← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ρωμαίους

Προς Ρωμαίους 6 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Ρωμαίους 6Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το σχόλιο του Ιωάννη Καλβίνου στο έκτο κεφάλαιο της Προς Ρωμαίους προσφέρει μια σαφή και διεισδυτική έκθεση της ένωσης του πιστού με τον Χριστό. Σε αυτές τις σελίδες ο Καλβίνος δείχνει πώς η χάρη που δικαιώνει επίσης μεταμορφώνει, αφαιρώντας κάθε δικαιολογία για παραμονή στην αμαρτία. Τα λόγια του μας προσκαλούν να εξετάσουμε τόσο το ολοκληρωμένο έργο του σταυρού όσο και την καθημερινή κλήση σε νέα ζωή. Καθώς ακούμε, ανακαλύπτουμε ότι ο ίδιος Χριστός που πέθανε και αναστήθηκε τώρα ζει σε εκείνους που ανήκουν σε Αυτόν. Είθε το Πνεύμα να ανοίξει τις καρδιές μας για να δεχθούμε αυτή τη διδασκαλία με πίστη και υπακοή.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε λίγες ήσυχες στιγμές για να διαβάσετε ολόκληρο το έκτο κεφάλαιο της Προς Ρωμαίους. Προσέξτε πώς ο Παύλος μεταβαίνει από το δώρο της δικαίωσης στην αναγκαιότητα μιας αγίας ζωής. Αφήστε τις ερωτήσεις και τις διακηρύξεις του κεφαλαίου να εγκατασταθούν στο νου σας πριν στραφείτε στην προσεκτική εξήγηση του Καλβίνου για κάθε στίχο.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος ξεκινά αντιμετωπίζοντας την κοινή αντίρρηση κατά του κηρύγματος της χάριτος. Ο Απόστολος τώρα επισημαίνει εκείνη την πλέον κοινή αντίρρηση κατά του κηρύγματος της θείας χάριτος, η οποία είναι αυτή, -- «Ότι εάν είναι αληθές, ότι όσο πιο πλουσιοπάροχα και άφθονα θα μας βοηθήσει η χάρις του Θεού, τόσο πιο ολοκληρωτικά κατακλυζόμαστε από τον όγκο της αμαρτίας· τότε τίποτε δεν είναι καλύτερο για εμάς από το να βυθιστούμε στο βάθος της αμαρτίας, και συχνά να προκαλούμε την οργή του Θεού με νέα παραπτώματα· διότι τότε επιτέλους θα βρούμε πιο άφθονη χάρι· από την οποία τίποτε καλύτερο δεν μπορεί να επιθυμηθεί.» Η ανασκευή αυτής θα συναντηθεί εδώ μετά. Σχετικά με τον θάνατο του πιστού στην αμαρτία, ο Καλβίνος γράφει: Όσοι απεθάναμεν εις την αμαρτίαν, κ.λπ. Ένα επιχείρημα που αντλείται από ό,τι είναι αντιθέτου χαρακτήρος. «Εκείνος που αμαρτάνει ζει βεβαίως εις την αμαρτίαν· ημείς απεθάναμεν εις την αμαρτίαν διά της χάριτος του Χριστού· άρα είναι ψευδές, ότι ό,τι καταργεί την αμαρτίαν της δίδει δύναμη.» Η κατάσταση του πράγματος είναι πραγματικώς αυτή, -- ότι οι πιστοί ποτέ δεν συμφιλιώνονται με τον Θεόν χωρίς το δώρον της αναγεννήσεως· μάλιστα, δια τούτο δικαιούμεθα, -- ίνα κατόπιν υπηρετούμεν τον Θεόν εν αγιότητι ζωής. Ο Χριστός βεβαίως δεν μας καθαρίζει διά του αίματός Του, ούτε καθιστά τον Θεόν ίλεω προς ημάς διά της εξιλεώσεώς Του, καθ’ οποιονδήποτε άλλον τρόπον παρά καθιστών ημάς μετόχους του Πνεύματός Του, το οποίον ανανεώνει ημάς εις αγίαν ζωήν. Θα ήτο τότε μία παραδοξοτάτη αναστροφή του έργου του Θεού εάν η αμαρτία συνέλεγε δύναμη εξ αιτίας της χάριτος η οποία προσφέρεται εις ημάς εν Χριστώ· διότι το φάρμακον δεν τρέφει την νόσον, την οποίαν καταστρέφει. [183] Πρέπει περαιτέρω να έχωμεν υπ’ όψιν, ό,τι έχω ήδη αναφέρει -- ότι ο Παύλος δεν εκθέτει εδώ τι ο Θεός ευρίσκει ημάς να είμεθα, όταν μας καλεί εις ένωσιν μετά του Υιού Του, αλλά τι πρέπει να είμεθα, αφού ελεήση ημάς, και μας υιοθέτησε ελευθέρως· διότι διά ενός επιρρήματος, που δηλώνει μέλλοντα χρόνον, δείχνει τι είδους αλλαγή οφείλει να ακολουθήσει την δικαιοσύνην. Ο Καλβίνος κατόπιν εξηγεί την έννοια του βαπτίσματος εις τον θάνατον του Χριστού. 3. Αγνοείτε, κ.λπ. Ό,τι υπαινίχθη εις τον τελευταίον στίχον -- ότι ο Χριστός καταστρέφει την αμαρτίαν εις τον λαόν Του, το αποδεικνύει εδώ αναφέροντας το αποτέλεσμα του βαπτίσματος, διά του οποίου εισαγόμεθα εις την πίστιν Του· διότι είναι πέραν πάσης αμφιβολίας, ότι ενδυόμεθα τον Χριστόν εν τω βαπτίσματι, και ότι βαπτιζόμεθα δι’ αυτόν τον σκοπόν -- ίνα γίνωμεν εν μετ’ Αυτού. Αλλά ο Παύλος αναλαμβάνει μίαν άλλην αρχήν -- ότι τότε πραγματικώς ενωνόμεθα μετά του σώματος του Χριστού, όταν ο θάνατός Του παράγει εις ημάς τον καρπόν αυτού· ναι, διδάσκει ημάς, ότι αυτή η κοινωνία ως προς τον θάνατον είναι εκείνο το οποίον πρέπει να θεωρείται κυρίως εν τω βαπτίσματι· διότι ουχί μόνον η πλύσις εκτίθεται εν αυτώ, αλλά και η νέκρωσις και ο θάνατος του παλαιού ανθρώπου. Είναι λοιπόν φανερόν, ότι όταν γινόμεθα μέτοχοι της χάριτος του Χριστού, αμέσως η ενέργεια του θανάτου Του εμφανίζεται. Αλλά η ωφέλεια αυτής της κοινωνίας ως προς τον θάνατον του Χριστού περιγράφεται εις ό,τι ακολουθεί. [184] Στρεφόμενος εις την εικόνα του εμβολιασμού, ο Καλβίνος συνεχίζει: 5. Διότι εάν ενεφυτεύθημεν, κ.λπ. Ενισχύει με σαφέστερα λόγια το επιχείρημα το οποίον έχει ήδη εκθέσει· διότι η ομοιότης την οποίαν αναφέρει αφήνει τώρα τίποτε αμφίβολον, καθόσον ο εμβολιασμός δηλώνει ουχί μόνον μίαν συμφωνίαν παραδείγματος, αλλά μίαν μυστικήν ένωσιν, διά της οποίας συνδεόμεθα μετ’ Αυτού· ώστε Αυτός, αναζωογονών ημάς διά του Πνεύματός Του, μεταβιβάζει την ιδίαν αρετήν εις ημάς. Ως εκ τούτου, όπως το μόσχευμα έχει την αυτήν ζωήν ή θάνατον εν κοινότητι μετά του δένδρου εις το οποίον εμβολιάζεται, ούτω είναι εύλογον ότι ημείς πρέπει να γίνωμεν μέτοχοι της ζωής ουχί ολιγώτερον παρά του θανάτου του Χριστού· διότι εάν εμβολιαζόμεθα κατά την ομοιότητα του θανάτου του Χριστού, ο οποίος δεν ήτο άνευ αναστάσεως, τότε ο θάνατός μας δεν θα είναι άνευ αναστάσεως. Αλλά οι λόγοι επιδέχονται διπλήν εξήγησιν, -- είτε ότι εμβολιαζόμεθα εν Χριστώ εις την ομοιότητα του θανάτου Του, είτε, ότι εμβολιαζόμεθα απλώς εις την ομοιότητά του. Η πρώτη ανάγνωσις θα απήτει την ελληνικήν δοτικήν homoiomati, να νοηθεί ως δηλούσα τον τρόπον· ούτε αρνούμαι ότι έχει πληρεστέραν σημασίαν· αλλά καθόσον η άλλη εναρμονίζεται περισσότερον με την απλότητα της εκφράσεως, προετίμησα αυτήν· αν και σημαίνει ολίγον, καθόσον αμφότεραι καταλήγουν εις την αυτήν σημασίαν. Ο Χρυσόστομος εφρόνει ότι ο Παύλος μετεχειρίσθη την έκφρασιν, «ομοίωμα θανάτου», αντί θανάτου, όπως λέγει εις άλλην θέσιν, «γενόμενος εν ομοιώματι ανθρώπων.» Αλλά μοι φαίνεται ότι υπάρχει τι περισσότερον σημαντικόν εις την έκφρασιν· διότι ουχί μόνον χρησιμεύει να υποδηλώσει ανάστασιν, αλλά φαίνεται επίσης να δείχνει τούτο -- ότι δεν αποθνήσκομεν όπως ο Χριστός φυσικόν θάνατον, αλλά ότι υπάρχει ομοιότης μεταξύ του ημετέρου και του ιδικού Του θανάτου· διότι όπως Αυτός διά θανάτου απέθανεν εν τη σαρκί, την οποίαν ανέλαβεν εξ ημών, ούτω και ημείς αποθνήσκομεν εν εαυτοίς, ίνα ζήσωμεν εν Αυτώ. Δεν είναι λοιπόν ο αυτός, αλλά όμοιος θάνατος· διότι οφείλομεν να προσέξωμεν την σύνδεσιν μεταξύ του θανάτου της παρούσης ζωής μας και της πνευματικής ανακαινίσεως.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Καλβίνος εφαρμόζει τη διδασκαλία στην συνεχιζόμενη ζωή του χριστιανού όταν γράφει: 8. Αλλά αν απεθάναμε, κ.λπ. Το επαναλαμβάνει για κανέναν άλλο σκοπό παρά για να προσθέσει την εξήγηση που ακολουθεί, ότι ο Χριστός, αφού αναστήθηκε μία φορά, δεν αποθνήσκει πλέον. Και με αυτό μας διδάσκει ότι η νέα ζωή πρέπει να επιδιώκεται από τους χριστιανούς όσο ζουν, διότι αφού πρέπει να αντιπροσωπεύουν στον εαυτό τους μια εικόνα του Χριστού, τόσο με τη σταύρωση της σάρκας όσο και με πνευματική ζωή, είναι αναγκαίο το πρώτο να γίνει μία για πάντα και το δεύτερο να συνεχίζεται συνεχώς, όχι ότι η σάρκα, όπως έχουμε ήδη πει, αποθνήσκει σε εμάς σε μια στιγμή, αλλά ότι δεν πρέπει να οπισθοδρομούμε στο έργο της σταύρωσής της. Διότι αν κυλιόμαστε πάλι στη δική μας ακαθαρσία, αρνούμαστε τον Χριστό, του οποίου δεν μπορούμε να είμαστε μέτοχοι παρά μόνο μέσω νέας ζωής, εφόσον ζει μια άφθαρτη ζωή. Τελικά ο Καλβίνος αντλεί το πρακτικό συμπέρασμα για την καθημερινή πίστη: 11. Έτσι λογίζεστε και εσείς, κ.λπ. Τώρα προστίθεται ένας ορισμός εκείνης της αναλογίας στην οποία έχω αναφερθεί. Διότι αφού δήλωσε ότι ο Χριστός μία φορά απέθανε στην αμαρτία και ζει για πάντα στον Θεό, τώρα, εφαρμόζοντας και τα δύο σε εμάς, μας υπενθυμίζει πώς τώρα αποθνήσκουμε ενώ ζούμε, δηλαδή όταν αποκηρύσσουμε την αμαρτία. Αλλά δεν παραλείπει το άλλο μέρος, δηλαδή πώς πρέπει να ζούμε αφού με πίστη δεχθήκαμε τη χάρη του Χριστού, διότι αν και η θανάτωση της σάρκας μόλις αρχίζει σε εμάς, όμως η ζωή της αμαρτίας καταστρέφεται, ώστε αργότερα η πνευματική νέα ζωή, η οποία είναι θεία, συνεχίζεται αιωνίως. Διότι εκτός αν ο Χριστός έσφαζε την αμαρτία σε εμάς αμέσως μέχρι το τέλος, η χάρη Του δεν θα ήταν σε καμία περίπτωση σίγουρη και διαρκής.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού αισθάνεστε ότι η παλαιά ζωή ακόμη αντιστέκεται στον θάνατο που ο Χριστός έχει επιτελέσει για εσάς; Πώς η βεβαιότητα της ένωσης με την ανάσταση του Χριστού σας ενθαρρύνει να συνεχίσετε να θανατώνετε την αμαρτία; Σε ποια μία περιοχή αυτή την εβδομάδα θα ζήσετε συνειδητά τη νέα ζωή που περιγράφει ο Καλβίνος;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ὦ φιλάνθρωπε Πάτερ, τῇ κυριαρχικῇ δυνάμει τοῦ Πνεύματός σου ἕνωσον ἡμᾶς μετὰ τοῦ Χριστοῦ ἐν τῷ θανάτῳ αὐτοῦ καὶ τῇ ἀναστάσει, ἵνα λογιζώμεθα ἑαυτοὺς ἀληθῶς νεκροὺς μὲν τῇ ἁμαρτίᾳ, ζῶντας δὲ σοὶ μόνῳ. Δώρησαι ἡμῖν χάριν τοῦ περιπατεῖν ἐν καινότητι ζωῆς, οὐκέτι ὑπὸ τὴν κυριαρχίαν τῆς ἁμαρτίας, ἀλλὰ παραδεδομένους ὡς δούλους δικαιοσύνης ἐν τῇ διαθηκικῇ σου ἐλέει. Διατήρησον ἡμᾶς ἀκλονήτους ἐν ταύτῃ τῇ ἐλευθερίᾳ ἕως οὗ ἡ πίστις παραχωρήσῃ τῇ ὄψει. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →