← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Παροιμίες

Παροιμίαι 23-24 — με τον Μάκλαρεν

Παροιμίες 23-24Εκθέσεις της Αγίας Γραφής υπό του Alexander Maclaren20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Καλώς ήρθατε σε αυτό το καθημερινό μάθημα που αντλείται από τις κλασικές Εκθέσεις της Αγίας Γραφής του Αλεξάντερ Μάκλαρεν. Στην επεξεργασία του των κεφαλαίων 23 και 24 των Παροιμιών, ο Μάκλαρεν προσφέρει διαχρονικές συμβουλές για νέες ζωές και έμπειρες καρδιές εξίσου. Οι στοχασμοί του τονίζουν την διαρκή κλήση προς τη σοφία, την ευλάβεια και την αυτοκυριαρχία που το αρχαίο κείμενο εξακολουθεί να επεκτείνει σήμερα. Καθώς διασχίζουμε επιλεγμένες παραγράφους, θα ακούσουμε για τη σταθερή φωνή που συνδέει την ηθική διαμόρφωση με τον φόβο του Κυρίου. Ας καθοδηγήσει η προσεκτική έκθεση του Μάκλαρεν τον διαλογισμό μας σε αυτά τα πρακτικά κεφάλαια.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε μια ήσυχη στιγμή για να διαβάσετε πλήρως τα κεφάλαια 23 και 24 των Παροιμιών. Αφήστε τις σύντομες ρήσεις και τις μακρύτερες οδηγίες να εγκατασταθούν στο νου σας. Προσέξτε την επαναλαμβανόμενη έμφαση στην γονική καθοδήγηση, τον αυτοέλεγχο και την επιδίωξη της αλήθειας. Διαβάστε αρκετά αργά ώστε να ακούσετε τόσο τις προειδοποιήσεις όσο και τις υποσχέσεις που υφαίνονται μέσα από αυτούς τους στίχους. Επιστρέψτε στο κείμενο μετά τη μελέτη μας για να αφήσετε τα λόγια του να διαμορφώσουν την απόκρισή σας.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Μάκλαρεν ανοίγει στρέφοντας σε μια έκκληση ριζωμένη στη θυγατρική στοργή. Ι. Υπάρχει, πρώτον, μια έκκληση στη θυγατρική στοργή και μια αποκάλυψη της πατρικής συμπάθειας Παρ. 23:15-16. Ο πατρικός τόνος που χαρακτηρίζει το Βιβλίο των Παροιμιών θεωρείται πιθανότατα ως αυτός ενός διδασκάλου που απευθύνεται στους μαθητές του ως παιδιά του. Αλλά η ματιά στην καρδιά του διδασκάλου που δίνεται εδώ μπορεί κάλλιστα να εφαρμοστεί και στους γονείς, και οφείλει να ισχύει για όλους όσοι μπορούν να επηρεάσουν άλλες και ιδιαίτερα νέες καρδιές. Μικρή δύναμη συνοδεύει συμβουλές που δεν γλυκαίνονται από φανερή αγάπη. Πολλοί γιοι έχουν συγκρατηθεί από το κακό σκεπτόμενοι, «Τι θα έλεγε η μητέρα μου;» και πολλές υγιείς νουθεσίες δεν ήταν παρά ήχος, επειδή ο τόνος τους πρόδιδε ότι ο δότης δεν ενδιαφερόταν ιδιαίτερα αν θα γινόταν δεκτή ή όχι. Ο Μάκλαρεν στη συνέχεια εκθέτει τη μοναδική ευρεία εντολή που υποβαστάζει όλη την αγαθότητα. ΙΙ. Έχουμε έπειτα τη μία ευρεία εντολή με την ασφαλή ανταμοιβή της, η οποία υποβαστάζει όλη την αγαθότητα Παρ. 23:17-18. Το συμπλήρωμα «γίνου», στη δεύτερη πρόταση του Παρ. 23:17, συσκοτίζει τη στενή σύνδεση των προτάσεων. Είναι καλύτερο να θεωρήσουμε το ρήμα της πρώτης πρότασης ως συνεχιζόμενο στη δεύτερη. Έτσι η μία εντολή εκτίθεται αρνητικά και θετικά: «Μη ζήτα να μιμηθείς ή να συναναστραφείς αμαρτωλούς, αλλά τον φόβο του Κυρίου». Η καρδιά που αγωνίζεται έτσι γίνεται σοφή. Άρα, η σοφία δεν είναι αποτέλεσμα καλλιέργειας του νου, αλλά εκπαίδευσης των επιθυμιών και των φιλοδοξιών. Είναι ηθική και θρησκευτική, παρά απλώς διανοητική. Η μεγαλειώδης προσωποποίηση της Σοφίας στην αρχή του βιβλίου επηρεάζει τα επόμενα μέρη, και το κλειδί για την κατανόηση αυτής της μεγάλης σύλληψης είναι, «Ο φόβος του Κυρίου είναι η αρχή της Σοφίας». Η ελληνική θεά της Σοφίας, ευγενής όπως είναι, είναι γήινη όταν αντιπαραβάλλεται με εκείνη την κυρίαρχη μορφή. Η Παλλάς Αθηνά, με τα καθαρά μάτια και την λαμπρή πανοπλία της, είναι φτωχή δίπλα στη Σοφία του Βιβλίου των Παροιμιών, η οποία κατοικούσε με τον Θεό «προτού γίνει η γη», και έρχεται στους ανθρώπους με φιλόφρονα φωνή και χέρια γεμάτα δώρα «διαρκών πλούτων και δικαιοσύνης». Ο Μάκλαρεν στρέφεται έπειτα σε ειδικές εντολές σχετικά με τον έλεγχο της ζωώδους φύσης. ΙΙΙ. Ειδικές εντολές για τον έλεγχο της ζωώδους φύσης ακολουθούν στο Παρ. 23:19-21. Πρώτον, σημειώστε εκείνη την γενική του Παρ. 23:19, «Καθοδήγησε την καρδιά σου στην οδό». Με τους πιο γενικούς όρους, τίθεται η αναγκαιότητα της αυτοκυβέρνησης. Υπάρχει μια «οδός» στην οποία οφείλουμε να είμαστε ικανοποιημένοι να ταξιδεύουμε. Είναι ένας καθορισμένος δρόμος, και τα πόδια πρέπει να κρατούνται από το να παρεκκλίνουν σε απέραντες ερημιές εκατέρωθεν. Ο περιορισμός, η σταθερή καταστολή των ορέξεων, ο εξαναγκασμός αυτών αν επιδιώκουν να τραβήξουν κατά μέρος, υπονοούνται στην ίδια την σύλληψη της «οδού». Και ο άνθρωπος πρέπει να πάρει το πάνω χέρι του εαυτού του, και, μετά από κάθε άλλη καθοδήγηση, πρέπει να είναι ο ίδιος οδηγός του· διότι ο Θεός μας καθοδηγεί δίνοντάς μας τη δυνατότητα να καθοδηγούμε τους εαυτούς μας. Ο Μάκλαρεν ολοκληρώνει το τμήμα με μια ειλικρινή κλήση να αγοράσουμε και να κρατήσουμε την αλήθεια. Αλλά το κύριο σημείο εδώ είναι η ειλικρινής προτροπή του Παρ. 23:23, η οποία, όπως εκείνη για τον φόβο του Κυρίου, συνοψίζει όλο το καθήκον σε ένα. Η «αλήθεια» είναι, όπως η «σοφία», ηθική και θρησκευτική, και όχι απλώς διανοητική. Η «σοφία» είναι υποκειμενική, η ποιότητα ή το χαρακτηριστικό της ευλαβούς ψυχής· η «αλήθεια» είναι αντικειμενική, και μπορεί επίσης να οριστεί ως το δηλωμένο θέλημα του Θεού. Η κατοχή της αλήθειας είναι σοφία. «Η είσοδος των λόγων Σου δίνει φως». Κάνει σοφό τον απλό. Υπάρχει, λοιπόν, κάτι τέτοιο όπως «η αλήθεια» προσβάσιμη σε εμάς. Μπορούμε να τη γνωρίσουμε, και δεν πρόκειται να γυροφέρνουμε για πάντα ανάμεσα σε περισσότερο ή λιγότερο πιθανές εικασίες, αλλά μπορούμε να αναπαυθούμε στη βεβαιότητα ότι κατέχουμε θεμελιώδη γεγονότα. Για εμάς, η αλήθεια είναι ενσαρκωμένη στον Ιησού, όπως Αυτός έχει διακηρύξει πανηγυρικά. Αυτή την αλήθεια θα την «αγοράσουμε», αν είμαστε σοφοί, μη αποφεύγοντας καμία προσπάθεια, θυσία ή κόπο που χρειάζεται για να την εξασφαλίσουμε.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Μάκλαρεν τώρα υψώνει το βλέμμα προς τη βεβαιότητα ενός επέκεινα. Το Βιβλίο των Παροιμιών σπανίως κοιτάζει πέρα από τα όρια του προσωρινού, αλλά τώρα και τότε οι ομίχλες σηκώνονται και ένας ευρύτερος ορίζοντας αποκαλύπτεται. Το κείμενό μας είναι ένα από αυτά τα εξαιρετικά παραδείγματα, και είναι αξιοσημείωτο, όχι μόνο ως έκφραση εμπιστοσύνης στο μέλλον, αλλά ως έκφρασή της με πολύ εντυπωσιακό τρόπο. «Βεβαίως υπάρχει τέλος», λέει η Εξουσιοδοτημένη Μετάφρασή μας, αντικαθιστώντας στο περιθώριο, αντί για τέλος, «ανταμοιβή». Η τελευταία λέξη τίθεται στο κείμενο της Αναθεωρημένης Μετάφρασης. Αλλά ούτε το «τέλος» ούτε η «ανταμοιβή» αποδίδουν την ακριβή ιδέα. Η λέξη που μεταφράζεται έτσι κυριολεκτικά σημαίνει «κάτι που έρχεται μετά». Έτσι είναι το ακριβές αντίθετο του «τέλους», είναι πραγματικά αυτό που βρίσκεται πέρα από το τέλος — το «επακόλουθο», ή το «μέλλον» — όπως δίνει εναλλακτικά το περιθώριο της Αναθεωρημένης Μετάφρασης, ή, πιο απλά ακόμη, το επέκεινα. Βεβαίως υπάρχει ένα επέκεινα πίσω από το τέλος. Και τότε η παροιμία συνεχίζει προσδιορίζοντας μία όψη αυτού του επέκεινα: «Η προσδοκία σου» — ή, καλύτερα, επειδή πιο απλά, η ελπίδα σου — «δεν θα αποκοπεί». Και έπειτα, πάνω σε αυτές τις δύο πεποιθήσεις ότι υπάρχει, αν μπορώ να το πω έτσι, ένας απόηχος, και ότι είναι ο χρόνος και η σφαίρα στην οποία οι ωραιότερες ελπίδες που μπορεί να ζωγραφίσει κανείς στον εαυτό του θα ξεπεραστούν από την πραγματικότητα, οικοδομεί την απλή μερική προτροπή: «Γίνου εν τω φόβω του Κυρίου όλην την ημέραν». Ο Μάκλαρεν τελικά επαναφέρει όλη τη μελέτη στην καθημερινή πρακτική. «Γίνου εν τω φόβω του Κυρίου όλην την ημέραν». Η πεποίθηση του επέκεινα, και η μακάρια όραση των ελπίδων που εκπληρώνονται, δεν είναι οι μόνοι λόγοι για αυτή την προτροπή. Πολύ κακό έχει γίνει, φοβάμαι, από καλοπροαίρετους κήρυκες που έχουν αντλήσει το μεγαλύτερο μέρος των ισχυρότερων επιχειρημάτων τους για να πείσουν τους ανθρώπους στην χριστιανική πίστη από τη σκέψη μιας μελλοντικής ζωής. Γιατί, αν δεν υπήρχε μέλλον, θα ήταν εξίσου σοφό, εξίσου μακάριο, εξίσου επιβεβλημένο σε εμάς να «γινόμαστε εν τω φόβω του Κυρίου όλην την ημέραν». Αλλά βλέποντας ότι υπάρχει αυτό το μέλλον, και βλέποντας ότι μόνο σε αυτό η ελπίδα θα ανέλθει σε καρποφορία, και όμως θα υφίσταται ως πόθος, βεβαίως έρχεται σε εμάς μια επίσημη έκκληση να «γινόμαστε εν τω φόβω του Κυρίου όλην την ημέραν», η οποία, μετατρεπόμενη σε χριστιανική γλώσσα, είναι να ζούμε με συνήθη πίστη, σε κοινωνία με, και αγάπη και υπακοή προς, τον Κύριο και Σωτήρα μας Ιησού Χριστό.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στις παρούσες ρουτίνες σας αισθάνεστε την ανάγκη για ανανεωμένη ευλάβεια προς τον Κύριο; Πώς μπορεί η κλήση να φυλάξετε την καρδιά σας να διαμορφώσει μία συγκεκριμένη επιλογή σήμερα; Με ποιους τρόπους προσκαλείστε να κρατήσετε ελπίδα που φτάνει πέρα από το ορατό τέλος;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ελεήμων Πατέρα, φύτεψε μέσα μας μια σοφή καρδιά που Σε ζητά πάνω από κάθε κατώτερη επιθυμία. Δίδαξέ μας να καθοδηγούμε τα βήματά μας στον φόβο Σου καθ’ όλη τη διάρκεια των συνηθισμένων ωρών της ημέρας. Ενίσχυσε την απόφασή μας να αποστρεφόμαστε κάθε μονοπάτι που οδηγεί μακριά από την αλήθεια. Ας σταθεροποιήσει η ελπίδα ενός επέκεινα όταν οι παρούσες προσπάθειες φαίνονται ατελείς. Ας καρποφορήσουν τα λόγια που μελετήσαμε σήμερα σε ήσυχη υπακοή και διαρκή χαρά. Το ζητούμε για χάρη του Χριστού του Κυρίου μας. Αμήν.

Εκθέσεις της Αγίας Γραφής υπό του Alexander Maclaren · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →