Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Δανιήλ
Δανιήλ 9 — με τον Ουέντον
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Με το πνεύμα της ουεσλεϋανής έρευνας και της θερμής ευλάβειας, στρεφόμαστε σήμερα στο Σχόλιο του Δανιήλ Ντ. Ουέντον για την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη για φωτισμό σχετικά με το ένατο κεφάλαιο του Δανιήλ. Αυτό το σεβαστό έργο μας καθοδηγεί μέσα από την ειλικρινή ικεσία του προφήτη και το ξετύλιγμα του οράματος του Μεσσία του Άρχοντα, προσκαλώντας αρμινιανές καρδιές να στοχαστούν το θείο έλεος εν μέσω ανθρώπινης αδυναμίας και τις βέβαιες υποσχέσεις της λύτρωσης. Ας ζωογονήσει το Άγιο Πνεύμα την κατανόησή μας καθώς καθόμαστε στα πόδια αυτού του πιστού ερμηνευτή.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Με ταπεινές και προσεκτικές καρδιές, ας διαβάσουμε τώρα ολόκληρο το ένατο κεφάλαιο του Δανιήλ. Ακούστε προσευχητικά την ομολογία του προφήτη, την μεσιτεία του για τον ερημωμένο ναό και την αναγγελία του ουράνιου αγγελιαφόρου για τις εβδομήντα εβδομάδες. Αφήστε το ιερό κείμενο να διεγείρει μέσα σας τόσο τη μετάνοια όσο και την ελπίδα καθώς διακηρύσσεται ο λόγος.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Ουέντον στρέφεται στην αυξανόμενη ανησυχία του προφήτη καθώς η αιχμαλωσία πλησιάζει στο τέλος της.
Στίχος 3. 3 . Είχαν περάσει σχεδόν εβδομήντα χρόνια από τότε που ο Δανιήλ είχε αιχμαλωτιστεί στη Βαβυλώνα (Δανιήλ 1:1), και καθώς ο χρόνος της αιχμαλωσίας φαινόταν να πλησιάζει στο τέλος του, παρουσιάζεται να γίνεται βαθιά και σοβαρά ενδιαφερόμενος για την εκπλήρωσή της. Η ιδέα του Κάουτζ ότι η θλίψη του Δανιήλ αποδεικνύει ότι σύμφωνα με τον υπολογισμό του συγγραφέα ο χρόνος της εκπλήρωσης πρέπει να είχε ήδη περάσει (Beilagen, σ. 205), παρερμηνεύει περίεργα την προφητική ιδιοσυγκρασία. Δεν υπάρχει αναγκαία αναχρονισμός εδώ. Η θλίψη του Δανιήλ δεν λέγεται ότι οφείλεται στην αποτυχία του Ιεχωβά να τηρήσει την υπόσχεσή του για απελευθέρωση, αλλά λόγω των αμαρτιών του λαού του που είχαν φέρει επάνω τους αυτές τις τρομερές συμφορές. Έτσι και προηγούμενοι προφήτες, ιδιαίτερα ο Ιερεμίας, είχαν θλιβεί με ίση πικρία. (Βλ. επίσης σημείωση Δανιήλ 10:2-4· Δανιήλ 10:15-16.) Καθώς ο αριθμός «εβδομήντα» ήταν ο κοινός συμβολικός αριθμός της τελειότητας και της πληρότητας του χρόνου (βλ. την Εισαγωγή μας στον Ιεζεκιήλ, VIII), δεν απαιτείται περίπλοκος υπολογισμός για το έτος κατά το οποίο άρχισαν αυτές οι «ερημώσεις». Αν άρχισαν με την αιχμαλωσία του Ιωαχείν (598 π.Χ.) υπήρχαν ακόμη δέκα χρόνια πριν οι εβδομήντα χρόνια της καταστροφής τελειώσουν κυριολεκτικά.Παρουσιάζει την προσευχή του Δανιήλ ως πρότυπο γραφικής ευλάβειας.
Στίχοι 4-6. 4-6 . Αυτή είναι μια πρότυπη προσευχή, που περιλαμβάνει λατρεία και δοξολογία, ομολογία αμαρτίας και αίτηση για περαιτέρω ελέη. (Συγκρίνετε την προσευχή του Νεεμία, Νεεμίας 1:5-11.) Η χρησιμοποιούμενη φρασεολογία είναι σαφώς γραφική. (Βλ. Έξοδος 20:6· Δευτερονόμιο 7:9· Β' Χρονικών 36:15-16, και συγκρίνετε Νεεμίας 9:30· Νεεμίας 9:32.)Ο Ουέντον περιγράφει την ταχεία άφιξη της αγγελικής απάντησης στη μεσιτεία.
Στίχοι 20-21. 20, 21 . Η απάντηση στην προσευχή έρχεται ακόμη και ενώ οι λέξεις βρίσκονται ακόμη στα χείλη του. Για τον Γαβριήλ βλ. σημειώσεις Δανιήλ 7:16· Δανιήλ 10:13. Προκαλούμενος να πετάξει γρήγορα Κάποιοι πρώτης τάξεως μελετητές (όπως, για παράδειγμα, ο Σουλτς, Alt-testament-lithe Theologie, 2:226) ακολουθούν τον Φουρστ στην απόδοση αυτής της ασαφούς φράσης «λάμποντας σε μεγαλοπρέπεια». Είναι καλύτερο να την αναφέρουμε στον Δανιήλ παρά στον Γαβριήλ, και να μεταφράσουμε «εξαντλημένος», ή «λιπόθυμος». (Συγκρίνετε Δανιήλ 7:18· Δανιήλ 7:27· Δανιήλ 10:9.) Με άγγιξε Ή, «ήρθε κοντά μου» (R.V., περιθώριο). Αυτή ήταν η προσφορά γεύματος (A.V., meat) που γινόταν στο ηλιοβασίλεμα (Λευιτικόν 2:14). Για αιώνες, ξεκινώντας τουλάχιστον από την αιχμαλωσία της Βαβυλώνας, κάθε αληθινός γιος του Ισραήλ είχε τακτικές ώρες καθημερινής προσευχής (από τις οποίες αυτή ήταν μία) κατά τις οποίες έστρεφε το πρόσωπό του προς την Ιερουσαλήμ και παρουσίαζε τις ικεσίες του στον Θεό. (Βλ. σημείωση Δανιήλ 6:10.)Στη συνέχεια ερμηνεύει το διάταγμα των εβδομήντα εβδομάδων στις μεσσιανικές του διαστάσεις.
Στίχος 24. 24 . Η R.V. (με περιθωριακές αναφορές σε αγκύλες) διαβάζει, «Εβδομήντα εβδομάδες διατάχθηκαν επάνω στον λαό σου και επάνω στην αγία πόλη σου, για να τελειώσουν [να συγκρατήσουν] [την] παράβαση, και να κάνουν τέλος [να σφραγίσουν] αμαρτίες, και να κάνουν συμφιλίωση για [να καθαρίσουν] ανομία, και να φέρουν αιώνια δικαιοσύνη, και να σφραγίσουν όραμα και προφητεία [προφήτη], και να χρίσουν τον άγιο των αγίων [έναν άγιο τόπο]». Ο Κάουτζ μεταφράζει ελεύθερα, «να φέρουν στο τέλος την κακία και να κάνουν πλήρες το μέτρο της αμαρτίας… και να σφραγίσουν τις προφητικές αποκαλύψεις και να καθαγιάσουν (ξανά) έναν άγιο». Όλοι οι ερμηνευτές συμφωνούν ότι αυτοί οι όροι σχετίζονται με την μεσσιανική ελπίδα. Ό,τι κι αν είδε ή σκέφτηκε ο συγγραφέας του Δανιήλ όταν έγραψε αυτές τις γραμμές, ένα τέτοιο όραμα μπορούσε να πραγματοποιηθεί πλήρως μόνο σε Εκείνον που μόνος μπορούσε να εξιλεώσει την αμαρτία και να φέρει αιώνια δικαιοσύνη.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Ουέντον εφιστά την προσοχή στην πληρέστερη πραγματοποίηση του χρίσματος του αγίου των αγίων.
Αλλά σε κάθε περίπτωση, ερχόμενη στο τέλος ενός χωρίου που ομολογουμένως είναι γεμάτο μεσσιανικής ελπίδας, αυτή η αναφορά δεν πρέπει να ωθηθεί πίσω και να περιοριστεί στο στενό πεδίο του φυσικού οράματος του προφήτη, αλλά πρέπει να της επιτραπεί η ευρύτερη και πλουσιότερη μεσσιανική σημασία της. Σε εκείνη τη νέα και ευλογημένη εποχή που ο Δανιήλ είδε τόσο αμυδρά έγινε γνωστό ότι όλοι οι προηγούμενοι βωμοί και ιερά και αρχιερείς δεν ήταν παρά τύποι και σκιές της «αληθινής σκηνής που ο Κύριος έστησε», με τον βωμό του σταυρού και τις άγιες ζωντανές θυσίες της (Εβραίους viii-x). Το «χρίσμα» ήταν πάντα το σύμβολο της έκχυσης του Αγίου Πνεύματος (Ησαΐας 61:1· συγκρίνετε Α' Ιωάννου 2:20-27).Κλείνει υπογραμμίζοντας το καθορισμένο τέλος των ερημώσεων.
Αν διαβάσουμε «ερημωμένος», με R.V., περιθώριο, αντί για «ερημωτής», ως την τελευταία λέξη του κεφαλαίου, αυτό θα αναφερόταν σαφώς στην Ιερουσαλήμ και θα τόνιζε τη δήλωση ότι μέχρι την ίδια την εβδομάδα του μεσσιανικού θριάμβου ερημώσεις και θλίψεις θα κατέκλυζαν την αγία πόλη. Για αυτή την εικόνα του μεσσιανικού θριάμβου βλ. Δανιήλ 12:1-3. Δεν μπορούμε να σκεφτούμε ότι υπάρχει εδώ άμεση προφητεία για τη δεύτερη έλευση του Χριστού ή το τέλος του κόσμου· ούτε μπορούμε να σκεφτούμε ότι το χωρίο ως σύνολο έχει άμεση και πρωταρχική αναφορά στην έλευση και τη σταύρωση του Σωτήρα μας και την καταστροφή του ναού από τους Ρωμαίους.
Απαντήστε
Απόκριση
Πώς το παράδειγμα της επίμονης μεσιτείας του Δανιήλ προκαλεί τη δική σας προσευχητική ζωή; Με ποιους τρόπους η υπόσχεση της αιώνιας δικαιοσύνης ενισχύει την ελπίδα σας εν μέσω παρόντων δοκιμασιών; Πού μπορεί ο Κύριος να σας προσκαλεί να εμπιστευτείτε τον δικό Του χρόνο αντί για τις δικές σας προσδοκίες απελευθέρωσης;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ελεήμων και δίκαιε Κύριε, Σε ευχαριστούμε για τη μαρτυρία του Δανιήλ και για το φως που χύθηκε στα λόγια του από τον δούλο Σου Ουέντον. Δώσε μας χάρη να ομολογήσουμε τις αμαρτίες μας με παρόμοια ειλικρίνεια και να ικετεύσουμε τις υποσχέσεις Σου με άγιο θάρρος. Ας γεμίσει το όραμα του Μεσσία του Άρχοντα τις καρδιές μας με σταθερή ελπίδα, και ας μας χρίσει το Πνεύμα Σου εκ νέου για ζωές υπακοής και μεσιτείας. Διά του Χριστού του Κυρίου μας, Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →