Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ρωμαίους
Προς Ρωμαίους 6 — με τον Χοτζ
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Στις σελίδες του Σχολίου του Καρόλου Χοτζ πάνω στους Προς Ρωμαίους, την Προς Κορινθίους Α' και την Προς Εφεσίους η εκκλησία λαμβάνει μια σταθερή, δογματική έκθεση της επιστολής του αποστόλου προς τους Ρωμαίους. Σήμερα το μάθημα στρέφεται στο έκτο κεφάλαιο, όπου ο Χοτζ ιχνηλατεί τον αδιάσπαστο σύνδεσμο μεταξύ της δικαίωσης δια πίστεως και του αγιασμού του πιστού. Με μετρημένη ακρίβεια δείχνει πώς η ένωση με τον Χριστό καθιστά την συνεχιζόμενη ζωή στην αμαρτία όχι μόνο ασυνεπή αλλά αδύνατη. Το σχόλιο προσκαλεί τους αναγνώστες να δεχτούν τον πλήρη σχεδιασμό του ευαγγελίου: απελευθέρωση τόσο από την ενοχή όσο και από τη δύναμη της αμαρτίας. Είθε το Πνεύμα να μας δώσει αυτιά να ακούσουμε και καρδιές να υπακούσουμε σε ό,τι εκτίθεται εδώ.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Ας δώσουμε τώρα ευλαβική προσοχή στο έκτο κεφάλαιο των Προς Ρωμαίους. Αναγνώστε ολόκληρο το κεφάλαιο αργά, σημειώνοντας την κίνηση του αποστόλου από την αντίρρηση ότι η χάρη ενθαρρύνει την αμαρτία μέχρι τη σαφή διακήρυξη ότι όσοι ενώθηκαν με τον Χριστό απέθαναν στην αμαρτία και οφείλουν να περιπατούν εν καινότητι ζωής. Αφήστε το κείμενο να διαμορφώσει τόσο τον νου όσο και τη συνείδηση καθώς η έκθεση του Χοτζ θα ξεδιπλώσει σύντομα το νόημά του.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χοτζ ανοίγει το κεφάλαιο δηλώνοντας τον σκοπό του και αναλύοντας την αντίρρηση που εγέρθηκε κατά της δωρεάν δικαιώσεως.
Στίχος 1. Περιεχόμενα Κεφαλαίου ΣΤ' Καθώς το ευαγγέλιο αποκαλύπτει την μόνη αποτελεσματική μέθοδο δικαιώσεως, έτσι μόνο αυτό μπορεί να εξασφαλίσει τον αγιασμό των ανθρώπων. Να εκθέσει αυτήν την αλήθεια είναι ο σκοπός αυτού και του επομένου κεφαλαίου. Το έκτο είναι εν μέρει επιχειρηματολογικό και εν μέρει προτρεπτικό. Στους Προς Ρωμαίους 6:1-11 ο απόστολος δείχνει πόσο αβάσιμη είναι η αντίρρηση ότι η δωρεάν δικαίωση οδηγεί στην επιείκεια της αμαρτίας. Στους Προς Ρωμαίους 6:12-23 προτρέπει τους χριστιανούς να ζουν σύμφωνα με τη φύση και τον σκοπό του ευαγγελίου· και παρουσιάζει διάφορες σκέψεις προσαρμοσμένες να εξασφαλίσουν την υπακοή τους σε αυτήν την προτροπή. Προς Ρωμαίους 6:1-11 Ανάλυση Η πιο συνηθισμένη, η πιο πιθανή και όμως η πιο αβάσιμη αντίρρηση κατά του δόγματος της δικαιώσεως δια πίστεως είναι ότι επιτρέπει στους ανθρώπους να ζουν στην αμαρτία ώστε η χάρη να περισσεύει. Αυτή η αντίρρηση προέρχεται από άγνοια του εν λόγω δόγματος και της φύσεως και των μέσων του αγιασμού.Ο Χοτζ στη συνέχεια εκθέτει τη διακήρυξη του αποστόλου ότι απεθάναμε στην αμαρτία.
Στίχος 2. Προς Ρωμαίους 6:2 Μη γένοιτο, ας μη γίνει. Ο συνήθης τρόπος του Παύλου να εκφράζει άρνηση και αποστροφή. Τέτοιο συμπέρασμα δεν πρέπει να σκεφτόμαστε. Πώς εμείς που απεθάναμε στην αμαρτία θα ζήσουμε πλέον εν αυτή; Το σχετικό ως συνήθως αιτιολογικό και στέκεται πρώτο για έμφαση· δεν σημαίνει είναι νεκροί ούτε έχουν αποθάνει αλλά απεθάναμε. Αναφέρεται σε συγκεκριμένη πράξη στην παρελθούσα ιστορία μας: 'Αφού απεθάναμε στην αμαρτία, πώς μπορούμε ακόμη να ζούμε εν αυτή;' Η πράξη που στη φύση της ήταν θάνατος στην αμαρτία ήταν η αποδοχή μας του Χριστού ως Σωτήρος μας. Εκείνη η πράξη συνεπάγεται όχι μόνο χωρισμό από την αμαρτία αλλά και νεκρότητα προς αυτήν. Κανείς δεν μπορεί να προσφύγει στον Χριστό για να απελευθερωθεί από την αμαρτία ώστε να ζήσει εν αυτή. Η απελευθέρωση από την αμαρτία όπως προσφέρεται από τον Χριστό και όπως γίνεται δεκτή από τον πιστό δεν είναι απλή απελευθέρωση από την ποινή της αλλά από τη δύναμή της. Αποστρεφόμαστε την αμαρτία προς τον Θεό όταν δεχόμαστε τον Χριστό ως Σωτήρα.Ο Χοτζ εξάγει την συνέπεια ότι ενταφιαστήκαμε με τον Χριστό δια του βαπτίσματος.
Αλλά αυτή είναι ασυμβίβαστη ιδέα και ανεπανάληπτη μορφή έκφρασης. Όπως στους Προς Ρωμαίους 6:3 ο απόστολος είχε πει ότι δεν υπάρχει λόγος να αμφιβάλλουμε ότι εδώ σκοπεύει να μιλήσει για βάπτισμα εις θάνατον. Συγκρίνετε Κολοσσαείς 2:12 'ενταφιασθέντες μετ' αυτού εν τω βαπτίσματι'. Η ίδια ιδέα εκφράζεται στους Προς Ρωμαίους 6:8 λέγοντας 'απεθάναμεν μετ' αυτού' και στους Προς Ρωμαίους 6:5 'συμφυτευθέντες τω ομοιώματι του θανάτου αυτού'. Δεν είναι αναγκαίο να υποθέσουμε ότι υπάρχει εδώ αναφορά στην κατάδυση του σώματος εν τω βαπτίσματι ως ταφή. Κανένα τέτοιο υπαινιγμό δεν μπορεί να υποτεθεί στον επόμενο στίχο όπου λέγεται ότι συμφυτευθήκαμεν μετ' αυτού. Η αναφορά δεν είναι στον τρόπο του βαπτίσματος αλλά στο αποτέλεσμά του. Το βάπτισμά μας μας ενώνει με τον Χριστό ώστε να απεθάναμεν μετ' αυτού και να συναναστηθώμεν μετ' αυτού. Όπως αυτός απέθανε στην αμαρτία έτσι και εμείς· όπως αυτός ανέστη εις δικαιοσύνην και δόξαν έτσι και εμείς.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Χοτζ πιέζει την αδιαχώριστη σύνδεση μεταξύ δικαιώσεως και αγιασμού.
Το ίδιο δόγμα περί βαπτίσματος και περί της φύσεως της ενώσεως με τον Χριστό που εκφράζεται εκεί διδάσκεται στους Γαλάτας 3:27 και Κολοσσαείς 2:12. Ώστε καθώς ο Χριστός ανεστήθη εκ νεκρών διά της δόξης του Πατρός ούτω και ημείς περιπατήσωμεν εν καινότητι ζωής. Αποθνήσκομεν μετά του Χριστού για να ζήσουμε μετ' αυτού. Μετέχουμε του θανάτου αυτού για να γίνουμε μέτοχοι της ζωής αυτού. Η δικαίωση είναι προς χάριν του αγιασμού. Τα δύο είναι αδιαχώριστα. Δεν μπορεί να υπάρξει μετοχή στη ζωή του Χριστού χωρίς μετοχή στον θάνατό του και δεν μπορούμε να απολαύσουμε τα οφέλη του θανάτου αυτού εκτός αν είμαστε μέτοχοι της δυνάμεως της ζωής αυτού. Πρέπει να συμφιλιωθούμε με τον Θεό για να γίνουμε άγιοι και δεν μπορούμε να συμφιλιωθούμε χωρίς να γίνουμε έτσι άγιοι.Για την βεβαιότητα της ακολουθίας καταλήγει με τη αιτιώδη σχέση που θεμελιώνεται από την ένωση με τον Χριστό.
Τέτοια είναι η ένωση μεταξύ αυτών και αυτού ώστε ο θάνατος και η ανάστασή του καθιστούν τον δικό τους θάνατο και ανάσταση ζήτημα αναγκαιότητας. Η ζωή ή ο θάνατος ενός δένδρου καθιστά αναγκαία τη ζωή ή τον θάνατο των κλάδων. Λέγει ο Καλβίνος 'Η ένωση δεν δηλώνει μόνο ομοιότητα παραδείγματος αλλά μυστική συνένωση διά της οποίας συμφυόμεθα μετ' αυτού ώστε αυτός που μας ζωογονεί διά του Πνεύματος αυτού μεταδίδει εις ημάς την δύναμιν αυτού. Άρα όπως ο βλαστός έχει κοινή κατάσταση ζωής και θανάτου με το δένδρο εις το οποίο εμβολιάσθηκε έτσι είναι εύλογο να μετέχουμε όχι λιγότερο της ζωής του Χριστού παρά του θανάτου αυτού'. Ότι η ανάσταση που λέγεται εδώ είναι πνευματική ανάσταση εκ νεκρών φαίνεται σαφές τόσο από όσα προηγούνται όσο και από όσα ακολουθούν. Όλη η συζήτηση αφορά τον αγιασμό, την αναγκαία σύνδεση μεταξύ του θανάτου του Χριστού ως εξιλασμού για την αμαρτία και της αγιότητας του λαού αυτού. Εκείνοι που καθαρίζονται από την ενοχή της αμαρτίας καθαρίζονται επίσης και από τη μόλυνσή της.
Απαντήστε
Απόκριση
1. Πώς το δόγμα της ενώσεως με τον Χριστό προφυλάσσει τον πιστό από το να μεταχειρίζεται τη χάρη ως άδεια για αμαρτία;
2. Με ποιους τρόπους η βαπτισματική σας ομολογία συνεχίζει να διαμορφώνει την καθημερινή σας αποκήρυξη της αμαρτίας;
3. Πού χρειάζεστε περισσότερο το Πνεύμα για να καταστήσει αποτελεσματική τη δύναμη του θανάτου και της αναστάσεως του Χριστού στον περιπάτο σας;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ω Κύριε της δόξης, που μας συνέδεσες με τον Υιόν σου εν τω θανάτω και τη αναστάσει αυτού, χάρισε να μη χωρίζουμε ποτέ ό,τι συ συνέδεσες. Ας σιγήσει η αλήθεια ότι απεθάναμεν στην αμαρτία κάθε υπόδειξη ότι η χάρη επιτρέπει την ασωτεία. Μόρφωσε εν ημίν εκείνη την καινότητα ζωής που ρέει από την ένωση με τον αναστάντα Χριστό, ώστε να περιπατούμεν ενώπιόν σου εν αγιότητι. Διαφύλαξε την εκκλησία σου από το αντινομιανό σφάλμα και από κάθε αυτοδικαιούμενη προσπάθεια. Διά του αυτού Πνεύματος που ανέστησε τον Ιησούν εκ νεκρών, ζωοποίησε τα θνητά σώματά μας και συμμόρφωσέ μας καθημερινώς προς το θέλημά σου, διά Ιησού Χριστού του Κυρίου ημών. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →