Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ρωμαίους
Ρωμαίους 14 — με τον Συμεών
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Στο πνεύμα της via media, στρεφόμαστε σήμερα στις Horae Homileticae του Καρόλου Συμεών, αυτό το θησαυροφυλάκιο ευαγγελικής έκθεσης που διαμορφώθηκε από υπομονετική μελέτη της Αγίας Γραφής. Για το κεφάλαιο 14 των Ρωμαίων ο Συμεών προσφέρει τρεις διαδοχικές ομιλίες που μαζί δείχνουν το εύρος της χριστιανικής ελευθερίας, την βεβαιότητα της μελλοντικής κρίσης και την ήσυχη δύναμη της πρακτικής αγιότητας. Καθώς ακούμε, ζητούμε το ίδιο Πνεύμα που καθοδήγησε τον απόστολο να διαμορφώσει μέσα μας μια συνείδηση τόσο τρυφερή όσο και φιλάνθρωπη, ώστε να ζούμε και να πεθαίνουμε ως εκείνοι που ανήκουν ολοκληρωτικά στον Κύριο.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Ας ακούσουμε τώρα το δέκατο τέταρτο κεφάλαιο των Ρωμαίων, προσέχοντας ιδιαίτερα τη συμβουλή του αποστόλου για ζητήματα αδιάφορα, την κυριότητα του Χριστού επί ζώντων και νεκρών, και τη ειρηνική δικαιοσύνη που χαρακτηρίζει τη βασιλεία του. Αναγνώστε αργά, επιτρέποντας σε κάθε στίχο να ερευνήσει τη συνείδηση και να διευρύνει την καρδιά.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Συμεών ανοίγει εισάγοντας την ομιλία για την έκταση και τα θεμέλια της χριστιανικής υπακοής από Ρωμαίους 14:7-9.
Στίχοι 7-9. ΟΜΙΛΙΑ: 1915 Η ΕΚΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΑ ΘΕΜΕΛΙΑ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΥΠΑΚΟΗΣ Ρωμαίους 14:7-9. Κανείς από εμάς δεν ζει για τον εαυτό του, και κανείς δεν πεθαίνει για τον εαυτό του. Διότι είτε ζούμε, ζούμε για τον Κύριο· και είτε πεθαίνουμε, πεθαίνουμε για τον Κύριο· είτε λοιπόν ζούμε είτε πεθαίνουμε, είμαστε του Κυρίου. Για αυτόν τον σκοπό ο Χριστός και πέθανε και αναστήθηκε και ανέζησε, για να γίνει Κύριος και των νεκρών και των ζώντων. Το να ασκεί κανείς χριστιανική ανεκτικότητα δεν είναι μικρό επίτευγμα. Υπάρχει συνεχής ανάγκη γι' αυτό στον χριστιανικό κόσμο· υπάρχουν πολλά πράγματα αδιάφορης φύσεως, τα οποία είμαστε ελεύθεροι είτε να κάνουμε είτε να αποφύγουμε· αλλά όλοι δεν βλέπουν τη χριστιανική τους ελευθερία με ίση σαφήνεια· γι' αυτό οι αδύναμοι τείνουν να κρίνουν τους ισχυρούς, και οι ισχυροί να περιφρονούν τους αδύναμους. Έτσι οι Ιουδαίοι και οι Εθνικοί στη Ρώμη διαφωνούσαν σχετικά με τη χρήση ορισμένων κρεάτων και την τήρηση ορισμένων ημερών.Στη συνέχεια εκθέτει τα θεμέλια αυτής της υπακοής στη δημιουργία και τη λύτρωση.
Αφιερώνεται στον Κύριο— [Μελετά να κάνει το θέλημά του και να κερδίσει την εύνοιά του· επιζητά να δοξάσει το όνομά του σε κάθε πράξη της ζωής· θεωρεί ότι είναι ιδιοκτησία του Κυρίου, τόσο από τη δημιουργία όσο και από τη λύτρωση· αγωνίζεται λοιπόν να τον τιμήσει με κάθε ικανότητα σώματος και ψυχής.] Αυτό δεν είναι απλή θεωρία, αλλά ζωντανή εικόνα του χριστιανισμού— [Ο Απόστολος θέτει έναν καθολικό κανόνα προς αυτό το αποτέλεσμα [Σημείωση: 1 Κορινθίους 10:31 .]· ο ίδιος συμμορφώθηκε προς αυτόν σε εξαίρετο βαθμό [Σημείωση: Φιλιππησίους 1:20 .]· κάθε αληθινός χριστιανός, κατά το μέτρο του, συμμορφώνεται προς αυτό· 'κανείς από εμάς', κ.λπ.] Τέτοια υπακοή, όμως, δεν θα πηγάσει από άλλες παρά μόνο ευαγγελικές αρχές— ΙΙ. Τα θεμέλιά της— Όλη η δυνατή υπακοή οφείλεται σε εμάς προς τον Θεό από τη δημιουργία· αλλά ο Θεός έχει αποκτήσει νέο δικαίωμα επάνω μας με τη λύτρωση.Ο Συμεών προχωρεί για να δείξει πώς ο Χριστός εξασφάλισε αυτή την κυριότητα μέσω του θανάτου, της ανάστασης και της αναζήσεώς του.
Ο Χριστός πέθανε, αναστήθηκε και ανέζησε— [Πέθανε για να κάνει εξιλέωση για την ενοχή μας· αναστήθηκε για τη δικαίωσή μας ενώπιον του Θεού· ανέζησε και ζει για να συνεχίσει το έργο.] Το έκανε αυτό με ρητό σκοπό να μας επαναφέρει σε υποταγή— [Ανέλαβε να σώσει τους ανθρώπους από τις αμαρτίες τους, και όχι μέσα σε αυτές. Ο Παύλος επανειλημμένως δηλώνει ότι αυτός ήταν ο σκοπός του θανάτου του Κυρίου μας [Σημείωση: 2 Κορινθίους 5:15 . Τίτον 2:14 · Τίτον 2:14 .]· ο Πέτρος μιλά προς το ίδιο αποτέλεσμα [Σημείωση: 1 Πέτρου 2:24 .], και ο ίδιος ο Κύριός μας επιβεβαιώνει αυτή την αλήθεια [Σημείωση: Ιωάννης 17:19 .]. Το ίδιο ήταν επίσης ο σκοπός της ανάστασης και της αναλήψεώς του [Σημείωση: Φιλιππησίους 2:9-11 .]· και σε όλα όσα κάνει τώρα, διατηρεί τον ίδιο σκοπό.] Αυτό που έκανε είναι επομένως το κατάλληλο θεμέλιο της υπακοής μας— [Είμαστε ακόμη τόσο δεμένοι όσο ποτέ από τους νόμους της δημιουργίας μας· αλλά θα πρέπει να επηρεαζόμαστε ιδιαίτερα από τη λυτρωτική αγάπη· αυτό θα μας παρακινήσει στην πλέον ανεπιφύλακτη υπακοή.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Συμεών συμπεραίνει από αυτό την σπανιότητα των πραγματικών χριστιανών στον κόσμο.
Ο Απόστολος απαιτεί τέτοια υπακοή, σε αυτό ακριβώς το θεμέλιο [Σημείωση: 1 Κορινθίους 6:19-20 .]. Θα την αποδώσουμε σίγουρα, αν έχουμε οποιοδήποτε ενδιαφέρον στη λύτρωση [Σημείωση: 2 Κορινθίους 5:14 .].] Συμπέρασμα— 1. Πόσο λίγοι πραγματικοί χριστιανοί υπάρχουν στον κόσμο!— [Αν το να ζει κανείς για τον εαυτό του ήταν χριστιανισμός, θα υπήρχαν χριστιανοί χωρίς αριθμό· αλλά τίποτα λιγότερο από ολοκληρωτική αφιέρωση στον Θεό δεν μπορεί να μας δώσει το δικαίωμα στο όνομα. Πόσο λίγοι λοιπόν βρίσκονται! Το κείμενο θα μπορούσε να αντιστραφεί σε σχεδόν κάθε σύναξη ομολογούντων χριστιανών [Σημείωση: Φιλιππησίους 2:21 .]. Ας κρίνουμε τους εαυτούς μας με αυτό το κριτήριο· ας μην αναπαυόμαστε σε μερικές ή υποκριτικές υπηρεσίες· ας κραυγάσουμε προς τον Θεό για το Πνεύμα του να μας ανανεώσει στον εσωτερικό μας άνθρωπο.] 2. Πόσο λογική είναι η χριστιανική ζωή!— [Η χριστιανική υπακοή συχνά γελοιοποιείται ως υπερβολική ακρίβεια και περιττή σχολαστικότητα· θεωρείται σημάδι αδύναμου και ενθουσιώδους νου.Καταλήγει επιβεβαιώνοντας τη λογικότητα της αφιερωμένης χριστιανικής ζωής.
Αλλά δικαίως ονομάζεται λογική λατρεία [Σημείωση: Ρωμαίους 12:1 .]. Ποιος μπορεί ποτέ να εκτιμήσει την υποχρέωση που προκύπτει από τον θάνατο του Χριστού; Ποιος μπορεί να τον αινέσει επαρκώς για όσα κάνει τώρα για εμάς στον ουρανό; Είναι λογικό να ματαιώνουμε τους σκοπούς όλης της αγάπης του; Δεν θα έπρεπε μάλλον να την ανταποδώσουμε στο μέγιστο της δύναμής μας; Θα έπρεπε να θεωρούμε οτιδήποτε υπερβολικό για να το κάνουμε γι' αυτόν; Ας ομολογήσουν λοιπόν όλοι τη λογικότητα του να είναι αφιερωμένοι στον Χριστό. Ας αγωνιστεί κάθε χριστιανός όλο και περισσότερο, αδιαφορώντας για τη γελοιοποίηση και την περιφρόνηση [Σημείωση: 1 Κορινθίους 15:58 .].
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στην καθημερινή μου συμπεριφορά ζώ ακόμη σαν να ανήκω στον εαυτό μου και όχι στον Κύριο που πέθανε και αναστήθηκε για εμένα; Σε ποια μικρά ζητήματα συνειδήσεως πειράζομαι να κρίνω έναν αδελφό ή αδελφή του οποίου η ελευθερία διαφέρει από τη δική μου; Πώς θα μπορούσε η επερχόμενη κρίση του Χριστού να ταπεινώσει τη θέλησή μου και να ενισχύσει τη φιλανθρωπία μου προς εκείνους με τους οποίους διαφέρω;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ω Κύριε Ιησού Χριστέ, ο οποίος με τον θάνατο και την ανάστασή σου έγινες Κύριος και των νεκρών και των ζώντων, δώσε μας χάρη ώστε να ζούμε και να πεθαίνουμε για σένα, ώστε να βρεθούμε αποδεκτοί την ημέρα της εμφανίσεώς σου. Διαμόρφωσε μέσα μας εκείνη τη δικαιοσύνη, την ειρήνη και τη χαρά εν Πνεύματι Αγίω που μόνο αποτελούν τη βασιλεία σου μέσα στην καρδιά. Λύτρωσέ μας από τη στενότητα που κρίνει τους άλλους και από την χαλαρότητα που σε λησμονεί. Ένωσέ μας μαζί στον δεσμό της φιλανθρωπίας, ώστε να επιδιώκουμε τα πράγματα που οδηγούν στην ειρήνη και να οικοδομούμε ο ένας τον άλλον. Έτσι να σταθούμε αισχυνόμενοι ενώπιον του βήματός σου της κρίσεως, δια του ιδίου Ιησού Χριστού του Κυρίου μας. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →