Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί
Ψαλμοί 79-80 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Σε αυτό το μάθημα στρεφόμαστε στη φωνή του Ιωάννη Καλβίνου καθώς ανοίγει τις Γραφές στους Ψαλμούς 79 και 80. Η προσεκτική ερμηνεία του Καλβίνου μας βοηθά να ακούσουμε τις κραυγές του λαού του Θεού εν μέσω ερειπίων και εξορίας ενώ μας δείχνει το σταθερό έλεος του Κυρίου. Το σχόλιό του αναδεικνύει τόσο το βάθος του θρήνου των αγίων όσο και τα θεμέλια της ελπίδας τους στο όνομα του Θεού. Μέσα από τα λόγια του καλούμαστε να φέρουμε τις δικές μας θλίψεις ενώπιον του θρόνου της χάριτος με ειλικρίνεια και πίστη. Ας ανακινήσουν οι γνώσεις του Καλβίνου τις καρδιές μας να εμπιστευθούμε τον Ποιμένα του Ισραήλ που αποκαθιστά το ποίμνιό του.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αφιερώστε χρόνο τώρα για να διαβάσετε τους Ψαλμούς 79 και 80 αργά και προσευχητικά. Προσέξτε τον ακατέργαστο θρήνο για τους βεβηλωμένους ναούς και τον διασκορπισμένο λαό, τις επείγουσες κραυγές για να ενεργήσει ο Θεός, και την επαναλαμβανόμενη ικεσία να στραφεί πάλι ο Κύριος και να σώσει. Αφήστε τα λόγια αυτών των ψαλμών να εγκατασταθούν στην καρδιά σας πριν ακούσουμε την ερμηνεία του Καλβίνου.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβίνος αρχίζει εκθέτοντας το παράπονο του προφήτη στο πρόσωπο των πιστών.
1. Ω Θεέ! τα έθνη εισήλθον εις την κληρονομίαν σου. Εδώ ο προφήτης, εις το πρόσωπον των πιστών, παραπονείται ότι ο ναός εβεβηλώθη, και η πόλις κατεστράφη. Εις τους δευτέρους και τρίτους στίχους, παραπονείται ότι οι άγιοι εφονεύθησαν αδιακρίτως, και ότι τα νεκρά σώματα αυτών ερρίφθησαν επί του προσώπου της γης, και εστερήθησαν της τιμής της ταφής. Σχεδόν πας λόγος εκφράζει την σκληρότητα τούτων των εχθρών της Εκκλησίας. Όταν θεωρήται ότι ο Θεός είχε εκλέξει την γην της Ιουδαίας να είναι κτήσις εις τον ίδιον λαόν αυτού, εφαίνετο ασυμβίβαστον προς την εκλογήν ταύτην να εγκαταλείψη αυτήν εις τα εθνικά έθνη, ώστε να καταπατώσιν αυτήν ατιμωτικώς υπό τους πόδας αυτών, και να καταστρέφωσιν αυτήν κατά την ευαρέσκειαν αυτών. Ο προφήτης, λοιπόν, παραπονείται ότι όταν τα έθνη εισήλθον εις την κληρονομίαν του Θεού, η τάξις της φύσεως ήτο, ως ήτο, ανεστραμμένη. Η καταστροφή του ναού, περί της οποίας ομιλεί εις την δευτέραν πρότασιν, ήτο έτι ολιγώτερον ανεκτή· διότι ούτως η λατρεία του Θεού επί της γης εσβέσθη, και η θρησκεία κατεστράφη. Προσθέτει, ότι η Ιερουσαλήμ, ήτις ήτο η βασιλική έδρα του Θεού, ηχρειώθη εις σωρούς. Διά των λέξεων τούτων δηλούται μια απαίσιος ανατροπή. Η βεβήλωσις του ναού, και η καταστροφή της αγίας πόλεως, συνεπάγουσαι, ως συνεπάγουσι, ουρανοτολμώσαν ασεβείαν, ήτις έπρεπε δικαίως να προκαλέση την οργήν του Θεού κατά τούτων των εχθρών -- ο προφήτης αρχίζει με αυτάς, και έπειτα έρχεται να ομιλήση περί της σφαγής των αγίων. Η απαίσιος σκληρότης τούτων των διωγμών υποδεικνύεται εκ της περιστάσεως ότι ούτοι ουχί μόνον εθανάτωσαν τους δούλους του Θεού, αλλά και εξέθεσαν τα νεκρά σώματα αυτών εις τα θηρία του αγρού, και εις τα πτηνά της αρπαγής, να καταβρωθώσιν, αντί να ταφώσιν. Οι άνθρωποι είχον πάντοτε τοιαύτην ιεράν ευλάβειαν προς την ταφήν των νεκρών, ώστε να αποφεύγωσι να στερώσιν ακόμη και τους εχθρούς αυτών της τιμής της ταφής. [370] Όθεν έπεται, ότι εκείνοι οίτινες λαμβάνουσι βάρβαρον ηδονήν βλέποντες τα σώματα των νεκρών κατασπαραττόμενα και καταβιβρωσκόμενα υπό θηρίων, ομοιάζουσι μάλλον προς ταύτα τα άγρια και σκληρά ζώα ή προς ανθρωπίνους όντα. Δείκνυται επίσης ότι ούτοι οι διώκται έπραξαν απαίσιας μάλλον ή οι εχθροί συνήθως πράττουσιν, καθόσον δεν ελάμβανον πλέον υπόψη την έκχυσιν ανθρωπίνου αίματος ή την έκχυσιν ύδατος. Εκ τούτου μανθάνομεν την ακόρεστον δίψαν αυτών διά την σφαγήν. Όταν προστίθεται, ότι δεν υπήρχεν ουδείς να ταφή αυτούς, τούτο δέον να νοηθή ως εφαρμοζόμενον εις τους αδελφούς και συγγενείς των φονευθέντων. Οι κάτοικοι της πόλεως επλήγησαν υπό τοσαύτης τρομερότητος υπό της αδιακρίτου σφαγής διαπραχθείσης υπό τούτων των ανηλεών δολοφόνων επί πάντων των ερχομένων εις την οδόν αυτών, ώστε ουδείς ετόλμα να εξέλθη. Του Θεού έχοντος σκοπόν ότι, εις την ταφήν των ανθρώπων, έπρεπε να υπάρχη τις μαρτυρία της αναστάσεως εν τη εσχάτη ημέρα, ήτο διπλή ατιμία διά τους αγίους να στερηθώσι του δικαιώματος τούτου μετά τον θάνατον αυτών. Αλλά δύναται να ερωτηθή, Επειδή ο Θεός πολλάκις απειλεί τους αποδοκιμασμένους μετά τούτου του είδους της τιμωρίας, διά τι υπέφερεν ο ίδιος ο λαός αυτού να καταβρωθώσιν υπό θηρίων; Δέον να ενθυμώμεθα, ό,τι ελέχθη αλλαχού, ότι οι εκλεκτοί, ως και οι αποδοκιμασμένοι, υποβάλλονται εις τας προσκαίρους τιμωρίας αίτινες ανήκουσι μόνον εις την σάρκα. Η διαφορά μεταξύ των δύο περιπτώσεων έγκειται αποκλειστικώς εις το αποτέλεσμα· διότι ο Θεός μετατρέπει εκείνο το οποίον καθ' εαυτό είναι σημείον της οργής αυτού εις μέσον της σωτηρίας των ιδίων τέκνων αυτού. Η αυτή εξήγησις, λοιπόν, δέον να δοθή περί της ελλείψεως ταφής αυτών ήτις δίδεται περί του θανάτου αυτών. Ο επιφανέστερος των δούλων του Θεού δύναται να τεθή εις θάνατον σκληρόν και ατιμωτικόν -- τιμωρίαν ήτις γνωρίζομεν ότι πολλάκις εκτελείται επί φονέων, και άλλων καταφρονητών του Θεού· αλλά όμως ο θάνατος των αγίων δεν παύει να είναι πολύτιμος ενώπιον αυτού· και όταν ούτος υπέφερεν αυτούς να διωχθώσιν αδίκως εν τη σαρκί, δείκνυσι, διά της λήψεως εκδικήσεως επί των εχθρών αυτών, πόσον αγαπητοί ήσαν εις αυτόν. Ομοίως, ο Θεός, διά να σφραγίση τα σημεία της οργής αυτού επί των αποδοκιμασμένων, ακόμη μετά τον θάνατον αυτών, στερεί αυτούς της ταφής· και, διά τούτο, απειλεί βασιλέα πονηρόν, «Θα ταφή μετά της ταφής όνου, συρόμενος και ριπτόμενος πέραν των πυλών της Ιερουσαλήμ», (Ιερεμίας 22:19· βλέπε επίσης Ιερεμίας 36:30.) [371] Όταν εκθέτη τα ίδια τέκνα αυτού εις την ομοίαν ατιμίαν, φαίνεται προς στιγμήν ότι τα εγκατέλειψεν· αλλά έπειτα μετατρέπει τούτο εις μέσον προαγωγής της σωτηρίας αυτών· διότι η πίστις αυτών, υποβαλλομένη εις την δοκιμασίαν ταύτην, αποκτά νέον θρίαμβον. Όταν εν τοις αρχαίοις χρόνοις τα σώματα των νεκρών εχρίοντο, η τελετή αύτη ετελείτο χάριν των ζώντων τους οποίους αφήνον οπίσω των, διά να διδάξη αυτούς, όταν έβλεπον τα σώματα των νεκρών προσεκτικώς διατηρούμενα, να τρέφωσιν εν ταις καρδίαις αυτών την ελπίδα καλλιτέρας ζωής. Οι πιστοί, λοιπόν, στερούμενοι της ταφής, δεν υφίστανται ουδεμίαν ζημίαν, όταν ανυψώνωνται διά της πίστεως υπεράνω τούτων των κατωτέρων βοηθημάτων, ώστε να προχωρώσι μετά ταχέων βημάτων προς μακαρίαν αθανασίαν.Ο Καλβίνος έπειτα στρέφεται προς την ικεσίαν αρχομένην εν τω πέμπτω στίχω.
5 Έως πότε, ω Ιεχωβά! θα οργίζησαι εις τον αιώνα; Είχον ήδη παρατηρήσει ότι αι δύο αύται εκφράσεις, έως πότε και εις τον αιώνα, όταν συνδέωνται, δηλούσι μακράν και αδιάκοπον συνέχειαν συμφορών· και ότι δεν υπάρχει εμφάνισις, όταν βλέπη τις προς το μέλλον, της ελεύσεως αυτών εις πέρας. Δυνάμεθα, λοιπόν, να συμπεράνωμεν ότι το παράπονον τούτο δεν ετελείωσεν εντός μηνός ή δύο μετά την έναρξιν του διωγμού κατά της Εκκλησίας, αλλά εν καιρώ καθ' ον αι καρδίαι των πιστών ήσαν σχεδόν συντετριμμέναι διά της κοπώσεως παραγομένης υπό της παρατεταμένης υπομονής. Εδώ ομολογούσιν ότι η μεγάλη συσσώρευσις συμφορών δι' ων κατακλύζονται, δέον να ανιχνευθή εις την οργήν του Θεού. Όντες πλήρως πεπεισμένοι ότι οι πονηροί, οτιδήποτε και αν μηχανώνται, δεν δύνανται να προξενήσωσι βλάβην, ειμή καθ' όσον ο Θεός επιτρέπει αυτούς -- εκ τούτου, το οποίον θεωρούσιν ως αναμφισβήτητον αρχήν, συμπεραίνουσιν αμέσως, ότι όταν ούτος επιτρέπει τοσαύτην ευρυχωρίαν εις τους εθνικούς εχθρούς αυτών εις το διώκειν αυτούς, η οργή αυτού είναι μεγάλως παροξυνθείσα. Ούτε θα έβλεπον, άνευ της πείσεως ταύτης, προς τον Θεόν εν τη ελπίδι ότι θα εξέτεινε την χείρα αυτού διά να σώση αυτούς· διότι είναι έργον Εκείνου όστις έδωκεν ελευθέρας ηνίας να συναγάγη τον χαλινόν. Οσάκις ο Θεός επισκέπτεται ημάς μετά της ράβδου, και η ιδία ημών συνείδησις κατηγορεί ημάς, ιδιαιτέρως καθίσταται ημάς να βλέπωμεν προς την χείρα αυτού. Εδώ ο αρχαίος λαός αυτού δεν κατηγορεί αυτόν ότι είναι αδίκως δυσαρεστημένος, αλλά ομολογεί την δικαιοσύνην της τιμωρίας επιβληθείσης επ' αυτούς. Ο Θεός θα εύρη πάντοτε εις τους δούλους αυτού δικαίας αφορμάς διά να σωφρονίζη αυτούς. Ούτος, όμως, πολλάκις, εν τη ασκήσει του ελέους αυτού, συγχωρεί τας αμαρτίας αυτών, και ασκεί αυτούς μετά του σταυρού διά άλλον σκοπόν ή διά να μαρτυρήση την δυσαρέσκειαν αυτού κατά των αμαρτιών αυτών, ακριβώς ως ήτο το θέλημα αυτού να δοκιμάση την υπομονήν του Ιώβ, και ως ηυδόκησε να καλέση τους μάρτυρας εις έντιμον πόλεμον. Αλλά εδώ ο λαός, εκ της ιδίας αυτού θελήσεως, συγκαλών εαυτόν ενώπιον του θείου δικαστηρίου, ανιχνεύει τας συμφοράς ας υπέφερεν εις τας ιδίας αμαρτίας αυτού, ως την προξενήσασαν αιτίαν. Όθεν, μετά πιθανότητος, δύναται να εικασθή ότι ο ψαλμός ούτος συνετάχθη κατά τον χρόνον της Βαβυλωνιακής αιχμαλωσίας. Υπό την τυραννίαν του Αντιόχου Επιφανούς, εχρησιμοποίουν, ως είδομεν προηγουμένως, διάφορον τύπον προσευχής, λέγοντες,Επί του ενάτου στίχου, ο Καλβίνος γράφει:
9 Βοήθησον, ω Θεέ της σωτηρίας ημών! Ούτοι επαναλαμβάνουσιν εν τω στίχω τούτω, ότι οιασδήποτε θλίψεις και αν υπέφερον ήσαν να ανιχνευθώσιν εις την οργήν του Θεού, και ότι δεν ηδύναντο να έχωσιν ουδεμίαν παρηγορίαν υπ' αυτάς εκτός εάν ούτος ήτο συμφιλιωμένος προς αυτούς. Όντες βαθύτατα αισθανόμενοι ότι είχον διαπράξει πολλάς παραβάσεις, διά να ενισχύσωσι την ελπίδα της αποκτήσεως συγχωρήσεως, μεταχειρίζονται ποικιλίαν εκφράσεων. Εν πρώτοις, ως επιχείρημα διά να παρακινήσωσι τον Θεόν να δείξη εις αυτούς εύνοιαν, προσφωνούσιν αυτόν ως τον Θεόν της σωτηρίας αυτών. Εν δευτέρω τόπω, μαρτυρούσιν ότι δεν φέρουσιν ουδέν ίδιον διά να επηρεάσωσιν αυτόν να ελεήση αυτούς· και ότι η μόνη ικεσία την οποίαν παρουσιάζουσιν ενώπιον αυτού είναι η ιδία αυτού δόξα. Εκ τούτου μανθάνομεν, ότι οι αμαρτωλοί δεν συμφιλιούνται προς τον Θεόν διά ικανοποιήσεων ή διά της αξίας καλών έργων, αλλά διά δωρεάν και ανεπιδέκτου συγχωρήσεως. Η παρατήρησις την οποίαν έκαμον ολίγον πρότερον, και την οποίαν εξήγησα εκτενέστερον επί του έκτου ψαλμού, δέον να διατηρήται εν τη μνήμη ενταύθα, -- Ότι όταν ο Θεός επισκέπτεται ημάς μετά της ράβδου, αντί να επιθυμώμεν απλώς να απαλλαγώμεν από εξωτερικάς τιμωρίας, η κυρία ημών μέριμνα δέον να είναι να έχωμεν τον Θεόν εξιλασμένον προς ημάς· ούτε δέον να ακολουθώμεν το παράδειγμα των αφρόνων ασθενών, οίτινες είναι πρόθυμοι να έχωσι μόνον τα συμπτώματα της νόσου αυτών αφαιρεθέντα, και δεν λογαριάζουσιν ότι απαλλάττωνται από της πηγής και αιτίας αυτής. Αναφορικώς προς την λέξιν κφρ, χάππερ, [376] την οποίαν οι ερμηνευταί μεταφράζουσιν, Ελέησον, ή ίλεως γενού, είχον ευκαιρίαν να ομιλήσω εν ετέρω τόπω. Αύτη κυρίως σημαίνει να καθαρίσω, ή να εξιλεώσω, και εφαρμόζεται εις θυσίας. Οσάκις, λοιπόν, επιθυμούμεν να αποκτήσωμεν την εύνοιαν του Θεού, ας καλέσωμεν εις την μνήμην τον θάνατον του Χριστού· διότι «άνευ εκχύσεως αίματος δεν γίνεται άφεσις» (Προς Εβραίους 9:22.)
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Καλβίνος πραγματεύεται την φαινομενική ένταση στην προσευχή για κρίση επί των εθνών.
6. Έκχεε την οργή σου επί τα έθνη, που δεν σε γνώρισαν. Αυτή η προσευχή φαίνεται ασυμβίβαστη με τον κανόνα της αγάπης· διότι, ενώ αισθανόμαστε άγχος για τις δικές μας συμφορές, και επιθυμούμε να απελευθερωθούμε από αυτές, οφείλουμε να επιθυμούμε να ανακουφιστούν και άλλοι καθώς και εμείς. Θα φαινόταν, επομένως, ότι οι πιστοί πρέπει να κατηγορηθούν εδώ επιθυμώντας την καταστροφή των απίστων, για τη σωτηρία των οποίων θα έπρεπε μάλλον να είχαν μεριμνήσει. Αλλά μας γίνεται να θυμηθούμε ό,τι έχω δηλώσει προηγουμένως, ότι ο άνθρωπος που θα προσέφερε μια τέτοια προσευχή όπως αυτή με ορθό τρόπο, πρέπει να βρίσκεται υπό την επίδραση ζήλου για το δημόσιο καλό· ώστε, από τις αδικίες που γίνονται σε αυτόν προσωπικά, να μην αφήσει τα σαρκικά του πάθη να διεγερθούν, ούτε να επιτρέψει στον εαυτό του να παρασυρθεί με οργή εναντίον των εχθρών του· αλλά, ξεχνώντας τα ατομικά του συμφέροντα, να έχει αποκλειστική μέριμνα για την κοινή σωτηρία της Εκκλησίας, και για ό,τι συντελεί σε αυτό. Δεύτερον, πρέπει να ικετεύσει τον Θεό να του χορηγήσει το πνεύμα της διακρίσεως και της κρίσεως, ώστε στην προσευχή να μην παρασυρθεί από απερίσκεπτο ζήλο· ένα θέμα που έχουμε πραγματευτεί πιο εκτενώς σε άλλο μέρος. Εκτός αυτού, πρέπει να παρατηρηθεί, ότι οι ευσεβείς Ιουδαίοι εδώ όχι μόνο θέτουν εκτός θεωρήσεως το δικό τους ιδιαίτερο πλεονέκτημα για να συμβουλευτούν το καλό όλης της Εκκλησίας, αλλά και κυρίως στρέφουν τα μάτια τους στον Χριστό, ικετεύοντάς τον να αφιερώσει στην καταστροφή τους εχθρούς του των οποίων η μετάνοια είναι ανέλπιστη. Επομένως, δεν ξεσπούν απερίσκεπτα σε αυτή την προσευχή, ότι ο Θεός θα κατέστρεφε αυτούς ή άλλους εχθρούς, ούτε προλαμβάνουν την κρίση του Θεού· αλλά επιθυμώντας οι αποδοκιμασμένοι να εμπλακούν στην καταδίκη που τους αξίζει, περιμένουν ταυτόχρονα υπομονετικά μέχρι ο ουράνιος κριτής να χωρίσει τους αποδοκιμασμένους από τους εκλεκτούς. Κάνοντας αυτό, δεν απορρίπτουν το συναίσθημα που απαιτεί η αγάπη· διότι, αν και θα επιθυμούσαν όλοι να σωθούν, γνωρίζουν όμως ότι η μεταρρύθμιση μερικών από τους εχθρούς του Χριστού είναι ανέλπιστη, και η απώλειά τους απολύτως βέβαιη.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στη ζωή σας χρειάζεστε περισσότερο να ομολογήσετε ότι οι παρούσες θλίψεις πηγάζουν από το δίκαιο χέρι του Θεού; Πώς μπορεί η ανάμνηση του ονόματος και της δόξας του Θεού να μεταμορφώσει τον τρόπο που φέρνετε τις αιτήσεις σας σε αυτόν; Σε ποια περιοχή περιμένετε τον Κύριο να στραφεί πάλι και να κάνει το πρόσωπό του να λάμψει;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, Κύριος πάντων τῶν ἐθνῶν καὶ πιστὸς τῆς διαθήκης σου, ὁμολογοῦμεν τὰς ἀνομίας ἡμῶν καὶ τὰς ἁμαρτίας τῶν προγενεστέρων ἡμῶν. Μὴ μνησθῇς αὐτῶν καθ' ἡμῶν, ἀλλ' ἀνάστηθι εἰς δόξαν τοῦ ὀνόματός σου, ἀποκατάστησον τὴν ἄμπελόν σου, καὶ λάμψον τὸ πρόσωπόν σου ἐφ' ἡμᾶς ἵνα σωθῶμεν. Διὰ τῆς ἀφθόνου σου ἐλέους, ἐπίστρεψον ἡμᾶς πάλιν καὶ χάρισαι ἡμῖν χάριν τοῦ ἐμπιστεύεσθαι τὴν κυρίαρχον σωτηρίαν σου ἕως οὗ ἡ Σιὼν ἀπολυτρωθῇ πλήρως.
Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →