← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί

Ψαλμοί 111-112 — με τον Σπέρτζεον

Ψαλμοί 111-112Charles Spurgeon — Θησαυρός του Δαβίδ & Κηρύγματα20 λεπ
Άνοιγμα
Αγαπητοί, σήμερα ανοίγουμε το έργο του Τσαρλς Σπέρτζεον «Ο Θησαυρός του Δαβίδ» για τους Ψαλμούς 111 και 112. Αυτά τα δίδυμα αλφαβητικά άσματα υψώνουν τα μάτια μας πρώτα στα ένδοξα έργα του Κυρίου και μετά στην αντικατοπτριζόμενη ομορφιά αυτών των έργων στις ζωές των λυτρωμένων ανθρώπων του. Ο Σπέρτζεον μας καθοδηγεί με ποιμαντική ζεστασιά και δογματική σαφήνεια, ώστε ο έπαινος να αναβλύζει από ολόκληρες καρδιές και ο άγιος φόβος να παράγει διαρκή χαρά. Είθε το Πνεύμα που ενέπνευσε αυτούς τους ψαλμούς να μας ζωογονήσει τώρα να δεχτούμε την διδασκαλία τους με ευλάβεια και ευχαρίστηση.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Με ήσυχες καρδιές ας διαβάσουμε τώρα τους Ψαλμούς 111 και 112 από την αρχή μέχρι το τέλος. Ακούστε την επανειλημμένη πρόσκληση να επαινέσουμε τον Κύριο, την περιγραφή των ισχυρών του έργων και την περιγραφή του ευλογημένου ανθρώπου που τον φοβάται και ευφραίνεται στις εντολές του. Διαβάστε αργά, επιτρέποντας σε κάθε γραμμή να εγκατασταθεί στην ψυχή ενώπιον του Κυρίου.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Σπέρτζεον ξεκινάει καθορίζοντας τον τόνο της ολόψυχης δοξολογίας στη συνάθροιση. Στίχος 2. Στίχ. 1. Αινείτε τον Κύριον, ή, Αλληλούια! Όλοι εσείς οι άγιοί του ενωθείτε στην προσκύνηση του Ιεχωβά, ο οποίος εργάζεται τόσο ένδοξα. Κάντε το τώρα, κάντε το πάντα: κάντε το ολόψυχα, κάντε το ομόφωνα, κάντε το αιώνια. Ακόμα κι αν οι άλλοι αρνηθούν, φροντίστε να έχετε πάντα ένα τραγούδι για τον Θεό σας. Απομακρύνετε κάθε αμφιβολία, ερώτηση, μουρμούρα και επανάσταση, και αφοσιωθείτε στην δοξολογία του Ιεχωβά, τόσο με τα χείλη σας όσο και με τη ζωή σας. Θα αινέσω τον Κύριο με όλη μου την καρδιά. Ο γλυκός ψαλμωδός αρχίζει το τραγούδι, γιατί η καρδιά του είναι όλη φλόγα: είτε τον ακολουθήσουν οι άλλοι είτε όχι, αυτός θα αρχίσει αμέσως και θα συνεχίσει για πολύ. Αυτό που κηρύττουμε πρέπει να το εφαρμόζουμε. Ο καλύτερος τρόπος να επιβάλουμε μια προτροπή είναι να δώσουμε ένα παράδειγμα· αλλά πρέπει να αφήσουμε αυτό το παράδειγμα να είναι του καλύτερου είδους, αλλιώς μπορεί να οδηγήσουμε άλλους να κάνουν το έργο με κουτσό τρόπο. Στη συνέχεια τονίζει την αναγκαιότητα να φέρουμε την αδιαίρετη καρδιά σε αυτό το ιερό καθήκον. Στίχος 3. Ο Δαβίδ δεν έφερε τίποτα λιγότερο από την ολόκληρη καρδιά του στο καθήκον· όλη του η αγάπη πήγε προς τον Θεό, και όλος του ο ζήλος, η δεξιότητά του και η θέρμη του πήγαν μαζί της. Ο Ιεχωβά, ο ένας και αδιαίρετος Θεός, δεν μπορεί να δοξαστεί ευπρόσδεκτα με διαιρεμένη καρδιά, ούτε πρέπει να προσπαθήσουμε να τον ατιμάσουμε έτσι· γιατί η ολόκληρη καρδιά μας είναι πολύ λίγη για τη δόξα του, και δεν μπορεί να υπάρχει λόγος γιατί να μην υψωθεί όλη στον έπαινό του. Όλα τα έργα του είναι αξιέπαινα, και επομένως όλη μας η φύση πρέπει να τον λατρεύει. Εν τη συναγωγή των ευθέων, και εν τη εκκλησία· είτε με λίγους είτε με πολλούς θα εξέχεε όλη του την καρδιά και την ψυχή του σε έπαινο, και είτε η συντροφιά αποτελούνταν από εκλεκτά πνεύματα είτε από τη γενική μάζα του λαού θα συνέχιζε στην ίδια άσκηση. Για την εκλεκτή κοινωνία δεν μπορεί να υπάρχει καλύτερη απασχόληση από τον έπαινο, και για τη γενική συνέλευση τίποτα δεν μπορεί να είναι πιο κατάλληλο. Στρέφοντας στον συνοδευτικό ψαλμό, ο Σπέρτζεον αρχίζει με την ίδια πρόσκληση για δοξολογία και ορίζει τον ευλογημένο άνθρωπο. Στίχος 2. Στίχ. 1. Αινείτε τον Κύριον. Αυτή η προτροπή δεν δίνεται ποτέ πολύ συχνά· ο Κύριος αξίζει πάντα έπαινο, πρέπει πάντα να τον αποδίδουμε, συχνά τον ξεχνάμε, και είναι πάντα καλό να μας παρακινεί να τον κάνουμε. Η προτροπή απευθύνεται σε όλους τους σκεπτόμενους ανθρώπους που παρατηρούν τον τρόπο ζωής των ανθρώπων που φοβούνται τον Κύριο. Αν υπάρχει κάποια αρετή, αν υπάρχει κάποιος έπαινος, ο Κύριος πρέπει να έχει όλη τη δόξα γι' αυτό, γιατί είμαστε το έργο του. Μακάριος ο άνθρωπος που φοβάται τον Κύριο. Σύμφωνα με τον τελευταίο στίχο του Ψαλμού 111:0, ο φόβος του Κυρίου είναι η αρχή της σοφίας· αυτός ο άνθρωπος, λοιπόν, έχει αρχίσει να είναι σοφός, και η σοφία του έχει φέρει παρούσα ευτυχία, και του έχει εξασφαλίσει αιώνια ευδαιμονία. Δείχνει περαιτέρω πώς αυτός ο άνθρωπος δέχεται τις εντολές με μεγάλη ευχαρίστηση. Στίχος 3. Ο Ιεχωβά είναι τόσο μεγάλος ώστε πρέπει να τον φοβούνται και να τον σέβονται όλοι όσοι είναι γύρω του, και ταυτόχρονα είναι τόσο απείρως αγαθός ώστε ο φόβος γλυκαίνεται σε υιική αγάπη, και γίνεται ένα ευχάριστο συναίσθημα, καθόλου δεν γεννά δουλεία. Υπάρχει ένας δουλοπρεπής φόβος που είναι καταραμένος· αλλά αυτός ο ευσεβής φόβος που οδηγεί στην ευχαρίστηση στην υπηρεσία του Θεού είναι απείρως ευλογημένος. Ο Ιεχωβά πρέπει να δοξάζεται τόσο για την έμπνευση στους ανθρώπους ευσεβούς φόβου όσο και για την ευλογημένη κατάσταση που απολαμβάνουν ως συνέπεια αυτού. Πρέπει να ευλογούμε τον Θεό που ευλογεί οποιονδήποτε άνθρωπο, και ιδιαίτερα που θέτει τη σφραγίδα της έγκρισής του στους ευσεβείς. Η εύνοιά του προς τον Θεοφοβούμενο δείχνει τον χαρακτήρα του και ενθαρρύνει ευγενή συναισθήματα σε άλλους, επομένως ας δοξάζεται. Αυτός που ευφραίνεται πολύ στις εντολές του.
Σκεφτείτε
Ο Σπέρτζεον κλείνει τον πρώτο ψαλμό επαινώντας τη λατρεία του Κυρίου και εκείνους που την ασκούν. Στίχος 1. Κλείνει το τραγούδι του με έναν έπαινο της λατρείας του Κυρίου, και των ανθρώπων που την ασκούν. Κλείνει τον δεύτερο ψαλμό αντιπαραβάλλοντας την πρόθυμη υπακοή με την απρόθυμη υπηρεσία. Στίχος 4. Ο άνθρωπος όχι μόνο μελετά τις θείες εντολές και προσπαθεί να τις τηρεί, αλλά χαίρεται να το κάνει: η αγιότητα είναι η ευτυχία του, η αφοσίωση είναι η χαρά του, η αλήθεια είναι ο θησαυρός του. Χαίρεται στις εντολές της ευσέβειας, ναι, και ευφραίνεται πολύ σε αυτές. Έχουμε γνωρίσει υποκριτές να χαίρονται στα δόγματα, αλλά ποτέ στις εντολές. Οι ασεβείς άνθρωποι μπορεί σε κάποιο βαθμό να υπακούουν στις εντολές από φόβο, αλλά μόνο ένας ευσεβής άνθρωπος θα τις τηρεί με ευχαρίστηση. Η πρόθυμη υπακοή είναι η μόνη αποδεκτή υπακοή· αυτός που υπακούει απρόθυμα είναι ανυπάκουος στην καρδιά, αλλά αυτός που βρίσκει ευχαρίστηση στην εντολή είναι πραγματικά πιστός. Αν μέσω της θείας χάριτος βρούμε τον εαυτό μας να περιγράφεται σε αυτές τις δύο προτάσεις, ας δώσουμε όλο τον έπαινο στον Θεό, γιατί αυτός έχει κάνει όλα τα έργα μας μέσα μας, και τις διαθέσεις από τις οποίες πηγάζουν. Ας επαινούν τον εαυτό τους οι αυτοδίκαιοι, αλλά αυτός που έχει γίνει δίκαιος από τη χάρη αποδίδει όλο τον έπαινο στον Κύριο.
Απαντήστε
1. Σε ποια παρούσα περίσταση σας καλεί ο Κύριος να προσφέρετε ολόκληρη την καρδιά σας στον έπαινό του; 2. Πού έχει ήδη αρχίσει ο άγιος φόβος του Κυρίου να παράγει ευχαρίστηση στις εντολές του για εσάς; 3. Πώς θα μπορούσε το παράδειγμα του επαίνου σας αυτή την εβδομάδα να παρακινήσει άλλους που έχουν σιωπήσει προς τον Θεό;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Πάτερ φιλάνθρωπε, σὲ αἰνοῦμεν διὰ τὰ θαυμάσια ἔργα τῶν χειρῶν σου καὶ τὴν αἰώνιον δικαιοσύνην τῆς διαθήκης σου, τὴν ὁποίαν ἐφανέρωσας εἰς πάντας τοὺς φοβουμένους σε. Διὰ τῆς χάριτος τοῦ εὐαγγελίου, στερέωσον τὰς καρδίας ἡμῶν ἐν Χριστῷ, ἵνα περιπατῶμεν εὐθέως, εὐφραινόμενοι ἐν ταῖς ἐντολαῖς σου καὶ εὑρίσκοντες ἀληθινὴν σοφίαν ἐν εὐλαβεῖ ἐμπιστοσύνῃ. Εἴθε αἱ οἰκογένειαί μας καὶ αἱ ζωαί μας νὰ γίνωνται ζῶσαι μαρτυρίαι τῆς πιστότητός σου, ἵνα σὲ αἰνῶμεν μὲ ὁλόψυχον χαρὰν μέχρις οὗ σὲ ἴδωμεν πρόσωπον πρὸς πρόσωπον. Ἀμήν.

Charles Spurgeon — Θησαυρός του Δαβίδ & Κηρύγματα · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →