Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Έξοδος
Έξοδος 35-36 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Σε αυτό το μάθημα στρεφόμαστε στην προσεκτική ερμηνεία του Ιωάννη Καλβίνου για την Έξοδο 35-36, όπου η οικοδόμηση της σκηνής του μαρτυρίου εκτυλίσσεται μέσω προθυμών καρδιών και δεξιοτήτων που δίνονται από το Πνεύμα. Τα λόγια του Καλβίνου αποκαλύπτουν πώς ο Θεός παρακινεί τον λαό Του σε γενναιόδωρη και οργανωμένη υπηρεσία χωρίς εξαναγκασμό. Τα λόγια του μας προσκαλούν να δούμε το ίδιο Πνεύμα να εργάζεται στην Εκκλησία σήμερα, διαμορφώνοντας τόσο τα χαρίσματα όσο και τους δωρητές για τον οίκο του Θεού. Καθώς ακούμε, ας αφυπνιστούν οι δικές μας καρδιές σε χαρούμενη υπακοή και ταπεινή εξάρτηση από τη θεία χάρη.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Προετοιμαστείτε τώρα να ακούσετε το ίδιο το βιβλικό κείμενο. Η Έξοδος 35 και 36 αφηγούνται τη συγκέντρωση των υλικών, την κλήση των ειδικευμένων εργατών και την υπερχειλίζουσα ανταπόκριση του λαού. Διαβάστε αργά, παρατηρώντας την επαναλαμβανόμενη έμφαση στις προθυμίες καρδιές και την προσεκτική επίβλεψη που απέτρεψε την υπερβολή στο έργο. Αφήστε την αφήγηση να εγκατασταθεί πριν στραφείτε στις γνώσεις του Καλβίνου.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβίνος αρχίζει επιστρέφοντας στην οδηγία για εθελοντική προσφορά στο κεφάλαιο 35.
5. Λάβετε από ανάμεσά σας προσφορά. Έχω εισαγάγει ένα απόσπασμα από το κεφάλαιο 35, όπου ο Μωυσής απαιτεί ξανά αυτό που είχε προηγουμένως ορίσει· αλλά προχωρεί σε περισσότερες λεπτομέρειες και πραγματεύεται εκτενέστερα τα μέρη της σκηνής του μαρτυρίου. Στο προηγούμενο απόσπασμα χρησιμοποίησε ένα ρήμα, ενώ εδώ χρησιμοποιεί ένα ουσιαστικό, «προαιρετικός ή εκούσιος της καρδιάς». Δεν υπάρχει όμως αμφιβολία ως προς το νόημα· διότι και στα δύο σημεία ο Θεός απαιτεί πρόθυμο ζήλο, ώστε να συνεισφέρουν όχι μόνο άφθονα αλλά και εκουσίως. Θα χρησιμοποιήσει αργότερα διαφορετική μορφή έκφρασης, δηλαδή ότι εκπλήρωσαν το καθήκον τους όσοι η καρδιά τους ξεσήκωσε ή παρακίνησε, ώστε να τους διακρίνει από τους αδιάφορους και βραδείς. -- 5:21.Ο Καλβίνος εξετάζει στη συνέχεια την ανταπόκριση του λαού και το νόημα των προθυμίων πνευμάτων τους.
Το σύνολο αυτής της αφήγησης είναι ότι ό,τι ήταν αναγκαίο για την οικοδόμηση της σκηνής του μαρτυρίου συνεισφέρθηκε γενναιόδωρα. Πρέπει να παρατηρηθεί ότι είχαν απομακρυνθεί από την παρουσία του Μωυσή· διότι από αυτή την περίσταση συμπεραίνουμε ότι, αφού αποσύρθηκαν ο καθένας στις σκηνές του, είχαν σκεφτεί χωριστά μεταξύ τους τι έπρεπε να δώσουν. Γι’ αυτό η γενναιοδωρία τους αξίζει μεγαλύτερο έπαινο, επειδή ήταν προμελετημένη· διότι συχνά συμβαίνει όταν κάποιος υπήρξε γενναιόδωρος από ξαφνική παρόρμηση, να μετανοεί αργότερα. Όταν προστίθεται ότι «ήρθαν όλοι», τίθεται το ερώτημα αν εννοεί ότι οι νόες ολόκληρου του λαού ήταν πρόθυμοι και χαρούμενοι να δώσουν, ή αν έμμεσα ελέγχει τη φιλαργυρία και τη μικροπρέπεια εκείνων που παραμέλησαν το καθήκον τους με φειδώ. Όποιο τρόπο και αν επιλέξουμε, ο Μωυσής επαναλαμβάνει αυτό που έχουμε δει προηγουμένως, ότι οι προσφορές δεν αποσπάστηκαν με βία ή ανάγκη, αλλά προήλθαν από εκούσια και εγκάρδια αισθήματα. Έτσι ερμηνεύω τα λόγια, «Ήρθαν όλοι, καθώς η καρδιά τους ξεσήκωνε τον καθένα», σαν να έλεγε ότι δεν εξαναγκάστηκαν από κανένα νόμο που τους επιβλήθηκε, αλλά ότι ο καθένας ήταν δικός του νομοθέτης, από δική του καλή θέληση. Αυτό το απόσπασμα διαστρέφεται ανοήτως από τους Παπικούς για να αποδείξουν την ελεύθερη βούληση· σαν να παρακινούνταν οι άνθρωποι από τον εαυτό τους να ενεργούν ορθά και καλά· διότι ο Μωυσής, ενώ επαινεί τα αυθόρμητα αισθήματά τους, δεν εννοεί να αποκλείσει τη χάρη του Πνεύματος, με την οποία μόνο οι καρδιές μας κλίνονται σε άγιες διαθέσεις· αλλά αυτή η παρακίνηση αντιπαραβάλλεται με την απροθυμία με την οποία συγκρατούνται και περιορίζονται οι ασεβείς. Εκείνους λοιπόν που κυβερνά το Πνεύμα, δεν τους σύρει ακουσίως με βίαιη και εξωτερική ώθηση, όπως λέγεται, αλλά εργάζεται μέσα τους πάνω στη θέλησή τους, ώστε οι πιστοί να ξεσηκώνουν οι ίδιοι τον εαυτό τους και να ακολουθούν εκουσίως τις οδηγίες Του. Έτσι, όταν προστίθεται, «του οποίου το πνεύμα ήταν γενναιόδωρο μέσα του», [293] η αρχή της καλής πράξης δεν αποδίδεται στους ανθρώπους, ούτε επαινείται ούτε η συνεργασία τους, σαν να συνεργάζονταν χωριστά από τον Θεό, αλλά μόνο η εσωτερική ώθηση των νόων τους και η ειλικρίνεια των επιθυμιών τους;Σχετικά με τις συνεισφορές ανδρών και γυναικών, ο Καλβίνος γράφει στη συνέχεια.
22. Και ήρθαν, άνδρες και γυναίκες. Γίνεται ρητή μνεία των γυναικών, όχι μόνο της γενναιοδωρίας τους, αλλά και των εργασιών τους, όπως φαίνεται λίγο αργότερα, που ο Θεός σχεδίασε να χρησιμοποιήσει στο έργο του αγιαστηρίου. Ο Μωυσής μεγαλύνει τον ζήλο των ευσεβών επιθυμιών τους, επειδή δεν λυπήθηκαν τα στολίδια τους· από τα οποία ο λαός, και ιδιαίτερα οι γυναίκες, είναι γενικά τόσο προσκολλημένοι, ώστε θα προτιμούσαν να υποφέρουν κρύο, πείνα ή δίψα, παρά να τα αγγίξουν. [294] Ήταν λοιπόν σημείο όχι συνηθισμένου ζήλου να στερηθούν τα δαχτυλίδια και τα βραχιόλια τους, από τα οποία πολλοί δυσκολεύονται να αποχωριστούν, ακόμη και όταν πεθαίνουν από πείνα. Πάλι, επαινείται η συνεισφορά εκείνων που έδωσαν χαλκό, σίδηρο, ξύλο σιττίμ και δέρματα κριών· ώστε οι φτωχοί να μην αμφιβάλλουν ότι, αν και η ικανότητά τους μπορεί να μην ήταν ίση με τις επιθυμίες τους, η προσφορά που παρουσίασαν εκουσίως στη φτώχεια τους δεν ήταν λιγότερο αποδεκτή στον Θεό από όταν ο πλούσιος από την αφθονία του έδωσε κάτι εκατό φορές πιο πολύτιμο.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Καλβίνος συνδέει την κλήση του Βεσελεήλ με το έργο του Πνεύματος στην οικοδόμηση του πνευματικού ναού.
30. Ιδού, ο Κύριος κάλεσε ονομαστικά τον Βεσελεήλ. Αυτό ήταν μεγάλο ερέθισμα για να τους ενθαρρύνει, όταν έβλεπαν καθαρά ότι ο Θεός προΐστατο του έργου· μια εμφανής απόδειξη του οποίου ήταν η νέα και έκτακτη δύναμη με την οποία είχαν προικιστεί ο Βεσελεήλ και ο Αχολιάβ· διότι αν και προηγουμένως ήταν ευγενείς και εξαίρετοι τεχνίτες, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι προικίστηκαν περαιτέρω με υψηλότερα χαρίσματα, ακόμη και μέχρι θαύματος. Γι’ αυτό δεν είναι χωρίς λόγο που προστάζει τον λαό να προσέξει αυτή την απροσδόκητη ενέργεια της δύναμης του Θεού· αφού ήταν ακριβώς σαν να είχε απλώσει το χέρι Του από τον ουρανό για την πρόοδο του έργου. Για τον ίδιο λόγο αναφέρεται και η φυλή του καθενός από αυτούς, εξαιτίας της εμφανούς εξοχότητας της χάρης, της μνήμης της οποίας ήταν κατάλληλο να εορτάζεται σε όλες τις γενεές. Τώρα, όπως ο Θεός απένειμε αυτή την τιμή στους αρχιτέκτονες του ορατού αγιαστηρίου, έτσι δηλώνει ότι τα ονόματά τους θα είναι ένδοξα στον ουρανό, όσοι, εφοδιασμένοι με τα ένδοξα χαρίσματα του Πνεύματος, χρησιμοποιούν πιστά τους κόπους τους στην οικοδόμηση του πνευματικού ναού Του. (Δανιήλ 12:3.)Συνεχίζει περαιτέρω να στοχάζεται πώς το Πνεύμα παράγει πρόθυμη υπηρεσία χωρίς να χορηγεί ελεύθερη βούληση ανεξάρτητη από τη χάρη.
2. Και ο Μωυσής κάλεσε τον Βεσελεήλ και τον Αχολιάβ. Δεν είναι χωρίς λόγο που ο Μωυσής εξυψώνει τόσο συχνά τη χάρη του Πνεύματος του Θεού στην εφευρετικότητα και την καλλιτεχνική δεξιότητα των εργατών. Πρώτα τους μιλά ως ικανούς αρχιτέκτονες, και στη συνέχεια, ως διόρθωση, προσθέτει ότι εφοδιάστηκαν από πάνω με τέτοια νοημοσύνη. Έτσι ανασκευάζεται η ανοησία των Παπικών, οι οποίοι, για να αποδείξουν την ελεύθερη βούληση, νομίζουν ότι αρκεί να προβάλλουν τα αποσπάσματα στα οποία επαινείται η ορθότητα της θέλησης· ενώ, ακόμη και αν οι άνθρωποι θέλουν ορθά, είναι ανόητο να συμπεράνουμε ότι επομένως κατέχουν ελεύθερη βούληση, εκτός αν αποδειχθεί ότι η θέληση προέρχεται από τον εαυτό τους. Συνεπώς, αυτό που ακολουθεί στο κείμενο, -- ότι ο καθένας συνεισέφερε είτε από τον κόπο του είτε από την περιουσία του στην οικοδόμηση της σκηνής του μαρτυρίου, σύμφωνα με ό,τι η καρδιά του ξεσήκωνε, -- δεν καθιστά τους ανθρώπους συγγραφείς ευσεβών διαθέσεων, ώστε να στερήσει τον Θεό από τον έπαινό Του. Είναι αλήθεια ότι οι άνθρωποι κατανοούν -- θέλουν -- ενθαρρύνουν τον εαυτό τους σε άγιες προσπάθειες· αλλά το ερώτημα είναι, από πού προέρχεται η νοημοσύνη τους, η θέλησή τους και ο ζήλος τους στην καλή πράξη; Η Γραφή αποφασίζει ότι είναι δώρα του Θεού και του Πνεύματος· οι Παπικοί τα οικειοποιούνται ακατάλληλα στον εαυτό τους.
Απαντήστε
Ανταπόκριση
Πού αισθάνεστε το Πνεύμα να παρακινεί την ίδια σας την καρδιά προς γενναιόδωρη προσφορά ή επιδέξια υπηρεσία; Πώς η έμφαση του Καλβίνου στην θεία πρωτοβουλία προστατεύει από την υπερηφάνεια και την παθητικότητα στον περίπατό σας με τον Θεό; Σε ποια περιοχή της ζωής σας μπορεί να χρειαστεί να υποχωρήσετε ώστε η πρόνοια του Θεού, αντί για τη δική σας προσπάθεια, να λάβει τη δόξα;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε Παντοκράτορ, ὁ διὰ τοῦ Πνεύματός σου κινήσας τὰς καρδίας τοῦ Ἰσραὴλ ἵνα προσενέγκωσιν ἑκουσίους προσφορὰς διὰ τὴν σκηνήν, καὶ ὁ προικίσας τὸν Βεσελεὴλ διὰ δεξιότητος ὥστε νὰ κατασκευάσῃ τὰ πάντα κατὰ τὴν ἐντολήν σου, κίνησον καὶ ἡμᾶς ὁμοίως νὰ προσφέρωμεν ἑαυτοὺς καὶ τὰ δῶρα ἡμῶν ἄνευ δισταγμοῦ ἢ ἐπιδείξεως. Δὸς ἵνα πᾶσα ἱκανότης ἣν χρησιμοποιῶμεν ἀναγνωρίζηται ὡς χάρις σου μόνον, ἵνα τὸ ἔργον τοῦ λαοῦ τῆς διαθήκης σου προχωρῇ εἰς δόξαν τοῦ ὀνόματός σου. Κράτησον ἡμᾶς σταθεροὺς ἕως οὗ ὁ οἶκος ὃν διέταξας ὁλοκληρωθῇ, ἀναπαυόμενοι ἐν τῇ τετελεσμένῃ λυτρώσει τοῦ Υἱοῦ σου. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →