Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Αριθμοί
Αριθμοί 31-32 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Η προσεκτική ερμηνεία του Ιωάννη Καλβίνου στους Αριθμούς 31-32 μας προσκαλεί να παρακολουθήσουμε πώς ο Θεός καθοδηγεί τον λαό Του μέσα από σύγκρουση και αφιέρωση. Σε αυτά τα κεφάλαια ο Κύριος διατάσσει τον Ισραήλ να εκτελέσει κρίση κατά των Μαδιανιτών ενώ ταυτόχρονα τους διδάσκει αγιότητα στη νίκη. Η ερμηνεία του Καλβίνου τονίζει την ευαίσθητη ισορροπία μεταξύ θείας εκδίκησης και ανθρώπινης υπακοής, δείχνοντας πώς κάθε εντολή υπηρετεί τους ευρύτερους σκοπούς του Θεού για τον λαό της διαθήκης Του. Καθώς ακούμε τα λόγια του σήμερα, μας υπενθυμίζεται ότι η Γραφή καταγράφει αυτά τα γεγονότα όχι μόνο ως ιστορία αλλά ως διδασκαλία για όσους επιθυμούν να περπατήσουν πιστά με τον Κύριο. Είθε οι γνώσεις του Καλβίνου να ανοίξουν τις καρδιές μας για να δεχθούμε τα ίδια μαθήματα εμπιστοσύνης, καθαρότητας και ευγνωμοσύνης που οι αρχαίοι Ισραηλίτες κλήθηκαν να μάθουν.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Στρεφόμαστε τώρα στις σελίδες των Αριθμών 31 και 32. Ας μιλήσει πρώτα το ίδιο το κείμενο, αφηγούμενο την εντολή του Κυρίου να πλήξουν τους Μαδιανίτες, τη στρατολόγηση δώδεκα χιλιάδων πολεμιστών, την επιστροφή με τα λάφυρα, τις απαιτήσεις καθαρισμού και τη προσεκτική διαίρεση της λείας. Διαβάστε αργά, επιτρέποντας στις λεπτομέρειες της υπακοής, της κρίσης και της αφιέρωσης να καταγραφούν. Προσέξτε πώς η αφήγηση μετακινείται από τη μάχη στο τελετουργικό και στον οικισμό, κάθε βήμα διαταγμένο από τον λόγο του Κυρίου.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβίνος ξεκινά αντιμετωπίζοντας την εντολή του Κυρίου στους Αριθμούς 31.
1. Και ο Κύριος μίλησε στον Μωυσή. Μεταξύ των άλλων προνομίων που ο Θεός χορήγησε στην Εκκλησία Του, αυτό εορτάζεται, ότι όπλισε τους ευσεβείς 'για να εκτελέσουν εκδίκηση κατά των εθνών, -- για να εκτελέσουν επάνω τους την κρίση που είναι γραμμένη', (Ψαλμός 149:7-9) και μολονότι το Πνεύμα δηλώνει ότι αυτό θα συμβεί υπό τη βασιλεία του Χριστού, ακόμη αναφέρεται σε αρχαία παραδείγματα, ένα από τα οποία, άξιο ανάμνησης, καταγράφεται εδώ. Οι Μαδιανίτες είχαν οργανώσει μια πονηρή συνωμοσία για την καταστροφή του λαού του Θεού: και ο Θεός, αναλαμβάνοντας να τιμωρήσει αυτή την σκληρή πράξη τους, έδωσε μια εντυπωσιακή απόδειξη της πατρικής εύνοιάς Του προς τους Ισραηλίτες· ενώ αυτή η χάρη διπλασιάζεται με το ότι τους καθιστά διακόνους της κρίσεώς Του. Αυτό το χωρίο, επομένως, μας δείχνει πόσο ανήσυχος ήταν ο Θεός για την ευημερία του εκλεκτού λαού Του, όταν στράφηκε τόσο εναντίον των εχθρών τους, σαν να έκανε κοινή υπόθεση σε όλα τα θέματα μαζί τους. Ταυτόχρονα πρέπει να παρατηρήσουμε αυτή την πρόσθετη εύνοια προς αυτούς, ότι μολονότι οι Ισραηλίτες οι ίδιοι δεν ήταν χωρίς ευθύνη, Αυτός ακόμη ευδόκησε να τους διορίσει ως κριτές των Μαδιανιτών. Ωστόσο, καθώς παντού απαγορεύει στον λαό Του να επιδίδεται στην επιθυμία εκδίκησης, δεν πρέπει να ξεχάσουμε τη διάκριση μεταξύ της εκδίκησης των ανθρώπων και της δικής Του. Θα ήθελε οι υπηρέτες Του, υπομένοντας υπομονετικά τις αδικίες, να νικήσουν το κακό με το καλό· ενώ, ταυτόχρονα, δεν παραιτείται από τη δική Του εξουσία, αλλά ακόμη διατηρεί στον Εαυτό Του το δικαίωμα της επιβολής τιμωρίας. Ναι, ο Παύλος, επιθυμώντας να προτρέψει τους πιστούς στην μακροθυμία, τους επαναφέρει στην αρχή ότι ο Θεός αναλαμβάνει το έργο της εκδίκησης. [203] Αφού, λοιπόν, ο Θεός είναι ελεύθερος να εκτελέσει εκδίκηση, όχι μόνο από τον Εαυτό Του, αλλά και από τους διακόνους Του, όπως έχουμε ήδη δει, αυτά τα δύο πράγματα δεν είναι ασυνεπή μεταξύ τους, ότι τα πάθη των ευσεβών τίθενται υπό περιορισμό από τον Λόγο, ώστε αυτοί, όταν αδικηθούν, να μην επιζητούν εκδίκηση, ή να ανταποδίδουν τα κακά που έλαβαν, και ακόμη ότι αυτοί είναι οι δίκαιοι και νόμιμοι εκτελεστές της εκδίκησης του Θεού, όταν το ξίφος τίθεται στα χέρια τους. Απομένει, ότι όποιος καλείται σε αυτό το έργο, να τιμωρεί το έγκλημα με ειλικρινή ζήλο, ως διάκονος του Θεού, και όχι ως ενεργώντας για την ιδιωτική του υπόθεση. Ο Θεός εδώ εμπιστεύθηκε το έργο της εκδίκησης στον λαό Του, αλλά σε καμία περίπτωση ώστε να επιδοθούν στην επιθυμία της φύσεώς τους: διότι το αίσθημά τους έπρεπε να είναι αυτό, ότι θα έπρεπε να ήταν έτοιμοι να συγχωρήσουν τους Μαδιανίτες, [204] και ακόμη ότι θα έπρεπε να κινηθούν ολόψυχα για να επιβάλουν τιμωρία σε αυτούς.Ο Καλβίνος συνεχίζει εξετάζοντας τις οδηγίες του Μωυσή προς τον λαό.
3. Και ο Μωυσής μίλησε στον λαό. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Μωυσής παρέδωσε τις εντολές που είχε λάβει από τον Θεό· μολονότι, επομένως, αναφέρεται [205] ότι μόνο δέκα χιλιάδες εξήλθαν στον πόλεμο, όμως τα ίδια τα γεγονότα αποδεικνύουν ότι ο αριθμός, καθώς και ο τρόπος του πολέμου, καθορίστηκε από τον Θεό. Και σίγουρα θα ήταν απερίσκεπτο του Μωυσή να επιτεθεί σε τόσο μεγάλο λαό με τόσο μικρή ομάδα· και έτσι θα είχε δικαίως υποστεί την ποινή της προπετείας του, αν το είχε επιχειρήσει από μόνος του· όμως, όταν η εντολή του Θεού είχε προηγηθεί, ολοκλήρωσε ευτυχώς το ζήτημα, που είχε αναληφθεί σωστά και ορθά. Ούτε μπορεί να αμφισβητηθεί ότι ο Θεός επιθυμούσε με αυτή τη δοκιμασία να αποδείξει την πίστη του λαού Του. Διότι, σύμφωνα με την ανθρώπινη αντίληψη, ήταν ανοησία να διακινδυνεύσουν τον εαυτό τους χωρίς αιτία· και η αντίρρηση ήταν προφανής ότι δεν ήταν καθόλου συνετό, όταν εξακόσιες χιλιάδες άνδρες ήταν διαθέσιμοι, να περιορίσουν σε τόσο λίγους το έργο της διεξαγωγής ενός τόσο επικίνδυνου πολέμου. Δίκαια, επομένως, όπως ο Θεός αργότερα κατέστρεψε τον μεγάλο στρατό των Μαδιανιτών με μόνο τετρακόσιους άνδρες υπό την καθοδήγηση του Γεδεών, έτσι και υπό το χέρι του Μωυσή έστειλε μόνο μία χιλιάδα από κάθε φυλή για την καταστροφή εκείνου του έθνους. Η φυλή του Ζαβουλών μόνο θα μπορούσε να παράσχει πέντε φορές περισσότερους στρατιώτες από όσους ο Θεός πήρε από όλο τον λαό. Έτσι, λοιπόν, απέδειξαν την πίστη τους, όταν βασιζόμενοι μόνο στη βοήθεια του Θεού, δεν δίστασαν να ορμήσουν τολμηρά εναντίον των εχθρών τους. Και το ίδιο το αποτέλεσμα φώτισε περισσότερο τη χάρη του Θεού από ό,τι αν είχαν πολεμήσει με όλες τις δυνάμεις τους, διότι τότε θα πίστευαν ότι οι Μαδιανίτες κατακλύστηκαν από το άπειρο πλήθος ανδρών. Καθώς, επομένως, ο λαός μαρτύρησε την υπακοή του με άμεση συμμόρφωση, έτσι βίωσαν στο αποτέλεσμα ότι δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από το να υποτασσόμαστε στον Θεό, και να αφήνουμε την προοπτική της επιτυχίας τόσο πλήρως στο χέρι Του, ώστε η εμπιστοσύνη μας να εξαρτάται μόνο από Αυτόν.Ο Καλβίνος εξετάζει στη συνέχεια τη διεξαγωγή της ίδιας της μάχης.
7. Και πολέμησαν εναντίον των Μαδιανιτών. Ήταν ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα υπακοής, ότι 12.000 άνδρες δεν αρνήθηκαν να εμπλακούν σε έναν πόλεμο γεμάτο κινδύνους, όταν ήταν λογικό να αντιτείνουν ότι δεν ήταν σωστό να εκτεθούν σε σφαγή, σαν να ήταν, ενώ ο λαός καθόταν αδρανής στο στρατόπεδο, ο οποίος με τον μεγάλο αριθμό του και με λίγο κόπο θα είχε νικήσει και καταβάλει τον εχθρό. Ήταν επομένως όχι κοινή απόδειξη ευσέβειας, ότι υπάκουσαν στην εντολή του Θεού, και δεν αναζήτησαν κανένα πρόσχημα για να καλύψουν τη δειλία τους. Ο Θεός, επίσης, έδειξε με το αποτέλεσμα ότι δεν εξέθεσε απερίσκεπτα τους υπηρέτες Του σε κίνδυνο· διότι είναι στη δύναμή Του να σώσει εκείνους που παίρνει υπό την προστασία Του, από εκατό θανάτους. Από εδώ επίσης διδασκόμαστε ότι δεν υπάρχει ασφαλέστερο μέσο ασφάλειας από το να ακολουθούμε όπου Αυτός οδηγεί. Αυτό που προσθέτει αργότερα ο Μωυσής, τείνει να αποδώσει έπαινο στην επιμονή τους, με μία εξαίρεση, είχαν δίκιο να σκοτώσουν όλους τους άρρενες, ακόμη και τους βασιλείς, τους οποίους ο Μωυσής αναφέρει ότι σκοτώθηκαν στη γενική σφαγή· και ιδιαίτερα ότι επέβαλαν τιμωρία στον Βαλαάμ, ο οποίος με την πονηρία και τις παγίδες του, είχε προσπαθήσει να καταστρέψει τον λαό του Θεού. Είχαν δίκιο, επίσης, να λεηλατήσουν όλη τη γη· ούτε ενήργησαν με λιγότερη καταλληλότητα και σύνεση κατεδαφίζοντας όλες τις πόλεις και τα χωριά, που θα μπορούσαν να αποτελέσουν πειρασμό για τους δειλούς και αδρανείς να εγκατασταθούν εκεί· διότι, όπως έχουμε δει προηγουμένως, όλα τα εμπόδια έπρεπε να αφαιρεθούν, ώστε ο λαός να προχωρήσει ελεύθερα και χωρίς εμπόδιο στη γη της Χαναάν· αλλιώς, όταν υπήρχε ευκαιρία ανάπαυσης, πολλοί θα είχαν πρόθυμα παραιτηθεί από την επαγγελόμενη κληρονομιά. Γι' αυτό οι πόλεις καταναλώθηκαν από τη φωτιά, μήπως προσφέρουν κάποια λαβή σε εκείνους που ήταν πρόθυμοι να μείνουν. Μέχρι αυτό το σημείο οι επιλεγμένοι στρατιώτες εκτέλεσαν πιστά το καθήκον τους: σε ένα θέμα απέτυχαν, ότι, υπό την ώθηση είτε της απληστίας είτε της επιθυμίας, διατήρησαν τις γυναίκες ζωντανές: για το οποίο σημείο θα δούμε περισσότερα στη συνέχεια.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Καλβίνος στρέφεται στη συνέχεια στον καθαρισμό που απαιτείται μετά τη νίκη.
19. Και μείνετε έξω από το στρατόπεδο επτά ημέρες. Έχουμε δει αλλού, [209] ότι, αν κάποιος είχε αγγίξει νεκρό σώμα, λογιζόταν ακάθαρτος. Ο Μωυσής, επεκτείνοντας τώρα την τελετή του εξαγνισμού σε νόμιμη ανθρωποκτονία, υπαινίσσεται πόσο προσεκτικά πρέπει να απέχουμε από την έκχυση ανθρώπινου αίματος. Απαιτήθηκε από τους Ισραηλίτες να προχωρήσουν σθεναρά μέσα από τη μέση της σφαγής· αλλά, εφόσον είναι κατά κάποιον τρόπο αντίθετο προς την τάξη της φύσης οι άνθρωποι να σκοτώνονται από ανθρώπους, σαν να μαινόταν εναντίον των ιδίων σπλάχνων τους, ο Θεός θα ήθελε να διατηρηθούν κάποια ίχνη ανθρωπιάς ακόμη και στις δίκαιες τιμωρίες, ώστε να τεθεί περιορισμός σε κάθε σκληρότητα καθαυτή. Ούτε είναι χωρίς αιτία ότι η Γραφή, ακόμη και όταν επαινεί ηρωική ανδρεία, χρησιμοποιεί αυτή τη μορφή έκφρασης, ότι 'μόλυναν τα χέρια τους με αίμα', όσοι σκότωσαν κάποιον από τους εχθρούς τους, δηλαδή, για να αποστρεφόμαστε όλες τις πράξεις ανθρωποκτονίας, ως αντίθετες προς τη διατήρηση του ανθρώπινου γένους. Μολονότι, επομένως, οι Ισραηλίτες είχαν σκοτώσει τους Μαδιανίτες όχι μόνο δικαίως, αλλά με εντολή του Θεού, ακόμη, μήπως συνηθίσουν στην αδιάκριτη έκχυση αίματος, διατάσσονται να καθαριστούν την τρίτη και την έβδομη ημέρα, πριν επιστρέψουν στο στρατόπεδο, ώστε η μόλυνσή τους να μην μολύνει τον λαό. Ο λόγος για τον καθαρισμό της λείας ήταν διαφορετικός, δηλαδή, επειδή η ακαθαρσία των σκευών τους έδειχνε πόσο απεχθής ήταν αυτός ο λαός, των οποίων τα ίδια τα σκεύη, μέχρι να καθαριστούν είτε με φωτιά είτε με νερό, μόλυναν τον καθένα με την απλή επαφή. Ωστόσο, μήπως οι στρατιώτες αρνηθούν να υπακούσουν, ή συμμορφωθούν απρόθυμα, ο Ελεάζαρ τους υπενθυμίζει ότι δεν απαιτούνταν τίποτα περισσότερο από αυτούς από την τήρηση μιας παλαιάς εντολής. Ούτε υπάρχει αμφιβολία ότι ο Μωυσής παραχώρησε σκόπιμα το έργο της διδασκαλίας στον ανεψιό του, επειδή η ερμηνεία του νόμου επρόκειτο στο εξής να ζητείται από το στόμα του ιερέα
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στη δική μου ζωή αισθάνομαι ότι ο Θεός με καλεί σε δαπανηρή υπακοή που θα προτιμούσα να αποφύγω; Πώς ανταποκρίνομαι όταν ο Κύριος απαιτεί τόσο θάρρος στην πράξη όσο και προσεκτική αγιότητα μετά; Ποιες πρακτικές ευγνωμοσύνης και αφιέρωσης μπορεί να χρειαστεί να ανακτήσω μετά από περιόδους νίκης ή απελευθέρωσης;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ κυριαρχικῶς προστάσσων τῷ λαῷ Σου καὶ δωρούμενος νίκην κατὰ τὴν διαθηκικὴν πίστιν Σου, ἐνίσχυσον ἡμᾶς διὰ τοῦ Πνεύματός Σου νὰ ὑπακούωμεν τῷ λόγῳ Σου, ἀκόμη καὶ ὅταν ὁδηγεῖ εἰς σύγκρουσιν, καὶ καθάρισον τὰς καρδίας ἡμῶν ἀπὸ πάσης πλεονεξίας καὶ αὐτοθελήσεως. Δὸς νὰ ἐπιστρέψωμεν μετὰ καθαρῶν χειρῶν, προσφέροντες ἀνάλογον φόρον τιμῆς εἰς Σὲ μόνον, ἵνα πᾶσα μάχη ἀναφέρεται εἰς τὸν ἔπαινον τῆς χάριτός Σου ἐν Χριστῷ. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →