← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Β' Σαμουήλ

Β' Σαμουήλ 13-14 — με τον Ματθαίο Χένρι

Β' Σαμουήλ 13-14Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα
Το σχόλιο του Ματθαίου Χένρι για το Β' Σαμουήλ 13–14 ανοίγει ένα σοβαρό παράθυρο στην εκδήλωση της θείας πειθαρχίας μέσα στο σπιτικό του Δαβίδ. Καθώς οι υποσχεμένες συνέπειες της προηγούμενης αμαρτίας του βασιλιά ξεδιπλώνονται, ο Χένρι ιχνηλατεί την επώδυνη αλληλεπίδραση της δικαιοσύνης, του ελέους και της ανθρώπινης ανοησίας. Οι στοχασμοί του μας προσκαλούν να εξετάσουμε πώς ο λόγος του Θεού παραμένει πιστός ακόμα και όταν οι ανθρώπινες καρδιές διστάζουν. Μέσα από αυτά τα κεφάλαια παρακολουθούμε την αγάπη ενός πατέρα να συγκρούεται με τη βασιλική ευθύνη και το μέλλον ενός έθνους να κρέμεται στην ισορροπία. Η προσεκτική έκθεση του Χένρι μας βοηθά να ακούσουμε τόσο την προειδοποίηση όσο και την πρόσκληση στην ταπεινότητα. Το σημερινό μάθημα αντλεί από τις γνώσεις του για να καθοδηγήσει τον διαλογισμό μας σε αυτά τα αρχαία αλλά πάντα σχετικά γεγονότα.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε απερίσπαστο χρόνο για να διαβάσετε πλήρως τα κεφάλαια 13 και 14 του Β' Σαμουήλ. Αφήστε την αφήγηση να ξεδιπλωθεί χωρίς βιασύνη, παρατηρώντας την αυξανόμενη ένταση ανάμεσα στη θλίψη του Δαβίδ και την καθυστερημένη δικαιοσύνη του. Δώστε ιδιαίτερη προσοχή στους ρόλους του Ιωάβ και της σοφής γυναίκας της Θεκωά. Αφήστε πρώτα το κείμενο να μιλήσει· έπειτα επιστρέψτε στο σχόλιο του Χένρι για βαθύτερη κατανόηση. Ζητήστε από το Πνεύμα να προετοιμάσει την καρδιά σας για όσα αυτά τα γεγονότα αποκαλύπτουν σχετικά με το έλεος, την πειθαρχία και το κόστος της ανεπίλυτης αμαρτίας.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ξεκινά συνοψίζοντας τα γεγονότα του κεφαλαίου 14. Πώς ο Αβεσσαλώμ έριξε τον εαυτό του έξω από την προστασία και την εύνοια του βασιλικού πατέρα του το διαβάσαμε στο προηγούμενο κεφάλαιο, που τον άφησε εξόριστο, παράνομο και προγραμμένο· σε αυτό το κεφάλαιο έχουμε τις τέχνες που χρησιμοποιήθηκαν για να τους φέρουν ξανά μαζί, τον ίδιο και τον πατέρα του, και πώς τελικά έγινε αυτό, που καταγράφεται εδώ για να δείξει την ανοησία του Δαβίδ που τον γλίτωσε και τον άφησε να επιδίδεται στην κακία του, για την οποία σύντομα μετά διορθώθηκε αυστηρά από την αφύσικη επανάστασή του. Ι. Ο Ιωάβ, φέρνοντας ένα πλαστό ζήτημα (όπως λένε οι νομικοί) να κριθεί ενώπιόν του, στην περίπτωση μιας φτωχής χήρας της Θεκωά, αποσπά από αυτόν μια γενική κρίση, ότι η περίπτωση θα μπορούσε να είναι τέτοια ώστε η θανάτωση ενός φονιά να πρέπει να παραβλεφθεί, εδ. 1-20. ΙΙ. Με την εφαρμογή αυτού, αποσπά από αυτόν μια διαταγή να φέρει τον Αβεσσαλώμ πίσω στην Ιερουσαλήμ, ενώ ακόμα του απαγορευόταν η αυλή, εδ. 21-24. ΙΙΙ. Μετά από μια περιγραφή του Αβεσσαλώμ, του προσώπου και της οικογένειάς του, μας λέγεται πώς τελικά εισήχθη από τον Ιωάβ ενώπιον του βασιλιά, και ο βασιλιάς συμφιλιώθηκε πλήρως μαζί του, εδ. 25-33. Ο Χένρι στη συνέχεια περιγράφει λεπτομερώς τα κίνητρα του Ιωάβ για την επιστροφή του Αβεσσαλώμ. Εδώ είναι, Ι. Το σχέδιο του Ιωάβ να ανακαλέσει τον Αβεσσαλώμ από την εξορία, να συγχωρηθεί το έγκλημά του και να ανακληθεί η δήμευσή του, εδ. 1. Ο Ιωάβ έγινε πολύ απασχολημένος σε αυτή την υπόθεση. 1. Ως αυλικός που ήταν μελετηρός, με κάθε δυνατό τρόπο, να κερδίσει την εύνοια του ηγεμόνα του και να βελτιώσει το ενδιαφέρον του στην εύνοιά του: Αντιλήφθηκε ότι η καρδιά του βασιλιά ήταν προς τον Αβεσσαλώμ, και ότι, αφού η θερμότητα της δυσαρέσκειάς του είχε περάσει, διατηρούσε ακόμα την παλιά του στοργή γι' αυτόν, και χρειαζόταν μόνο έναν φίλο για να τον παρακαλέσει να συμφιλιωθεί, και να σκεφτεί γι' αυτόν πώς θα μπορούσε να το κάνει χωρίς να θίξει την τιμή της δικαιοσύνης του. Ο Ιωάβ, βρίσκοντας πώς ήταν διατεθειμένος ο Δαβίδ, ανέλαβε αυτό το καλό έργο. 2. Ως φίλος του Αβεσσαλώμ, για τον οποίο ίσως είχε ιδιαίτερη καλοσύνη, τον οποίο τουλάχιστον έβλεπε ως τον ανατέλλοντα ήλιο, στον οποίο ήταν προς το συμφέρον του να συστήσει τον εαυτό του. Προέβλεπε ξεκάθαρα ότι ο πατέρας του θα συμφιλιωνόταν τελικά μαζί του, και γι' αυτό σκέφτηκε ότι θα έκανε και τους δύο φίλους του αν ήταν οργανικός στο να το φέρει αυτό. 3. Ως πολιτικός, και κάποιος που ενδιαφερόταν για το δημόσιο καλό. Γνώριζε πόσο πολύ ήταν ο Αβεσσαλώμ το αγαπημένο του λαού, και, αν ο Δαβίδ πέθαινε ενώ ήταν στην εξορία, θα μπορούσε να προκαλέσει εμφύλιο πόλεμο ανάμεσα σε αυτούς που ήταν υπέρ του και σε αυτούς που ήταν εναντίον του· γιατί είναι πιθανό ότι αν και όλος ο Ισραήλ αγαπούσε το πρόσωπό του, όμως ήταν πολύ διχασμένοι για την περίπτωσή του. 4. Ως κάποιος που ήταν ο ίδιος παραβάτης, από τον φόνο του Αβενήρ. Ήταν συνειδητός στον εαυτό του για την ενοχή αίματος, και ότι ήταν ο ίδιος υπόλογος στη δημόσια δικαιοσύνη, και γι' αυτό όποια εύνοια μπορούσε να εξασφαλίσει να δειχθεί στον Αβεσσαλώμ θα ενίσχυε την αναστολή της ποινής του. Ο Χένρι στη συνέχεια εξερευνά την εφαρμογή της παραβολής από τη γυναίκα στην ίδια την κατάσταση του Δαβίδ. 5. Η υπόθεση έχοντας έτσι κριθεί υπέρ του γιου της, είναι τώρα καιρός να την εφαρμόσουμε στον γιο του βασιλιά, τον Αβεσσαλώμ. Η μάσκα εδώ αρχίζει να αφαιρείται, και μια άλλη σκηνή ανοίγεται. Ο βασιλιάς εκπλήσσεται, αλλά καθόλου δυσαρεστημένος, βρίσκοντας την ταπεινή ικέτισσά του, ξαφνικά, να γίνεται ο ελεγκτής του, ο σύμβουλός του, υπέρμαχος του πρίγκιπα του γιου του, και το στόμα του λαού, αναλαμβάνοντας να του εκπροσωπήσει τα αισθήματά τους. Ζητά τη συγγνώμη του, και την υπομονή του, για όσα είχε περαιτέρω να πει (εδ. 12), και έχει άδεια να το πει, ο βασιλιάς όντας πολύ ευχαριστημένος με την εξυπνάδα και το χιούμορ της. (1.) Υποθέτει ότι η περίπτωση του Αβεσσαλώμ είναι, ουσιαστικά, η ίδια με αυτή που είχε παρουσιάσει ως του γιου της· και γι' αυτό, αν ο βασιλιάς θα προστάτευε τον γιο της, αν και είχε σκοτώσει τον αδελφό του, πολύ περισσότερο οφείλει να προστατεύσει τον δικό του, και να φέρει πίσω τον εξόριστό του, εδ. 13. Αλλάζοντας το όνομα, για σένα η ιστορία αφηγείται. Δεν ονομάζει τον Αβεσσαλώμ, ούτε χρειαζόταν να τον ονομάσει. Ο Δαβίδ λαχταρούσε τόσο πολύ γι' αυτόν, και τον είχε τόσο πολύ στις σκέψεις του, που σύντομα αντιλήφθηκε ποιον εννοούσε με τον εξόριστό του. Και σε αυτές τις δύο λέξεις υπήρχαν δύο επιχειρήματα που το τρυφερό πνεύμα του βασιλιά ένιωσε τη δύναμή τους: «Είναι εξόριστος, και έχει υποστεί για τρία χρόνια την ατίμωση και τον τρόμο, και όλες τις δυσκολίες της εξορίας. Αρκετή τιμωρία για έναν τέτοιο. Αλλά είναι ο δικός σου εξόριστος, ο ίδιος σου ο γιος, ένα κομμάτι του εαυτού σου, ο αγαπητός σου γιος, τον οποίο αγαπάς.» Είναι αλήθεια, η περίπτωση του Αβεσσαλώμ διέφερε πολύ από αυτή που είχε παρουσιάσει. Ο Αβεσσαλώμ δεν σκότωσε τον αδελφό του από βιαστική οργή, αλλά κακόβουλα, και από παλιά έχθρα· όχι στο χωράφι, όπου δεν υπήρχαν μάρτυρες, αλλά στο τραπέζι, μπροστά σε όλους τους καλεσμένους του. Ο Αβεσσαλώμ δεν ήταν μοναχογιός, όπως ο δικός της· ο Δαβίδ είχε πολλούς περισσότερους, και έναν πρόσφατα γεννημένο, πιο πιθανό να είναι ο διάδοχός του από τον Αβεσσαλώμ, γιατί ονομάστηκε Ιεδιδία, επειδή ο Θεός τον αγαπούσε. Αλλά ο Δαβίδ ήταν ο ίδιος πολύ καλά διατεθειμένος στην υπόθεση για να είναι επικριτικός στις παρατηρήσεις του για τη διαφορά των περιπτώσεων, και ήταν πιο πρόθυμος από ό,τι μπορούσε να είναι εκείνη να φέρει αυτή την ευνοϊκή κρίση στον ίδιο του τον γιο που είχε δώσει για τον δικό της. (2.) Συλλογίζεται πάνω σε αυτό με τον βασιλιά, για να τον πείσει να ανακαλέσει τον Αβεσσαλώμ από την εξορία, να του δώσει τη συγχώρεσή του, και να τον δεχτεί ξανά στην εύνοιά του. [1.] Επικαλείται το ενδιαφέρον που είχε ο λαός του Ισραήλ σε αυτόν. «Ό,τι γίνεται εναντίον του γίνεται εναντίον του λαού του Θεού, που έχουν το μάτι τους πάνω του ως κληρονόμο του στέμματος, τουλάχιστον έχουν το μάτι τους στο σπίτι του Δαβίδ γενικά, με το οποίο έγινε η διαθήκη, και που γι' αυτό δεν μπορούν να δουν αδιάφορα τη μείωση και την παρακμή του από την πτώση τόσων κλάδων του στην άνθηση της ηλικίας τους. Γι' αυτό ο βασιλιάς μιλά ως κάποιος που είναι ένοχος, γιατί θα φροντίσει ώστε το όνομα και η μνήμη του άνδρα μου να μην κοπούν, και όμως δεν παίρνει καμία φροντίδα αν και το δικό του είναι σε κίνδυνο, που είναι μεγαλύτερης αξίας και σημασίας από δέκα χιλιάδες δικά μας.» [2.] Επικαλείται την θνητότητα του ανθρώπου (εδ. 14): «Πρέπει οπωσδήποτε να πεθάνουμε. Ο θάνατος είναι ορισμένος για εμάς· δεν μπορούμε να αποφύγουμε το ίδιο το πράγμα, ούτε να το αναβάλουμε για άλλη ώρα. Είμαστε όλοι υπό μια μοιραία αναγκαιότητα να πεθάνουμε· και, όταν πεθάνουμε, είμαστε πέρα από ανάκληση, όπως νερό χυμένο στο έδαφος· μάλιστα, ακόμα και ενώ ζούμε, είμαστε έτσι, έχουμε χάσει την αθανασία μας, πέρα από ανάκτηση. Ο Αμνών έπρεπε να πεθάνει, κάποτε, αν ο Αβεσσαλώμ δεν τον είχε σκοτώσει· και, αν ο Αβεσσαλώμ τεθεί τώρα σε θάνατο για τη θανάτωσή του, αυτό δεν θα τον φέρει ξανά στη ζωή.» Αυτός ήταν φτωχός συλλογισμός, και θα χρησίμευε εναντίον της τιμωρίας οποιουδήποτε φονιά· αλλά, φαίνεται, ο Αμνών ήταν άνθρωπος λίγο σεβαστός από τον λαό και ο θάνατός του λίγο θρηνημένος, και γενικά θεωρούνταν σκληρό ότι μια τόσο αγαπητή ζωή όπως του Αβεσσαλώμ θα πήγαινε για μια τόσο λίγο εκτιμημένη όπως του Αμνών. [3.] Επικαλείται το έλεος του Θεού και την επιείκειά του προς τους φτωχούς ένοχους αμαρτωλούς: «Ο Θεός δεν αφαιρεί την ψυχή, ή τη ζωή, αλλά επινοεί μέσα ώστε οι εξόριστοί του, τα παιδιά του που τον έχουν προσβάλει, και είναι υπόλογα στη δικαιοσύνη του, όπως ο Αβεσσαλώμ είναι στη δική σου, να μην εκδιωχθούν για πάντα από αυτόν,» εδ. 14. Εδώ είναι δύο μεγάλα παραδείγματα του ελέους του Θεού προς τους αμαρτωλούς, σωστά προβαλλόμενα ως λόγοι για να δείξουμε έλεος:—Πρώτον, Η υπομονή που ασκεί προς αυτούς. Ο νόμος του παραβιάζεται, όμως δεν αφαιρεί αμέσως τη ζωή εκείνων που τον παραβιάζουν, δεν χτυπά τους αμαρτωλούς νεκρούς, όπως δικαίως θα μπορούσε, στην πράξη της αμαρτίας, αλλά ανέχεται αυτούς, και περιμένει να είναι ελεήμων. Η εκδίκηση του Θεού είχε επιτρέψει στον Αβεσσαλώμ να ζει· γιατί λοιπόν να μην επιτρέψει η δικαιοσύνη του Δαβίδ σε αυτόν; Δεύτερον, Η πρόνοια που έχει κάνει για την αποκατάστασή τους στην εύνοιά του, ότι αν και με την αμαρτία έχουν εξορίσει τον εαυτό τους από αυτόν, όμως να μην εκδιωχθούν, ή απορριφθούν, για πάντα. Εξιλέωση μπορούσε να γίνει για τους αμαρτωλούς με θυσία. Λεπροί, και άλλοι τελετουργικά ακάθαρτοι, εξορίζονταν, αλλά έγινε πρόνοια για τον καθαρισμό τους, ώστε, αν και για ένα διάστημα αποκλείονταν, να μην εκδιώκονται τελικά. Η κατάσταση των αμαρτωλών είναι κατάσταση εξορίας από τον Θεό. Οι φτωχοί εξόριστοι αμαρτωλοί είναι πιθανό να εκδιωχθούν για πάντα από τον Θεό αν δεν ληφθεί κάποιο μέτρο για να το αποτρέψει. Είναι ενάντια στο νου του Θεού να είναι έτσι, γιατί δεν θέλει να χαθεί κανείς. Η άπειρη σοφία έχει επινοήσει κατάλληλα μέσα για να το αποτρέψει· ώστε είναι δικό τους λάθος των αμαρτωλών αν απορριφθούν. Αυτό το παράδειγμα της καλής θέλησης του Θεού προς όλους μας πρέπει να μας ωθήσει να είμαστε ελεήμονες και συμπονετικοί ο ένας προς τον άλλον, Ματθ. ιη' 32, 33.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Χένρι ολοκληρώνει αντανακλώντας στην εξωτερική εμφάνιση του Αβεσσαλώμ σε αντίθεση με τον εσωτερικό του χαρακτήρα. ΙΙ. Αφορμή που λήφθηκε από εδώ για να δοθεί περιγραφή του Αβεσσαλώμ. Τίποτα δεν λέγεται για τη σοφία και την ευσέβειά του. Αν και ήταν γιος ενός τόσο ευσεβούς πατέρα, δεν διαβάζουμε τίποτα για την ευσέβειά του. Οι γονείς δεν μπορούν να δώσουν χάρη στα παιδιά τους, αν και τους δίνουν ποτέ τόσο καλή εκπαίδευση. Όλα όσα λέγονται εδώ για αυτόν είναι, 1. Ότι ήταν πολύ όμορφος άνθρωπος· δεν υπήρχε όμοιός του σε όλο τον Ισραήλ για ομορφιά, (εδ. 25), ένα φτωχό εγκώμιο για έναν άνθρωπο που δεν είχε τίποτα άλλο σε αυτόν αξιόλογο. Όμορφοι είναι εκείνοι που κάνουν όμορφα πράγματα. Πολλές μολυσμένες παραμορφωμένες ψυχές κατοικούν σε ένα όμορφο και ευπρεπές σώμα· μάρτυρας η ψυχή του Αβεσσαλώμ, που ήταν μολυσμένη με αίμα, και παραμορφωμένη με αφύσικη δυσαρέσκεια προς τον πατέρα και τον ηγεμόνα του. Στο σώμα του δεν υπήρχε ψεγάδι, αλλά στο μυαλό του τίποτα παρά πληγές και μώλωπες. Ίσως η ομορφιά του ήταν ένας λόγος για τον οποίο ο πατέρας του ήταν τόσο στοργικός μαζί του και τον προστάτευε από τη δικαιοσύνη. Εκείνοι έχουν λόγο να φοβούνται θλίψη στα παιδιά τους που ευχαριστιούνται περισσότερο με την ομορφιά τους παρά με την αρετή τους. 2. Ότι είχε πολύ ωραία κόμη. Είτε ήταν το μήκος, ή το χρώμα, ή η εξαιρετική απαλότητά της, κάτι υπήρχε που την έκανε πολύτιμη και πολύ στολίδι γι' αυτόν, εδ. 26. Αυτή η παρατήρηση γίνεται για τα μαλλιά του, όχι ως τα μαλλιά ενός Ναζιραίου (ήταν μακριά από αυτή την αυστηρότητα), αλλά ως τα μαλλιά ενός καλλωπιστή. Τα άφησε να μεγαλώσουν μέχρι που έγιναν βάρος γι' αυτόν, και ήταν βαριά πάνω του, ούτε θα τα έκοβε όσο μπορούσε να τα αντέξει· όπως η υπερηφάνεια δεν νιώθει κρύο, έτσι δεν νιώθει και ζέστη, και αυτό που την τρέφει και την ικανοποιεί δεν παραπονιέται γι' αυτό, αν και πολύ άβολο. Όταν τα κούρευε σε ορισμένες στιγμές, για επίδειξη τα ζύγιζε, ώστε να φανεί πόσο υπερείχαν των άλλων ανδρών, και ζύγιζαν 200 σίκλους, που μερικοί υπολογίζουν σε τρεις λίβρες και δύο ουγγιές του βάρους μας· και με το λάδι και την πούδρα, ειδικά αν πούδρα (όπως λέει ο Ιώσηπος ότι ήταν η μόδα τότε) με χρυσόσκονη, ο επίσκοπος Πάτρικ νομίζει ότι δεν είναι καθόλου απίστευτο ότι θα ζύγιζαν τόσο πολύ. Αυτά τα ωραία μαλλιά αποδείχθηκαν η θηλιά του, κεφ. ιη' 9. 3. Ότι η οικογένειά του άρχισε να χτίζεται. Είναι πιθανό ότι ήταν αρκετός καιρός πριν αποκτήσει παιδί· και τότε ήταν που, απελπισμένος να αποκτήσει ένα, έστησε εκείνη τη στήλη που αναφέρεται στο κεφ. ιη' 18, για να στηρίξει το όνομά του· αλλά αργότερα απέκτησε τρεις γιους και μία κόρη, εδ. 27. Ή ίσως αυτοί οι γιοι, ενώ αυτός εκκολάπτονταν την επανάστασή του, κόπηκαν όλοι από το δίκαιο χέρι του Θεού, και επ' αυτού έστησε εκείνο το μνημείο.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στη ζωή σας η στοργή κινδύνευσε να υπερισχύσει της αναγκαίας δικαιοσύνης; Πώς θα μπορούσατε να ισορροπήσετε καλύτερα τη συμπόνια με την υπευθυνότητα στις σχέσεις σας; Ποια βήματα μπορείτε να κάνετε σήμερα για να αντιμετωπίσετε τυχόν παρατεταμένες συνέπειες παλαιότερων επιλογών πριν μεγαλώσουν περισσότερο;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Πάτερ φιλάνθρωπε, ἐν τῷ φωτὶ τοῦ Λόγου σου, ὁ ὁποῖος ἀποκαλύπτει τὴν καταστροφὴν ποὺ φέρνει ἡ ἁμαρτία εἰς τὰς οἰκογενείας καὶ τὰς καρδίας, παρακαλοῦμεν τὸ Πνεῦμά σου νὰ μᾶς δώσῃ θάρρος νὰ ἀντιμετωπίσωμεν ὅ,τι πρέπει νὰ ἀντιμετωπισθῇ καὶ ταπεινοφροσύνην νὰ δεχθῶμεν τὴν δικαίαν σου παιδείαν. Χάρισον ἡμῖν χάριν νὰ ἐκτιμῶμεν τὴν ἁγιότητα ὑπὲρ τὴν ἄνεσιν καὶ νὰ ζητῶμεν τὴν συμφιλίωσιν ποὺ πηγάζει ἐκ τοῦ εὐαγγελίου τοῦ Υἱοῦ σου. Ἀποκατάστησον ὅ,τι ἡ ἁμαρτία ἔχει συντρίψει μεταξὺ ἡμῶν, καὶ κράτησον ἡμᾶς πλησίον σου ἐν πιστῇ ἐξαρτήσει. Ἀμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →