← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί

Ψαλμοί 43-44 — με τον Ματθαίο Χένρι

Ψαλμοί 43-44Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το υπόμνημα του Ματθαίου Χένρι στους Ψαλμούς 43 και 44 προσφέρει σταθερή καθοδήγηση στους πιστούς που αντιμετωπίζουν επαναλαμβανόμενη θλίψη και εθνική δοκιμασία. Ο Χένρι δείχνει πώς ο ψαλμωδός επιστρέφει στα ίδια δοκιμασμένα μέσα της προσευχής, της ελπίδας και της ανάμνησης των παρελθόντων έργων του Θεού. Οι σκέψεις του μας υπενθυμίζουν ότι οι περίοδοι καταβολής συναντώνται από τον αμετάβλητο χαρακτήρα του Θεού ως κριτή, οδηγού και υπερβαλλόντων χαράς. Μέσα από αυτά τα αρχαία λόγια μαθαίνουμε να απευθυνόμαστε απευθείας στον ουρανό όταν οι επίγειες αυλές αποτυγχάνουν και να καυχόμαστε μόνο στον Θεό όταν οι εχθροί υπερισχύουν. Η προσεκτική ερμηνεία του Χένρι στίχο προς στίχο μας εξοπλίζει να ψάλλουμε με χάρη ακόμη και ενώ περιμένουμε την απελευθέρωση. Το σημερινό μάθημα μας προσκαλεί να περπατήσουμε μαζί του μέσα από αυτούς τους δύο ψαλμούς και να αφήσουμε τις αλήθειες τους να ριζώσουν βαθιά στις καρδιές μας.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε μια ήσυχη στιγμή για να διαβάσετε τους Ψαλμούς 43 και 44 ολόκληρους. Προσέξτε την επαναλαμβανόμενη κραυγή της ψυχής που είναι καταβεβλημένη και την σταθερή πρόσκληση να ελπίζουμε στον Θεό. Παρατηρήστε πώς ο ψαλμωδός μεταβαίνει από προσωπική έκκληση στην συλλογική μνήμη των ισχυρών πράξεων του Θεού. Αφήστε τα λόγια να σας περιβάλουν πριν στραφούμε στην έκθεση του Χένρι. Ζητήστε από το Πνεύμα να προετοιμάσει την καρδιά σας να δεχθεί τόσο τον ειλικρινή θρήνο όσο και την βέβαιη προσδοκία που περιέχουν αυτοί οι ψαλμοί.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ξεκινά εξετάζοντας την έκκληση του Δαβίδ προς τον Θεό ως δίκαιο κριτή. Ι. Ως Κριτής του, ο δίκαιος Κριτής του, τον οποίο γνώριζε ότι θα τον κρίνει και ο οποίος (έχοντας συνείδηση της δικής του ακεραιότητας) γνώριζε ότι θα κρίνει υπέρ αυτού (εδ. 1): Κρῖνόν με, ὁ Θεός, καὶ δίκασον τὴν δίκην μου. Υπήρχαν εκείνοι που τον κατηγόρησαν· εναντίον τους είναι εναγόμενος, και από τα δικαστήριά τους, όπου στάθηκε άδικα καταδικασμένος, εφεσιβάλλει στο δικαστήριο του ουρανού, την ανώτατη κρίση, προσευχόμενος να ανατραπεί η κρίση τους εναντίον του και να καθαριστεί η αθωότητά του. Υπήρχαν εκείνοι που τον αδίκησαν· εναντίον τους είναι ενάγων, και υποβάλλει το παράπονό του σε αυτόν που είναι ο εκδικητής του αδίκου, προσευχόμενος για δικαιοσύνη για τον εαυτό του και εναντίον τους. Παρατηρήστε, 1. Ποιοι ήταν οι εχθροί του με τους οποίους είχε αυτή τη διαμάχη. Εδώ υπήρχε ένα αμαρτωλό σώμα ανθρώπων, τους οποίους αποκαλεί ασεβές ή ανελεήμον έθνος. Εκείνοι που είναι ανελεήμονες δείχνουν ότι είναι ασεβείς· διότι όσοι έχουν φόβο ή αγάπη προς τον Δεσπότη τους θα έχουν συμπόνια προς τους συνδούλους τους. Και εδώ υπήρχε ένας κακός άνθρωπος, ο αρχηγός τους, ένας δόλιος και άδικος άνθρωπος, πιθανότατα ο Σαούλ, ο οποίος όχι μόνο δεν έδειξε καμία καλοσύνη στον Δαβίδ, αλλά συμπεριφέρθηκε με μέγιστη απιστία και ανεντιμότητα απέναντί του. Αν ο Αβεσσαλώμ ήταν αυτός που εννοούσε, ο χαρακτήρας του δεν ήταν καλύτερος. Εφόσον υπάρχουν τέτοιοι κακοί άνθρωποι έξω από την κόλαση, και έθνη από αυτούς, δεν είναι παράξενο που οι καλοί άνθρωποι, που είναι ακόμη έξω από τον ουρανό, συναντούν σκληρή και άδικη μεταχείριση. Μερικοί νομίζουν ότι ο Δαβίδ, με το πνεύμα της προφητείας, υπολόγισε αυτόν τον ψαλμό για χρήση των Ιουδαίων στην αιχμαλωσία τους στη Βαβυλώνα, και ότι οι Χαλδαίοι είναι το ασεβές έθνος που εννοείται εδώ· σε αυτούς ήταν πολύ εφαρμόσιμος, αλλά μόνο όπως και άλλες παρόμοιες γραφές, καμία από τις οποίες δεν είναι ιδιωτικής ερμηνείας. Ο Θεός μπορούσε να τον σχεδιάσει για τη χρήση τους, είτε το έκανε ο Δαβίδ είτε όχι. 2. Τι είναι η προσευχή του σε σχέση με αυτούς: Κρῖνόν με. Όσον αφορά τη διαμάχη που είχε ο Θεός μαζί του για την αμαρτία, προσεύχεται, «Μὴ εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετ’ ἐμοῦ, διότι τότε θὰ κατακριθῶ·» αλλά, όσον αφορά τη διαμάχη που είχαν οι εχθροί του μαζί του, προσεύχεται, «Κύριε, κρῖνόν με, διότι γνωρίζω ότι θὰ δικαιωθῶ· δίκασον τὴν δίκην μου ἐναντίον αὐτῶν, πάρε μέρος μου, καὶ ἐν τῇ προνοίᾳ σου ἐμφανίσου ὑπὲρ ἐμοῦ.» Αυτός που έχει έντιμη υπόθεση μπορεί να περιμένει ότι ο Θεός θα τη δικάσει. «Δίκασον τὴν δίκην μου ὥστε νὰ μὲ ἐλευθερώσῃς ἀπ’ αὐτούς, ὥστε νὰ μὴν ἔχουν τὸ θέλημά τους ἐναντίον μου.» Πρέπει νὰ θεωροῦμε τὴν ὑπόθεσή μας ἀρκετὰ δικασμένη ἂν ἐλευθερωθοῦμε, ἔστω κι ἂν οἱ ἐχθροί μας δὲν καταστραφοῦν. Ο Χένρι στη συνέχεια δείχνει πώς ο ψαλμωδός βλέπει τον Θεό ως πιστό οδηγό. ΙΙΙ. Ως οδηγός του, ο πιστός οδηγός του (εδ. 3): Ὁδήγησόν με, φέρε με εἰς τὸ ἅγιον ὄρος σου. Προσεύχεται, 1. Να φέρει ο Θεός με την πρόνοιά του πίσω από την εξορία του, και να ανοίξει έναν δρόμο για αυτόν πάλι στην ελεύθερη απόλαυση των προνομίων του αγιαστηρίου του Θεού. Η καρδιά του είναι στο άγιο όρος και στις σκηνές, όχι στις οικογενειακές παρηγοριές, τις αυλικές προτιμήσεις ή τις διασκεδάσεις του· μπορούσε να αντέξει την έλλειψη αυτών, αλλά είναι ανυπόμονος να δει πάλι τις σκηνές του Θεού· τίποτα δεν είναι τόσο αγαπητό στα μάτια του όσο αυτές· εκεί θα ήθελε ευχαρίστως να επιστρέψει. Για αυτό προσεύχεται, «Ἐξαπόστειλον τὸ φῶς σου καὶ τὴν ἀλήθειάν σου· ἂς ἔχω αὐτὸ ὡς καρπὸν τῆς εὐνοίας σου, ποὺ εἶναι φῶς, καὶ τὴν ἐκπλήρωσιν τῆς ἐπαγγελίας σου, ποὺ εἶναι ἀλήθεια.» Δὲν χρειαζόμαστε τίποτε περισσότερο γιὰ νὰ μᾶς κάμει εὐτυχεῖς παρὰ τὸ ἀγαθὸ ποὺ ρέει ἀπὸ τὴν εὐνοία τοῦ Θεοῦ καὶ περιλαμβάνεται στὴν ἐπαγγελία του. Αὐτὸ τὸ ἔλεος, αὐτὴ ἡ ἀλήθεια, εἶναι ἀρκετό, εἶναι ὅλα· καὶ ὅταν βλέπουμε αὐτὰ στὶς προνοίες τοῦ Θεοῦ, βλέπουμε τὸν ἑαυτό μας ὑπὸ πολὺ ἀσφαλῆ ὁδηγία. Σημείωσε, Αὐτοὺς ποὺ ὁδηγεῖ ὁ Θεὸς τοὺς ὁδηγεῖ στὸ ἅγιον ὄρος του, καὶ στὶς σκηνές του· ἐκεῖνοι λοιπὸν ποὺ προσποιιοῦνται ὅτι ὁδηγοῦνται ἀπὸ τὸ Πνεῦμα, καὶ ὅμως στρέφουν τὴν πλάτη τους στὶς καθιερωμένες διατάξεις, βεβαίως ἀπατοῦν τοὺς ἑαυτούς τους. 2. Να φέρει ο Θεός με τη χάρη του σε κοινωνία με τον εαυτό του, και να τον προετοιμάσει για την όραση και την απόλαυση του εαυτού του στον άλλο κόσμο. Μερικοί από τους Ιουδαίους συγγραφείς με το φως και την αλήθεια εδώ εννοούν τον Μεσσία τον Πρίγκιπα και τον Ηλία τον πρόδρομό του: αυτοί έχουν έρθει, σε απάντηση των προσευχών της Παλαιάς Διαθήκης· αλλά εμείς πρέπει ακόμη να προσευχόμαστε για το φως και την αλήθεια του Θεού, το Πνεύμα του φωτός και της αλήθειας, που καλύπτει την έλλειψη της σωματικής παρουσίας του Χριστού, για να μας οδηγήσει στο μυστήριο της ευσέβειας και να μας καθοδηγήσει στον δρόμο προς τον ουρανό. Όταν ο Θεός στέλνει το φως και την αλήθεια του στις καρδιές μας, αυτά θα μας οδηγήσουν στον άνω κόσμο σε όλες τις λατρείες μας καθώς και σε όλους τους σκοπούς και τις προσδοκίες μας· και, αν ακολουθήσουμε συνειδητά αυτό το φως και αυτή την αλήθεια, θα μας φέρουν σίγουρα στο άγιο όρος πάνω. Ο Χένρι στη συνέχεια παρουσιάζει τον Θεό ως την αδιάλειπτη ελπίδα του ψαλμωδού. V. Ως ελπίδα του, η αδιάλειπτη ελπίδα του, εδ. 5. Εδώ, όπως και πριν, ο Δαβίδ διαφωνεί με τον εαυτό του για τις καταβολές και τις απελπισίες του, και ομολογεί ότι έκανε κακό να υποκύψει σε αυτές, και ότι δεν είχε λόγο να το κάνει: Γιατί εἶσαι καταβεβλημένη, ὦ ψυχή μου; Στη συνέχεια ησυχάζει τον εαυτό του στην πιστή προσδοκία που είχε να δώσει δόξα στον Θεό (Ἐλπίζε ἐν τῷ Θεῷ, διότι θὰ τὸν αἰνέσω ἀκόμη) και να απολαύσει δόξα με τον Θεό: Αὐτὸς εἶναι ἡ ὑγεία τοῦ προσώπου μου καὶ ὁ Θεός μου. Αὐτὸ εἶναι κάτι στὸ ὁποῖο δὲν μποροῦμε νὰ ἐπιμείνουμε πολὺ, διότι εἶναι κάτι μὲ τὸ ὁποῖο πρέπει νὰ ζοῦμε καὶ νὰ ἀποθνήσκουμε.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Χένρι ολοκληρώνει το τμήμα τοποθετώντας τον ψαλμό στην ευρύτερη ιστορία των δοκιμασιών της εκκλησίας. Δὲν μᾶς λέγεται οὔτε ποιοὶ ἦταν οἱ συγγραφεῖς αὐτοῦ τοῦ ψαλμοῦ οὔτε πότε καὶ μὲ ποια εὐκαιρία γράφτηκε, σὲ μελαγχολικὴ εὐκαιρία, εἴμαστε βέβαιοι, ὄχι τόσο γιὰ τὸν ἴδιο τὸν συγγραφέα (τότε θὰ μπορούσαμε νὰ βροῦμε ἀρκετὲς εὐκαιρίες γι’ αὐτὸ στὴν ἱστορία τοῦ Δαβίδ καὶ τῶν θλίψεών του), ἀλλὰ γιὰ τὴν ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ γενικά· καὶ γι’ αὐτὸ, ἂν ὑποθέσουμε ὅτι γράφτηκε ἀπὸ τὸν Δαβίδ, ὅμως πρέπει νὰ τὸ ἀποδώσουμε καθαρὰ στὸ Πνεῦμα τῆς προφητείας, καὶ πρέπει νὰ συμπεράνουμε ὅτι τὸ Πνεῦμα (ὅ,τι κι ἂν εἶχε ὁ ἴδιος) εἶχε ὑπ’ ὄψιν τὴν αἰχμαλωσία τῆς Βαβυλῶνος, ἢ τὰ παθήματα τῆς Ἰουδαϊκῆς ἐκκλησίας ὑπὸ τὸν Ἀντίοχο, ἢ μᾶλλον τὴν θλιβερὴ κατάσταση τῆς Χριστιανικῆς ἐκκλησίας στὶς πρῶτες ἡμέρες της (στὴν ὁποία ἀναφέρεται τὸ ἐδ. 22 ἀπὸ τὸν ἀπόστολο, Ρωμ. η΄, 36), καὶ πράγματι σὲ ὅλες τὶς ἡμέρες της ἐπὶ τῆς γῆς, διότι εἶναι ὁ ὡρισμένος κλῆρος της ὅτι πρέπει νὰ εἰσέλθῃ στὴν βασιλεία τῶν οὐρανῶν διὰ πολλῶν θλίψεων. Καὶ, ἂν ἔχουμε ψαλμοὺς τοῦ εὐαγγελίου ποὺ δείχνουν τὰ προνόμια καὶ τὶς παρηγορίες τῶν Χριστιανῶν, γιατί νὰ μὴν ἔχουμε ἕναν ποὺ νὰ δείχνει τὶς δοκιμασίες καὶ τὶς ἀσκήσεις τους; Εἶναι ἕνας ψαλμὸς ὑπολογισμένος γιὰ ἡμέρα νηστείας καὶ ταπεινώσεως ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ κάποιας δημοσίας συμφορᾶς, εἴτε πιεστικῆς εἴτε ἀπειλητικῆς. Σ’ αὐτὸν ἡ ἐκκλησία διδάσκεται, Ι. Νὰ ὁμολογεῖ μὲ εὐγνωμοσύνη, πρὸς δόξαν τοῦ Θεοῦ, τὰ μεγάλα πράγματα ποὺ ἔκανε ὁ Θεὸς γιὰ τοὺς πατέρες τους, εδ. 1-8. ΙΙ. Νὰ παρουσιάζει μνημόνιο τῆς παρούσης θλιβερῆς καταστάσεώς τους, εδ. 9-16. ΙΙΙ. Νὰ καταθέτει διαμαρτυρία γιὰ τὴν ἀκεραιότητά τους καὶ τὴν προσκόλλησή τους στὸν Θεὸν παρ’ ὅλα αὐτά, εδ. 17-22. IV. Νὰ καταθέτει αἴτημα στὸν θρόνο τῆς χάριτος γιὰ βοήθεια καὶ ἀνακούφιση, εδ. 22-26. Ὅταν ψάλλουμε αὐτὸν τὸν ψαλμό, ὀφείλουμε νὰ δώσουμε στὸν Θεὸν τὸν ἔπαινο γιὰ ὅσα ἔκανε παλαιότερα γιὰ τὸν λαό του, νὰ παρουσιάσουμε τὶς δικές μας θλίψεις, ἢ νὰ συμπαθήσουμε μὲ ἐκεῖνα τὰ μέρη τῆς ἐκκλησίας ποὺ εἶναι σὲ δυσχέρεια, νὰ δεσμευθοῦμε, ὅ,τι κι ἂν συμβεῖ, νὰ προσκολληθοῦμε στὸν Θεὸν καὶ στὸ καθῆκον, καὶ ἔπειτα μὲ χαρὰ νὰ περιμένουμε τὸ ἀποτέλεσμα.
Απαντήστε

Απόκριση

Σε ποιες από τις παρούσες περιστάσεις σας χρειάζεται να απευθυνθείτε στον Θεό ως δίκαιο κριτή σας; Πώς μπορεί η ανάμνηση των παρελθόντων απελευθερώσεων του Θεού να ενισχύσει την ελπίδα σας σήμερα; Με ποιους τρόπους μπορείτε να μετατρέψετε τον τωρινό σας θρήνο σε προσδοκώμενη δοξολογία πριν έρθει η ανακούφιση;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ὦ Θεέ, ἐξαπόστειλον τὸ φῶς σου καὶ τὴν ἀλήθειάν σου, ἵνα ἡμᾶς ὁδηγήσωσιν εἰς τὸν ἅγιόν σου λόφον καὶ εἰς τὸν τόπον τῆς κατοικίας σου, ἔνθα σὺ μόνος εἶ ἡ ὑπερβάλλουσα χαρὰ ἡμῶν. Ὅταν ἄδικοι αἰτίαι πιέζωσιν ἡμᾶς καὶ αἱ ψυχαὶ ἡμῶν καταβέβληνται, γενοῦ ἡ δύναμις καὶ τὸ καταφύγιον ἡμῶν· δίδαξον ἡμᾶς ἐλπίζειν ἐπὶ σὲ καὶ αἰνεῖν σε ἔτι. Διὰ τοῦ Πνεύματός σου, ἀγκυροβόλησον τὰς καρδίας ἡμῶν ἐν τῇ μνήμῃ τῶν κραταιῶν σου ἔργων, ἕως ὅτου σταθῶμεν ἐν τῇ παρουσίᾳ σου εἰς τὸν αἰῶνα. Ἀμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →