← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Λουκάς

Λουκάς 22 — με το Καθολικό Σχόλιο του Χέιδοκ

Λουκάς 22Υπόμνημα της Βίβλου Haydock20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Καλώς ήρθατε σε αυτό το καθημερινό μάθημα που αντλείται από το Καθολικό Σχόλιο του Χέιδοκ στο Ευαγγέλιο του Λουκά. Σε αυτές τις ιερές σελίδες εισερχόμαστε στο υπερώο με τον Κύριο και τους αποστόλους του, ανιχνεύοντας τις τελευταίες ώρες πριν από τον Σταυρό. Το Καθολικό Σχόλιο του Χέιδοκ συγκεντρώνει τη σοφία των Πατέρων της Εκκλησίας και μεταγενέστερων ερμηνευτών για να φωτίσει κάθε στίχο. Μέσα από τις προσεκτικές σημειώσεις του βλέπουμε τόσο την κυριολεκτική έννοια όσο και τα πνευματικά βάθη των λόγων και των πράξεων του Χριστού. Ας οδηγήσει αυτός ο αρχαίος αλλά πάντα ζωντανός οδηγός σε προσευχητική μελέτη σήμερα.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Πάρτε την Αγία Γραφή σας και διαβάστε το κατά Λουκάν κεφάλαιο 22 αργά και προσευχητικά. Επιτρέψτε στην αφήγηση του Μυστικού Δείπνου, της προδοσίας και της αγωνίας στον κήπο να ξεδιπλωθεί στην καρδιά σας. Προσέξτε τα λόγια της καθιδρύσεως και τις στιγμές της ανθρώπινης αδυναμίας που ο Χριστός μεταμορφώνει με τη χάρη. Κάντε παύση όπου το κείμενο σας συγκινεί και ζητήστε από το Άγιο Πνεύμα να προετοιμάσει τον νου σας για τις γνώσεις του Καθολικού Σχολίου του Χέιδοκ.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χέιδοκ ξεκινά εξετάζοντας το ποτήρι στο δείπνο. Έλαβε το ποτήρι. Αυτό δεν είναι το ποτήρι του αίματός του, (το δεύτερο αναφέρεται στον στίχο 20, και στην Προς Κορινθίους Α΄ ια΄ 25.) αλλά είναι το ποτήρι το οποίο ο οικοδεσπότης του δείπνου ευλόγησε με τελετουργία, έπειτα ήπιε από αυτό, και το έδωσε σε όλους τους προσκεκλημένους. Οι σύγχρονοι Ιουδαίοι ακόμη τηρούν αυτό το έθιμο· όχι μόνο κατά το Πάσχα, αλλά και σε όλες τις άλλες μεγάλες εορτές. Ο πατέρας της οικογένειας χύνει κρασί σε ένα ποτήρι, το παίρνει στο δεξί του χέρι, το υψώνει, το ευλογεί, γεύεται, και το δίνει γύρω στους προσκεκλημένους. Ο Σωτήρας μας αυτή την περίσταση συμμορφώνεται με το έθιμο· και μετά το δείπνο παίρνει το ποτήρι, το οποίο μετατρέπει στο ίδιο του το αίμα. (Καλμέτ) Το σχόλιο στρέφεται έπειτα στις λέξεις της καθιδρύσεως. Λουκ 22:19 ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΟΥ. Δείτε τις σημειώσεις στις ίδιες λέξεις της καθιδρύσεως, Ματθαίος κστ΄ 26· Μάρκος ιδ΄ 22. και Προς Κορινθίους Α΄ ια΄ 24. --- Κάνετε αυτό εις ανάμνησίν μου. Με αυτές τις λέξεις έδωσε δύναμη και εντολή σε αυτούς, και στους διαδόχους τους, σε όλους τους επισκόπους και ιερείς, να καθιερώνουν και να προσφέρουν το ίδιο· όμως έτσι, ώστε αυτοί να είναι μόνο οι διάκονοι και τα όργανα του Ιησού Χριστού, ο οποίος καθίδρυσε αυτή τη θυσία, αυτή και όλα τα άλλα μυστήρια, ο οποίος είναι ο κύριος και πρωταρχικός Ιερέας, ή προσφέρων. Είναι ο Χριστός που κυρίως καθιερώνει και μεταβάλλει τα στοιχεία του άρτου και του οίνου στο ίδιο του το σώμα και αίμα· είναι αυτός που κυρίως και πρωταρχικώς συγχωρεί αμαρτίες στα μυστήρια του βαπτίσματος, της μετανοίας, κ.λπ. Είναι αυτό που ο Άγιος Αυγουστίνος επαναλαμβάνει τόσο συχνά εναντίον των Δονατιστών, ότι ο Χριστός βαπτίζει, μολονότι ο οργανικός διάκονος είναι αμαρτωλός ή αιρετικός· και αυτό είναι αυτό που όλοι οι Καθολικοί ομολογούν και πιστεύουν. --- Η αγία θυσία και το μυστήριο πρέπει να προσφέρεται και να λαμβάνεται με ευλαβή και ευγνώμονα ανάμνηση των ευεργεσιών του Χριστού, και ιδιαιτέρως των παθημάτων και του θανάτου του για όλη την ανθρωπότητα. Αλλά να διδάσκει ότι είναι μια γυμνή, μολονότι ευλαβής ανάμνηση, ή μόνο μια ανάμνηση, έτσι ώστε να αποκλείει την πραγματική παρουσία του Χριστού, υπό τις εξωτερικές εμφανίσεις άρτου και οίνου, είναι ασυμβίβαστο με τη σταθερή πίστη και συναίνεση όλων των χριστιανικών εκκλησιών, τόσο της δύσεως όσο και της ανατολής, και αντιφάσκει στις σαφείς λέξεις του Χριστού. Ο λόγιος επίσκοπος του Μό, στην Έκθεσή του της Καθολικής Πίστεως, παρακαλεί όλους τους χριστιανούς να προσέξουν, ότι ο Χριστός δεν τους διατάζει να τον θυμούνται, αλλά να λαμβάνουν το σώμα και το αίμα του με ανάμνηση αυτού, και των ευεργεσιών του· αυτό είναι το νόημα όλων των λέξεων, μαζί. Αυτό είναι το σώμα μου· αυτό είναι το αίμα μου· κάνετε αυτό εν, για, ή με ανάμνηση εμού. (Ουίθαμ) --- Αυτή η θυσία και το μυστήριο πρέπει να συνεχίζεται στην Εκκλησία μέχρι το τέλος του κόσμου, για να δείχνει τον θάνατο του Χριστού, μέχρις ότου έλθει. Αλλά αυτή η ανάμνηση, ή η μνήμη, δεν είναι σε καμία περίπτωση ασυμβίβαστη με την πραγματική παρουσία του σώματος και του αίματός του, υπό αυτά τα μυστηριακά καλύμματα, τα οποία αντιπροσωπεύουν τον θάνατό του· αντίθετα, είναι ο τρόπος που ο ίδιος διέταξε, της αναμνήσεως και εορτασμού του θανάτου του, προσφέροντας εν θυσία, και λαμβάνοντας εν τω μυστηρίω, εκείνο το σώμα και αίμα διά του οποίου λυτρωθήκαμε. (Χάλλονερ) --- Το οποίο δίδεται, κ.λπ. Δεν λέγει, το οποίο θα προσφερθεί για σας, αλλά το οποίο προσφέρεται·[2] διότι ήταν ήδη αληθινή θυσία, στην οποία ο Χριστός ήταν πραγματικώς παρών, την οποία πρόσφερε εκ των προτέρων στον αιώνιο Πατέρα του, πριν από εκείνη την οποία επρόκειτο να προσφέρει την επομένη, με διαφορετικό τρόπο, επί του σταυρού. Αυτή η θυσία ήταν η ολοκλήρωση του τυπικού Πάσχα, και η υπόσχεση ή ενέχυρο της αιματηρής προσφοράς, την οποία ο Χριστός θα έκανε επί του σταυρού. ... Δεν ήταν η απλή εικόνα του σώματός του, το οποίο εσταυρώθη, αλλά το αληθινό σώμα και το αληθινό αίμα. Κατά τον ίδιο τρόπο είναι και το ένα και το άλλο που δίδονται, και είναι πραγματικώς παρόντα, στην Ευχαριστία. (Καλμέτ) --- Για να ανανεώσετε τη μνήμη αυτού που έκανα σήμερα, δίνοντάς σας το σώμα μου· και αυτού που θα κάνω αύριο, παραδίδοντας το αίμα μου και τη ζωή μου για όλο τον κόσμο, κάνετε εσείς στο εξής αυτό που τώρα με βλέπετε να κάνω. Λάβετε άρτο, σπάστε τον, και πείτε, Αυτό είναι το σώμα μου· και θα γίνει έτσι πραγματικώς και αληθώς, όπως είναι τώρα στα χέρια μου. (Καλμέτ) Ο Χέιδοκ εξετάζει έπειτα τον πειρασμό που επετράπη στον Σατανά. Ο Σατανάς επεθύμησε να σας έχει, ώστε να σας κοσκινίσει ως σίτον. Σε αυτές τις λέξεις εκφράζεται και αυτό που ο Σατανάς επεθύμησε, και αυτό που ο Θεός επέτρεψε. Ο Σατανάς επεθύμησε άδεια να τους πειράξει, ώστε να τους κάνει να πέσουν από την πίστη τους στον Χριστό. Ο Παντοδύναμος Θεός επέτρεψε αυτόν τον πειρασμό, αυτή τη δοκιμασία, για να τους πείσει πόσο αδύναμοι ήταν από μόνοι τους· επέτρεψε την αδυναμία τους να νικηθεί εν μέρει, όμως έτσι ώστε, αναστηθέντες πάλι από τη χάρη του, να καθαρισθούν και να εξαγνισθούν ως σίτος όταν κοσκινίζεται· και ότι λίγο μετά, ενισχυθέντες και βεβαιωθέντες από την έλευση του Αγίου Πνεύματος, να γίνουν νέοι άνθρωποι, ικανοί να σταθούν στερεοί εναντίον όλων των επιθέσεων των μεγαλυτέρων αντιπάλων τους. (Ουίθαμ)
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Χέιδοκ στοχάζεται περαιτέρω σχετικά με την ενδυνάμωση από τον άγγελο. Άγγελος ... ενδυναμώνοντάς τον. Ο Χριστός, ο Λυτρωτής μας, ήταν αληθινά Θεός και αληθινά άνθρωπος. Και αφού έγινε άνθρωπος με πραγματική ένωση της θείας προσώπου και φύσεώς του, με την ασθενή και αδύναμη ανθρώπινη φύση μας, ομοίως ανέλαβε επάνω του τις ασθένειές μας, εκτός αμαρτίας. Πρέπει να τον θεωρούμε ως άνθρωπο, όταν διαβάζουμε για τον πειρασμό του στην έρημο, (Ματθαίος δ΄.) όταν έκλαψε κατά την ανάσταση του Λαζάρου από τον τάφο, (Ἰωάννης ια΄.) όποτε διαβάζουμε για την προσευχή του· και εδώ, όταν διαβάζουμε για την προσευχή του, και τον διπλασιασμό της προσευχής του στον κήπο, όταν τον βρίσκουμε κυριευμένο από φόβο, λύπη και θλίψη· διότι μολονότι, ως Θεός, μπορούσε να προλάβει και να εμποδίσει αυτά τα πάθη και τις στοργές φυσικές στον άνθρωπο, εντούτοις μπορούσε επίσης να επιτρέψει σε αυτά να επηρεάσουν την ανθρώπινη φύση του· όπως επέτρεψε στον εαυτό του να κυριευθεί από πείνα, μετά από νηστεία σαράντα ημερών· και έτσι επέτρεψε στην ανθρώμινη φύση του να κυριευθεί από φόβο και θλίψη σε αυτόν τον κήπο της Γεθσημανί. Όπως άγγελοι ήλθαν και υπηρέτησαν αυτόν μετά τη νηστεία του στην έρημο, έτσι ένας άγγελος ήλθε σαν να προτείνει σε αυτόν το θείο διάταγμα, ότι επρόκειτο να πάθει και να αποθάνει για τη λύτρωση του ανθρωπίνου γένους· και ως άνθρωπος, λέγεται ότι ενδυναμώθηκε και παρηγορήθηκε από τον άγγελο· αυτός, ο οποίος ως Θεός, ήταν Κύριος και ποιητής των αγγέλων, και έτσι δεν είχε ανάγκη να ενδυναμωθεί από τα πλάσματά του. Εκτός από ό,τι συνέβη στον Χριστό ως άνθρωπο, διατάχθηκαν ως διδάγματα για εμάς. Διδασκόμαστε από αγγέλους που εμφανίζονται, ότι δεν ήταν μόνο έτοιμοι να βοηθήσουν και να περιμένουν τον Χριστό, αλλά ότι, με την τάξη της θείας Πρόνοιας, είναι επίσης έτοιμοι να μας βοηθήσουν στους πειρασμούς και τις θλίψεις μας. --- Εν αγωνία. Αυτή η ελληνική λέξη σημαίνει, αγώνα, ή μάχη· όχι ότι μπορούσε να υπάρξει οποιαδήποτε αντίθεση ή αντίφαση στο εσωτερικό του Χριστού, του οποίου η ανθρώπινη θέληση ήταν πάντοτε τέλεια υποταγμένη στη θεία θέλησή του, και το αισθητό μέρος στον λόγο· εντούτοις, καθόσον ήταν αληθινά άνθρωπος, η ανθρώπινη φύση του φοβόταν όλα εκείνα τα παθήματα τα οποία εκείνη τη στιγμή παρουσιάζονταν στην ψυχή του, και τα οποία σε λίγες ώρες επρόκειτο να υποστεί. (Ουίθαμ)
Απαντήστε

Απόκριση

Πώς η μεταχείριση του ποτηριού από το σχόλιο βαθαίνει την ευλάβειά σας για την Ευχαριστία; Με ποιον τρόπο η σημείωση για την επιθυμία του Σατανά σας προσκαλεί σε μεγαλύτερη επαγρύπνηση στην προσευχή; Πού αισθάνεστε ότι ο Κύριος σας προσκαλεί να βασιστείτε στη ενισχυτική χάρη του σήμερα;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε Ιησού Χριστέ, που στο υπερώο έδωσες το Σώμα και το Αίμα σου ως τη νέα και αιώνια διαθήκη, βάθυνε την πίστη μας στην αδιάλειπτη παρουσία σου. Ενίσχυσε τις αδύναμες καρδιές μας ενάντια σε κάθε προδοσία αγάπης και αλήθειας, και ένωσέ μας με το μυστήριο του σωτηρίου πάθους σου. Μέσα από τη μεσιτεία της Υπεραγίας Θεοτόκου και όλων των αγίων, στήριξέ μας με αυτή την άγια τροφή μέχρι να κοινωνήσουμε στο ουράνιο τραπέζι μαζί σου. Αμήν.

Υπόμνημα της Βίβλου Haydock · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →