Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Μάρκος
Μάρκος 2 — Eterniseed (Εποχή της Μεταρρύθμισης / ιστορικός Προτεστάντης)
Άνοιγμα
Το δεύτερο κεφάλαιο του Μάρκου παρουσιάζει τον Κύριο Χριστό να ασκεί τη θεία εξουσία του εν μέσω του Ισραήλ υπό την παλαιά διαθήκη, καθώς οι πραγματικότητες της νέας διαθήκης αρχίζουν να ανατέλλουν. Η αφήγηση καταγράφει διαδοχικές συναντήσεις που δείχνουν την κυρίαρχη πρωτοβουλία του Θεού στο να χορηγεί συγχώρηση, να καλεί τους ανάξιους και να αναδιατάσσει τα σημεία της διαθήκης σύμφωνα με τον δικό του διορισμό. Εδώ ο αναγνώστης παρατηρεί όχι ανθρώπινη αξία ή εξωτερική τήρηση αλλά τον αποτελεσματικό λόγο του Υιού, ο οποίος ενεργεί με το ίδιο προνόμιο που ανήκει μόνο στον Πατέρα. Τα γεγονότα εκτυλίσσονται στην Καπερναούμ και τα περίχωρά της, ανάμεσα σε πλήθη που πιέζουν τον θεραπευτή αλλά παραμένουν υπό την κρίση της απιστίας έως ότου το Πνεύμα δώσει όραση. Το κεφάλαιο λοιπόν υπηρετεί την εκκλησία εκθέτοντας τον τρόπο με τον οποίο ο Κύριος της διαθήκης εκπληρώνει τις υποσχέσεις που δόθηκαν στους πατέρες ενώ αποκαλύπτει την ανεπάρκεια κάθε δικαιοσύνης που στηρίζεται στην ανθρώπινη παράδοση αντί στη δικαιοσύνη που αποκαλύπτεται από τον ουρανό.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Πάρτε το δεύτερο κεφάλαιο του Μάρκου και διαβάστε το χωρίς διακοπή. Προσέξτε ιδιαίτερα τη σειρά κατά την οποία η συγχώρηση δηλώνεται πριν χορηγηθεί η σωματική θεραπεία, τον τρόπο με τον οποίο η κλήση του Λευί διακόπτει τις συνήθεις κοινωνικές προσδοκίες και τις επαναλαμβανόμενες συγκρούσεις μεταξύ του Χριστού και των φυλάκων του εθίμου του Σαββάτου. Σημειώστε πώς κάθε επεισόδιο στρέφεται γύρω από το ερώτημα της εξουσίας: ποιος μπορεί να απαλείψει αμαρτίες, ποιος μπορεί να τρώει με τους ακάθαρτους και ποιος μπορεί να καθορίζει την αληθινή πρόθεση της ημέρας της αναπαύσεως. Παρατηρήστε επίσης τις αντιδράσεις των γραμματέων και των Φαρισαίων καθώς καταγράφουν τις αξιώσεις που εμπεριέχονται στις πράξεις του Ιησού και σημειώστε την απουσία οποιασδήποτε έκκλησης στην ανθρώπινη συνεργασία ως βάση των ελεών που λαμβάνονται.
Μελετήστε
Μελέτη
Το κεφάλαιο ανοίγει με την κάθοδο του παραλυτικού μέσα από τη στέγη. Οι τέσσερις φορείς ενεργούν με εμπιστοσύνη ότι αυτός που βρίσκεται μέσα διαθέτει δύναμη να αποκαταστήσει, όμως ο Κύριος πρώτα απευθύνεται στην βαθύτερη ανάγκη δηλώνοντας τις αμαρτίες του ανθρώπου συγχωρημένες. Αυτή η τάξη δεν είναι τυχαία· αποκαλύπτει ότι η σωματική θλίψη συχνά λειτουργεί ως παιδεία υπό την διαθήκη και ότι η συμφιλίωση με τον Θεό πρέπει να προηγείται κάθε μικρότερης απελευθέρωσης. Οι γραμματείς αντιλαμβάνονται ορθά ότι μόνο ο Θεός μπορεί να συγχωρεί αμαρτίες, όμως αποτυγχάνουν να αναγνωρίσουν ότι ο Υιός του Ανθρώπου έχει λάβει αυτή την εξουσία στη γη. Η αντίρρησή τους λοιπόν λειτουργεί μέσα στην αφήγηση για να επιβεβαιώσει ακριβώς την αξίωση που επιδιώκουν να αρνηθούν. Όταν ο παραλυτικός σηκώνεται και αποχωρεί, το πλήθος δοξάζει τον Θεό, αναγνωρίζοντας ότι τέτοια δύναμη δεν έχει ιδωθεί πριν, όμως το κείμενο αφήνει ανοιχτό αν αυτή η αναγνώριση προέρχεται από σωτήρια πίστη ή από απλή έκπληξη. Η επόμενη κλήση του Λευί ακολουθεί αμέσως. Ο Ιησούς βρίσκει τον τελώνη στο θησαυροφυλάκιό του και διατάζει, 'Ακολούθησέ με'. Ο Λευί σηκώνεται και υπακούει, έπειτα ετοιμάζει γεύμα στο οποίο προσκαλούνται πολλοί τελώνες και αμαρτωλοί. Οι Φαρισαίοι διαμαρτύρονται για την παρέα που κρατά ο διδάσκαλος, αλλά η απάντηση αποκαλύπτει τον σκοπό της ενσάρκωσης: ο ιατρός φροντίζει αυτούς που είναι άρρωστοι, όχι αυτούς που νομίζουν τους εαυτούς τους υγιείς. Το έλεος της διαθήκης επεκτείνεται όχι σύμφωνα με προηγούμενη ηθική επίτευξη αλλά σύμφωνα με την κυρίαρχη ευαρέσκεια του καλούντος. Το ερώτημα σχετικά με τη νηστεία προκύπτει στη συνέχεια. Οι μαθητές του Ιωάννη και οι Φαρισαίοι νηστεύουν ενώ οι μαθητές του Ιησού δεν νηστεύουν. Η απάντηση χρησιμοποιεί την εικόνα του νυμφίου: ενώ αυτός παραμένει παρών, η νηστεία είναι ακατάλληλη· όταν αφαιρεθεί, τότε θα έρθει ο ορισμένος χρόνος πένθους. Δύο σύντομες παραβολές ακολουθούν, σχετικά με το μπάλωμα σε παλιό ένδυμα και το νέο κρασί σε παλιά ασκιά. Αυτές δείχνουν ότι οι μορφές της παλαιάς διαθήκης δεν μπορούν να περιέχουν τις νέες πραγματικότητες που εισάγονται από την παρουσία του Χριστού χωρίς να σχιστούν ή να σπάσουν. Το κεφάλαιο κλείνει με δύο αντιπαραθέσεις για το Σάββατο. Οι μαθητές μαδούν στάχυα και οι Φαρισαίοι αντιλέγουν. Ο Ιησούς επικαλείται το προηγούμενο του Δαβίδ και συμπεραίνει ότι το Σάββατο έγινε για τον άνθρωπο, όχι ο άνθρωπος για το Σάββατο, και ότι ο Υιός του Ανθρώπου είναι Κύριος ακόμη και του Σαββάτου. Στη συναγωγή βρίσκεται ένας άνθρωπος με ξερό χέρι. Τίθεται το ερώτημα αν είναι επιτρεπτό να θεραπεύει κανείς το Σάββατο. Ο Ιησούς ρωτά αν είναι επιτρεπτό να κάνει κανείς το καλό ή το κακό, να σώσει ζωή ή να θανατώσει. Μη λαμβάνοντας απάντηση, διατάζει τον άνθρωπο να απλώσει το χέρι του και το αποκαθιστά. Οι Φαρισαίοι τότε συμβουλεύονται πώς να τον καταστρέψουν. Σε όλα αυτά τα επεισόδια το κείμενο παρουσιάζει συνεχώς την εξουσία του Χριστού ως προερχόμενη από την ταυτότητά του ως Υιού του Ανθρώπου στον οποίο ο Πατέρας έχει εμπιστευθεί την κρίση και το έλεος, και όχι από κάποια ανθρώπινη εξουσιοδότηση ή λαϊκή συναίνεση.
Σκεφτείτε
Σκέψη
Η ίδια εξουσία που δηλώνεται στον Μάρκος δύο εμφανίζεται πάλι όταν ο αναστημένος Χριστός αποστέλλει τους αποστόλους να κηρύξουν μετάνοια και άφεση αμαρτιών στο όνομά του. Το πρότυπο της συγχώρησης που προηγείται της εξωτερικής αποκατάστασης επαναλαμβάνεται στη θεραπεία του ανθρώπου στην Ωραία Πύλη και στη μεταστροφή του Σαύλου, όπου η εσωτερική κλήση προηγείται κάθε ορατής αλλαγής περιστάσεων. Η ένταση μεταξύ παλαιών μορφών και νέου κρασιού βρίσκει το αντίστοιχό της στην επιστολή προς τους Γαλάτες, όπου ο Παύλος επιμένει ότι ο νόμος λειτούργησε ως παιδαγωγός έως ότου ήλθε ο Χριστός, μετά τον οποίο ο πιστός δεν βρίσκεται πλέον υπό την κηδεμονία του με τον ίδιο τρόπο. Η αξίωση ότι ο Υιός του Ανθρώπου είναι Κύριος του Σαββάτου προλαμβάνει το επιχείρημα της προς Εβραίους ότι παραμένει σαββατισμός για τον λαό του Θεού, όμως αυτή η ανάπαυση εισέρχεται με πίστη στο τετελεσμένο έργο εκείνου που έχει εισέλθει στους ουρανούς. Αυτές οι συνδέσεις δείχνουν την ενότητα του σκοπού της διαθήκης: ο ίδιος Κύριος που μίλησε μέσω του Μωυσή τώρα μιλά στον Υιό, και τα σημεία της παλαιάς οικονομίας υποχωρούν στις πραγματικότητες που προεικόνιζαν.
Απαντήστε
Απόκριση
Σε ποια παρούσα θλίψη ζητάτε πρώτα ανακούφιση του σώματος αντί συμφιλίωσης με τον Θεό, και πώς η τάξη του ελέους που δηλώθηκε στον παραλυτικό διορθώνει αυτή την κλίση; Πού στις συνήθεις συναναστροφές σας η κλήση του Λευί σας πιέζει να δεχθείτε εκείνους που ο κόσμος θεωρεί ανάξιους, και ποια αντίσταση προκύπτει από μακροχρόνιο έθιμο; Πώς η κυριότητα του Υιού του Ανθρώπου επί του Σαββάτου διαμορφώνει την τήρηση της ημέρας της αναπαύσεως, ώστε να υπηρετεί τους σκοπούς του ελέους της διαθήκης αντί να γίνεται αφορμή αυτοδικαίωσης;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κυρίαρχε Κύριε της διαθήκης, που διόρισες τον Υιό του Ανθρώπου να ασκεί εξουσία στη γη για να συγχωρεί αμαρτίες, χάρισε να δεχόμαστε τον λόγο σου όχι ως γνώμη ανθρώπων αλλά ως την αποτελεσματική δήλωση της συμφιλιωμένης εύνοιάς σου. Φύλαξέ μας από το να νομίζουμε ότι οποιαδήποτε εξωτερική τήρηση μπορεί να αντικαταστήσει εκείνη τη δικαιοσύνη που παρείχες μόνο στον Χριστό. Διάταξε τη χρήση της ημέρας της αναπαύσεως σύμφωνα με τον δικό σου σκοπό, ώστε να υπηρετεί τους σκοπούς του ελέους αντί της υπεράσπισης των δικών μας παραδόσεων. Διαφύλαξε την εκκλησία σου από τη ζύμη των Φαρισαίων, και κάνε την κλήση που κάποτε κάλεσε τον Λευί να συνεχίζει να ηχεί έως ότου όλοι όσους επέλεξες συναχθούν. Διά του ιδίου Υιού, στον οποίο μαζί με σένα και το Άγιον Πνεύμα αποδίδεται κάθε κυριαρχία, εις τους αιώνες των αιώνων.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.