← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Εφεσίους

Εφ 4 — με τον Μάθιου Χένρι

Εφεσίους 4Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το υπόμνημα του Μάθιου Χένρι για τους Εφεσίους 4 μας οδηγεί από τη διδασκαλία στην καθημερινή πορεία της πίστης. Οι σκέψεις του υπενθυμίζουν στους πιστούς ότι η χριστιανική κλήση φέρει τόσο προνόμιο όσο και ευθύνη. Καθώς ανοίγουμε αυτό το μάθημα, προετοιμάζουμε τις καρδιές μας για να δεχθούμε τις πρακτικές οδηγίες του αποστόλου σχετικά με την ενότητα, την αγιότητα και την αύξηση εν Χριστώ. Η προσεκτική ερμηνεία του Χένρι μας βοηθά να δούμε πώς οι αλήθειες των προηγούμενων κεφαλαίων διαμορφώνουν τώρα τη συμπεριφορά μας. Είθε το Πνεύμα να χρησιμοποιήσει αυτές τις αρχαίες γνώσεις για να ενισχύσει την αγάπη μας ο ένας για τον άλλον και τη δέσμευσή μας να ζούμε άξια του ευαγγελίου που ομολογούμε.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε λίγες ήσυχες στιγμές για να διαβάσετε ολόκληρο το τέταρτο κεφάλαιο της προς Εφεσίους επιστολής. Ακούστε την ήπια αλλά επείγουσα πρόσκληση να περπατήσετε άξια της κλήσεώς σας. Προσέξτε την επαναλαμβανόμενη έμφαση στην ενότητα, στα χαρίσματα που δίνει ο Χριστός στην εκκλησία Του και στην πρόσκληση να αποβάλουμε τον παλαιό άνθρωπο και να ενδυθούμε τον νέο. Αφήστε τα λόγια να εγκατασταθούν στο πνεύμα σας πριν στραφούμε στην ερμηνεία του Χένρι.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ανοίγει το πρακτικό μέρος παρουσιάζοντας τη γενική προτροπή του αποστόλου. Αυτή είναι μια γενική προτροπή να περπατάμε όπως αρμόζει στη χριστιανική μας ομολογία. Ο Παύλος ήταν τώρα αιχμάλωτος στη Ρώμη· και ήταν αιχμάλωτος του Κυρίου, ή εν Κυρίω, που σημαίνει τόσο όσο για τον Κύριο. Δείτε σχετικά με αυτό, κεφ. γ΄ 1. Το αναφέρει αυτό επανειλημμένως, για να δείξει ότι δεν ντρεπόταν για τα δεσμά του, γνωρίζοντας καλά ότι δεν έπασχε ως κακοποιός· και επίσης για να συστήσει ό,τι έγραφε σε αυτούς με μεγαλύτερη τρυφερότητα και με κάποιο ιδιαίτερο πλεονέκτημα. Ήταν μια διδασκαλία που θεωρούσε άξια να υποφέρει γι’ αυτήν, και επομένως σίγουρα θα έπρεπε να τη θεωρούν άξια της σοβαρής προσοχής τους και της υπάκουης τήρησής τους. Έχουμε εδώ την παράκληση ενός φτωχού αιχμαλώτου, ενός από τους αιχμαλώτους του Χριστού: «Εγώ λοιπόν, ο αιχμάλωτος του Κυρίου, σας παρακαλώ», κ.λπ. Λαμβάνοντας υπόψη ό,τι έκανε ο Θεός για εσάς, και σε ποια κατάσταση και θέση σας κάλεσε, όπως συζητήθηκε προηγουμένως, έρχομαι τώρα με μια έντονη παράκληση προς εσάς (όχι να μου στείλετε ανακούφιση, ούτε να χρησιμοποιήσετε την επιρροή σας για να αποκτήσω την ελευθερία μου, το πρώτο πράγμα που οι φτωχοί αιχμάλωτοι συνηθίζουν να ζητούν από τους φίλους τους, αλλά) να αποδείξετε ότι είστε καλοί χριστιανοί, και να ζήσετε σύμφωνα με την ομολογία και την κλήση σας· Να περπατάτε άξια, αρμονικά, κατάλληλα και σύμφωνα με εκείνες τις ευτυχείς συνθήκες στις οποίες σας έφερε η χάρη του Θεού, που σας μετέτρεψε από τον ειδωλολατρισμό στον χριστιανισμό. Παρατηρήστε, οι χριστιανοί οφείλουν να προσαρμόζονται στο ευαγγέλιο με το οποίο κλήθηκαν, και στη δόξα στην οποία κλήθηκαν· και τα δύο είναι η κλήση τους. Καλούμαστε χριστιανοί· οφείλουμε να ανταποκριθούμε σε αυτό το όνομα, και να ζούμε ως χριστιανοί. Καλούμαστε στη βασιλεία και τη δόξα του Θεού· επομένως οφείλουμε να φροντίζουμε εκείνη τη βασιλεία και τη δόξα, και να περπατάμε όπως αρμόζει στους κληρονόμους τους. Ο Χένρι στη συνέχεια αναπτύσσει τα μέσα με τα οποία διατηρείται η χριστιανική ενότητα. Ι. Τα μέσα της ενότητας: Ταπεινοφροσύνη και πραότητα, μακροθυμία, και ανεκτικότητα ο ένας προς τον άλλον εν αγάπη, εδ. 2. Με την ταπεινοφροσύνη εννοούμε την ταπείνωση, την απόδοση ταπεινών σκέψεων για τον εαυτό μας, που είναι αντίθετη στην υπερηφάνεια. Με την πραότητα, εκείνη την εξαιρετική διάθεση της ψυχής που κάνει τους ανθρώπους απρόθυμους να προκαλούν άλλους, και όχι εύκολα να προκαλούνται ή να προσβάλλονται από τις αδυναμίες τους· και είναι αντίθετη στις οργισμένες αγανακτήσεις και την ευερεθιστότητα. Η μακροθυμία συνεπάγεται υπομονετική υπομονή αδικιών, χωρίς αναζήτηση εκδίκησης. Η ανεκτικότητα ο ένας προς τον άλλον εν αγάπη σημαίνει υπομονή των αδυναμιών τους από αρχή αγάπης, και έτσι ώστε να μην παύουν να τους αγαπούν εξαιτίας αυτών. Οι καλύτεροι χριστιανοί έχουν ανάγκη να ανέχονται ο ένας τον άλλον, και να κάνουν το καλύτερο ο ένας από τον άλλον, για να προκαλούν ο ένας τις χάρες του άλλου και όχι τα πάθη του. Βρίσκουμε πολλά μέσα μας που είναι δύσκολο να συγχωρήσουμε τον εαυτό μας· και επομένως δεν πρέπει να θεωρούμε πολύ αν βρούμε σε άλλους αυτό που θεωρούμε δύσκολο να τους συγχωρήσουμε, και όμως οφείλουμε να τους συγχωρήσουμε όπως συγχωρούμε τον εαυτό μας. Τώρα χωρίς αυτά τα πράγματα η ενότητα δεν μπορεί να διατηρηθεί. Το πρώτο βήμα προς την ενότητα είναι η ταπείνωση· χωρίς αυτή δεν θα υπάρχει πραότητα, υπομονή ή ανεκτικότητα· και χωρίς αυτά καμία ενότητα. Η υπερηφάνεια και το πάθος σπάζουν την ειρήνη, και προκαλούν όλη την κακοτυχία. Η ταπείνωση και η πραότητα αποκαθιστούν την ειρήνη, και τη διατηρούν. Μόνο από υπερηφάνεια έρχεται η διαμάχη· μόνο από ταπείνωση έρχεται η αγάπη. Όσο περισσότερη ταπεινοφροσύνη τόσο περισσότερη ομοφροσύνη. Δεν περπατάμε άξια της κλήσεως με την οποία κληθήκαμε αν δεν είμαστε πράοι και ταπεινοί στην καρδιά· γιατί αυτός από τον οποίο κληθήκαμε, αυτός προς τον οποίο κληθήκαμε, ήταν εξέχων για πραότητα και ταπεινότητα καρδιάς, και μας πρόσταξε να μάθουμε από αυτόν σε αυτό. Ο Χένρι στη συνέχεια εξετάζει τις πολλές ενότητες που θεμελιώνουν και εμπλουτίζουν τη ζωή του πιστού μαζί. 1. Σκεφτείτε πόσες ενότητες υπάρχουν που είναι η χαρά και η δόξα της χριστιανικής μας ομολογίας. Πρέπει να υπάρχει μία καρδιά· γιατί υπάρχει ένα σώμα, και ένα πνεύμα, εδ. 4. Δύο καρδιές σε ένα σώμα θα ήταν τερατώδεις. Αν υπάρχει μόνο ένα σώμα, όλοι όσοι ανήκουν σε αυτό το σώμα πρέπει να έχουν μία καρδιά. Η καθολική εκκλησία είναι ένα μυστικό σώμα του Χριστού, και όλοι οι καλοί χριστιανοί αποτελούν μόνο ένα σώμα, ενσωματωμένοι από μία χάρτα, αυτή του ευαγγελίου, εμψυχωμένοι από ένα Πνεύμα, το ίδιο Άγιο Πνεύμα που με τα χαρίσματα και τις χάρες του ζωογονεί, εμψυχώνει και κυβερνά αυτό το σώμα. Αν ανήκουμε στον Χριστό, όλοι κινούμαστε από ένα και το ίδιο Πνεύμα, και επομένως πρέπει να είμαστε ένα. Καθώς κληθήκατε σε μία ελπίδα της κλήσεώς σας. Η ελπίδα εδώ τίθεται για το αντικείμενό της, το πράγμα που ελπίζεται, την ουράνια κληρονομιά, στην ελπίδα της οποίας κληθήκαμε. Όλοι οι χριστιανοί καλούνται στην ίδια ελπίδα της αιωνίου ζωής. Υπάρχει ένας Χριστός στον οποίο όλοι ελπίζουν, και ένας ουρανός για τον οποίο όλοι ελπίζουν· και επομένως πρέπει να είναι μιας καρδιάς. Ένας Κύριος (εδ. 5), δηλαδή ο Χριστός, η κεφαλή της εκκλησίας, στον οποίο, κατά τον διορισμό του Θεού, όλοι οι χριστιανοί υπόκεινται αμέσως. Μία πίστη, δηλαδή το ευαγγέλιο, που περιέχει τη διδασκαλία της χριστιανικής πίστης· ή, είναι η ίδια χάρη της πίστεως (πίστη στον Χριστό) με την οποία όλοι οι χριστιανοί σώζονται. Ένα βάπτισμα, με το οποίο ομολογούμε την πίστη μας, βαπτιζόμενοι στο όνομα του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος· και έτσι η ίδια μυστηριακή διαθήκη, με την οποία δεσμευόμαστε στον Κύριο Χριστό. Ένας Θεός και Πατέρας όλων, εδ. 6. Ένας Θεός, που αναγνωρίζει όλα τα αληθινά μέλη της εκκλησίας ως παιδιά Του· γιατί είναι ο Πατέρας όλων αυτών με ειδική σχέση, όπως είναι ο Πατέρας όλων των ανθρώπων με τη δημιουργία· και είναι πάνω από όλα, κατά την ουσία Του, και σε σχέση με τις ένδοξες τελειότητες της φύσεώς Του, και καθώς έχει κυριαρχία πάνω σε όλα τα πλάσματα και ιδιαίτερα πάνω στην εκκλησία Του, και διαμέσου όλων, με την πρόνοιά Του που τα στηρίζει και τα κυβερνά· και σε εσάς όλους, σε όλους τους πιστούς, στους οποίους κατοικεί ως στον άγιο ναό Του, με το Πνεύμα Του και την ειδική χάρη Του. Αν λοιπόν υπάρχουν τόσες πολλές ενότητες, είναι κρίμα αλλά πρέπει να υπάρχει μία ακόμη—μία καρδιά, ή μία ψυχή.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Χένρι κλείνει το τμήμα δείχνοντας τον τελικό σκοπό πίσω από τα χαρίσματα του Χριστού προς την εκκλησία. 3. Το οποίο λαμβάνεται από τον μεγάλο σκοπό και σχέδιο του Χριστού στο να δίνει χαρίσματα στους ανθρώπους. Τα χαρίσματα του Χριστού προορίζονταν για το καλό της εκκλησίας Του, και για να προωθήσουν τη βασιλεία Του και το ενδιαφέρον Του μεταξύ των ανθρώπων. Όλα αυτά που σχεδιάστηκαν για έναν κοινό σκοπό είναι ένας καλός λόγος για τον οποίο όλοι οι χριστιανοί πρέπει να συμφωνούν στην αδελφική αγάπη, και να μην φθονούν ο ένας τα χαρίσματα του άλλου. Όλα είναι για την τελείωση των αγίων (εδ. 12)· δηλαδή, σύμφωνα με την έννοια του πρωτοτύπου, να φέρουν σε μια εύτακτη πνευματική κατάσταση και πλαίσιο εκείνους που είχαν σαν να ήταν εξαρθρωμένοι και αποσυνδεδεμένοι από την αμαρτία, και έπειτα να τους ενισχύσουν, να τους επιβεβαιώσουν, και να τους προωθήσουν σε αυτήν, ώστε ο καθένας, στη σωστή θέση και λειτουργία του, να συμβάλει στο καλό του όλου.—Για το έργο της διακονίας, ή για το έργο της διανομής· δηλαδή, ώστε να διανέμουν τις διδασκαλίες του ευαγγελίου, και να εκπληρώνουν με επιτυχία τα διάφορα μέρη της διακονικής τους λειτουργίας.—Για την οικοδομή του σώματος του Χριστού· δηλαδή, να οικοδομήσουν την εκκλησία, που είναι το μυστικό σώμα του Χριστού, με αύξηση των χαρίτων τους, και προσθήκη νέων μελών. Όλα σχεδιάστηκαν για να μας προετοιμάσουν για τον ουρανό: Μέχρι να έλθουμε όλοι, κ.λπ., εδ. 13. Τα χαρίσματα και τα αξιώματα (μερικά από αυτά) για τα οποία μιλήθηκε πρόκειται να συνεχιστούν στην εκκλησία μέχρι να τελειοποιηθούν οι άγιοι, το οποίο δεν θα γίνει μέχρι να έλθουν όλοι στην ενότητα της πίστεως (μέχρι όλοι οι αληθινοί πιστοί συναντηθούν μαζί, μέσω της ίδιας πολύτιμης πίστεως) και της γνώσεως του Υιού του Θεού, με την οποία εννοούμε, όχι μια γυμνή θεωρητική γνώση, ή την αναγνώριση ότι ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού και ο μεγάλος Μεσίτης, αλλά τέτοια που συνοδεύεται από ιδιοποίηση και στοργή, με όλη την οφειλόμενη τιμή, εμπιστοσύνη και υπακοή.—Σε τέλειο άνδρα, στην πλήρη αύξηση χαρίτων και χαρισμάτων, ελεύθερο από εκείνες τις παιδικές αδυναμίες στις οποίες υποκείμεθα στον παρόντα κόσμο.—Στο μέτρο του αναστήματος του πληρώματος του Χριστού, ώστε να είμαστε χριστιανοί πλήρους ωριμότητας και ωριμότητας σε όλες τις χάρες που προέρχονται από το πλήρωμα του Χριστού· ή, σύμφωνα με το μέτρο εκείνου του αναστήματος που πρόκειται να αποτελέσει το πλήρωμα του Χριστού, το οποίο πρόκειται να ολοκληρώσει το μυστικό σώμα Του. Τώρα δεν θα έλθουμε ποτέ στον τέλειο άνδρα, μέχρι να έλθουμε στον τέλειο κόσμο. Υπάρχει ένα πλήρωμα στον Χριστό, και ένα πλήρωμα που πρέπει να προέλθει από Αυτόν· και ένα ορισμένο ανάστημα εκείνου του πληρώματος, και ένα μέτρο εκείνου του αναστήματος, αποδίδονται στη βουλή του Θεού σε κάθε πιστό, και δεν έρχομαστε ποτέ σε εκείνο το μέτρο μέχρι να έλθουμε στον ουρανό. Τα παιδιά του Θεού, όσο είναι σε αυτόν τον κόσμο, αυξάνονται. Ο Δρ Λάιτφουτ εννοεί τον απόστολο να μιλά εδώ για Ιουδαίους και Εθνικούς ενωμένους στην ενότητα της πίστεως και της γνώσεως του Υιού του Θεού, κάνοντας έτσι έναν τέλειο άνδρα, και το μέτρο του αναστήματος του πληρώματος του Χριστού. Ο απόστολος δείχνει περαιτέρω, στους επόμενους στίχους, ποιος ήταν ο σχεδιασμός του Θεού στους ιερούς θεσμούς Του, και ποια επίδραση πρέπει να έχουν πάνω μας. Ως, (1.) Να μην είμαστε πλέον παιδιά, κ.λπ. (εδ. 14)· δηλαδή, να μην είμαστε πλέον παιδιά στη γνώση, αδύναμοι στην πίστη, και ασταθείς στις κρίσεις μας, εύκολα υποκύπτοντες σε κάθε πειρασμό, εύκολα συμμορφούμενοι με την ιδιοτροπία του καθενός, και όντας πίσω από τον καθένα. Τα παιδιά επιβάλλονται εύκολα. Πρέπει να προσέχουμε αυτό, και το να ταλαντευόμαστε πέρα δώθε, σαν πλοία χωρίς έρμα, και να παρασυρόμαστε, σαν σύννεφα στον αέρα, με τέτοιες διδασκαλίες που δεν έχουν αλήθεια ούτε στερεότητα σε αυτές, αλλά παρ’ όλα αυτά εξαπλώνονται μακριά και πλατιά, και επομένως συγκρίνονται με τον άνεμο. Με την πανουργία των ανθρώπων· αυτό είναι μια μεταφορά παρμένη από τους παίκτες, και σημαίνει την κακόβουλη πονηριά των πλανητών· και πονηρή πανουργία, με την οποία εννοείται η ικανότητά τους να βρίσκουν τρόπους να πλανήσουν και να εξαπατήσουν· γιατί ακολουθεί, με τους οποίους παραμονεύουν για να εξαπατήσουν, σαν σε ενέδρα, για να κυκλώσουν τον αδύναμο, και να τον αποσπάσουν από την αλήθεια. Σημείωση, Εκείνοι πρέπει να είναι πολύ πονηροί και ασεβείς άνθρωποι που στήνονται να πλανήσουν και να εξαπατήσουν άλλους σε ψευδείς διδασκαλίες και πλάνες. Ο απόστολος τους περιγράφει εδώ ως βάναυσους ανθρώπους, χρησιμοποιώντας πολύ διάβολη τέχνη και πονηριά, για να το κάνουν αυτό. Η καλύτερη μέθοδος που μπορούμε να πάρουμε για να οχυρωθούμε εναντίον τέτοιων είναι να μελετάμε τις ιερές γραφές, και να προσευχόμαστε για τον φωτισμό και τη χάρη του Πνεύματος του Χριστού, ώστε να γνωρίζουμε την αλήθεια όπως είναι εν Ιησού, και να εδραιωθούμε σε αυτήν. (2.) Να λέμε την αλήθεια εν αγάπη (εδ. 15), ή να ακολουθούμε την αλήθεια εν αγάπη, ή να είμαστε ειλικρινείς στην αγάπη προς τους συγχριστιανούς μας. Ενώ προσκολλώμαστε στη διδασκαλία του Χριστού, που είναι η αλήθεια, πρέπει να ζούμε εν αγάπη ο ένας με τον άλλον. Η αγάπη είναι ένα εξαιρετικό πράγμα· αλλά πρέπει να προσέχουμε να διατηρούμε την αλήθεια μαζί με αυτήν. Η αλήθεια είναι ένα εξαιρετικό πράγμα· όμως είναι απαραίτητο να τη λέμε εν αγάπη, και όχι εν αντιλογία. Αυτά τα δύο πρέπει να πηγαίνουν μαζί—αλήθεια και ειρήνη. (3.) Να αυξανόμαστε στον Χριστό σε όλα τα πράγματα. Στον Χριστό, ώστε να ριζώνουμε βαθύτερα σε Αυτόν. Σε όλα τα πράγματα· στη γνώση, την αγάπη, την πίστη, και όλα τα μέρη του νέου ανθρώπου. Πρέπει να αυξανόμαστε προς την ωριμότητα, που είναι αντίθετη στο να είμαστε παιδιά. Εκείνοι είναι βελτιούμενοι χριστιανοί που αυξάνονται στον Χριστό. Όσο περισσότερο αυξανόμαστε σε γνωριμία με τον Χριστό, πίστη σε Αυτόν, αγάπη προς Αυτόν, εξάρτηση από Αυτόν, τόσο περισσότερο θα ανθίζουμε σε κάθε χάρη. Αυτός είναι η κεφαλή· και πρέπει έτσι να αυξανόμαστε, ώστε να τιμούμε έτσι την κεφαλή μας. Η αύξηση του χριστιανού τείνει στη δόξα του Χριστού. (4.) Πρέπει να είμαστε βοηθητικοί και χρήσιμοι ο ένας στον άλλον, ως μέλη του ίδιου σώματος, εδ. 16. Εδώ ο απόστολος κάνει μια σύγκριση μεταξύ του φυσικού σώματος και του μυστικού σώματος του Χριστού, εκείνου του σώματος του οποίου ο Χριστός είναι η κεφαλή· και παρατηρεί ότι όπως πρέπει να υπάρχει κοινωνία και αμοιβαίες επικοινωνίες των μελών του σώματος μεταξύ τους, για την αύξηση και τη βελτίωσή τους, έτσι πρέπει να υπάρχει αμοιβαία αγάπη και ενότητα, μαζί με τους κατάλληλους καρπούς αυτών, μεταξύ των χριστιανών, για την πνευματική τους βελτίωση και αύξηση στη χάρη. Από τον οποίο, λέει (δηλαδή από τον Χριστό την κεφαλή τους, που μεταδίδει επιρροή και θρέψη σε κάθε ιδιαίτερο μέλος), ολόκληρο το σώμα των χριστιανών, αρμονικά ενωμένο και συμπαγές (όντας εύτακτα και σταθερά ενωμένοι μεταξύ τους, ο καθένας στη σωστή θέση και στάση του), από αυτό που κάθε άρθρωση παρέχει (από τη βοήθεια που κάθε ένα από τα μέρη, έτσι ενωμένα, δίνει στο όλο, ή από το Πνεύμα, την πίστη, την αγάπη, τα μυστήρια, κ.λπ., που, σαν τις φλέβες και τις αρτηρίες στο σώμα, υπηρετούν να ενώσουν τους χριστιανούς με τον Χριστό την κεφαλή τους, και μεταξύ τους ως συναδέλφους μέλη), σύμφωνα με την αποτελεσματική ενέργεια στο μέτρο κάθε μέρους (δηλαδή, λένε μερικοί, σύμφωνα με τη δύναμη που το Άγιο Πνεύμα ασκεί για να κάνει τα διορισμένα μέσα του Θεού αποτελεσματικά για αυτόν τον μεγάλο σκοπό, σε τέτοιο μέτρο όπως ο Χριστός κρίνει επαρκές και κατάλληλο για κάθε μέλος, σύμφωνα με τη θέση και το αξίωμά του στο σώμα· ή, όπως άλλοι, σύμφωνα με τη δύναμη του Χριστού, που, ως κεφαλή, επηρεάζει και ζωογονεί κάθε μέλος· ή, σύμφωνα με την αποτελεσματική ενέργεια κάθε μέλους, στο να μεταδίδει σε άλλους από ό,τι έχει λάβει, θρέψη μεταδίδεται σε όλους στις αναλογίες τους, και σύμφωνα με την κατάσταση και την ανάγκη κάθε μέρους) κάνει αύξηση του σώματος, τέτοια αύξηση που είναι κατάλληλη για το σώμα. Παρατηρήστε, Ιδιαίτεροι χριστιανοί λαμβάνουν τα χαρίσματα και τις χάρες τους από τον Χριστό για χάρη και όφελος του όλου σώματος. Για την οικοδομή του εαυτού του εν αγάπη. Μπορούμε να το εννοήσουμε αυτό με δύο τρόπους:—Είτε ότι όλα τα μέλη της εκκλησίας μπορεί να αποκτήσουν μεγαλύτερο μέτρο αγάπης προς τον Χριστό και μεταξύ τους· ή ότι κινούνται να ενεργούν με τον τρόπο που αναφέρθηκε από αγάπη προς τον Χριστό και μεταξύ τους. Παρατηρήστε, Η αμοιβαία αγάπη μεταξύ των χριστιανών είναι μεγάλος φίλος της πνευματικής αύξησης· είναι εν αγάπη που το σώμα οικοδομεί τον εαυτό του· ενώ ένα βασίλειο διαιρεμένο εναντίον του εαυτού του δεν μπορεί να σταθεί.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στην καθημερινή μου πορεία αισθάνομαι το Πνεύμα να προσκαλεί μεγαλύτερη ταπεινοφροσύνη και υπομονή προς τους άλλους; Πώς διαχειρίζομαι αυτή τη στιγμή τη συγκεκριμένη χάρη που ο Χριστός μέτρησε σε εμένα για την οικοδομή του σώματός Του; Με ποιον πρακτικό τρόπο μπορώ να πω την αλήθεια εν αγάπη αυτή την εβδομάδα ώστε ολόκληρη η κοινότητα να αυξηθεί προς την ωριμότητα εν Χριστώ;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Πάτερ φιλάνθρωπε, διαμόρφωσον ἐν ἡμῖν τὴν ταπεινοφροσύνην καὶ τὴν μακροθυμίαν, αἵτινες διατηροῦσι τὴν ἑνότητα τοῦ Πνεύματος καθὼς περιπατοῦμεν ἀξίως τῆς κλήσεως ἣν ἐλάβομεν ἐν Χριστῷ. Διὰ τοῦ Πνεύματός σου, ἐξόπλισον ἡμᾶς διὰ παντὸς χαρίσματος πρὸς οἰκοδομὴν τοῦ σώματος ἐν ἀγάπῃ, ἕως οὗ πάντες φθάσωμεν εἰς τὴν τελειότητα ἐν τῇ ἀληθείᾳ τῇ ἐν Ἰησοῦ, ἀκλινεῖς καὶ μηκέτι κλυδωνιζόμενοι ὑπὸ παντὸς ἀνέμου διδασκαλίας. Εἴθε ἡ κοινὴ ζωὴ ἡμῶν νὰ ἐπιδεικνύῃ τὴν μίαν ἐλπίδα ἡ ὁποία ἑνοῖ ἡμᾶς, πρὸς ἔπαινον τῆς δόξης σου. Ἀμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →