Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιεζεκιήλ
Ιεζ 19-20 — με τον Ματθαίο Χένρι
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Σήμερα υποδεχόμαστε τον Ματθαίο Χένρι ως οδηγό μας στα κεφάλαια 19 και 20 του Ιεζεκιήλ. Ο Χένρι παρακολουθεί προσεκτικά τον θρήνο του προφήτη για τους πεσμένους άρχοντες του Ιούδα και τη μακρά καταγραφή της απιστίας του Ισραήλ. Το σχόλιό του τονίζει τόσο τη δικαιοσύνη που ακολουθεί την επανάσταση όσο και το έλεος που διατηρείται για όσους επιστρέφουν. Καθώς ακούμε, καλούμαστε να δούμε πώς η αγάπη της διαθήκης επιμένει ακόμη και όταν οι ανθρώπινες καρδιές απομακρύνονται. Οι μετρημένες σκέψεις του Χένρι προετοιμάζουν τις καρδιές μας να δεχθούμε τον λόγο με ταπεινοφροσύνη και ανανεωμένη εμπιστοσύνη στους κυρίαρχους σκοπούς του Θεού.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αφιερώστε μια ήσυχη στιγμή για να διαβάσετε πλήρως τα κεφάλαια 19 και 20 του Ιεζεκιήλ. Αφήστε τις εικόνες του προφήτη για λιοντάρια και αμπέλους να εισχωρήσουν και παρατηρήστε τη σταθερή αφήγηση της ιστορίας του Ισραήλ από την Αίγυπτο μέσω της ερήμου στη Χαναάν. Επιτρέψτε στο βάρος της κρίσης και στην υπόσχεση της μελλοντικής αποκατάστασης να μιλήσουν στη δική σας πορεία. Διαβάστε αργά, ίσως δυνατά, ώστε το κείμενο να διαμορφώσει τις προσευχές και τις σκέψεις σας καθ’ όλη την ημέρα.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χένρι ξεκινά εξηγώντας τις εντολές που δόθηκαν στον προφήτη.
Εδώ υπάρχουν, Ι. Εντολές που δόθηκαν στον προφήτη να θρηνήσει την πτώση της βασιλικής οικογένειας, η οποία για πολύ καιρό έκανε τόσο μεγάλη εμφάνιση χάρη σε μια διαθήκη βασιλείας που έγινε με τον Δαβίδ και το σπέρμα του, ώστε η έκλειψη και η εξαφάνισή της θρηνούνται δικαίως από όλους όσοι γνωρίζουν τι αξία να αποδώσουν στη διαθήκη του Θεού μας, όπως βρίσκουμε, μετά από μια πολύ μεγάλη περιγραφή αυτής της διαθήκης με τον Δαβίδ (Ψαλμ. πθ΄ 3, 20 κ.εξ.), έναν θλιβερό θρήνο για τις φθορές και τις ερημώσεις της οικογένειάς του (εδ. 38, 39): Αλλά εσύ απέρριψες και απεχθάνθηκες, ακύρωσες τη διαθήκη του δούλου σου και βεβήλωσες το στέμμα του, κ.λπ. Οι βασιλείς του Ιούδα ονομάζονται εδώ άρχοντες του Ισραήλ· διότι η δόξα τους μειώθηκε και έγιναν μόνο σαν άρχοντες, και η καθαρότητά τους χάθηκε· έγιναν διεφθαρμένοι και ειδωλολάτρες όπως οι βασιλείς του Ισραήλ, των οποίων τους τρόπους είχαν μάθει. Ο προφήτης πρέπει να αναλάβει θρήνο γι’ αυτούς· δηλαδή, πρέπει να περιγράψει την θλιβερή πτώση τους ως κάποιος που ο ίδιος την έλαβε κατάκαρδα, και επιθυμούσε να το κάνουν και εκείνοι στους οποίους κήρυττε και έγραφε. Και πώς μπορούμε να περιμένουμε ότι άλλοι θα επηρεαστούν από αυτό με το οποίο εμείς οι ίδιοι δεν επηρεαζόμαστε; Οι λειτουργοί, όταν προλέγουν με τόλμη, πρέπει όμως να θρηνούν πικρά την καταστροφή των αμαρτωλών, ως εκείνοι που δεν επιθυμούσαν την ημέρα της οδύνης. Δεν του δίνεται εντολή να δώσει συμβουλή στους άρχοντες του Ισραήλ (αυτό είχε γίνει για πολύ καιρό και συχνά μάταια), αλλά, αφού το διάταγμα έχει εκδοθεί, πρέπει να αναλάβει θρήνο γι’ αυτούς.Ο Χένρι προχωρά συγκρίνοντας τους βασιλείς του Ιούδα με λεονταράκια.
ΙΙ. Οδηγίες που του δόθηκαν τι να πει. 1. Πρέπει να συγκρίνει το βασίλειο του Ιούδα με λιονταρίνα, τόσο άθλια εκφυλισμένο ήταν από ό,τι ήταν παλαιότερα, όταν καθόταν ως βασίλισσα ανάμεσα στα έθνη, εδ. 2. Τι είναι η μητέρα σου; δική σου, ω βασιλιά; (διαβάζουμε για το στέμμα του Σολομώντα με το οποίο τον στεφάνωσε η μητέρα του, δηλαδή ο λαός του, Άσμα γ΄ 11), δική σου, ω Ιούδα; Η βασιλική οικογένεια είναι σαν μητέρα στο βασίλειο, θηλάζουσα μητέρα. Είναι λιονταρίνα, άγρια, και σκληρή, και αρπακτική. Όταν άφησαν τη θεϊκότητά τους, σύντομα έχασαν και την ανθρωπιά τους· και, όταν δεν φοβούνταν τον Θεό, ούτε τον άνθρωπο σεβάστηκαν. Ξάπλωσε ανάμεσα σε λιοντάρια. Ο Θεός είχε πει, Ο λαός θα κατοικήσει μόνος, αλλά αναμίχθηκαν με τα έθνη και έμαθαν τα έργα τους. Θήλασε τα λεοντάκια της ανάμεσα σε νεαρά λιοντάρια, δίδαξε τους νέους άρχοντες τον τρόπο των τυράννων, που τότε χρησιμοποιούνταν από τους αυθαίρετους βασιλείς της Ανατολής, γέμισε τα κεφάλια τους νωρίς με έννοιες της απόλυτης δεσποτικής τους εξουσίας, και τους ενέπνευσε την πίστη ότι είχαν δικαίωμα να υποδουλώσουν τους υπηκόους τους, ότι η ελευθερία και η περιουσία τους βρίσκονταν στο έλεός τους: έτσι θήλασε τα λεοντάκια της ανάμεσα σε νεαρά λιοντάρια. 2. Πρέπει να συγκρίνει τους βασιλείς του Ιούδα με λεονταράκια, εδ. 3. Ο Ιακώβ είχε συγκρίνει τον Ιούδα, και ιδιαίτερα τον οίκο του Δαβίδ, με λεονταράκι, για την ισχύ και την τρομερότητά του στους εχθρούς του στο εξωτερικό (Γεν. μθ΄ 9, Είναι γέρικο λιοντάρι· ποιος θα το ξεσηκώσει;) και, αν είχαν προσκολληθεί στον θείο νόμο και την υπόσχεση, ο Θεός θα τους είχε διατηρήσει τη δύναμη, τη μεγαλοπρέπεια και την κυριαρχία λιονταριού, και το κάνει στον Χριστό, τον Λέοντα της φυλής του Ιούδα. Αλλά αυτά τα λεονταράκια ήταν έτσι προς τους δικούς τους υπηκόους, ήταν σκληρά και καταπιεστικά προς αυτούς, λεηλατούσαν τα κτήματα και τις ελευθερίες τους· και, όταν έτσι με την τυραννία τους έγιναν τρόμος για εκείνους που όφειλαν να προστατεύουν, ήταν δίκαιο με τον Θεό να κάνει εκείνους τρόμο για αυτούς που διαφορετικά θα μπορούσαν να υποτάξουν. Εδώ θρηνείται, (1.) Η αμαρτία και η πτώση του Ιωάχαζ, ενός από τα λεονταράκια αυτής της λιονταρίνας. Έγινε νεαρό λιοντάρι (εδ. 3)· έγινε βασιλιάς, και νόμισε ότι έγινε έτσι ώστε να μπορεί να κάνει ό,τι ήθελε, και να ικανοποιήσει τη δική του φιλοδοξία, απληστία και εκδίκηση, όπως είχε στο μυαλό του· και έτσι σύντομα έγινε κύριος όλων των τεχνών της τυραννίας· έμαθε να αρπάζει τη λεία και καταβρόχθιζε ανθρώπους. Όταν πήρε την εξουσία στο χέρι του, όλοι όσοι προηγουμένως σε οτιδήποτε τον είχαν δυσαρεστήσει έγιναν να νιώσουν τις αγανακτήσεις του και έγιναν θυσία στην οργή του. Αλλά τι έγινε; Δεν ευημερούσε για πολύ στην τυραννία του: Τα έθνη άκουσαν γι’ αυτόν (εδ. 4), άκουσαν πόσο άγρια οδηγούσε στην πρώτη του έλευση στο στέμμα, πώς καταπατούσε ό,τι είναι δίκαιο και ιερό, και παραβίαζε όλες τις δεσμεύσεις του, ώστε τον έβλεπαν ως επικίνδυνο γείτονα, και τον δίωξαν ανάλογα, όπως ένα πλήθος βοσκών καλείται εναντίον λιονταριού που βρυχάται στη λεία του, Ησ. λα΄ 4. Και πιάστηκε, ως θηρίο λείας, στον λάκκο τους. Οι δικοί του υπήκοοι δεν τόλμησαν να σταθούν υπέρ των ελευθεριών τους, αλλά ο Θεός ύψωσε ξένη δύναμη που σύντομα έβαλε τέλος στην τυραννία του, και τον έφερε αλυσοδεμένο στη γη της Αιγύπτου. Εκεί μεταφέρθηκε αιχμάλωτος ο Ιωάχαζ, και δεν ακούστηκε πλέον. (2.) Η παρόμοια αμαρτία και πτώση του διαδόχου του Ιωακείμ. Το βασίλειο του Ιούδα για κάποιο διάστημα περίμενε την επιστροφή του Ιωάχαζ από την Αίγυπτο, αλλά τελικά απελπίστηκε γι’ αυτό, και τότε πήρε ένα άλλο από τα λεονταράκια του λιονταριού, και το έκανε νεαρό λιοντάρι, εδ. 5. Και αυτός, αντί να πάρει προειδοποίηση από τη μοίρα του αδελφού του για να χρησιμοποιήσει την εξουσία του με δικαιοσύνη και μετριοπάθεια, και να ζητήσει το καλό του λαού του, ακολούθησε τα βήματα του αδελφού του: Ανέβηκε και κατέβηκε ανάμεσα στα λιοντάρια, εδ. 6. Συμβουλεύτηκε και συναναστράφηκε με εκείνους που ήταν άγριοι και μανιώδεις όπως ο ίδιος, και πήρε τα μέτρα του από αυτούς, όπως ο Ροβοάμ πήρε τη συμβουλή των βιαστικών και θερμοκέφαλων νέων. Και σύντομα έμαθε να αρπάζει τη λεία, και καταβρόχθιζε ανθρώπους (εδ. 6)· άρπαξε τα κτήματα των υπηκόων του, τους επέβαλε πρόστιμα και τους φυλάκισε, γέμισε το θησαυροφυλάκιό του με αρπαγή και αδικία, κατασχέσεις και δημεύσεις, πρόστιμα και κατασχέσεις, και κατάπιε ό,τι στεκόταν στον δρόμο του. Είχε αποκτήσει την τέχνη να ανακαλύπτει τι περιουσιακά στοιχεία είχαν οι άνθρωποι που ήταν κρυμμένα, και πού ήταν οι θησαυροί που είχαν αποθηκεύσει· γνώριζε τις ερημωμένες θέσεις τους (εδ. 7), όπου έκρυβαν τα χρήματά τους και μερικές φορές κρύβονταν οι ίδιοι· γνώριζε πού να βρει και τα δύο· και με την καταπίεσή του ερήμωσε τις πόλεις τους, τις αποπληθυσμοποίησε αναγκάζοντας τους κατοίκους να μετακινήσουν τις οικογένειές τους σε κάποιο ασφαλές μέρος. Η γη ήταν ερημωμένη, και τα χωριά της υπαίθρου εγκαταλείφθηκαν· και παρόλο που υπήρχε μεγάλη αφθονία, και πληρότητα όλων των αγαθών, όμως ο λαός τα εγκατέλειψε όλα από φόβο για τον θόρυβο του βρυχηθμού του. Ένιωθε υπερηφάνεια κάνοντας όλους τους υπηκόους του να τον φοβούνται, όπως το λιοντάρι κάνει όλα τα θηρία του δάσους να τρέμουν (Αμώς γ΄ 8), και με τον τρομερό βρυχηθμό του τους καταπλήττει τόσο που έπεφταν κάτω από φόβο, και, μη έχοντας πνεύμα να διαφύγουν, γίνονταν εύκολη λεία γι’ αυτόν, όπως λένε ότι κάνουν τα λιοντάρια. Απειλούσε, και μιλούσε μεγαλόσχημα, και εκφοβίζει ανθρώπους από ό,τι είχαν. Έτσι νόμιζε ότι θα εδραιώσει τη δική του εξουσία, αλλά είχε αντίθετο αποτέλεσμα, απλώς επιτάχυνε τη δική του καταστροφή (εδ. 8): Τα έθνη στράφηκαν εναντίον του από κάθε πλευρά, για να περιορίσουν και να μειώσουν την υπερβολική του εξουσία, στην οποία ενώθηκαν σε συνομοσπονδία για την κοινή τους ασφάλεια· και άπλωσαν το δίχτυ τους πάνω του, σχημάτισαν σχέδια εναντίον του. Ο Θεός έφερε εναντίον του Ιωακείμ ομάδες Συρίων, Μωαβιτών και Αμμωνιτών, με τους Χαλδαίους (Β΄ Βασ. κδ΄ 2), και πιάστηκε στον λάκκο τους. Ο Ναβουχοδονόσορ τον έδεσε με αλυσίδες για να τον μεταφέρει στη Βαβυλώνα, Β΄ Χρον. λστ΄ 6. Έβαλαν αυτό το λιοντάρι μέσα σε κάγκελα, το έδεσαν με αλυσίδες, και το έφεραν στον βασιλιά της Βαβυλώνας, εδ. 9. Τι έγινε με αυτόν δεν γνωρίζουμε· αλλά η φωνή του δεν ακουγόταν πουθενά να βρυχάται στα βουνά του Ισραήλ. Υπήρξε τέλος στην τυραννία του: θάφτηκε με την ταφή του όνου (Ιερ. κβ΄ 19), αν και ήταν σαν λιοντάρι, ο τρόμος των ισχυρών στη γη των ζωντανών. Σημείωσε, Η δικαιοσύνη του Θεού πρέπει να αναγνωρίζεται όταν εκείνοι που έχουν τρομοκρατήσει και υποδουλώσει άλλους είναι οι ίδιοι τρομοκρατημένοι και υποδουλωμένοι, όταν εκείνοι που με την κατάχρηση της εξουσίας τους προς καταστροφή η οποία τους δόθηκε για οικοδόμηση κάνουν τους εαυτούς τους σαν άγρια θηρία, σαν βρυχώμενα λιοντάρια και περιπλανώμενες αρκούδες (γιατί τέτοιοι, λέει ο Σολομών, είναι οι πονηροί άρχοντες πάνω στον φτωχό λαό, Παρ. κη΄ 15), αντιμετωπίζονται ως τέτοιοι—όταν εκείνοι που, όπως ο Ισμαήλ, έχουν το χέρι τους εναντίον κάθε ανθρώπου, έρχονται τελικά να έχουν το χέρι κάθε ανθρώπου εναντίον τους. Παρατηρήθηκε από καιρό ότι οι αιματηροί τύραννοι σπάνια πεθαίνουν εν ειρήνη, αλλά τους δίνεται αίμα να πιουν, γιατί είναι άξιοι.Ο Χένρι στη συνέχεια μεταβαίνει στην παρομοίωση του αμπελιού για την Ιερουσαλήμ.
Η Ιερουσαλήμ, η μητρόπολη, αντιπροσωπεύεται εδώ με μια άλλη παρομοίωση· είναι άμπελος, και οι άρχοντες είναι τα κλαδιά της. Αυτή η σύγκριση την είχαμε προηγουμένως, κεφ. ιε΄ 1. Η Ιερουσαλήμ είναι σαν άμπελος· το ιουδαϊκό έθνος είναι έτσι: Σαν άμπελος στο αίμα σου (εδ. 10), το βασιλικό αίμα, σαν άμπελος φυτεμένη σε αίμα και ποτισμένη με αίμα, το οποίο συμβάλλει πολύ στην άνθηση και την καρποφορία των αμπελιών, σαν το αίμα που είχε χυθεί να είχε σχεδιαστεί για το πάχυνση και τη βελτίωση του εδάφους, σε τέτοια αφθονία χύθηκε· και για ένα διάστημα φαινόταν να έχει αυτό το αποτέλεσμα, γιατί ήταν καρποφόρα και γεμάτη κλαδιά εξαιτίας των υδάτων, των πολλών υδάτων κοντά στα οποία φυτεύτηκε. Τόποι μεγάλης αδικίας μπορεί να ευημερήσουν για λίγο· και μια άμπελος φυτεμένη σε αίμα μπορεί να είναι γεμάτη κλαδιά. Η Ιερουσαλήμ ήταν γεμάτη ικανούς άρχοντες, άνδρες με νου, άνδρες με μάθηση και εμπειρία, που ήταν ισχυρά ραβδιά, κλαδιά αυτής της αμπέλου ασυνήθιστου μεγέθους και δύναμης, ή πασσάλους για την υποστήριξη αυτής της αμπέλου, γιατί τέτοιοι είναι οι άρχοντες. Τα κλαδιά αυτής της αμπέλου είχαν φτάσει σε τέτοια ωριμότητα ώστε ήταν κατάλληλα να φτιάξουν λευκά ραβδιά για τα σκήπτρα εκείνων που κυβερνούσαν, εδ. 11. Και εκείνα είναι ισχυρά ραβδιά που είναι κατάλληλα για σκήπτρα, άνδρες με ισχυρές κρίσεις και ισχυρές αποφάσεις που είναι κατάλληλοι για άρχοντες. Όταν η βασιλική οικογένεια του Ιούδα ήταν πολυάριθμη, και τα δικαστήρια ήταν γεμάτα με άνδρες νου και ακεραιότητας, τότε το ανάστημα της Ιερουσαλήμ υψώθηκε ανάμεσα σε πυκνά κλαδιά· όταν η κυβέρνηση είναι σε καλά ικανά χέρια, ένα έθνος γίνεται έτσι σημαντικό. Τότε δεν θεωρήθηκε ως αδύναμη και ταπεινή άμπελος, αλλά εμφανίστηκε στο ύψος της, μια διακεκριμένη πόλη, με το πλήθος των κλαδιών της. Όπως συνηθίζουν οι κυπάρισσοι ανάμεσα σε εύκαμπτες ιτιές—Ανάμεσα σε ταπεινές ιτιές έτσι υψώνεται ο κυπάρισσος. «Στην ησυχία σου» (έτσι διαβάζουν κάποιοι αυτό, εδ. 10, που μεταφράζουμε στο αίμα σου) «ήσουν τέτοια άμπελος όπως αυτή.» Όταν ο Σεδεκίας ήταν ήσυχος και άνετος κάτω από τον ζυγό του βασιλιά της Βαβυλώνας, το βασίλειό του άνθισε έτσι. Δες πόσο αργός είναι ο Θεός στην οργή, πώς αναβάλλει τις κρίσεις του, και περιμένει να είναι ελεήμων. 2. Αυτή η άμπελος τώρα καταστρέφεται εντελώς. Ο Ναβουχοδονόσορ, πολύ προκληθείς από την προδοσία του Σεδεκία, την ξερίζωσε με οργή (εδ. 12), κατέστρεψε την πόλη και το βασίλειο, και έκοψε όλα τα κλαδιά της βασιλικής οικογένειας που έπεσαν στον δρόμο του. Η άμπελος κόπηκε κοντά στο έδαφος, αν και δεν ξεριζώθηκε. Ο ανατολικός άνεμος ξήρανε τον καρπό που ήταν καμένος. Οι νέοι έπεσαν από το σπαθί, ή μεταφέρθηκαν στην αιχμαλωσία. Η όψη της δεν είχε τίποτα ευχάριστο, η προοπτική τίποτα υποσχόμενο. Τα ισχυρά ραβδιά της έσπασαν και μαράθηκαν· οι μεγάλοι άνδρες της κόπηκαν, οι κριτές και οι άρχοντες καθαιρέθηκαν. Η ίδια η άμπελος φυτεύεται στην έρημο, εδ. 13. Η Βαβυλώνα ήταν σαν έρημος για εκείνους του λαού που μεταφέρθηκαν αιχμάλωτοι εκεί· η γη του Ιούδα ήταν σαν έρημος για την Ιερουσαλήμ, τώρα που ολόκληρη η χώρα λεηλατήθηκε και ερημώθηκε από τον χαλδαϊκό στρατό—μια εύφορη γη που έγινε στείρα. «Καίγεται με φωτιά (Ψαλμ. π΄ 16) και αυτή η φωτιά βγήκε από ράβδο των κλαδιών της (εδ. 14)· ο ίδιος ο βασιλιάς, επαναστατώντας εναντίον του βασιλιά της Βαβυλώνας, έδωσε αφορμή σε όλο αυτό το κακό. Μπορεί να ευχαριστήσει τον εαυτό της για τη φωτιά που την καταναλώνει· με την αδικία της έγινε σαν προσάναμμα στις σπίθες της οργής του Θεού, ώστε τα ίδια της τα κλαδιά να χρησιμεύουν ως καύσιμο για τη δική της κατανάλωση· σε αυτά η φωτιά ανάβει που κατέφαγε τον καρπό, οι αμαρτίες των γεροντότερων είναι οι κρίσεις που καταστρέφουν τους νεότερους· ο καρπός της καίγεται με τα ίδια της τα κλαδιά, ώστε δεν έχει ισχυρό ράβδο να είναι σκήπτρο για να κυβερνά, κανένας δεν βρίσκεται τώρα που να είναι κατάλληλος για την κυβέρνηση ή να τολμά να πάρει αυτή την καταστροφή υπό το χέρι του, όπως είναι το παράπονο (Ησ. γ΄ 6, 7), κανένας από τον οίκο του Δαβίδ δεν έμεινε που να έχει δικαίωμα να κυβερνά, κανένας σοφός άνδρας, ή άνδρας νου, που να είναι ικανός να κυβερνά.» Πάει άσχημα με οποιοδήποτε κράτος, και είναι πιθανό να πάει χειρότερα, όταν έτσι στερείται τις ευλογίες της κυβέρνησης και δεν έχει ισχυρά ραβδιά για σκήπτρα. Αλίμονο σε σένα, ω γη! όταν ο βασιλιάς σου είναι παιδί, γιατί είναι τόσο καλά να μην έχεις ράβδο όσο να μην έχεις ισχυρό ράβδο. Αυτά τα ισχυρά ραβδιά, έχουμε λόγο να φοβόμαστε, ήταν όργανα καταπίεσης, βοηθοί του βασιλιά στο να αρπάζει τη λεία και να καταβροχθίζει ανθρώπους, και τώρα καταστρέφονται μαζί του. Η τυραννία είναι η είσοδος στην αναρχία· και, όταν το ράβδο της κυβέρνησης μετατρέπεται στο φίδι της καταπίεσης, είναι δίκαιο με τον Θεό να πει, «Δεν θα υπάρχει ισχυρό ράβδο να είναι σκήπτρο για να κυβερνά· αλλά ας είναι οι άνθρωποι όπως είναι τα ψάρια της θάλασσας, όπου ο μεγαλύτερος καταβροχθίζει τον μικρότερο.» Σημείωσε, Αυτός είναι θρήνος και θα είναι για θρήνο. Ο προφήτης διατάχθηκε (εδ. 1) να αναλάβει θρήνο· και, αφού το έκανε, τον αφήνει να χρησιμοποιηθεί από άλλους. «Είναι θρήνος για εμάς αυτής της εποχής, και, οι ερημώσεις συνεχίζονται για πολύ, θα είναι θρήνος για εκείνους που θα έρθουν μετά από εμάς· το αγέννητο παιδί θα θρηνήσει την καταστροφή που έγινε στον Ιούδα και την Ιερουσαλήμ από τις παρούσες κρίσεις. Ήρθαν μετά από πολύ καιρό· το τόξο ήταν πολύ στην τάνυση· αλλά τώρα που ήρθαν θα συνεχιστούν, και τα θλιβερά αποτελέσματά τους θα κληροδοτηθούν στους απογόνους.» Σημείωσε, Εκείνοι που γεμίζουν το μέτρο των αμαρτιών των πατέρων τους αποθηκεύουν για τις θλίψεις των παιδιών τους και τους παρέχουν ύλη για θρήνο· και τίποτα δεν είναι περισσότερο από την ανατροπή της κυβέρνησης.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Χένρι στρέφεται στη συνέχεια στη διαβούλευση που καταγράφεται στο κεφάλαιο 20.
Σε αυτό το κεφάλαιο, Ι. Ο προφήτης συμβουλεύεται από μερικούς από τους πρεσβυτέρους του Ισραήλ, εδ. 1. ΙΙ. Διδάσκεται από τον Θεό του τι απάντηση να τους δώσει. Πρέπει, 1. Να σημάνει τη δυσαρέσκεια του Θεού εναντίον τους, εδ. 2, 3. Και, 2. Να τους δείξει τι δίκαιη αιτία είχε για αυτή τη δυσαρέσκεια, δίνοντάς τους μια ιστορία των ευγνώμονων συναλλαγών του Θεού με τους πατέρες τους και των προδοτικών συναλλαγών τους με τον Θεό. (1.) Στην Αίγυπτο, εδ. 5-9. (2.) Στην έρημο, εδ. 10-26. (3.) Στη Χαναάν, εδ. 27-32. 3. Να αναγγείλει τις κρίσεις του Θεού εναντίον τους, εδ. 33-36. 4. Να τους πει επίσης τι έλεος είχε ο Θεός σε αποθήκη γι’ αυτούς, όταν θα έφερνε ένα υπόλοιπο από αυτούς σε μετάνοια, θα τους αποκαθιστούσε στη δική τους γη, και θα έστηνε το αγιαστήριό του ανάμεσά τους ξανά, εδ. 37-44. 5. Εδώ είναι ένας άλλος λόγος που ρίχτηκε προς την Ιερουσαλήμ, ο οποίος εξηγείται και επεκτείνεται στο
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στη ζωή μου έχω επαναλάβει πρότυπα επανάστασης που ο Χένρι παρακολουθεί στην ιστορία του Ισραήλ; Πώς η εικόνα των ισχυρών ραβδιών που σπάζουν αμφισβητεί την άποψή μου για την ηγεσία και την εξουσία; Με ποιους τρόπους καλούμαι να εμπιστευτώ την υπόσχεση του Θεού για αποκατάσταση αντί για τα δικά μου σχέδια;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε ἐλεήμον, δίδαξον ἡμᾶς νὰ θρηνοῦμεν τὴν ὑπερηφάνειαν ποὺ μετατρέπει τοὺς ἄρχοντας σὲ τυράννους καὶ τὰ ἔθνη σὲ ἐρημίαν, καὶ νὰ ἐλπίζωμεν ὅπου ὑπόσχεσαι ἔλεος. Φύτευσον ἡμᾶς παρὰ ζῶντα ὕδατα διὰ νὰ φέρουν αἱ ζωαὶ ἡμῶν καρπὸν διὰ τὴν βασιλείαν σου· ἀποκατάστησον ὅ,τι ἡ ἁμαρτία ἔχει συντρίψει καὶ ἀνάδειξον ἡγέτας μεταξὺ τοῦ λαοῦ σου οἱ ὁποῖοι θὰ κυβερνοῦν μὲ δικαιοσύνην καὶ συμπόνιαν. Εἴθε τὸ ἁγιάσμά σου νὰ εἶναι ἡ χαρά μας καθὼς τὸ Πνεῦμά σου μᾶς διατηρεῖ πιστοὺς μέχρι τέλους. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →