← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Μάρκος

Μάρκος 7 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Μάρκος 7Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το σχόλιο του Ιωάννη Καλβίνου στο κεφάλαιο 7 του Μάρκου προσφέρει διεισδυτική γνώση στην ένταση μεταξύ ανθρώπινων παραδόσεων και της καθαρής λατρείας που απαιτεί ο Θεός. Με χαρακτηριστική σαφήνεια και πιστότητα στην Γραφή, ο Καλβίνος αποκαλύπτει πόσο εύκολα οι θρησκευτικοί ηγέτες αντικαθιστούν τις δικές τους εφευρέσεις με τις θείες εντολές. Η έκθεσή του μας προσκαλεί να εξετάσουμε τις δικές μας καρδιές και πρακτικές, ρωτώντας αν τιμούμε τον Θεό μόνο με τα χείλη ή με ειλικρινή υπακοή από την καρδιά. Καθώς ακολουθούμε τον Καλβίνο μέσα από αυτό το απόσπασμα, ανακαλύπτουμε τόσο μια οξεία επίπληξη της υποκρισίας όσο και μια σαφή κλήση να επιστρέψουμε στην απλότητα του λόγου του Θεού. Ας καθοδηγήσουν τα λόγια του σήμερα προς αυθεντική αφοσίωση που ευαρεστεί τον Κύριο.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Στρέψου τώρα στο κεφάλαιο 7 του Μάρκου και διάβασε την πλήρη αφήγηση του Ιησού που αντιμετωπίζει τους Φαρισαίους και τους γραμματείς για τις παραδόσεις τους. Άκουσε προσεκτικά τα λόγια του Χριστού για το τι πραγματικά μολύνει έναν άνθρωπο και πώς οι ανθρώπινες εντολές μπορούν να ακυρώσουν τον λόγο του Θεού. Καθώς διαβάζεις, παρατήρησε την αντίθεση μεταξύ εξωτερικής τελετουργίας και εσωτερικής πραγματικότητας. Προετοίμασε την καρδιά σου να δεχθεί τόσο την προειδοποίηση όσο και την ελευθερία που βρίσκεται σε αυτό το απόσπασμα.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος ξεκινά αντιμετωπίζοντας το κοινό σφάλμα της εφεύρεσης νέων τρόπων λατρείας. Ματθαίος 15:1. Τότε γραμματείς και Φαρισαίοι. Καθώς το σφάλμα που διορθώνεται εδώ δεν είναι μόνο κοινό αλλά και ιδιαίτερα επικίνδυνο, το απόσπασμα είναι ιδιαίτερα άξιο της προσοχής μας. Βλέπουμε την εξαιρετική αυθάδεια που επιδεικνύεται από τους ανθρώπους σχετικά με τη μορφή και τον τρόπο λατρείας του Θεού· διότι επινοούν συνεχώς νέους τρόπους λατρείας, και όταν κάποιος επιθυμεί να θεωρείται σοφότερος από τους άλλους, επιδεικνύει την εφευρετικότητά του σε αυτό το θέμα. Δεν μιλώ για ξένους, αλλά για τους ίδιους τους οικιακούς της Εκκλησίας, στους οποίους ο Θεός έχει απονείμει την ιδιαίτερη τιμή να διακηρύττουν με τα χείλη τους τον κανόνα της ευσέβειας. Ο Θεός έχει καθορίσει τον τρόπο με τον οποίο επιθυμεί να τον λατρεύουμε, και έχει συμπεριλάβει στον νόμο του την τελειότητα της αγιότητας. Ωστόσο, ένας τεράστιος αριθμός ανθρώπων, σαν να ήταν ελαφρύ και ασήμαντο θέμα να υπακούουν στον Θεό και να τηρούν ό,τι διατάζει, συλλέγουν για τον εαυτό τους, από παντού, πολλές προσθήκες. Εκείνοι που κατέχουν θέσεις εξουσίας προβάλλουν τις εφευρέσεις τους για αυτόν τον σκοπό, σαν να κατέχουν κάτι πιο τέλειο από τον λόγο του Κυρίου. Αυτό ακολουθείται από την αργή ανάπτυξη της τυραννίας· διότι, όταν οι άνθρωποι έχουν κάποτε αναλάβει το δικαίωμα να εκδίδουν εντολές, απαιτούν αυστηρή προσήλωση στους νόμους τους, και δεν επιτρέπουν να παραλειφθεί το μικρότερο ιώτα, είτε από περιφρόνηση είτε από λήθη. Ο κόσμος δεν μπορεί να υπομείνει τη νόμιμη εξουσία, και επαναστατεί με βιαιότητα ενάντια στην υπομονή του ζυγού του Κυρίου, και όμως εύκολα και πρόθυμα μπλέκεται στις παγίδες των μάταιων παραδόσεων· μάλιστα, τέτοια δουλεία φαίνεται, στην περίπτωση πολλών, αντικείμενο επιθυμίας. Εν τω μεταξύ, η λατρεία του Θεού διαφθείρεται, της οποίας η πρώτη και κύρια αρχή είναι η υπακοή. Η εξουσία των ανθρώπων προτιμάται από την εντολή του Θεού. Αυστηρά, και επομένως τυραννικά, αναγκάζεται ο απλός λαός να δώσει όλη την προσοχή του σε ασήμαντα πράγματα. Αυτό το απόσπασμα μας διδάσκει, πρώτον, ότι όλοι οι τρόποι λατρείας που εφευρέθηκαν από ανθρώπους είναι δυσάρεστοι στον Θεό, επειδή επιλέγει να ακούγεται μόνο αυτός, για να μας εκπαιδεύσει και να μας διδάξει στην αληθινή ευσέβεια σύμφωνα με τη δική του ευαρέσκεια· δεύτερον, ότι εκείνοι που δεν ικανοποιούνται με τον μόνο νόμο του Θεού, και κουράζονται παρακολουθώντας τις παραδόσεις των ανθρώπων, απασχολούνται άσκοπα· τρίτον, ότι διαπράττεται αδικία κατά του Θεού, όταν οι εφευρέσεις των ανθρώπων εξυψώνονται τόσο πολύ, ώστε η μεγαλειότητα του νόμου του σχεδόν υποβαθμίζεται, ή τουλάχιστον η ευλάβεια προς αυτόν μειώνεται. Σχετικά με την ειδική παράδοση του πλυσίματος των χεριών, ο Καλβίνος γράφει: Σε αυτήν την τελευταία περιγραφή αναφέρεται αναμφίβολα το παρόν απόσπασμα· διότι το πλύσιμο των χεριών, στο οποίο επέμεναν οι Φαρισαίοι, δεν μπορούσε από μόνο του να κατηγορηθεί για πονηρή δεισιδαιμονία· διαφορετικά ο Χριστός δεν θα είχε επιτρέψει να χρησιμοποιηθούν οι υδρίες στον γάμο, (Ιωάννης 2:6,) αν δεν ήταν επιτρεπτή τελετουργία· αλλά το σφάλμα βρισκόταν σε αυτό, ότι δεν πίστευαν ότι ο Θεός μπορούσε να λατρευτεί σωστά με οποιονδήποτε άλλο τρόπο. Δεν ήταν χωρίς εύλογο πρόσχημα ότι η πρακτική των πλυσίμων εισήχθη αρχικά. Γνωρίζουμε πόσο αυστηρά απαιτεί ο Νόμος του Θεού την εξωτερική καθαρότητα· όχι ότι ο Κύριος σκόπευε αυτό να απασχολήσει όλη την προσοχή των υπηρετών του, αλλά ώστε να είναι πιο προσεκτικοί να φυλάγονται από κάθε πνευματική μόλυνση. Αλλά στα πλυσίματα ο Νόμος διατήρησε κάποια μετριοπάθεια. Μετά ήρθαν δάσκαλοι, που νόμιζαν ότι δεν θα θεωρούνταν αρκετά οξυδερκείς, αν δεν πρόσθεταν κάτι στον λόγο του Θεού· [394] και από εδώ προέκυψαν πλυσίματα για τα οποία δεν γινόταν καμία αναφορά στον Νόμο. Οι ίδιοι οι νομοθέτες δεν διακήρυξαν ότι παρέδιδαν κάτι νέο, [395] αλλά μόνο ότι χορηγούσαν προφυλάξεις, που θα ήταν χρήσιμες για να βοηθήσουν στην τήρηση του Νόμου του Θεού. Αλλά αυτό ακολουθήθηκε αμέσως από μεγάλη κατάχρηση, όταν οι τελετουργίες που εισήχθησαν από ανθρώπους άρχισαν να θεωρούνται μέρος της θείας λατρείας· και πάλι, όταν σε θέματα που ήταν ελεύθερα και προαιρετικά επιβαλλόταν απολύτως η ομοιομορφία. Διότι ήταν πάντα το θέλημα του Θεού, όπως έχουμε ήδη πει, να λατρεύεται σύμφωνα με τον κανόνα που καθορίζεται στον λόγο του, και επομένως καμία προσθήκη στον Νόμο του δεν μπορεί να γίνει ανεκτή. Τώρα, καθώς επιτρέπει στους πιστούς να έχουν εξωτερικές τελετουργίες, μέσω των οποίων μπορούν να εκτελούν τις ασκήσεις της ευσέβειας, έτσι δεν τους επιτρέπει να αναμειγνύουν αυτές τις τελετουργίες με τον δικό του λόγο, σαν η θρησκεία να συνίστατο σε αυτές. [396] Ο Καλβίνος στρέφεται στη συνέχεια στην προφητεία του Ησαΐα για να αποφασίσει το ζήτημα. 7. Καλώς προφήτευσε ο Ησαΐας για εσάς. Ο Κύριός μας προχωρά τώρα περισσότερο· διότι αποφασίζει για το ζήτημα που εξετάζεται, το οποίο διαιρεί σε δύο μέρη. Το πρώτο είναι, ότι βασίζονταν μόνο σε εξωτερικές τελετουργίες, και δεν έδιναν αξία στην αληθινή αγιότητα, που συνίσταται στην ειλικρινή ευθύτητα της καρδιάς· και το δεύτερο είναι, ότι λάτρευαν τον Θεό με λάθος τρόπο, σύμφωνα με τη δική τους φαντασία. Τώρα, αν και η επίπληξή του για την προσποιητή και υποκριτική αγιότητα φαίνεται μέχρι τώρα να περιορίζεται σε πρόσωπα, εντούτοις περιλαμβάνει την ουσία αυτής της διδασκαλίας, από την οποία το πλήρες συμπέρασμα ήταν, πρώτον, ότι η λατρεία του Θεού είναι πνευματική, και δεν συνίσταται στον ραντισμό νερού, ή σε οποιαδήποτε άλλη τελετουργία· και, δεύτερον, ότι δεν υπάρχει λογική λατρεία του Θεού παρά μόνο αυτή που καθοδηγείται από τον κανόνα του λόγου του. Αν και ο Ησαΐας (29:13) δεν προφήτευσε μόνο για το μέλλον, αλλά είχε υπόψη του τους ανθρώπους της δικής του εποχής, ωστόσο ο Χριστός λέει ότι αυτή η πρόρρηση αναφέρεται στους Φαρισαίους και τους γραμματείς, επειδή μοιάζουν με εκείνους τους αρχαίους υποκριτές με τους οποίους είχε να αντιμετωπίσει ο προφήτης. Ο Χριστός δεν παραθέτει αυτό το απόσπασμα ακριβώς όπως είναι· αλλά ο προφήτης αναφέρει ρητά δύο αδικήματα με τα οποία οι Ιουδαίοι προκάλεσαν εναντίον τους τη θεία οργή. Με τα χείλη μόνο, και με εξωτερική ομολογία, προσποιούνταν ευσέβεια· και, έπειτα, στράφηκαν σε τρόπους λατρείας που εφευρέθηκαν από ανθρώπους. Πρώτον, λοιπόν, είναι πονηρή υποκρισία, όταν η τιμή που αποδίδουν οι άνθρωποι στον Θεό είναι μόνο σε εξωτερική εμφάνιση· διότι το να πλησιάζουν στον Θεό με το στόμα, και να τον τιμούν με τα χείλη, δεν θα ήταν από μόνο του κακό, εφόσον η καρδιά προηγούνταν. Η ουσία αυτού που δηλώνει ο Κύριός μας για αυτό το θέμα είναι, ότι, αφού η λατρεία του Θεού είναι πνευματική, και καθώς τίποτα δεν τον ευαρεστεί που δεν συνοδεύεται από την εσωτερική ειλικρίνεια της καρδιάς, εκείνοι που κάνουν την αγιότητα να συνίσταται σε εξωτερική επίδειξη είναι υποκριτές.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Καλβίνος καταλήγει με μια σαφή αρχή σχετικά με τη λατρεία που κατευθύνεται μόνο από τον λόγο του Θεού. 9. Ἀλλὰ μάτην με σέβονται Οἱ λόγοι τοῦ προφήτου τρέχουν κυριολεκτικῶς οὕτως· ὁ φόβος αὐτῶν πρὸς ἐμὲ ἐδιδάχθη διὰ τοῦ προστάγματος τῶν ἀνθρώπων. Ἀλλὰ ὁ Χριστὸς ἀποδέδωκε πιστῶς καὶ ἀκριβῶς τὴν ἔννοιαν, ὅτι μάτην λατρεύεται ὁ Θεός, ὅταν ἡ θέλησις τῶν ἀνθρώπων ἀντικαθίσταται εἰς τὸν τόπον τῆς διδασκαλίας. Διὰ τῶν λόγων τούτων, πᾶσα εἶδος ἐθελοθρησκείας, ὡς ὁ Παῦλος ὀνομάζει αὐτήν, (Πρὸς Κολοσσαεῖς 2:23,) καταδικάζεται σαφῶς. Διότι, καθὼς εἴπομεν, ἐπειδὴ ὁ Θεὸς ἐκλέγεται νὰ λατρεύεται κατ’ οὐδένα ἄλλον τρόπον παρὰ μόνον κατὰ τὸν ἴδιον διορισμὸν αὐτοῦ, δὲν δύναται νὰ ὑποφέρῃ νέους τρόπους λατρείας νὰ ἐπινοῶνται. Ἄμα οἱ ἄνθρωποι ἐπιτρέπουν εἰς ἑαυτοὺς νὰ περιπλανῶνται πέραν τῶν ὁρίων τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ, ὅσον περισσότερον κόπον καὶ ἀγωνίαν ἐπιδεικνύουν ἐν τῷ νὰ λατρεύουν αὐτόν, τοσούτῳ βαρυτέρα εἶναι ἡ καταδίκη τὴν ὁποίαν ἐπισύρουν ἐπὶ ἑαυτῶν· διότι διὰ τῶν τοιούτων ἐπινοήσεων ἡ θρησκεία ἀτιμάζεται.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στη δική σου ζωή έχεις προσθέσει απαιτήσεις που ο Θεός ποτέ δεν διέταξε; Πώς η αντιμετώπιση της υποκρισίας από τον Καλβίνο αμφισβητεί τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζεις τη λατρεία; Ποια βήματα μπορείς να κάνεις αυτήν την εβδομάδα για να διασφαλίσεις ότι η υπακοή σου ρέει από την καρδιά και όχι από ανθρώπινη παράδοση;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ὦ Κύριε Δεσπότα, ὁ ἐρευνῶν τὴν καρδίαν καὶ γινώσκων τὸ πλάσμα ἡμῶν, καθάρισον ἡμᾶς ἀπὸ πάσης ὑποκρίσεως ὑψούσης ἀνθρωπίνην συνήθειαν ὑπὲρ τὰς ἁγίας σου ἐντολάς. Διὰ τῆς χάριτος τοῦ Χριστοῦ, ἐκρίζωσον πᾶν τὸ μολῦνον καὶ ἕλκυσον ἡμᾶς πλησίον σου, ἵνα σε προσκυνῶμεν ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ, ὥστε αἱ ζωαὶ ἡμῶν νὰ φέρουν καρπὸν εὐάρεστον εἰς σὲ μόνον. Στήριξον ἡμᾶς ἐν τῇ διαθηκικῇ σου πιστότητι, ἵνα ὁ λόγος σου κυριαρχῇ ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν ἀναντιρρήτως. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →