← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Φιλιππησίους

Προς Φιλιππησίους 1 — με τον Σάιμεον

Φιλιππησίους 1Charles Simeon — Horae Homileticae20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Με τους μετρημένους ρυθμούς της μέσης οδού, στρεφόμαστε σήμερα προς τις Ώρες Ομιλητικές του Καρόλου Σάιμεον, αυτό το θησαυροφυλάκιο ερμηνευτικής θεολογίας που διαμορφώθηκε για την Εκκλησία της Αγγλίας. Μέσα από αυτές τις ομιλητικές ώρες τα λόγια του αποστόλου προς τους Φιλιππησίους ανοίγονται με ευλαβή ακρίβεια, προσκαλώντας μας να ιχνηλατήσουμε το βέβαιο έργο του Πνεύματος από τις πρώτες του κινήσεις μέχρι την τελική του τελείωση εν Χριστώ.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Ας προσέξουμε τώρα το πρώτο κεφάλαιο της Επιστολής προς τους Φιλιππησίους, ακούγοντας τον τόνο της βέβαιης ελπίδας που αντηχεί μέσα από την ευχαριστία και την προσευχή του Αγίου Παύλου για την αγαπημένη εκκλησία.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Σάιμεον ανοίγει θέτοντας ενώπιον τα γραφικά τεκμήρια ότι ένα καλό έργο έχει αληθινά αρχίσει. Όταν ένα καλό έργο μπορεί να λεχθεί ότι έχει αρχίσει μέσα μας — Δεν είναι εύκολο πράγμα να χαράξουμε τη γραμμή ανάμεσα σε εκείνες τις υψηλές κατακτήσεις της θρησκείας στις οποίες μπορεί να υστερούμε, και όμως να είμαστε βέβαιοι ότι ένα καλό έργο έχει αρχίσει· και σε εκείνες τις χαμηλές κατακτήσεις, που θα μας δικαιολογούσαν να ελπίζουμε καλά, ενώ συγχρόνως δεν αποτελούν επαρκή βάση εμπιστοσύνης. Αλλά, παίρνοντας τον Απόστολο Παύλο ως οδηγό μας, ελπίζουμε ότι θα διακρίνουμε έτσι, ώστε ούτε να λυπούμε την καρδιά του δικαίου, ούτε να ενισχύουμε τις πλάνες του ασεβούς. Εκείνα τα τεκμήρια, από τα οποία αυτός «γνώρισε την εκλογή» (και, κατά συνέπεια, και την επιμονή) των αγίων στη Θεσσαλονίκη, θα χρησιμεύσουν ως ασφαλές κριτήριο για να κρίνουμε την ίδια μας την κατάσταση [Σημ.: Α' Θεσσαλονικείς 1:3-5.]. Μπορούμε λοιπόν να είμαστε βέβαιοι ότι ένα καλό έργο έχει αρχίσει μέσα μας, όταν η πίστη, η ελπίδα και η αγάπη δείχνουν ότι έχουν διαμορφωθεί στις καρδιές μας· δηλαδή, 1. Στη συνέχεια δείχνει πώς η υπομονετική ελπίδα επιβεβαιώνει την πραγματικότητα αυτής της θείας αρχής. Όταν η ελπίδα μας είναι υπομονετική — [Η ελπίδα του χριστιανού θα έχει πολλά να τη δοκιμάσουν· αλλά πρέπει να είναι η άγκυρα της ψυχής του, που θα τον κρατά σταθερό [Σημ.: Εβραίους 6:19.] σε αυτόν τον ταραγμένο κόσμο. Θα βιώνει συχνά «μάχες έξωθεν και φόβους έσωθεν»· αλλά πέρα και «παρά την ελπίδα, οφείλει να πιστεύει με ελπίδα [Σημ.: Ρωμαίους 4:18.]», λέγοντας, «Γνωρίζω σε ποιον έχω πιστέψει, και ότι είναι ικανός να φυλάξει ό,τι του έχω εμπιστευθεί μέχρι εκείνη την ημέρα [Σημ.: Β' Τιμόθεον 1:12.]». Και καθένας που έχει τέτοια ζωηρή ελπίδα, μπορεί να είναι βέβαιος ότι έχει γεννηθεί σε αυτήν από τον ίδιο τον Θεό [Σημ.: Α' Πέτρου 1:3.].] Για να εισέλθουμε πλήρως στην αξίωση του Αποστόλου, πρέπει να δείξουμε, ΙΙ. Σε ποια θεμέλια μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι αυτός που άρχισε αυτό το καλό έργο θα το τελειώσει — Αν αυτό το έργο γινόταν από άνθρωπο, ο Απόστολος δεν θα εξέφραζε ποτέ τέτοια εμπιστοσύνη σχετικά με την ολοκλήρωσή του· αφού καμία εξάρτηση δεν μπορεί να τεθεί στη σταθερότητα της αρετής του ανθρώπου. Ο Σάιμεον στη συνέχεια θεμελιώνει την πεποίθηση του πιστού στις ρητές διακηρύξεις του λόγου του Θεού. Αλλά αφού αυτός που επιτελεί αυτό το μεγάλο έργο είναι ο Θεός [Σημ.: εδ. 3–5 και Β' Κορινθίους 5:5 και Ιωάννης 1:13.], μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι «θα το επιτελέσει μέχρι την ημέρα του Ιησού Χριστού». Μπορούμε να είμαστε βέβαιοι γι' αυτό — Ι. Από τις διακηρύξεις του λόγου του — [Αναρίθμητες είναι οι διακηρύξεις του προς αυτό το αποτέλεσμα, ότι αφού υπήρξε κάποτε ο «αρχηγός ενός καλού έργου μέσα μας, θα είναι ο τελειωτής του [Σημ.: Εβραίους 12:2.]». «Δεν θα εγκαταλείψει τον λαό του, διότι ευαρεστήθηκε να τον κάνει λαό του [Σημ.: Α' Σαμουήλ 12:22.]». Έχει υποσχεθεί με τον ισχυρότερο δυνατό τρόπο, ότι «ποτέ ποτέ δεν θα τους αφήσει, ποτέ ποτέ δεν θα τους εγκαταλείψει [Σημ.: Εβραίους 13:5-6.]». Αληθώς, έχουν πολλούς εχθρούς· αλλά «δεν θα επιτρέψει σε κανέναν από αυτούς να τους αρπάξει από τα χέρια του [Σημ.: Ιωάννης 10:28-29.]». Έχουν ποικίλους πειρασμούς; Δεν θα έχουν κανέναν χωρίς διέξοδο, ώστε να μπορούν να τους υποφέρουν [Σημ.: Α' Κορινθίους 10:13.]. Ενισχύει περαιτέρω την ίδια πεποίθηση με επίκληση στις τελειότητες του αμετάβλητου Θεού. Από τις τελειότητες της φύσεώς του — [Όταν μιλούμε για αυτό το θέμα, θα προχωρούσαμε με μεγάλη προσοχή· διότι δεν γνωρίζουμε τι συνάδει με τις τελειότητές του· και, αν τολμούσαμε να μιλήσουμε δογματικά σχετικά με αυτές, θα προδίδαμε μόνο τη δική μας αδυναμία και ανοησία. Ωστόσο, η σοφία του μας παρέχει κάποιο έδαφος εμπιστοσύνης· διότι, αν μας έχει δημιουργήσει εκ νέου, ώστε να δείξουμε τη δύναμη της χάριτός του, θα επιτρέψει στους εχθρούς του να αντικρούσουν τους σκοπούς του έτσι ώστε να μας κάνουν μόνο αφορμές μεγαλύτερης ατιμίας γι' αυτόν; Αν μόνο ένας άνθρωπος άρχιζε να οικοδομεί ένα σπίτι και το άφηνε ατελείωτο, θα εξέθετε μόνο τον εαυτό του σε μεγαλύτερο μέτρο χλευασμού [Σημ.: Λουκάς 14:28-29.]: πώς λοιπόν ο Σατανάς θα έριχνε μομφές στη Θεότητα, αν αποτύγχανε να ολοκληρώσει τόσο μεγάλο έργο όσο η σωτηρία του ανθρώπου! Παρομοίως η αγαθότητα του Θεού είναι κάποιο έδαφος ελπίδας και εμπιστοσύνης.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Σάιμεον στηρίζει όλο το ζήτημα στην πιστότητα της διαθήκης του Θεού. είναι μεταβλητές στον έσχατο βαθμό· αλλά «σε αυτόν δεν υπάρχει μεταβολή ούτε σκιά αλλαγής [Σημ.: Ιακώβου 1:17.]». Τώρα, αν κοιτάξουμε στη διαθήκη του, θα δούμε ότι αυτός δίνει τα πάντα, και εμείς λαμβάνουμε τα πάντα [Σημ.: Ιεζεκιήλ 36:25-27.]: και ότι δεσμεύεται, όχι μόνο «να μην απομακρυνθεί από εμάς, αλλά να βάλει τον φόβο του στις καρδιές μας ώστε να μην απομακρυνθούμε από αυτόν [Σημ.: Ιερεμίας 32:40.]». Μπορούμε λοιπόν να είμαστε βέβαιοι ότι δεν θα απορρίψει τον λαό του, διότι ευαρεστήθηκε να τον κάνει λαό του [Σημ.: Α' Σαμουήλ 12:22.]. Αν πράγματι μας είχε εκλέξει επειδή ήμασταν άγιοι, ή επειδή προέβλεπε ότι θα γινόμασταν άγιοι, θα μπορούσε να μας εγκαταλείψει ως μη ανταποκρινόμενους στις προσδοκίες του. Αλλά μας εξέλεξε για να γίνουμε άγιοι [Σημ.: Εφεσίους 1:4.], και μας προόρισε να γίνουμε σύμμορφοι με την εικόνα του Υιού του [Σημ.: Ρωμαίους 8:29.]: και επομένως ό,τι έχει αναλάβει μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι θα το εκτελέσει [Σημ.: Ψαλμοί 89:30-36.]. Καταλήγει με σοβαρή προτροπή σχετικά με την επιμονή στο έργο που ήδη άρχισε. Προσέξτε λοιπόν, να δείχνετε σε κάθε περίσταση βαθιά αίσθηση της απόλυτης αναξιότητάς σας· φόβο μήπως σε κάτι λυπήσετε το καλό Πνεύμα του Θεού σας· αίσθημα θαυμασμού και λατρείας για το έλεος του Θεού προς την ψυχή σας· και απόφαση καρδιάς να ζείτε μόνο για τον Θεό σας. Αυτός είναι ο αληθινός τρόπος με τον οποίο το καλό έργο προχωρεί στην ψυχή· και, περπατώντας έτσι, θα δικαιολογήσετε καλύτερα την πεποίθησή σας ενώπιον του κόσμου, και θα δώσετε την καλύτερη απόδειξη της διδασκαλίας της επιμονής με το να επιμένετε πραγματικά· επιπλέον, με αυτόν τον τρόπο δεν θα απολαύσετε μόνο την υψηλότερη ειρήνη στη γη, αλλά θα σας χορηγηθεί και άφθονη είσοδος εν καιρώ στη βασιλεία του Κυρίου και Σωτήρος μας Ιησού Χριστού.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού διακρίνετε τα πρώτα σημεία της ενεργού πίστεως, της κοπιώδους αγάπης και της υπομονετικής ελπίδας μέσα στην ίδια σας την ψυχή; Πώς η πιστότητα της διαθήκης του Θεού ταπεινώνει και σταθεροποιεί την πεποίθησή σας σήμερα; Σε ποια συγκεκριμένη συνήθεια επαγρύπνησης καλείστε να επιμείνετε μέχρι την ημέρα του Χριστού;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ω Κύριε, που άρχισες ένα καλό έργο μέσα μας, στερέωσέ το και τελείωσέ το μέχρι την ημέρα του Ιησού Χριστού. Δώσε μας εκείνη την ταπεινή, επάγρυπνη πεποίθηση που δεν στηρίζεται στην αδυναμία μας αλλά στον λόγο της διαθήκης σου και στην αμετάβλητη αγάπη σου. Ας είναι η πίστη μας πάντοτε ενεργός, η αγάπη μας κοπιώδης, και η ελπίδα μας υπομονετική, ώστε να βρεθούμε ειλικρινείς και απρόσκοπτοι κατά την εμφάνισή του· δια του ιδίου Ιησού Χριστού του Κυρίου μας. Αμήν.

Charles Simeon — Horae Homileticae · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →