Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί
Ψαλμοί 41-42 — με τον Σπέρτζεον
Άνοιγμα
Στο έργο του Τσαρλς Σπέρτζεον, The Treasury of David, οι Ψαλμοί ανοίγουν σαν πηγές ζωντανού ύδατος, τραβώντας τον πιστό σε βαθύτερη κοινωνία με τον Χριστό. Σε αυτά τα δύο κεφάλαια ακούμε τη φωνή του Δαβίδ τόσο ως πάσχοντος όσο και ως αναζητητή, δείχνοντάς μας πάντα τον μεγαλύτερο Υιό του Δαβίδ που εκπληρώνει κάθε πόθο και κάθε δοκιμασία. Οι προσεκτικές σημειώσεις του Σπέρτζεον μας καθοδηγούν μέσα από τίτλους, διαιρέσεις και τις κραυγές της ψυχής, ώστε η δική μας λατρεία να εμπλουτιστεί και η πίστη μας να ενισχυθεί για το ταξίδι.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Με καρδιές ήσυχες ενώπιον του Κυρίου, ας διαβάσουμε τους Ψαλμούς 41 και 42 δυνατά, ακούγοντας τη φωνή του Πνεύματος σε κάθε στίχο. Παρατηρήστε την ευλογία που ανοίγει τον πρώτο ψαλμό και τη βαθιά δίψα που χαρακτηρίζει τον δεύτερο. Διαβάστε αργά, επιτρέποντας στα λόγια να ερευνήσουν τη δική σας εμπειρία ελέους που λάβατε και ελέους που ποθείτε.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Σπέρτζεον ξεκινά εξετάζοντας τον τίτλο και τη συγγραφή του Ψαλμού 41.
Εισαγωγή. Τίτλος. Εις τον πρωτοψάλτην. Ψαλμός του Δαβίδ. Αυτός ο τίτλος έχει εμφανιστεί συχνά στο παρελθόν, και χρησιμεύει για να μας υπενθυμίσει την αξία του Ψαλμού, βλέποντας ότι δεν ανατέθηκε σε κανέναν ασήμαντο ψάλτη· και επίσης για να μας πληροφορήσει για τον συγγραφέα που έκανε τη δική του εμπειρία τη βάση ενός προφητικού άσματος, στο οποίο παρουσιάζεται ένας πολύ μεγαλύτερος από τον Δαβίδ. Πόσο ευρύ φάσμα εμπειρίας είχε ο Δαβίδ! Τι δύναμη του έδωσε να οικοδομήσει τις μελλοντικές γενιές! Και πόσο πλήρης τύπος του Κυρίου μας έγινε! Αυτό που ήταν πικρία γι' αυτόν αποδείχθηκε πηγή αστείρευτης γλυκύτητας για πολλές γενιές των πιστών. Ο Ιησούς Χριστός που προδόθηκε από τον Ιούδα τον Ισκαριώτη είναι προφανώς το μεγάλο θέμα αυτού του Ψαλμού, αλλά πιστεύουμε όχι αποκλειστικά. Αυτός είναι ο αντιτύπος του Δαβίδ, και όλοι οι άνθρωποί του είναι κατά το μέτρο τους σαν αυτόν· εξ ου και τα λόγια που είναι κατάλληλα για τον Μεγάλο Αντιπρόσωπο είναι πιο εφαρμόσιμα σε εκείνους που είναι εν αυτώ.Στη συνέχεια εισάγει τον τίτλο και το πλαίσιο του Ψαλμού 42.
Εισαγωγή. Τίτλος. Εις τον πρωτοψάλτην, Μασχίλ, των υιών Κορέ. Αφιερωμένος στον Δάσκαλο της Μουσικής, αυτός ο Ψαλμός είναι άξιος του αξιώματός του· αυτός που μπορεί να τραγουδήσει καλύτερα δεν μπορεί να έχει τίποτα καλύτερο να τραγουδήσει. Ονομάζεται, Μασχίλ, ή ένα διδακτικό ωδείο· και γεμάτος όπως είναι από βαθιές πειραματικές εκφράσεις, είναι εξαιρετικά κατάλληλος να διδάξει εκείνους τους προσκυνητές των οποίων ο δρόμος προς τον ουρανό είναι του ίδιου δοκιμαστικού είδους όπως ήταν του Δαβίδ. Είναι πάντα οικοδομητικό να ακούς την εμπειρία ενός εντελώς ευγενικού και πολύ ταλαιπωρημένου αγίου. Αυτή η εκλεκτή ομάδα ψαλτών, οι υιοί Κορέ, καλούνται να κάνουν αυτόν τον απολαυστικό Ψαλμό ένα από τα ιδιαίτερά τους. Είχαν σωθεί όταν ο πατέρας τους και όλη η παρέα του, και όλα τα παιδιά των συνεργατών του καταβροχθίστηκαν ζωντανοί στην αμαρτία τους. Αριθμοί 27:11. Ήταν οι σωθέντες της κυρίαρχης χάριτος.Ο Σπέρτζεον στη συνέχεια αναπτύσσει την αρχική κραυγή του Ψαλμού 42.
Στίχος 3. Στίχ. 1. Καθώς το ελάφι διψάει για τα ρυάκια των υδάτων, έτσι διψάει η ψυχή μου για σένα, Θεέ μου. Όπως μετά από μια μακρά ξηρασία το φτωχό λιπόθυμο ελάφι λαχταράει τα ρυάκια, ή μάλλον όπως το κυνηγημένο ελάφι ενστικτωδώς αναζητά το ποτάμι για να πλύνει τις καπνισμένες πλευρές του και να ξεφύγει από τα σκυλιά, έτσι και η κουρασμένη, διωκόμενη ψυχή μου διψάει για τον Κύριο τον Θεό μου. Στερημένος από τη δημόσια λατρεία, ο Δαβίδ ήταν στενοχωρημένος. Άνεση δεν ζητούσε, τιμή δεν επιθυμούσε, αλλά η απόλαυση της κοινωνίας με τον Θεό ήταν μια επείγουσα ανάγκη της ψυχής του· το έβλεπε όχι μόνο ως την πιο γλυκιά από όλες τις πολυτέλειες, αλλά ως απόλυτη ανάγκη, όπως το νερό για ένα ελάφι. Όπως ο διψασμένος ταξιδιώτης στην έρημο, του οποίου το δερμάτινο μπουκάλι είναι άδειο, και ο οποίος βρίσκει τα πηγάδια στεγνά, πρέπει να πιει ή να πεθάνει· πρέπει να έχει τον Θεό του ή να λιποθυμήσει. Η ψυχή του, ο ίδιος του ο εαυτός, η βαθύτερη ζωή του, ήταν ακόρεστη για μια αίσθηση της θείας παρουσίας. Όπως το ελάφι βρυχάται, έτσι προσεύχεται η ψυχή του.
Σκεφτείτε
Ο Σπέρτζεον ολοκληρώνει την επεξεργασία του Ψαλμού 41.
Στίχος 5. Πόσο αληθινό ήταν αυτό για τον Κύριό μας! Ποτέ δεν υπήρξε βαθύτερη θλίψη ούτε λαμπρότερος θρίαμβος από τον δικό του, και δόξα στο όνομά του, εξασφαλίζει την τελική νίκη όλων των λυτρωμένων με το αίμα του. Μακάρι όλοι να του έμοιαζαν περισσότερο στο να δείχνουν σπλάχνα συμπόνιας στους φτωχούς. Πολλή ευλογία χάνουν όσοι περιορίζουν τις ελεημοσύνες τους. Η χαρά του να κάνεις το καλό, η γλυκιά αντίδραση της ευτυχίας του άλλου, το επιδοκιμαστικό χαμόγελο του ουρανού στην καρδιά, αν όχι στην περιουσία· όλα αυτά η φιλάργυρη ψυχή δεν τα γνωρίζει. Ο εγωισμός φέρει μέσα του μια κατάρα, είναι ένας καρκίνος στην καρδιά· ενώ η γενναιοδωρία είναι ευτυχία, και παχαίνει τα οστά. Σε σκοτεινές μέρες δεν μπορούμε να βασιστούμε στην υποτιθέμενη αξία της ελεημοσύνης, αλλά και πάλι η μουσική της μνήμης φέρνει μαζί της όχι μικρή παρηγοριά όταν μιλάει για χήρες και ορφανά που έχουμε βοηθήσει, και φυλακισμένους και αρρώστους στους οποίους έχουμε υπηρετήσει.Ολοκληρώνει τη μελέτη του Ψαλμού 42 πιέζοντας το μάθημα.
Στίχος 4. Δώστε του τον Θεό του και είναι τόσο ικανοποιημένος όσο το φτωχό ελάφι που επιτέλους σβήνει τη δίψα του και είναι απόλυτα ευτυχισμένο· αλλά αρνηθείτε του τον Κύριό του, και η καρδιά του αναστενάζει, το στήθος του χτυπάει, όλο του το σώμα σπαράζει, σαν κάποιος που λαχανιάζει για ανάσα, ή λαχανιάζει από το πολύ τρέξιμο. Αγαπητέ αναγνώστη, ξέρεις τι είναι αυτό, έχοντας το νιώσει προσωπικά; Είναι μια γλυκιά πικρία. Το επόμενο καλύτερο πράγμα από το να ζεις στο φως της αγάπης του Κυρίου είναι να είσαι δυστυχισμένος μέχρι να το έχεις, και να διψάς κάθε ώρα γι' αυτό· κάθε ώρα, είπα; η δίψα είναι μια διαρκής όρεξη, και δεν πρέπει να ξεχνιέται, και έτσι συνεχής είναι η λαχτάρα της καρδιάς για τον Θεό. Όταν είναι τόσο φυσικό για εμάς να λαχταράμε τον Θεό όσο για ένα ζώο να διψάει, είναι καλά με τις ψυχές μας, όσο οδυνηρά κι αν είναι τα συναισθήματά μας. Μπορούμε να μάθουμε από αυτόν τον στίχο ότι η προθυμία των επιθυμιών μας μπορεί να επικαλεστεί στον Θεό, και τόσο περισσότερο, επειδή υπάρχουν ειδικές υποσχέσεις για τους επίμονους και τους ένθερμους.
Απαντήστε
Πού έχετε δει τον Κύριο να σας ελευθερώνει μετά από περιόδους προβλημάτων και προδοσίας; Με ποιους τρόπους η ψυχή σας διψάει αυτή τη στιγμή για την παρουσία του Θεού όπως ένα ελάφι διψάει για νερό; Πώς μπορεί το Πνεύμα να σας καλεί να δείξετε συμπόνια στους φτωχούς και τους ταλαιπωρημένους ως υπερχείλιση του ελέους που έχετε λάβει εν Χριστώ;
Προσευχηθείτε
Ευλογημένε Πατέρα, σε ευχαριστούμε για τον θησαυρό των ψαλμών του Δαβίδ που διατηρήθηκαν για τη διδασκαλία και την παρηγοριά μας. Δώσε μας χάρη να σκεφτόμαστε τους φτωχούς όπως ο Σωτήρας μας σκέφτηκε εμάς, και να διψάμε για σένα με άγια δίψα όταν οι διατάξεις φαίνονται μακριά. Είθε το ίδιο Πνεύμα που οδήγησε τον Δαβίδ να εκχύσει την ψυχή του να μας οδηγήσει σε βαθύτερη κοινωνία με τον Χριστό, τον μεγάλο μας Αντιπρόσωπο. Ενίσχυσέ μας στις δυσκολίες, αναζωογόνησέ μας με την παρουσία σου, και ας αντηχούν οι ζωές μας με ευχαριστίες στον Θεό της σωτηρίας μας. Στο όνομα του Ιησού, Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →