← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ησαΐας

Ησ 17-18 — με τον Μάθιου Χένρι

Ησαΐας 17-18Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Σήμερα εξερευνούμε τα κεφάλαια 17 και 18 του Ησαΐα μέσα από την προσεκτική ερμηνεία του Μάθιου Χένρι. Το υπόμνημά του ανιχνεύει τις συναλλαγές του Κυρίου με έθνη σε διαθήκη και σύγκρουση, αποκαλύπτοντας τόσο τη σφοδρότητα της κρίσης όσο και την επιμονή του ελέους. Καθώς ακούμε αυτά τα αρχαία βάρη, οι γνώσεις του Χένρι μας προσκαλούν να σκεφτούμε πώς οι σκοποί του Θεού ξεδιπλώνονται στην ιστορία και αγγίζουν την παρούσα πορεία της πίστης μας.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Κάντε τώρα παύση και διαβάστε τον Ησαΐα 17–18 στην προτιμώμενη μετάφρασή σας. Ακούστε τα επαναλαμβανόμενα θέματα της ερήμωσης και της απελευθέρωσης, και παρατηρήστε πώς ο προφήτης απευθύνεται τόσο στα γύρω έθνη όσο και στον λαό του Θεού.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ξεκινά ερμηνεύοντας το βάρος της Δαμασκού και τη συμμαχία της με τον Ισραήλ. Έχουμε εδώ το βάρος της Δαμασκού· η Χαλδαϊκή παράφραση το αποδίδει ως το βάρος του ποτηριού της κατάρας που πρέπει να πιει η Δαμασκός· και, επειδή οι δέκα φυλές βρίσκονται σε συμμαχία, πρέπει να περιμένουν να πιουν μαζί με τη Δαμασκό από αυτό το ποτήρι του τρόμου που κυκλοφορεί. 1. Η ίδια η Δαμασκός, η πρωτεύουσα πόλη της Συρίας, πρέπει να καταστραφεί· τα σπίτια, κατά πάσα πιθανότητα, θα καούν, τουλάχιστον τα τείχη, οι πύλες και οι οχυρώσεις θα κατεδαφιστούν, και οι κάτοικοι θα αιχμαλωτιστούν, ώστε προς το παρόν να παύσει να είναι πόλη και να μειωθεί όχι μόνο σε χωριό αλλά σε ερείπιο, εδ. 1. Τέτοιο ερημωτικό έργο κάνει η αμαρτία με τις πόλεις. 2. Οι επαρχιακές πόλεις εγκαταλείπονται από τους κατοίκους τους, που τρομάζουν ή εκδιώκονται από τους εισβολείς· Οι πόλεις της Αροήρ (μια επαρχία της Συρίας έτσι ονομαζόμενη) εγκαταλείπονται (εδ. 2)· οι κατακτημένοι δεν τολμούν να κατοικήσουν σε αυτές, και οι κατακτητές δεν έχουν ανάγκη από αυτές, ούτε τις κατέλαβαν από ανάγκη αλλά από υπερβολή· έτσι ώστε οι τόποι που θα έπρεπε να είναι για ανθρώπους να κατοικούν είναι για κοπάδια να ξαπλώνουν, κάτι που μπορούν να κάνουν χωρίς να τους ενοχλήσει ή να τους διώξει κανείς. Τα επιβλητικά σπίτια μετατρέπονται σε στάνες προβάτων. Είναι παράξενο που μεγάλοι κατακτητές υπερηφανεύονται ότι είναι κοινοί εχθροί της ανθρωπότητας. Αλλά, όσο άδικοι κι αν είναι αυτοί, ο Θεός είναι δίκαιος που κάνει αυτές τις πόλεις να ξεράσουν τους κατοίκους τους, οι οποίοι με την κακία τους είχαν γίνει αχρείοι· είναι καλύτερα να ξαπλώνουν εκεί κοπάδια παρά να φιλοξενούν όσους είναι σε ανοιχτή επανάσταση κατά του Θεού και της αρετής. 3. Τα οχυρά του Ισραήλ, το βασίλειο των δέκα φυλών, θα οδηγηθούν σε καταστροφή· Το φρούριο θα παύσει από τον Εφραίμ (εδ. 3), αυτό στη Σαμάρεια και όλα τα υπόλοιπα. Είχαν ενωθεί με τη Συρία για να εισβάλουν στην Ιουδαία με πολύ αφύσικο τρόπο· και τώρα όσοι είχαν γίνει συμμέτοχοι στην αμαρτία θα γίνουν συμμέτοχοι στην καταστροφή, και δικαίως. Όταν το φρούριο παύσει από τον Εφραίμ, με το οποίο ο Ισραήλ θα αποδυναμωθεί, το βασίλειο θα παύσει από τη Δαμασκό, με το οποίο η Συρία θα καταστραφεί. Οι Σύριοι ήταν οι αρχηγοί αυτής της συμμαχίας κατά της Ιουδαίας, και γι' αυτό τιμωρούνται πρώτοι και σκληρότερα· και, επειδή καυχιούνταν για τη συμμαχία τους με τον Ισραήλ, τώρα που ο Ισραήλ αποδυναμώνεται τους υπενθυμίζονται αυτές οι καυχησιολογίες· «Το υπόλοιπο της Συρίας θα είναι σαν τη δόξα των υιών του Ισραήλ· αυτοί οι λίγοι που απομένουν από τους Σύριους θα είναι σε τόσο ταπεινή και περιφρονητική κατάσταση όσο είναι οι υιοί του Ισραήλ, και η δόξα του Ισραήλ δεν θα είναι ανακούφιση ή υπόληψη γι' αυτούς.» Οι αμαρτωλές συμμαχίες δεν θα είναι δύναμη, ούτε στήριγμα για τους συμμάχους, όταν έρχονται οι κρίσεις του Θεού επάνω τους. Δείτε εδώ τι είναι η δόξα του Ιακώβ όταν ο Θεός διαφιλονικεί μαζί του, και τι λίγο λόγο θα έχει η Συρία να υπερηφανεύεται ότι μοιάζει με τη δόξα του Ιακώβ. (1.) Είναι κατασπαταλημένη σαν άνθρωπος σε κατανάλωση, εδ. 4. Η δόξα του Ιακώβ ήταν οι αριθμοί τους, ότι ήταν σαν την άμμο της θάλασσας για πλήθος· αλλά αυτή η δόξα θα γίνει λεπτή, όταν πολλοί αποκοπούν και λίγοι μείνουν. Τότε το πάχος της σάρκας τους, που ήταν η υπερηφάνεια και η ασφάλειά τους, θα γίνει αδύνατο, και το σώμα του λαού θα γίνει τέλειος σκελετός, τίποτα παρά μόνο δέρμα και οστά. Ο Ισραήλ πέθανε από μια αργή ασθένεια· το βασίλειο των δέκα φυλών κατασπαταλήθηκε σταδιακά· ο Θεός ήταν γι' αυτούς σαν σκόρος, Ωσ. ε΄ 12. Τέτοια είναι όλη η δόξα αυτού του κόσμου· σύντομα μαραίνεται και γίνεται λεπτή· αλλά υπάρχει μια πολύ υπερβαίνουσα και αιώνια δόξα σχεδιασμένη για το πνευματικό σπέρμα του Ιακώβ, που δεν υπόκειται σε τέτοια φθορά—πάχος του οίκου του Θεού, που δεν θα γίνει αδύνατο. (2.) Όλα συγκεντρώνονται και απομακρύνονται από τον Ασσυριακό στρατό, όπως το σιτάρι απομακρύνεται από το χωράφι από τους γεωργούς, εδ. 5. Το σιτάρι είναι η δόξα των χωραφιών (Ψαλμ. ξε΄ 13)· αλλά, όταν θεριστεί και φύγει, πού είναι η δόξα; Ο λαός με τις αμαρτίες του είχε ωριμάσει για καταστροφή, και η δόξα του κόπηκε και απομακρύνθηκε τόσο γρήγορα, τόσο εύκολα, τόσο δίκαια και τόσο ακαταμάχητα, όσο το σιτάρι από το χωράφι από τον γεωργό. Οι κρίσεις του Θεού παρομοιάζονται με την εισαγωγή του δρεπανιού όταν η σοδειά είναι ώριμη, Αποκ. ιδ΄ 15. Και ο νικηφόρος στρατός, όπως οι προσεκτικοί γεωργοί στην κοιλάδα Ρεφαΐμ, όπου το σιτάρι ήταν εξαιρετικό, δεν θα άφηνε, αν μπορούσαν να το αποφύγουν, ούτε ένα στάχυ πίσω, δεν θα έχαναν τίποτα που μπορούσαν να πιάσουν στα χέρια τους. Ο Χένρι στρέφεται έπειτα στο έλεος που διατηρείται για ένα υπόλοιπο εν μέσω κρίσης. Το έλεος διατηρείται εδώ, σε μια παρένθεση, εν μέσω κρίσης, για ένα υπόλοιπο που θα ξέφευγε από την κοινή καταστροφή του βασιλείου των δέκα φυλών. Αν και οι Ασσύριοι πήραν όλη την προσοχή που μπορούσαν ώστε κανείς να μην ξεφύγει από το δίχτυ τους, ωστόσο οι πράοι της γης κρύφτηκαν την ημέρα της οργής του Κυρίου, και τους δόθηκε η ζωή τους για λάφυρο και έγινε άνετη γι' αυτούς με την αποχώρησή τους στη γη της Ιουδαίας, όπου είχαν την ελευθερία των αυλών του Θεού. 1. Θα είναι μόνο ένα μικρό υπόλοιπο, πολύ λίγοι, που θα σημειωθούν για διατήρηση (εδ. 6)· Θα μείνουν σταφύλια για συλλογή σε αυτό. Το σώμα του λαού μεταφέρθηκε στην αιχμαλωσία, αλλά εδώ και εκεί ένας έμεινε πίσω, ίσως ένας από δύο σε ένα κρεβάτι όταν ο άλλος πάρθηκε, Λουκ. ιζ΄ 34. Οι πιο ερημωτικές κρίσεις σε αυτόν τον κόσμο είναι σύντομες της τελευταίας κρίσης, η οποία θα είναι καθολική και από την οποία κανείς δεν θα ξεφύγει. Σε καιρούς της μεγαλύτερης συμφοράς κάποιοι διατηρούνται ασφαλείς, όπως σε καιρούς της μεγαλύτερης διαφθοράς κάποιοι διατηρούνται καθαροί. Αλλά η ολιγότητα αυτών που ξεφεύγουν υποθέτει την αιχμαλωσία του μακράν μεγαλύτερου μέρους· αυτοί που μένουν είναι σαν τα φτωχά υπολείμματα μιας ελιάς όταν έχει κουνηθεί προσεκτικά από τον ιδιοκτήτη· αν υπάρχουν δύο ή τρία μούρα στην κορυφή του ανώτατου κλάδου (εκτός της εμβέλειας αυτών που το κούνησαν), αυτό είναι όλο. Τέτοιο είναι το υπόλοιπο σύμφωνα με την εκλογή της χάριτος, πολύ λίγο σε σύγκριση με τα πλήθη που περπατούν στον πλατύ δρόμο. 2. Θα είναι ένα αγιασμένο υπόλοιπο, εδ. 7, 8. Αυτοί οι λίγοι που διατηρούνται είναι τέτοιοι που, ενόψει της επερχόμενης κρίσης, είχαν μετανοήσει για τις αμαρτίες τους και μεταρρύθμισαν τη ζωή τους, και γι' αυτό αρπάχτηκαν έτσι ως δαυλοί από τη φωτιά, ή τέτοιοι που, έχοντας ξεφύγει και γίνοντας πρόσφυγες σε ξένες χώρες, ξύπνησαν, εν μέρει από αίσθηση του διακριτικού ελέους της απελευθέρωσής τους, και εν μέρει από τις στενοχώριες στις οποίες βρίσκονταν ακόμα, για να επιστρέψουν στον Θεό. (1.) Θα κοιτάξουν προς τον Δημιουργό τους, θα ρωτήσουν, Πού είναι ο Θεός ο Ποιητής μου, που δίνει τραγούδια στη νύχτα, σε μια τέτοια νύχτα θλίψης όπως αυτή; Ιώβ λε΄ 10, 11. Θα αναγνωρίσουν το χέρι του σε όλα τα γεγονότα που τους αφορούν, ελεήμονα και θλιβερά, και θα υποταχθούν στο χέρι του. Θα του δώσουν τη δόξα που του ανήκει, και θα επηρεαστούν κατάλληλα από τις προνοίες του. Θα περιμένουν ανακούφιση και βοήθεια από αυτόν και θα εξαρτώνται από αυτόν για να τους βοηθήσει. Τα μάτια τους θα έχουν σεβασμό προς αυτόν, όπως τα μάτια του δούλου προς το χέρι του κυρίου του, Ψαλμ. ρκγ΄ 2. Παρατηρήστε, Είναι καθήκον μας σε όλες τις στιγμές να έχουμε σεβασμό προς τον Θεό, να έχουμε τα μάτια μας πάντα προς αυτόν, τόσο ως Ποιητή μας (τον συγγραφέα της ύπαρξής μας και τον Θεό της φύσης) όσο και ως τον Άγιο του Ισραήλ, έναν Θεό σε διαθήκη μαζί μας και τον Θεό της χάριτος· ιδιαίτερα, όταν είμαστε σε θλίψη, τα μάτια μας πρέπει να είναι προς τον Κύριο, για να βγάλουμε τα πόδια μας από το δίχτυ (Ψαλμ. κε΄ 15)· για να μας φέρει σε αυτό είναι ο σκοπός της πρόνοιάς του ως Ποιητή μας και το έργο της χάριτός του ως Αγίου του Ισραήλ. (2.) Θα αποστρέψουν το βλέμμα από τα είδωλά τους, τα δημιουργήματα της δικής τους φαντασίας, δεν θα τα λατρεύουν πλέον, ούτε θα ζητούν από αυτά, ούτε θα περιμένουν ανακούφιση από αυτά. Διότι ο Θεός θα θεωρείται μόνος, ή δεν θεωρεί τον εαυτό του καθόλου σεβαστό. Αυτός που κοιτάζει προς τον Ποιητή του δεν πρέπει να κοιτάζει προς τα θυσιαστήρια, το έργο των χεριών του, αλλά να τα αρνείται και να τα απορρίπτει, δεν πρέπει να διατηρεί τον ελάχιστο σεβασμό για αυτό που τα δάχτυλά του έχουν κάνει, αλλά να το σπάσει σε κομμάτια, αν και είναι δικό του έργο—τα άλση και τα είδωλα· η λέξη σημαίνει είδωλα φτιαγμένα προς τιμήν του ήλιου και με τα οποία λατρευόταν, η πιο αρχαία και πιο εύλογη ειδωλολατρία, Δευτ. δ΄ 19· Ιώβ λα΄ 26. Έχουμε λόγο να θεωρούμε εκείνες τις ευτυχείς θλίψεις που χωρίζουν ανάμεσα σε εμάς και τις αμαρτίες μας, και με αισθητές πεποιθήσεις για τη ματαιότητα του κόσμου, αυτού του μεγάλου ειδώλου, να ψύχουν τις στοργές μας προς αυτόν και να χαμηλώνουν τις προσδοκίες μας από αυτόν. Ο Χένρι προχωρά περιγράφοντας την κρίση επάνω σε αυτούς που λεηλατούν τον λαό του Θεού. Αυτοί οι στίχοι διαβάζουν την καταδίκη αυτών που λεηλατούν και αρπάζουν τον λαό του Θεού. Αν οι Ασσύριοι και οι Ισραηλίτες εισβάλουν και λεηλατήσουν την Ιουδαία, αν ο Ασσυριακός στρατός αιχμαλωτίσει τον λαό του Θεού και ερημώσει τη χώρα τους, ας γνωρίζουν ότι η καταστροφή θα είναι η μοίρα και το μερίδιό τους. Εισάγονται εδώ, 1. Θριαμβεύοντας επί του λαού του Θεού. Βασίζονταν στους αριθμούς τους. Ο Ασσυριακός στρατός αποτελούνταν από διάφορα έθνη· ήταν το πλήθος πολλών λαών (εδ. 12), με το οποίο βάρος ήλπιζαν να κερδίσουν την υπόθεση. Ήταν πολύ θορυβώδεις, σαν το βρυχηθμό των θαλασσών· μιλούσαν μεγαλόσχημα, απειλούσαν, και φοβέριζαν, για να τρομάξουν τον λαό του Θεού από το να τους αντισταθούν, και όλους τους συμμάχους τους από το να στείλουν βοήθεια. Ο Σενναχειρείμ και ο Ραβσακής, στους λόγους και τις επιστολές τους, έκαναν μεγάλο θόρυβο για να προκαλέσουν τρόμο στον Εζεκία και τον λαό του· τα έθνη που τους ακολουθούσαν έκαναν έναν όρμη σαν τον όρμη πολλών υδάτων, και αυτοί οι ισχυροί, που απειλούν να καταρρίψουν όλα μπροστά τους και να παρασύρουν ό,τι στέκεται στον δρόμο τους. Οι πλημμύρες ύψωσαν τη φωνή τους, ύψωσαν τα κύματά τους· τέτοιος είναι ο θόρυβος του λαού, και των εθνών, όταν οργίζονται, Ψαλμ. β΄ 1· γγ΄ 3. 2. Θριαμβεύτηκαν από τις κρίσεις του Θεού. Σκέφτηκαν να κερδίσουν τον σκοπό τους με θόρυβο· αλλά αλίμονο σε αυτούς (εδ. 12), γιατί θα τους επιπλήξει, δηλαδή ο Θεός, αυτός που λίγο σκέφτονται, δεν έχουν σεβασμό, δεν στέκονται με δέος· θα τους δώσει μια επιπλήξη με αόρατο χέρι, και τότε θα φύγουν μακριά. Ο Σενναχειρείμ, και ο Ραβσακής, και τα υπολείμματα των δυνάμεών τους, θα τρέξουν μακριά φοβισμένοι, και θα κυνηγηθούν από τους δικούς τους τρόμους, σαν το άχυρο των βουνών που στέκονται έρημα μπροστά στον άνεμο, και σαν ένα κυλιόμενο πράγμα μπροστά στον ανεμοστρόβιλο, σαν χνούδι γαϊδουράγκαθου (έτσι το περιθώριο)· κάνουν τον εαυτό τους σαν άχυρο μπροστά στον άνεμο (Ψαλμ. λε΄ 5) και τότε ο άγγελος του Κυρίου (όπως ακολουθεί εκεί), ο ίδιος άγγελος που σκότωσε πολλούς από αυτούς, θα κυνηγήσει τους υπόλοιπους. Ο Θεός θα τους κάνει σαν τροχό, ή κυλιόμενο πράγμα, και τότε θα τους διώξει με την καταιγίδα του και θα τους φοβήσει με την καταιγίδα του, Ψαλμ. πγ΄ 13, 15. Σημειώστε, Ο Θεός μπορεί να αποθαρρύνει τους εχθρούς της εκκλησίας του όταν είναι πιο θαρραλέοι και σίγουροι, και να τους διασκορπίσει όταν φαίνονται πιο στενά ενοποιημένοι. Αυτό θα γίνει ξαφνικά (εδ. 14)· Το βράδυ είναι πολύ ενοχλητικοί, και απειλούν με ενοχλήσεις τον λαό του Θεού· αλλά πριν το πρωί δεν υπάρχουν. Την ώρα του ύπνου ρίχνονται σε βαθύ ύπνο, Ψαλμ. κστ΄ 5, 6. Ήταν τη νύχτα που ο άγγελος διέλυσε τον Ασσυριακό στρατό. Ο Θεός μπορεί σε μια στιγμή να σπάσει τη δύναμη των εχθρών της εκκλησίας του, ακόμα και όταν φαίνεται πιο φοβερή· και αυτό γράφεται για την ενθάρρυνση του λαού του Θεού σε όλες τις εποχές, όταν βρίσκονται άνισοι απέναντι στους εχθρούς τους· γιατί αυτό είναι το μερίδιο αυτών που μας λεηλατούν, αυτοί οι ίδιοι θα λεηλατηθούν. Ο Θεός θα υπερασπιστεί την υπόθεση της εκκλησίας του, και όσοι ανακατεύονται το κάνουν προς δική τους βλάβη.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Χένρι προλογίζει την ερμηνεία με τη συνολική δομή του κεφαλαίου. Η Συρία και ο Εφραίμ ήταν σύμμαχοι κατά της Ιουδαίας (κεφ. ζ΄ 1, 2), και, επειδή ήταν τόσο στενά συνδεδεμένοι στις αποφάσεις τους, αυτό το κεφάλαιο, αν και τιτλοφορείται «το βάρος της Δαμασκού» (που ήταν η πρωτεύουσα πόλη της Συρίας), διαβάζει την καταδίκη του Ισραήλ επίσης. Ι. Η καταστροφή των ισχυρών πόλεων τόσο της Συρίας όσο και του Ισραήλ προλέγεται εδώ, εδ. 1-5 και εδ. 9-11. ΙΙ. Εν μέσω κρίσης θυμάται το έλεος για τον Ισραήλ, και γίνεται μια ελεήμων υπόσχεση ότι ένα υπόλοιπο θα διατηρηθεί από τις συμφορές και θα ωφεληθεί από αυτές, εδ. 6-8. ΙΙΙ. Η ανατροπή του Ασσυριακού στρατού μπροστά από την Ιερουσαλήμ υποδεικνύεται, εδ. 12-14. Κατά σειρά χρόνου αυτό το κεφάλαιο θα έπρεπε να τοποθετηθεί αμέσως μετά το κεφ. θ΄, γιατί η καταστροφή της Δαμασκού, που προλέγεται εδώ, συνέβη κατά τη βασιλεία του Άχαζ, Β΄ Βασ. ιστ΄ 9. Ο Χένρι εισάγει το κεφάλαιο 18 σημειώνοντας το αλίμονο κατά της μακρινής γης. Όποια χώρα κι αν εννοείται εδώ με «τη γη που σκιάζει με φτερά», εδώ δηλώνεται ένα αλίμονο εναντίον της, γιατί ο Θεός έχει, για χάρη του λαού του, μια διαμάχη μαζί της. Ι. Απειλούν τον λαό του Θεού, εδ. 1, 2. ΙΙ. Όλοι οι γείτονες καλούνται εδώ να προσέξουν ποιο θα είναι το αποτέλεσμα, εδ. 3. ΙΙΙ. Αν και ο Θεός φαίνεται αδιάφορος στη θλίψη του λαού του για ένα διάστημα, θα εμφανιστεί τελικά κατά των εχθρών τους και θα τους αποκόψει αξιοσημείωτα, εδ. 4-6. IV. Αυτό θα αποβεί πολύ προς τη δόξα του Θεού, εδ. 7.
Απαντήστε

Απάντηση

Πού στη ζωή σας αισθάνεστε ότι ο Κύριος κλαδεύει αυτό που κάποτε φαινόταν καρποφόρο; Πώς μπορεί η υπόσχεση ενός διατηρημένου υπολοίπου να σας ενθαρρύνει σήμερα; Με ποιους τρόπους πειράζεστε να εμπιστεύεστε συμμαχίες παρά τον Βράχο της σωτηρίας σας;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, προσκυνοῦμεν ἐνώπιον τῶν δικαίων κριμάτων Σου ἐπὶ τὰ ἔθνη καὶ τὰ ὑπερήφανα σχέδια τὰ ὁποῖα καταρρέουν εἰς τὸν λόγον Σου. Διὰ τοῦ Πνεύματός Σου φύλαξον ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ νὰ λησμονήσωμεν τὸν Θεὸν τῆς σωτηρίας ἡμῶν· σύναξον ἡμᾶς μεταξὺ τοῦ ὑπολοίπου τῶν ἐπιστρεφόντων εἰς Σὲ μόνον, καὶ ἂς ὑψωθῇ τὸ ὄνομά Σου ἐν Σιὼν ὅταν ὅλα τὰ ἄλλα καταφύγια ἀποτύχουν. Ἀμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →