← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Δανιήλ

Δανιήλ 9 — με τον Ματθαίο Χένρι

Δανιήλ 9Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα
Στην ήσυχη πειθαρχία της καθημερινής ενασχόλησης με την Γραφή, το σχόλιο του Ματθαίου Χένρι προσφέρει σταθερή καθοδήγηση μέσα από τις πολυεπίπεδες προσευχές και προφητείες του κεφαλαίου 9 του Δανιήλ. Οι σκέψεις του μας εισάγουν στην καρδιά της εξομολόγησης, του ελέους της διαθήκης και της μεσσιανικής ελπίδας που διαμόρφωσαν την μεσιτεία του Δανιήλ. Καθώς ακολουθούμε την προσεκτική ερμηνεία του Χένρι, ανακαλύπτουμε πώς οι αρχαίες λέξεις εξακολουθούν να διεγείρουν φρέσκια εξάρτηση από τον Κύριο που τηρεί τις υποσχέσεις του. Αυτό το μάθημα μας προσκαλεί να παραμείνουμε με το κείμενο και με τις γνώσεις του Χένρι ώστε οι δικές μας προσευχές να γίνουν βαθύτερες και πιο προσδοκώμενες. Ας χρησιμοποιήσει το Πνεύμα αυτές τις στιγμές για να εναρμονίσει τις καρδιές μας με τους λυτρωτικούς σκοπούς του Θεού.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Προετοίμασε την καρδιά σου να ακούσεις το Δανιήλ 9 ολόκληρο. Διάβασε το κεφάλαιο αργά, παρατηρώντας τη στάση νηστείας και εξομολόγησης του Δανιήλ καθώς και την εκπληκτική απάντηση του αγγέλου. Άφησε τον ρυθμό της προσευχής και την υπόσχεση των εβδομήντα εβδομάδων να εγκατασταθούν στο πνεύμα σου. Επίστρεψε σε οποιονδήποτε στίχο που παραμένει, και συνέχισε στη μελέτη με τη βοήθεια του Ματθαίου Χένρι.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ξεκινά καθιερώνοντας την ιστορική στιγμή και την γραφική περίσταση για την προσευχή του Δανιήλ. Αφήσαμε τον Δανιήλ στο τέλος του προηγούμενου κεφαλαίου απασχολημένο με τις υποθέσεις του βασιλιά· αλλά εδώ τον έχουμε απασχολημένο με καλύτερη υπόθεση από ό,τι οποιοσδήποτε βασιλιάς είχε γι’ αυτόν, μιλώντας προς τον Θεό και ακούοντας από αυτόν, όχι μόνο για τον εαυτό του αλλά για την Εκκλησία, της οποίας στόμα ήταν προς τον Θεό, και για τη χρήση της οποίας τα λόγια του Θεού είχαν εμπιστευθεί σ’ αυτόν, σχετικά με τις ημέρες του Μεσσία. Παρατηρήστε, 1. Πότε ήταν που ο Δανιήλ είχε αυτήν την κοινωνία με τον Θεό (εδ. 1), κατά το πρώτο έτος του Δαρείου του Μήδου, ο οποίος μόλις είχε γίνει βασιλιάς των Χαλδαίων, αφού η Βαβυλώνα κατακτήθηκε από αυτόν και τον ανιψιό ή εγγονό του Κύρο. Κατά το έτος αυτό τελείωσαν τα εβδομήντα έτη της αιχμαλωσίας των Ιουδαίων, αλλά το διάταγμα για την απελευθέρωσή τους δεν είχε ακόμη εκδοθεί· έτσι ώστε αυτή η προσέγγιση του Δανιήλ προς τον Θεό φαίνεται να έγινε έτοιμη εκείνο το έτος, και πιθανώς πριν ριφθεί στο λάκκο των λεόντων. Και μια ισχυρή παρόρμηση, ίσως, ήταν γι’ αυτόν τότε να παραμένει τόσο στενά στο καθήκον της προσευχής, μολονότι του κόστισε τη ζωή του, ότι είχε τόσο πρόσφατα βιώσει το όφελος και την παρηγοριά της. 2. Τι προκάλεσε την προσέγγισή του προς τον Θεό διά της προσευχής (εδ. 2): Κατανόησε από βιβλία ότι εβδομήντα έτη ήταν ο χρόνος που είχε ορισθεί για τη συνέχεια των ερημώσεων της Ιερουσαλήμ. εδ. 2. Το βιβλίο με το οποίο κατανόησε αυτό ήταν το βιβλίο των προφητειών του Ιερεμία, στο οποίο βρήκε ρητώς προφητευμένο (Ιερ. κθ΄. 10), Αφού συμπληρωθούν εβδομήντα έτη στη Βαβυλώνα (και επομένως πρέπει να υπολογίζονται από την πρώτη αιχμαλωσία, κατά το τρίτο έτος του Ιωακείμ, το οποίο ο Δανιήλ είχε λόγο να θυμάται από καλό σημάδι, διότι ήταν σ’ εκείνη την αιχμαλωσία που ο ίδιος μεταφέρθηκε, κεφ. α΄. 1), θα σας επισκεφθώ και θα εκπληρώσω τον καλό μου λόγο προς εσάς. Επίσης ειπώθηκε (Ιερ. κε΄. 11), Όλη αυτή η γη θα είναι εβδομήντα έτη ερήμωση (χορμπάθ), η ίδια λέξη που ο Δανιήλ χρησιμοποιεί εδώ για τις ερημώσεις της Ιερουσαλήμ, το οποίο δείχνει ότι είχε εκείνη την προφητεία μπροστά του όταν έγραφε αυτό. Μολονότι ο Δανιήλ ήταν ο ίδιος μεγάλος προφήτης και κάποιος που ήταν καλά εξοικειωμένος με τα οράματα του Θεού, εντούτοις ήταν επιμελής σπουδαστής της Γραφής και δεν θεωρούσε υποτιμητικό γι’ αυτόν να συμβουλεύεται τις προφητείες του Ιερεμία. Ήταν μεγάλος πολιτικός και πρωθυπουργός σε έναν από τους μεγαλύτερους μονάρχες πάνω στη γη, και όμως μπορούσε να βρει και καρδιά και χρόνο για να συνομιλεί με τον λόγο του Θεού. Οι μεγαλύτεροι και καλύτεροι άνθρωποι στον κόσμο δεν πρέπει να θεωρούν τους εαυτούς τους πάνω από τις Βίβλους τους. 3. Πόσο σοβαρή και επίσημη ήταν η προσέγγισή του προς τον Θεό όταν κατανόησε ότι τα εβδομήντα έτη ήταν ακριβώς έτοιμα να λήξουν (διότι φαίνεται, από τη χρονολόγηση των προφητειών του Ιεζεκιήλ, ότι υπολόγιζαν ακριβώς τα έτη της αιχμαλωσίας τους), τότε έστρεψε το πρόσωπό του για να ζητήσει τον Θεό διά της προσευχής. Σημειώστε, Οι υποσχέσεις του Θεού προορίζονται, όχι για να καταργήσουν, αλλά για να διεγείρουν και να ενθαρρύνουν τις προσευχές μας· και όταν βλέπουμε την ημέρα της εκπλήρωσής τους να πλησιάζει, πρέπει να τις επικαλούμαστε πιο θερμά με τον Θεό και να τις θέτουμε σε δίκη. Έτσι έκανε ο Δανιήλ εδώ· προσευχόταν τρεις φορές την ημέρα, και αναμφίβολα σε κάθε προσευχή ανέφερε τις ερημώσεις της Ιερουσαλήμ· όμως δεν θεωρούσε αυτό αρκετό, αλλά ακόμη και εν μέσω των υποθέσεών του αφιέρωνε χρόνο για μια έκτακτη προσφυγή στον Ουρανό υπέρ της Ιερουσαλήμ. Ο Θεός είχε πει στον Ιεζεκιήλ ότι μολονότι ο Δανιήλ, μεταξύ άλλων, στεκόταν ενώπιόν του, η μεσιτεία του δεν θα επικρατούσε για να αποτρέψει την κρίση (Ιεζ. ιδ΄. 14), όμως ελπίζει, τώρα που ο πόλεμος έχει ολοκληρωθεί (Ησ. μ΄. 2), η προσευχή του να εισακουσθεί για την άρση της κρίσης. Όταν η ημέρα της απελευθέρωσης ξημερώνει είναι καιρός για τον προσευχόμενο λαό του Θεού να κινητοποιηθεί· κάτι έκτακτο τότε αναμένεται και απαιτείται από αυτούς, πέρα από την καθημερινή θυσία. Τώρα ο Δανιήλ ζητούσε διά της προσευχής και των ικεσιών, από φόβο μήπως οι αμαρτίες του λαού τον προκαλέσουν να αναβάλει την απελευθέρωσή τους περισσότερο από ό,τι είχε σκοπό, ή μάλλον ώστε ο λαός να προετοιμασθεί από τη χάρη του Θεού για την απελευθέρωση τώρα που η πρόνοια του Θεού επρόκειτο να την πραγματοποιήσει γι’ αυτούς. Τώρα παρατηρήστε, (1.) Την ένταση του νου του σε αυτήν την προσευχή· Έστρεψα το πρόσωπό μου προς τον Κύριο τον Θεό για να τον ζητήσω, το οποίο δηλώνει τη σταθερότητα των σκέψεών του, τη στερεότητα της πίστης του και τον ζήλο των ευλαβών συναισθημάτων του στο καθήκον. Πρέπει, στην προσευχή, να θέτουμε τον Θεό ενώπιόν μας και να θέτουμε τους εαυτούς μας ως ενώπιόν του· προς αυτόν πρέπει να κατευθύνουμε την προσευχή μας και πρέπει να αναβλέπουμε. Πιθανώς, σε ένδειξη της στροφής του προσώπου του προς τον Θεό, έκανε, ως συνήθως, το πρόσωπό του προς την Ιερουσαλήμ, για να επηρεάσει περισσότερο την καρδιά του με τις ερημώσεις της. (2.) Τη νέκρωση του σώματός του σε αυτήν την προσευχή. Σε ένδειξη της βαθιάς ταπείνωσής του ενώπιον του Θεού για τις δικές του αμαρτίες και τις αμαρτίες του λαού του και της αίσθησης που είχε για την αναξιότητά του, όταν προσευχόταν νήστευε, έβαζε σάκκο και κειτόταν εν σποδώ, για να επηρεάσει περισσότερο τον εαυτό του με τις ερημώσεις της Ιερουσαλήμ, για τις οποίες προσευχόταν για την αποκατάστασή τους, και για να κάνει τον εαυτό του να αντιληφθεί ότι τώρα επιτελούσε ένα έκτακτο έργο. Ο Χένρι στη συνέχεια τονίζει την ευλαβή προσφώνηση που ξεκινά την ίδια την προσευχή. Ι. Εδώ είναι η ταπεινή, σοβαρή, ευλαβής προσφώνησή του προς τον Θεό, 1. Ως Θεό που πρέπει να φοβείται και τον οποίο είναι καθήκον μας πάντοτε να στεκόμαστε με δέος ενώπιόν του: «Ω Κύριε! ο μέγας και φοβερός Θεός, που είσαι ικανός να αντιμετωπίσεις τους μεγαλύτερους και πιο τρομερούς εχθρούς της Εκκλησίας.» 2. Ως Θεό που πρέπει να εμπιστεύεται και στον οποίο είναι καθήκον μας να στηριζόμαστε και να έχουμε εμπιστοσύνη: Φυλάττων την διαθήκην και το έλεος προς τους αγαπώντας αυτόν, και ως απόδειξη της αγάπης τους προς αυτόν, φυλάττοντας τας εντολάς αυτού. Εάν εκπληρώσουμε το μέρος μας της συμφωνίας, αυτός δεν θα αποτύχει να εκπληρώσει το δικό του. Θα είναι προς τον λαό του τόσο καλός όσο ο λόγος του, διότι φυλάττει διαθήκη με αυτούς, και ούτε ένα ιώτα της υποσχέσεώς του δεν θα πέσει στη γη· μάλιστα, θα είναι καλύτερος από τον λόγο του, διότι φυλάττει έλεος προς αυτούς, κάτι περισσότερο από ό,τι ήταν στη διαθήκη. Ήταν κατάλληλο για τον Δανιήλ να έχει το βλέμμα του στο έλεος του Θεού τώρα που επρόκειτο να θέσει ενώπιόν του τις θλίψεις του λαού του, και στη διαθήκη του Θεού τώρα που επρόκειτο να ζητήσει την εκπλήρωση μιας υποσχέσεως. Σημειώστε, Πρέπει, στην προσευχή, να βλέπουμε τόσο στο μέγεθος του Θεού όσο και στην αγαθότητά του, στη μεγαλειότητά του και στο έλεός του σε συνδυασμό. Ο Χένρι στη συνέχεια ανιχνεύει την εκτεταμένη ομολογία της εθνικής αμαρτίας που ακολουθεί. ΙΙ. Εδώ είναι μια μετανοημένη ομολογία αμαρτίας, η αιτία που προκάλεσε όλες τις συμφορές υπό τις οποίες ο λαός του στεναζόταν για τόσα πολλά έτη, εδ. 5, 6. Όταν ζητούμε από τον Θεό εθνικά ελέη οφείλουμε να ταπεινωνόμαστε ενώπιόν του για εθνικές αμαρτίες. Αυτές είναι οι αμαρτίες που ο Δανιήλ θρηνεί εδώ· και μπορούμε εδώ να παρατηρήσουμε την ποικιλία των λέξεων που χρησιμοποιεί για να εκθέσει το μέγεθος των παραπτωμάτων τους (διότι αρμόζει στους μετανοούντες να φορτώνουν τον εαυτό τους): Αμαρτήσαμε σε πολλές ιδιαίτερες περιπτώσεις, μάλιστα, διαπράξαμε ανομία, κάναμε εμπόριο αμαρτίας, πράξαμε πονηρά με σκληρή καρδιά και σκληρό αυχένα, και εν τούτοις επαναστατήσαμε, πήραμε όπλα εναντίον του Βασιλέως των βασιλέων, του στέμματος και της αξιοπρέπειάς του. Δύο πράγματα επιδείνωσαν τις αμαρτίες τους:—1. Ότι είχαν παραβιάσει τους ρητούς νόμους που ο Θεός τους είχε δώσει διά του Μωυσέως: «Απεμακρύνθημεν από των προσταγμάτων σου και από των κρίσεών σου, και δεν συμμορφωθήκαμεν προς αυτά. Και (εδ. 10) δεν υπηκούσαμεν εις την φωνήν Κυρίου του Θεού ημών.» Αυτό που μιλά για τη φύση της αμαρτίας, ότι είναι η παράβαση του νόμου, μιλά επαρκώς για την κακία της· εάν η αμαρτία γίνει να φανεί αμαρτία, δεν μπορεί να γίνει να φανεί χειρότερη· η αμαρτωλότητά της είναι η μεγαλύτερη μισητότητά της, Ρωμ. ζ΄. 13. Ο Θεός έχει θέσει τους νόμους του ενώπιόν μας σαφώς και πλήρως, ως το αντίγραφο που πρέπει να γράφουμε μετά, όμως δεν πορευθήκαμεν εν αυτοίς, αλλά εκλίναμεν, ή επεστρέψαμεν. 2. Ότι είχαν περιφρονήσει τις δίκαιες προειδοποιήσεις που ο Θεός τους είχε δώσει διά των προφητών, τους οποίους σε κάθε εποχή είχε αποστείλει προς αυτούς, εγειρόμενος ενωρίς και αποστέλλοντας αυτούς (εδ. 6): «Δεν προσεκτήκαμεν εις τους δούλους σου τους προφήτας, οι οποίοι μας υπενθύμισαν τους νόμους σου και τις κυρώσεις αυτών· μολονότι ελάλησαν εν τω ονόματί σου, δεν τους ελάβαμε υπόψη· μολονότι παρέδωσαν το μήνυμά τους πιστώς, με καθολικό σεβασμό προς όλες τις τάξεις και βαθμούς ανθρώπων, προς τους βασιλείς και τους άρχοντές μας, προς τους οποίους είχαν το θάρρος και την εμπιστοσύνη να ομιλήσουν, προς τους πατέρες μας και προς όλον τον λαόν της γης, προς τους οποίους είχαν την συγκατάβαση και την ευσπλαχνία να ομιλήσουν, όμως δεν τους προσεκτήκαμεν, ούτε τους ηκούσαμεν, ή δεν τους λάβαμε υπόψη, ή δεν συμμορφωθήκαμεν προς αυτούς.» Η χλεύη των αγγελιαφόρων του Θεού και η περιφρόνηση των λόγων του ήταν οι αμαρτίες που γέμιζαν το μέτρο της Ιερουσαλήμ, Β΄ Χρον. λστ΄. 16. Αυτή η ομολογία αμαρτίας επαναλαμβάνεται εδώ και επιμένεται πολύ· οι μετανοούντες πρέπει ξανά και ξανά να κατηγορούν και να ονειδίζουν τους εαυτούς τους έως ότου βρουν τις καρδιές τους πλήρως συντετριμμένες. Πας Ισραήλ παρέβη τον νόμον σου, εδ. 11. Είναι ο Ισραήλ, ο ομολογών λαός του Θεού, ο οποίος γνώριζε καλύτερα και από τον οποίο αναμενόταν καλύτερο—Ισραήλ, ο ιδιαίτερος λαός του Θεού, τον οποίο έχει περιβάλλει με τις εύνοιές του· όχι εδώ και εκεί ένας, αλλά είναι πας Ισραήλ, η γενικότητα αυτών, το σώμα του λαού, που παρέβη απομακρυνόμενος και εξερχόμενος από την οδό, ώστε να μην ακούει, και έτσι να μην υπακούει, τη φωνή σου. Αυτή η απείθεια είναι εκείνο για το οποίο όλοι οι αληθινοί μετανοούντες χρεώνουν τον εαυτό τους με τη μεγαλύτερη ευαισθησία (εδ. 14): Δεν υπηκούσαμεν εις την φωνήν αυτού, και (εδ. 15) ημαρτήσαμεν, επράξαμεν πονηρά. Εκείνοι που θα εύρουν έλεος πρέπει έτσι να ομολογούν τις αμαρτίες τους.
Σκεφτείτε

Σκέψη

Ο Χένρι κλείνει το τμήμα συνοψίζοντας το συνολικό μήνυμα του κεφαλαίου. Σε αυτό το κεφάλαιο έχουμε, Ι. Την προσευχή του Δανιήλ για την αποκατάσταση των Ιουδαίων που ήταν σε αιχμαλωσία, στην οποία εξομολογείται αμαρτία, και αναγνωρίζει τη δικαιοσύνη του Θεού στις συμφορές τους, αλλά επικαλείται τις υποσχέσεις ελέους του Θεού που είχε ακόμη σε αποθήκη για αυτούς, εδ. 1-19. ΙΙ. Μια άμεση απάντηση που του στάλθηκε από άγγελο στην προσευχή του, στην οποία, 1. Του διαβεβαιώνεται η ταχεία απελευθέρωση των Ιουδαίων από την αιχμαλωσία τους, εδ. 20-23. Και, 2. Του πληροφορείται σχετικά με τη λύτρωση του κόσμου από τον Ιησού Χριστό (της οποίας εκείνη ήταν τύπος), τι θα είναι η φύση της και πότε θα πραγματοποιηθεί, εδ. 24-27. Και είναι η σαφέστερη, φωτεινότερη, προφητεία του Μεσσία, σε όλη την Παλαιά Διαθήκη.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στις δικές σου προσευχές μπορείς να παραμείνεις περισσότερο στην εξομολόγηση πριν από την παράκληση; Πώς η ανάμνηση της πιστότητας της διαθήκης του Θεού διαμορφώνει τον τρόπο που φέρνεις εθνικές ή προσωπικές ανάγκες ενώπιόν του; Ποιο βήμα ταπεινής εξάρτησης μπορείς να κάνεις σήμερα υπό το φως του ελέους που μας δείχνει ο Χένρι στο παράδειγμα του Δανιήλ;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε, καθώς ο Δανιήλ έστρεψε το πρόσωπό του προς Εσένα με εξομολόγηση και δέηση, δίδαξέ μας να Σε αναζητούμε με το ίδιο πνεύμα ταπεινής εξάρτησης από το έλεος της διαθήκης Σου. Με το Πνεύμα Σου, κίνησε τις καρδιές μας σε ειλικρινή προσευχή και φέρε αποκατάσταση σε ό,τι η αμαρτία έχει ερημώσει, για χάρη της δόξας Σου που αποκαλύφθηκε εν Χριστώ. Αμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →