Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί
Ψαλμοί 1-2 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Σε αυτό το μάθημα στρεφόμαστε στο σχόλιο του Ιωάννη Καλβίνου στους Ψαλμούς 1 και 2, όπου ο μεταρρυθμιστής αποκαλύπτει προσεκτικά την αντίθεση μεταξύ των δικαίων και των ασεβών και τον βέβαιο θρίαμβο του χρισμένου Βασιλιά του Θεού. Η έκθεση του Καλβίνου μας προσκαλεί να δούμε αυτούς τους εισαγωγικούς ψαλμούς ως πύλη σε ολόκληρο το Ψαλτήρι, θεμελιώνοντας την ελπίδα μας στον νόμο του Κυρίου και στη βασιλεία του Χριστού. Καθώς ακούμε τα λόγια του, ας στερεωθούν οι καρδιές μας από τις ίδιες αλήθειες που παρηγόρησαν την εκκλησία στην εποχή του και ακόμη μας παρηγορούν τώρα.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Προετοίμασε την καρδιά σου να ακούσεις τον Λόγο του Θεού διαβάζοντας τους Ψαλμούς 1 και 2 αργά και προσευχητικά. Παρατήρησε τη μακαριότητα που υπόσχεται σε αυτόν που ευαρεστείται στον νόμο και την προειδοποίηση που δίνεται σε εκείνους που οργίζονται κατά του χρισμένου του Κυρίου. Ας σε οδηγήσει το Πνεύμα στην εμπιστοσύνη που προσφέρουν αυτοί οι ψαλμοί μέσα σε έναν ταραγμένο κόσμο.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβίνος αρχίζει εξηγώντας τη μακαριότητα του ανθρώπου που δεν πορεύεται στη βουλή των ασεβών.
1. Μακάριος ο άνθρωπος. [19] Η έννοια του Ψαλμωδού, όπως έχω δηλώσει παραπάνω, είναι ότι πάντοτε θα είναι καλά με τους ευλαβείς δούλους του Θεού, των οποίων η σταθερή προσπάθεια είναι να προοδεύουν στη μελέτη του νόμου του. Το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας συνηθίζει να χλευάζει τη συμπεριφορά των αγίων ως απλή αφέλεια και να θεωρεί τον κόπο τους εντελώς μάταιο· γι' αυτό ήταν σημαντικό να ενισχυθούν οι δίκαιοι στον δρόμο της αγιότητας με τη σκέψη της άθλιας κατάστασης όλων των ανθρώπων χωρίς την ευλογία του Θεού και με την πεποίθηση ότι ο Θεός ευνοεί μόνο εκείνους που αφοσιώνονται με ζήλο στη μελέτη της θείας αλήθειας. Επιπλέον, καθώς η διαφθορά πάντοτε επικρατούσε στον κόσμο σε τέτοιο βαθμό ώστε ο γενικός χαρακτήρας της ζωής των ανθρώπων δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια συνεχής απομάκρυνση από τον νόμο του Θεού, ο Ψαλμωδός, πριν διακηρύξει τη μακαριότητα των μελετητών του θείου νόμου, τους προειδοποιεί να προσέχουν μην παρασυρθούν από την ασεβεια του πλήθους γύρω τους. Αρχίζοντας με μια δήλωση της αποστροφής του προς τους ασεβείς, μας διδάσκει πόσο αδύνατο είναι για οποιονδήποτε να αφιερώσει τον νου του στη μελέτη των νόμων του Θεού αν δεν αποσυρθεί και δεν χωριστεί πρώτα από την κοινωνία των ασεβών. Μια αναγκαία προειδοποίηση σίγουρα· διότι βλέπουμε πόσο απερίσκεπτα οι άνθρωποι ρίχνονται στις παγίδες του Σατανά· τουλάχιστον, πόσο λίγοι σχετικά είναι εκείνοι που φυλάγονται από τις δελεαστικές προκλήσεις της αμαρτίας. Για να γίνουμε πλήρως ενήμεροι του κινδύνου μας, είναι απαραίτητο να θυμόμαστε ότι ο κόσμος είναι γεμάτος θανατηφόρα διαφθορά και ότι το πρώτο βήμα για να ζήσουμε καλά είναι να αποκηρύξουμε την παρέα των ασεβών, αλλιώς σίγουρα θα μας μολύνει με τη δική της ρύπανση.Ο Καλβίνος στρέφεται έπειτα στην ευαρέσκεια που βρίσκουν οι ευσεβείς στον νόμο του Κυρίου.
Στον δεύτερο στίχο, ο Ψαλμωδός δεν απλώς αποκαλεί μακάριους εκείνους που φοβούνται τον Θεό, όπως σε άλλα μέρη, αλλά χαρακτηρίζει την ευσέβεια με τη μελέτη του νόμου, διδάσκοντάς μας ότι ο Θεός υπηρετείται ορθά μόνο όταν υπακούεται ο νόμος του. Δεν αφήνεται σε κάθε άνθρωπο να διαμορφώσει ένα σύστημα θρησκείας σύμφωνα με τη δική του κρίση, αλλά το πρότυπο της ευσέβειας πρέπει να λαμβάνεται από τον Λόγο του Θεού. Όταν ο Δαβίδ εδώ μιλά για τον νόμο, δεν πρέπει να εννοηθεί σαν να αποκλείονται τα άλλα μέρη της Γραφής, αλλά μάλλον, αφού ολόκληρη η Γραφή δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια έκθεση του νόμου, υπό αυτόν ως κεφαλή περιλαμβάνεται ολόκληρο το σώμα. Ο προφήτης, επομένως, επαινώντας τον νόμο, περιλαμβάνει όλα τα υπόλοιπα εμπνευσμένα γραπτά. Πρέπει, λοιπόν, να εννοηθεί ότι προτρέπει τους πιστούς στην ανάγνωση και των Ψαλμών. Από το ότι χαρακτηρίζει τους ευσεβείς ως ευαρεστουμένους στον νόμο του Κυρίου, μπορούμε να μάθουμε ότι η εξαναγκασμένη ή δουλική υπακοή δεν είναι καθόλου αποδεκτή από τον Θεό και ότι μόνο εκείνοι είναι άξιοι μελετητές του νόμου που έρχονται σε αυτόν με πρόθυμο νου και ευαρεστούνται τόσο πολύ στις διδασκαλίες του ώστε να θεωρούν τίποτε πιο επιθυμητό ή γλυκό από το να προοδεύουν σε αυτόν. Από αυτή την αγάπη προς τον νόμο προέρχεται η συνεχής μελέτη του, την οποία ο προφήτης αναφέρει στο τελευταίο μέρος του στίχου· διότι όλοι όσοι κινούνται αληθινά από αγάπη προς τον νόμο αισθάνονται ευχαρίστηση στη μεθοδική μελέτη του.Στη μεταφορά του ανθισμένου δέντρου, ο Καλβίνος εικονογραφεί την ανθεκτική ζωή των δικαίων.
Ο Ψαλμωδός εδώ εικονογραφεί και ταυτόχρονα επιβεβαιώνει με μια μεταφορά τη δήλωση που έγινε στον προηγούμενο στίχο· διότι δείχνει σε τι ακριβώς πρέπει να θεωρούνται μακάριοι εκείνοι που φοβούνται τον Θεό, δηλαδή όχι επειδή απολαμβάνουν μια παροδική και κενή χαρά, αλλά επειδή βρίσκονται σε μια επιθυμητή κατάσταση. Υπάρχει στα λόγια μια υπονοούμενη αντίθεση μεταξύ της ζωτικότητας ενός δέντρου φυτεμένου σε τόπο καλά ποτισμένο και της ξεραμένης εμφάνισης ενός άλλου που, αν και μπορεί να ανθίσει όμορφα για λίγο, σύντομα μαραίνεται εξαιτίας της στειρότητας του εδάφους στο οποίο βρίσκεται. Όσον αφορά τους ασεβείς, όπως θα δούμε αργότερα (Ψαλμός 37:35), μερικές φορές μοιάζουν με «τους κέδρους του Λιβάνου». Έχουν τέτοια υπερχείλιση πλούτου και τιμών, ώστε τίποτε δεν φαίνεται να λείπει από την παρούσα ευτυχία τους. Αλλά όσο ψηλά κι αν υψωθούν και όσο μακριά κι αν απλώσουν τα κλαδιά τους, όμως, μη έχοντας ρίζα στο έδαφος ούτε καν επαρκή υγρασία από την οποία να αντλούν τροφή, όλη η ομορφιά τους σύντομα εξαφανίζεται και μαραίνεται. Είναι, επομένως, η ευλογία του Θεού μόνη που διατηρεί οποιονδήποτε σε ευημερούσα κατάσταση. Εκείνοι που εξηγούν την εικόνα των πιστών που φέρνουν τον καρπό τους εν καιρώ, ως ένδειξη ότι διακρίνουν σοφά πότε πρέπει να γίνει κάτι ώστε να γίνει καλά, κατά τη γνώμη μου δείχνουν περισσότερη οξύνοια παρά κρίση, αποδίδοντας νόημα στα λόγια του προφήτη που ποτέ δεν εννοούσε. Προφανώς εννοούσε τίποτε άλλο παρά ότι τα τέκνα του Θεού ανθίζουν συνεχώς και ποτίζονται πάντοτε με τις μυστικές επιδράσεις της θείας χάριτος, ώστε ό,τι κι αν τους συμβεί να συμβάλλει στη σωτηρία τους· ενώ, από την άλλη, οι ασεβείς παρασύρονται από τον αιφνίδιο ανεμοστρόβιλο ή καταναλίσκονται από τον καυτό ήλιο. Και όταν λέει ότι φέρνει τον καρπό του εν καιρώ, [23] εκφράζει την πλήρη ωριμότητα του παραγόμενου καρπού, ενώ, αν και οι ασεβείς μπορεί να παρουσιάζουν την εμφάνιση πρόωρης καρποφορίας, όμως δεν παράγουν τίποτε που να φτάνει στην τελείωση.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Καλβίνος θεμελιώνει τον τυπολογικό δεσμό μεταξύ της βασιλείας του Δαβίδ και της βασιλείας του Χριστού.
Αλλά τώρα είναι καιρός να έρθουμε στην ουσία του τύπου. Ότι ο Δαβίδ προφήτευσε για τον Χριστό, φαίνεται καθαρά από το ότι γνώριζε τη δική του βασιλεία ως απλή σκιά. Και για να μάθουμε να εφαρμόζουμε στον Χριστό ό,τι ο Δαβίδ παλαιότερα έψαλλε για τον εαυτό του, πρέπει να κρατήσουμε αυτή την αρχή, την οποία συναντούμε παντού σε όλους τους προφήτες, ότι αυτός, μαζί με τους απογόνους του, έγινε βασιλιάς, όχι τόσο για χάρη του ίδιου όσο για να είναι τύπος του Λυτρωτή. Θα έχουμε συχνά αφορμή να επανέλθουμε σε αυτό αργότερα, αλλά προς το παρόν θα ενημερώσω εν συντομία τους αναγνώστες μου ότι, καθώς η πρόσκαιρη βασιλεία του Δαβίδ ήταν ένα είδος αρραβώνα για τον αρχαίο λαό του Θεού της αιώνιας βασιλείας, η οποία τελικά θεμελιώθηκε αληθινά στο πρόσωπο του Χριστού, εκείνα τα πράγματα που ο Δαβίδ δηλώνει για τον εαυτό του δεν εφαρμόζονται βίαια ή ακόμη και αλληγορικά στον Χριστό, αλλά προφητεύθηκαν αληθινά γι' αυτόν. Αν εξετάσουμε προσεκτικά τη φύση της βασιλείας, θα αντιληφθούμε ότι θα ήταν παράλογο να παραβλέψουμε το τέλος ή τον σκοπό και να μείνουμε στην απλή σκιά. Ότι η βασιλεία του Χριστού περιγράφεται εδώ από το πνεύμα της προφητείας, μαρτυρείται επαρκώς σε εμάς από τους αποστόλους, οι οποίοι, βλέποντας τους ασεβείς να συνωμοτούν κατά του Χριστού, οπλίζονται στην προσευχή με αυτή τη διδασκαλία (Πράξεις 4:24). Αλλά για να θέσουμε την πίστη μας πέρα από κάθε αμφισβήτηση, φαίνεται καθαρά από όλους τους προφήτες ότι εκείνα τα πράγματα που ο Δαβίδ μαρτύρησε για τη δική του βασιλεία εφαρμόζονται ορθώς στον Χριστό. Ας κρατηθεί αυτό ως καθιερωμένο σημείο, ότι όλοι όσοι δεν υποτάσσονται στην εξουσία του Χριστού κηρύσσουν πόλεμο κατά του Θεού. Αφού αρέσει στον Θεό να μας κυβερνά με το χέρι του ιδίου Υιού του, εκείνοι που αρνούνται να υπακούσουν στον ίδιο τον Χριστό αρνούνται την εξουσία του Θεού, και είναι μάταιο να ισχυρίζονται διαφορετικά. Διότι είναι αληθινή ρήση,
Απαντήστε
Απόκριση
1. Σε ποιο σημείο της καθημερινής σου ζωής χρειάζεσαι περισσότερο να αποσυρθείς από τη βουλή των ασεβών;
2. Πώς η ευαρέσκεια στον Λόγο του Θεού διαμορφώνει τον τρόπο που αντιμετωπίζεις την αντίθεση ή την αβεβαιότητα;
3. Με ποιους τρόπους η βασιλεία του Χριστού σου φέρνει παρηγοριά όταν τα έθνη φαίνεται να οργίζονται;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Πάτερ φιλάνθρωπε, φύτευσον ἡμᾶς ὡς δένδρα παρὰ ῥεύματα ζῶντος ὕδατος, ἵνα ἡ χαρὰ ἡμῶν ᾖ ἐν τῷ νόμῳ σου ἡμέρας καὶ νυκτὸς καὶ τὸ φύλλον ἡμῶν μὴ μαρανθῇ. Ὅταν τὰ ἔθνη βρυχῶνται καὶ οἱ ἄρχοντες βουλεύωνται ὁμοῦ κατὰ σοῦ καὶ κατὰ τοῦ Χριστοῦ σου, στερέωσον τοὺς ὀφθαλμοὺς ἡμῶν ἐπὶ τὸν Υἱόν σου καθήμενον ἐν κυριαρχικῇ δυνάμει ἐπὶ τοῦ ἁγίου ὄρους Σιὼν, καὶ φύλαξον ἡμᾶς ἀπὸ τῆς βουλῆς τῶν ἀσεβῶν διὰ τῆς χάριτος τῆς διαθήκης σου. Δώρησαι ἡμῖν ἀκλόνητον χαρὰν ἐν τῷ Λόγῳ σου ἕως οὗ πᾶς ἐχθρὸς ὑποταχθῇ ὑπὸ τοὺς πόδας αὐτοῦ. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →