ, ότι οι χριστιανοί δεν μπορούν να δεσμεύονται να νηστεύουν, ή να απέχουν από κρέας σε ορισμένες ημέρες. Ο απόστολος μιλά μόνο για τη διάκριση των κρεάτων, που ονομάζονται καθαρά και ακάθαρτα, και για νηστείες ή εορτές ιδιαίτερες στον νόμο του Μωυσή. Δεν έπεται από εδώ, ότι η Καθολική Εκκλησία δεν έχει εξουσία να διατάξει ημέρες νηστείας και αποχής, για αυτοάρνηση ή ταπείνωση. (Ουίθαμ) --- Ο απόστολος εδώ πραγματεύεται μόνο το θέμα που είναι υπό συζήτηση, δηλαδή τις μωσαϊκές διακρίσεις καθαρών και ακαθάρτων κρεάτων: και σε αυτό επιτρέπει, για εκείνη την παρούσα εποχή, ο καθένας να ακολουθεί τη δική του ιδιωτική κρίση. Ο άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος παρατηρεί ότι ο άγιος Παύλος δεν ήθελε οι ασθενείς να αφεθούν στην κρίση τους σε αυτό, ως σε σημείο χωρίς συνέπεια· αλλά να περιμένουν για κάποιο διάστημα. Οι προσελθόντες δεν απαγορεύονταν αμέσως τις συνήθειές τους, αλλά ανέχονταν σε αυτές για λίγο, μέχρι να διδαχθούν πλήρως. Αυτό βλέπουμε σε πολλούς από τους προσελθόντες στα Ιεροσόλυμα, που εξακολουθούσαν να τηρούν τις μωσαϊκές διατάξεις· αυτό ανεχόταν, ώστε η συναγωγή να ταφεί με τιμή. (Εστιούς)Σχετικά με τη συνείδηση και το σκάνδαλο το σχόλιο σημειώνει περαιτέρω.
Τίποτα δεν είναι ακάθαρτο από μόνο του. Διότι ο νόμος που τα έκανε ακάθαρτα, δεν είναι πλέον δεσμευτικός από μόνος του, όμως ο άνθρωπος δεν πρέπει να ενεργεί ενάντια στη συνείδησή του, ούτε πρέπει, όταν μπορεί να το αποφύγει, να σκανδαλίζει ή να προσβάλλει τον ασθενή: ούτε να προκαλεί διαιρέσεις ή διαφωνίες. (Ουίθαμ)
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Χέιντοκ προσφέρει μια δογματική σημείωση για τη θεότητα του Χριστού.
Ρωμ 14:11 ο απόστολος εδώ δίνει μια αξιοσημείωτη απόδειξη της θεότητας του Σωτήρα μας. Δεν θα μπορούσε να είναι πιο σαφής. Είχε πει στον προηγούμενο στίχο, ότι όλοι οι άνθρωποι θα εμφανιστούν ενώπιον του δικαστηρίου του Χριστού· για να αποδείξει αυτή την αξίωση, παραθέτει αυτή τη μαρτυρία του προφήτη Ησαΐα: «Ζω εγώ, λέγει ο Κύριος, κάθε γόνατο θα κάμψει ενώπιόν μου, και κάθε γλώσσα θα ομολογήσει στον Θεό.» (Ησαΐας κεφ. 45.) Έτσι όλοι θα αναγνωρίσουν τη δύναμη, τη θεότητα και την κυρίαρχη κυριαρχία του Χριστού, κάμπτοντας το γόνατο· και ομολογώντας σε αυτόν, θα τον αναγνωρίσουν ως τον δεσπότη και κριτή όλου του ανθρώπινου γένους. (Καλμέ)Το σχόλιο στοχάζεται για τον θάνατο του Χριστού για όλους.
Ρωμ 14:15 . Ο Παύλος επαναλαμβάνει αυτό, σχεδόν με τα ίδια λόγια, στην Α' Κορινθίους κεφ. 8. και μας δίνει σαφώς να καταλάβουμε, ότι ο Χριστός πέθανε για τη σωτηρία όλων των ανθρώπων, υποθέτοντας έναν χριστιανό αδελφό, για τον οποίο ο Χριστός είχε πεθάνει, σε κίνδυνο απώλειας από το σκάνδαλο που δίνεται από άλλον. Αυτή η υπόθεση δεν θα μπορούσε ποτέ να γίνει, αν ο θάνατος του Χριστού προσφερόταν μόνο για τους εκλεκτούς: αλλά μαθαίνουμε εδώ από τον άγιο Παύλο, ότι αυτοί για τους οποίους ο Χριστός έχυσε το αίμα του και υπέφερε τον θάνατο του σταυρού, μπορεί να χαθούν αιωνίως· και επομένως όλοι, ακόμη και οι μεγαλύτεροι αποδοκιμασμένοι, μπορεί να σωθούν, αν το επιθυμούν αποτελεσματικά, με αρετή του θανάτου του θείου μας Λυτρωτή.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στην καθημερινή μου ζωή διακινδυνεύω να κρίνω έναν αδελφό ή αδελφή για δευτερεύοντα ζητήματα; Πώς μπορώ να ασκήσω μεγαλύτερη τρυφερότητα προς εκείνους των οποίων οι συνειδήσεις διαφέρουν από τη δική μου; Ποιο πρακτικό βήμα θα κάνω αυτή την εβδομάδα για να οικοδομήσω αντί να εμποδίσω την πίστη άλλου;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε Ἰησοῦ, σὺ μόνος εἶ Κύριος ζώντων καὶ νεκρῶν, καὶ ἡμᾶς ἐδέξω εἰς τὴν βασιλείαν σου ἀκατακρίτους. Δώρησαι ἡμῖν χάριν ἵνα δεχώμεθα ἀλλήλους καθὼς καὶ σὺ ἡμᾶς ἐδέξω, ἐνισχύοντες τοὺς ἀσθενεῖς τῇ πίστει καὶ φυλάττοντες τοὺς ἰσχυροὺς ἀπὸ τοῦ σκανδαλίζειν, ἵνα ἡ ἐλευθερία ἡμῶν πάντοτε διακονῇ τὴν ἀγάπην. Διὰ πρεσβειῶν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καὶ πάντων τῶν Ἁγίων, συνάγαγε τὴν Ἐκκλησίαν σου εἰς βαθυτέραν ἑνότητα καὶ εἰρήνην. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →