Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί
Ψαλμοί 87-88 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Η προσεκτική ερμηνεία της Γραφής από τον Ιωάννη Καλβίνο συνεχίζει να τρέφει την εκκλησία με τη σαφήνεια και το βάθος της. Στο υπόμνημά του στους Ψαλμούς 87 και 88, ο Καλβίνος καθοδηγεί τους αναγνώστες μέσα από τις υποσχέσεις που συνδέονται με τη Σιών και τις ειλικρινείς κραυγές μιας ψυχής που κατακλύζεται από τη θλίψη. Τα λόγια του μας υπενθυμίζουν ότι ο λόγος του Θεού μιλά τόσο για ένδοξη αποκατάσταση όσο και για τις πιο σκοτεινές κοιλάδες της θλίψης. Καθώς ακούμε τον Καλβίνο σήμερα, καλούμαστε να δούμε την εκκλησία μέσα από το πρίσμα της θείας εκλογής και να φέρουμε τους δικούς μας θρήνους ενώπιον του Θεού της σωτηρίας. Ας ενισχύσουν αυτές οι αρχαίες γνώσεις την πίστη και ας διεγείρουν την ελπίδα στον ζωντανό Θεό που θεμελιώνει τον λαό του.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αφιερώστε χρόνο τώρα για να διαβάσετε τους Ψαλμούς 87 και 88 αργά και προσευχητικά. Προσέξτε την αντίθεση μεταξύ της ένδοξης μοίρας της Σιών και της ωμής αγωνίας του ψαλμωδού που αισθάνεται εγκαταλελειμμένος ανάμεσα στους νεκρούς. Αφήστε τα λόγια να εγκατασταθούν στην καρδιά σας πριν στραφείτε στις σκέψεις του Καλβίνου για αυτά τα κεφάλαια.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβίνος ξεκινά διευκρινίζοντας το νόημα των θεμελίων στα άγια όρη.
1 Τα θεμέλιά του είναι στα άγια όρη. Εκείνοι που νομίζουν ότι εδώ εννοείται η Ιερουσαλήμ, σαν να λέγεται ότι είναι θεμελιωμένη στα άγια όρη, κατά τη γνώμη μου πλανώνται· διότι το σχετικό είναι στο αρσενικό γένος. Μερικοί λόγιοι άνδρες, το γνωρίζω, υπερασπίζονται αυτή τη γνώμη, υποθέτοντας ότι πρέπει να συμπληρωθούν οι λέξεις, ο λαός, αν και πρόκειται για την πρωτεύουσα της Ιουδαίας που αναφέρεται. Αλλά δεν χρειάζεται να πω τίποτα για να αποδείξω αυτό που είναι φανερό σε όλους, ότι αυτή η ερμηνεία είναι βεβιασμένη. Μερικοί εβραίοι ερμηνευτές θεώρησαν πιθανότερο ότι αυτή η εναρκτήρια πρόταση πρέπει να αναφερθεί στον ίδιο τον ψαλμό· και, κατά συνέπεια, εξηγούν τα θεμέλια ως δηλωτικά μεταφορικά του θέματος, ή του αντικειμένου του ποιήματος, επειδή πραγματεύεται την αγία πόλη Ιερουσαλήμ, που ήταν κτισμένη πάνω σε όρη. Αλλά εκπλήσσομαι που πλανήθηκαν σε ένα τόσο προφανές ζήτημα. Εφόσον είναι πολύ συνηθισμένο μεταξύ των εβραίων να βάζουν ένα σχετικό χωρίς το προηγούμενό του, [495] αυτός ο τρόπος ομιλίας δεν πρέπει να φαίνεται σκληρός ή παράξενος. Το όνομα του Θεού αναφέρεται λίγο μετά· και γνωρίζουμε ότι παντού παριστάνεται ως έχοντας θεμελιώσει την Ιερουσαλήμ.Ο Καλβίνος στη συνέχεια αναφέρεται στην αγάπη του Ιεχωβά για τις πύλες της Σιών πάνω από άλλες κατοικίες.
2 Ο Ιεχωβά αγαπά τις πύλες της Σιών πάνω από όλες τις κατοικίες του Ιακώβ. Εδώ διδασκόμαστε ότι όλη η εξοχότητα της αγίας πόλης εξαρτιόταν από την ελεύθερη εκλογή που ο Θεός είχε κάνει γι' αυτήν. Με αυτό συμφωνεί αυτό που λέγεται στον Ψαλμό 78:60, 67, ότι ο Θεός απέρριψε τη Σηλώ, τη φυλή του Εφραίμ, και τη σκηνή του Ιωσήφ, για να κατοικήσει στη Σιών που αγάπησε. Ο προφήτης λοιπόν δείχνει την αιτία για την οποία ο Θεός προτίμησε εκείνο τον ένα τόπο πάνω από όλους τους άλλους· και η αιτία που αποδίδει είναι, όχι η αξία του ίδιου του τόπου, αλλά η ελεύθερη αγάπη του Θεού. Αν ζητηθεί γιατί η Ιερουσαλήμ διακρίθηκε τόσο πολύ, ας θεωρηθεί επαρκής αυτή η σύντομη απάντηση, Επειδή έτσι ευαρέστησε τον Θεό. Σε αυτό πρέπει να αναχθεί η θεία αγάπη ως πηγή της· αλλά ο σκοπός μιας τέτοιας εκλογής ήταν, να υπάρχει κάποιος σταθερός τόπος στον οποίο η αληθινή θρησκεία να διατηρείται, και η ενότητα της πίστης να διατηρείται, μέχρι την έλευση του Χριστού, και από τον οποίο να ρέει αργότερα σε όλες τις περιοχές της γης. Αυτό λοιπόν εξηγεί γιατί ο προφήτης υμνεί την Ιερουσαλήμ ως κατέχουσα την υψηλή διάκριση να έχει τον Θεό ως κύριο οικοδόμο της, ιδρυτή και προστάτη της. Περαιτέρω, αποδίδει στη θεία εύνοια και υιοθεσία όποια εξοχότητα κατείχε πάνω από άλλους τόπους. Στο να βάζει τη Σιών αντί της Ιερουσαλήμ, και τις πύλες αντί για όλη την έκταση της πόλης, υπάρχει διπλή συνεκδοχή.Στον τρίτο στίχο, ο Καλβίνος γράφει για τα ένδοξα πράγματα που λέγονται για την πόλη του Θεού.
3 Ένδοξα πράγματα λέγονται για σένα, πόλη του Θεού! Η κυριολεκτική ανάγνωση είναι, Αυτά που λέγονται σε σένα είναι ένδοξα πράγματα. Πρέπει να εξετάσουμε τον σκοπό του προφήτη, ή μάλλον το αντικείμενο του Πνεύματος του Θεού, που μιλάει από το στόμα του προφήτη. Από τη χαμηλή και περιφρονημένη κατάσταση όλου του λαού, από τους πολλούς και τρομερούς εχθρούς που πίεζαν σκληρά από όλες τις πλευρές, από τον μικρό αριθμό που είχαν αρκετό θάρρος για να υπερνικήσουν τα εμπόδια στον δρόμο τους, από τις νέες και απρόσμενες αλλαγές που ξεπηδούσαν καθημερινά, από τον κίνδυνο ότι η κατάσταση των πραγμάτων που βυθιζόταν σταδιακά περισσότερο σε παρακμή, θα γινόταν τελικά απελπιστική, ήταν δύσκολο να καλλιεργηθεί η ελπίδα ότι η αγία πόλη θα αποκατασταθεί. Για να μην υπερνικήσει η απόγνωση τις καρδιές των πιστών, και να τους κάνει να αποτύχουν, τίθεται ενώπιόν τους η υποστηρικτική και παρηγορητική σκέψη, ότι ο Κύριος έχει μιλήσει διαφορετικά σχετικά με τη μελλοντική κατάσταση της Εκκλησίας. Η προσοχή τους, δεν υπάρχει αμφιβολία, αποσπάται από την παρούσα όψη των πραγμάτων, και κατευθύνεται στις υποσχέσεις που τους ενέπνεαν την ελπίδα της θαυμαστής δόξας με την οποία θα στολιζόταν. Αν και, επομένως, τίποτα δεν φαινόταν στο μάτι της αίσθησης και της λογικής, ικανό να χαροποιήσει πολύ την καρδιά, όμως ο προφήτης θα ήθελε να ενθαρρύνονται από τον λόγο για να σταθούν σαν σε ένα παρατηρητήριο, περιμένοντας υπομονετικά την εκπλήρωση αυτού που ο Θεός είχε υποσχεθεί. Με αυτόν τον τρόπο τους νουθετούσε, πρώτον, να κατευθύνουν την προσοχή τους στις αρχαίες προφητείες, και να κρατούν στη μνήμη, ιδιαίτερα εκείνες που περιέχονται στον Ησαΐα από το τεσσαρακοστό κεφάλαιο (Ησαΐας 40) μέχρι το τέλος του βιβλίου· και, δεύτερον, να δίνουν προσοχή στους υπηρέτες του Θεού, που εκείνη την εποχή κήρυτταν τη βασιλεία του Ιησού Χριστού. Από όπου έπεται ότι δεν μπορεί να σχηματιστεί ορθή κρίση για την ευτυχία της Εκκλησίας, παρά μόνο όταν την εκτιμούμε σύμφωνα με το πρότυπο του λόγου του Θεού.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Καλβίνος εξετάζει τη σταθερότητα της Σιών θεμελιωμένης πάνω στη δύναμη του Θεού.
Στο δεύτερο μέρος του στίχου, εκφράζεται η σταθερότητα και ο διαρκής χαρακτήρας της Σιών. Συχνά συμβαίνει, ότι ανάλογα με την ταχύτητα με την οποία οι πόλεις ανεβαίνουν σε διακεκριμένη εξοχή, είναι η συντομία της διάρκειας της ευημερίας τους. Για να μην νομιστεί ότι η ευημερία της Εκκλησίας είναι τέτοιας φθαρτής και παροδικής φύσης, δηλώνεται, ότι ο Ύψιστος ο ίδιος θα την εδραιώσει. Δεν είναι περίεργο, σαν να είχε ειπωθεί, να βρεθούν άλλες πόλεις κλονισμένες, και υποκείμενες από καιρό σε καιρό σε ποικίλες μεταβολές· διότι περιφέρονται με τον κόσμο στις περιστροφές του, και δεν απολαμβάνουν αιώνιους υπερασπιστές. Αλλά είναι ακριβώς το αντίθετο όσον αφορά τη νέα Ιερουσαλήμ, η οποία, θεμελιωμένη πάνω στη δύναμη του Θεού, θα συνεχίσει ακόμη και όταν ο ουρανός και η γη θα πέσουν σε ερείπια.Στρέφοντας στον Ψαλμό 88, ο Καλβίνος αναστοχάζεται την κραυγή του προφήτη προς τον Θεό της σωτηρίας.
1 Ω Ιεχωβά! Θεέ της σωτηρίας μου! Ας σας καλέσω ιδιαίτερα να προσέξετε αυτό που μόλις τώρα δήλωσα, ότι αν και ο προφήτης απλά, και χωρίς υπερβολή, απαριθμεί την αγωνία που υπέφερε από το μέγεθος των θλίψεών του, όμως ο σκοπός του ήταν ταυτόχρονα να προμηθεύσει τους θλιμμένους με μια μορφή προσευχής ώστε να μην λιποψυχήσουν κάτω από οποιεσδήποτε αντιξοότητες, όσο σοβαρές κι αν ήταν, που μπορεί να τους συνέβαιναν. Θα τον ακούσουμε σύντομα να ξεσπά σε έντονες διαμαρτυρίες εξαιτίας της βαρύτητας των συμφορών του· αλλά εποχιακά οχυρώνεται με αυτό το σύντομο προοίμιο, μήπως, παρασυρμένος από τη θερμότητα των συναισθημάτων του, γίνει υπεύθυνος για παράπονα και γογγυσμό κατά του Θεού, αντί να τον ικετεύει ταπεινά για συγχώρεση. Εφαρμόζοντας σε αυτόν την προσωνυμία του Θεού της σωτηρίας του, ρίχνοντας, σαν να λέγαμε, ένα χαλινάρι στον εαυτό του, συγκρατεί την υπερβολή της θλίψης του, κλείνει την πόρτα στην απόγνωση, και ενισχύεται και προετοιμάζεται για την υπομονή του σταυρού. Όταν μιλά για την κραυγή και την επιμονή του, δείχνει την ειλικρίνεια της ψυχής με την οποία ασχολήθηκε στην προσευχή. Μπορεί πράγματι να μην έχει δώσει φωνή σε δυνατές κραυγές· αλλά χρησιμοποιεί τη λέξη κραυγή, με μεγάλη καταλληλότητα, για να δηλώσει τη μεγάλη ειλικρίνεια των προσευχών του. Το ίδιο πράγμα υπονοείται όταν μας λέει ότι συνέχιζε να κραυγάζει ημέρες και νύχτες. Ούτε οι λέξεις ενώπιόν σου είναι περιττές. Είναι συνηθισμένο για όλους τους ανθρώπους να παραπονιούνται όταν βρίσκονται υπό την πίεση της θλίψης· αλλά απέχουν πολύ από το να χύνουν τους στεναγμούς τους ενώπιον του Θεού. Αντί γι' αυτό, η πλειοψηφία της ανθρωπότητας επιδιώκει την απομόνωση, για να γογγύζει εναντίον του, και να τον κατηγορεί για υπερβολική αυστηρότητα· ενώ άλλοι χύνουν τις κραυγές τους στον αέρα τυχαία. Από εδώ συμπεραίνουμε ότι είναι σπάνια αρετή να βάζουμε τον Θεό μπροστά στα μάτια μας, ώστε να απευθύνουμε τις προσευχές μας σε αυτόν.
Απαντήστε
Απόκριση
Πώς διαμορφώνει η έμφαση του Καλβίνου στην ελεύθερη εκλογή της Σιών από τον Θεό την άποψή σας για την εκκλησία σήμερα; Με ποιους τρόπους μπορεί ο ειλικρινής θρήνος του ψαλμωδού στον Ψαλμό 88 να σας ενθαρρύνει να φέρετε τις δικές σας θλίψεις ενώπιον του Θεού; Πού αισθάνεστε την ανάγκη για ανανεωμένη εμπιστοσύνη ότι ο Ύψιστος ο ίδιος θα εδραιώσει τον λαό του;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ὦ Κύριε Δεσπότα, ὁ ἐκλέξας καὶ ἱδρύσας τὴν Σιὼν διὰ τῆς ἰδίας σου δυνάμεως, συνάγων εἰς αὐτὴν ἐκ παντὸς ἔθνους ἐκείνους οὓς σὺ ἀναγεννᾷς, δώρησαι ἡμῖν νὰ ἀγαπῶμεν ταύτην τὴν πόλιν τῆς διαθήκης σου καὶ νὰ χαιρώμεθα ἐν τῇ χάριτι τῇ φερούσῃ πολλοὺς υἱοὺς εἰς δόξαν. Ἐν ταῖς περιόδοις τῆς κατακλυζούσης λύπης ἡμῶν, δίδαξον ἡμᾶς νὰ κραυγάζωμεν πρὸς σὲ ὡς τὸν Θεὸν τῆς σωτηρίας ἡμῶν, ἀτενίζοντες εἰς τὰς ἀψευδεῖς σου ὑποσχέσεις μᾶλλον ἢ εἰς τὴν παροῦσαν θλίψιν. Ἐνίσχυσον τὴν ἐλπίδα ἡμῶν ἕως οὗ ἡ ἐκκλησία σου τελειωθῇ ἐν τῇ παρουσίᾳ σου.
Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →