← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί

Ψαλμοί 43-44 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Ψαλμοί 43-44Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Σήμερα καθόμαστε με τον Ιωάννη Καλβίνο καθώς ανοίγει τους ωμούς θρήνους των Ψαλμών 43 και 44. Ο Καλβίνος ανιχνεύει τον πόθο του ψαλμωδού για το αγιαστήριο, τη μνήμη των αρχαίων απελευθερώσεων του Θεού και την οξεία αντίθεση της παρούσας θλίψης. Η φροντίδα του κατά στίχο δείχνει πώς οι πιστοί φέρνουν ειλικρινή παράπονα ενώπιον του Κυρίου της διαθήκης ενώ ακόμη αγκυρώνουν την ελπίδα στην αμετάβλητη πιστότητά Του. Μέσα από τη σταθερή έκθεση του Καλβίνου καλούμαστε να κρατήσουμε τόσο τη λύπη όσο και την αίνεση στην ίδια πνοή, μαθαίνοντας να ικετεύουμε την υπόθεσή μας χωρίς να χάνουμε από τα μάτια τον Θεό που φυτεύει και διατηρεί τον λαό Του. Ας μας οδηγήσουν αυτές οι σκέψεις βαθύτερα στη ζωντανή μαρτυρία της Γραφής.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Σταματήστε τώρα και διαβάστε τους Ψαλμούς 43 και 44 αργά. Προσέξτε το επαναλαμβανόμενο εφύμνιο που υψώνεται από τα βάθη και την μακρά επανάληψη των ισχυρών πράξεων του Θεού στο παρελθόν. Αφήστε τις λέξεις να καθίσουν, επιτρέποντας στα ερωτήματα του ψαλμωδού και στη μνήμη του λαού να διαμορφώσουν την προσευχή σας ενώπιον του Κυρίου που ακόμη ακούει τον λαό της διαθήκης Του.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος ανοίγει εξετάζοντας την ικεσία του Δαβίδ στον στίχο 1. 1 Κρῖνόν με, ὦ Θεέ! Ο Δαβίδ, πρώτα απ' όλα, παραπονιέται για την ακραία σκληρότητα των εχθρών του· αλλά στους στίχους που ακολουθούν αμέσως, δείχνει ότι δεν υπήρχε τίποτε που να αισθάνεται πιο βαρύ από το να στερείται την ευκαιρία πρόσβασης στο αγιαστήριο. Έχουμε απόδειξη ότι απολαμβάνει τη μαρτυρία καλής συνειδήσεως σε αυτό, ότι παραδίδει την υπεράσπιση της υποθέσεώς του στον Θεό. Ο όρος κρῖνον, τον οποίο χρησιμοποιεί πρώτα, δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ανάληψη της υπεράσπισης της υποθέσεως κάποιου· και εκφράζει το νόημά του πιο καθαρά προσθέτοντας, υπεράσπισε την υπόθεσή μου. Η ουσία και ο σκοπός της προσευχής του, πράγματι, ήταν να απελευθερωθεί από τους πονηρούς και κακούς ανθρώπους από τους οποίους διώκετο αδίκως. Αλλά επειδή στους ταλαιπώρους και αθώους, που θλίβονται αδίκως, ο Θεός υπόσχεται τη βοήθειά Του, ο Δαβίδ, πρώτα απ' όλα, υποβάλλεται σε εξέταση από Αυτόν, ώστε, αφού ανακαλύψει και αποδείξει πλήρως την ορθότητα της υποθέσεώς του, να του χορηγήσει τελικά βοήθεια. Και όπως είναι πηγή παρηγοριάς πολύ ενθαρρυντική για εμάς να βρούμε ότι ο Θεός δεν περιφρονεί να λάβει γνώση της υποθέσεώς μας, έτσι επίσης είναι μάταιο να περιμένουμε ότι θα εκδικηθεί τις αδικίες και τις βλάβες που γίνονται σε εμάς, εκτός αν η δική μας ακεραιότητα είναι τόσο φανερή ώστε να τον παρακινήσει να είναι ευνοϊκός σε εμάς εναντίον των αντιπάλων μας. Με το ανελεήμον έθνος πρέπει να εννοηθεί όλη η συντροφιά των εχθρών του Δαβίδ, που ήταν σκληροί και στερούνταν κάθε αισθήματος ανθρωπιάς. Αυτό που ακολουθεί, σχετικά με τον απατηλό και πονηρό άνθρωπο, θα μπορούσε πράγματι να εφαρμοστεί στον Σαούλ· αλλά φαίνεται μάλλον να είναι μορφή λόγου στην οποία, με εναλλαγή, ο ενικός αριθμός χρησιμοποιείται αντί του πληθυντικού. Στον στίχο 2, ο Καλβίνος γράφει: 2 Διότι συ είσαι ο Θεός της ισχύος μου Αυτός ο στίχος διαφέρει πολύ λίγο από τον ένατο στίχο του προηγούμενου ψαλμού, και η διαφορά συνίσταται περισσότερο σε λέξεις παρά σε ουσία. Θέτοντας ως ασπίδα ενάντια στον πειρασμό το γεγονός ότι είχε βιώσει την παρουσία της δυνάμεως του Θεού μαζί του, παραπονιέται ότι η ζωή του περνάει σε πένθος, επειδή βλέπει τον εαυτό του σαν εγκαταλελειμμένο στο θέλημα των εχθρών του. Θεωρούσε απολύτως βέβαιο ότι οι εχθροί του δεν είχαν δύναμη να του κάνουν κακό παρά μόνο στο μέτρο που ο Κύριος τους επέτρεπε· και γι' αυτό ρωτάει, σαν να ήταν κάτι εντελώς ανεξήγητο, πώς συνέβη να επικρατήσουν οι εχθροί του εναντίον του ενώ βρισκόταν υπό την εξασφαλισμένη προστασία και φύλαξη του Θεού. Από αυτό αντλεί θάρρος να προσευχηθεί, ώστε ο Θεός να ευαρεστηθεί να φανερώσει ξανά την εύνοιά Του, την οποία φαινόταν να έχει κρύψει από αυτόν για ένα διάστημα. Ο όρος φως πρέπει να εννοηθεί ως δηλωτικός της εύνοιας· διότι όπως οι αντιξοότητες όχι μόνο σκοτίζουν το πρόσωπο του Θεού, αλλά επίσης σκεπάζουν τους ουρανούς, σαν με σύννεφα και ομίχλες, έτσι επίσης, όταν απολαμβάνουμε την θεία ευλογία που πλουτίζει, είναι σαν το χαρούμενο φως μιας γαλήνιας ημέρας που λάμπει γύρω μας· ή μάλλον το φως της ζωής, που διαλύει όλη εκείνη την πυκνή σκοτεινότητα που μας κατέκλυζε στη λύπη. Με αυτή τη λέξη ο Ψαλμωδός υπαινίσσεται δύο πράγματα· πρώτον, ότι όλες οι δυστυχίες μας προέρχονται από καμία άλλη πηγή παρά από το ότι ο Θεός αποσύρει από εμάς τα σημεία της πατρικής Του αγάπης· και, δεύτερον, ότι μόλις ευαρεστηθεί να φανερώσει προς εμάς το γαλήνιο και ελεήμον πρόσωπό Του, η απελευθέρωση και η σωτηρία επίσης ανατέλλουν σε εμάς. Προσθέτει αλήθεια, επειδή περίμενε αυτό το φως μόνο από τις υποσχέσεις του Θεού. Οι άπιστοι επιθυμούν την εύνοια του Θεού, αλλά δεν υψώνουν τα μάτια τους στο φως Του· διότι η φυσική διάθεση του ανθρώπου πάντα τείνει προς τη γη, εκτός αν ο νους του και όλα τα αισθήματά του υψωθούν ψηλά από τον λόγο του Θεού. Για να ενθαρρύνει λοιπόν τον εαυτό του στην ελπίδα να λάβει τη χάρη του Θεού, ο Δαβίδ αναπαύεται με εμπιστοσύνη σε αυτό, ότι ο Θεός, που είναι αληθινός και δεν μπορεί να εξαπατήσει κανέναν, έχει υποσχεθεί να βοηθήσει τους δούλους Του. Πρέπει επομένως να εξηγήσουμε την πρόταση έτσι: Απόστειλε το φως Σου, ώστε να είναι σημείο και μαρτυρία της αλήθειας Σου, ή ώστε να αποδείξει πραγματικά και αποτελεσματικά ότι είσαι πιστός και ελεύθερος από κάθε δόλο στις υποσχέσεις Σου. Η γνώση της θείας εύνοιας, είναι αλήθεια, πρέπει να ζητείται στον Λόγο του Θεού· ούτε έχει η πίστη κανένα άλλο θεμέλιο στο οποίο να μπορεί να αναπαυθεί με ασφάλεια εκτός από τον λόγο Του· αλλά όταν ο Θεός απλώνει το χέρι Του για να μας βοηθήσει, η εμπειρία αυτού είναι όχι μικρή επιβεβαίωση τόσο του λόγου όσο και της πίστεως. Ο Δαβίδ δηλώνει ποιος ήταν ο κύριος σκοπός της επιθυμίας του, και ποιο τέλος είχε υπόψη ζητώντας απελευθέρωση από τις θλίψεις του, όταν λέει, Ας με οδηγήσουν και ας με φέρουν στον άγιο λόφο Σου. Καθώς η κύρια αιτία της λύπης του συνίστατο στο ότι είχε εξοριστεί από τη συναγωγή των ευσεβών, έτσι τοποθετεί το ύψος όλων των απολαύσεών του σε αυτό, ότι θα μπορούσε να είναι ελεύθερος να λάβει μέρος στις ασκήσεις της θρησκείας, και να λατρεύει τον Θεό στο αγιαστήριο. Σιωπηρά, πράγματι, ο Δαβίδ κάνει τάμα ευχαριστίας στον Θεό· αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι με αυτές τις λέξεις υπαινίσσεται ότι το τέλος που είχε υπόψη ζητώντας απελευθέρωση από τις θλίψεις του ήταν, ώστε όπως παλαιότερα να είναι ελεύθερος να επιστρέψει στο αγιαστήριο, από το οποίο είχε διωχθεί από την τυραννία των εχθρών του. Και αξίζει να σημειωθεί ιδιαίτερα ότι, αν και είχε στερηθεί τη σύζυγό του, λεηλατηθεί από τα αγαθά του, το σπίτι του και όλες τις άλλες επίγειες παρηγοριές του, όμως πάντα αισθανόταν τόσο έντονη επιθυμία να έρθει στον ναό, ώστε σχεδόν ξεχνούσε τα πάντα. Αλλά αρκεί για μένα προς το παρόν να το σημειώσω σύντομα αυτό, όπως στον προηγούμενο ψαλμό έχω πραγματευτεί εκτενέστερα αυτή την ιερή επιθυμία του Δαβίδ, η οποία πρέπει να μιμηθεί από όλους τους πιστούς. [127] Ωστόσο, θα μπορούσε να ερωτηθεί, Πώς γίνεται να γίνεται εδώ λόγος για το Όρος Σιών, το οποίο δεν ορίστηκε για την υπηρεσία του Θεού παρά μόνο μετά τον θάνατο του Σαούλ; Η μόνη λύση αυτής της δυσκολίας που μπορώ να δώσω είναι ότι ο Δαβίδ, συνθέτοντας αυτόν τον ψαλμό σε μεταγενέστερη περίοδο της ζωής του, χρησιμοποιεί, σύμφωνα με την αποκάλυψη που του είχε δοθεί στη συνέχεια, γλώσσα την οποία διαφορετικά θα χρησιμοποιούσε πιο γενικά μιλώντας μόνο για τη σκηνή, και χωρίς να καθορίζει καθόλου τον τόπο. [128] Σε αυτό δεν βλέπω καμία ασυνέπεια. Ο Καλβίνος στρέφεται έπειτα στον στίχο 4 και την υπόσχεση της θυσίας. 4. Και θα πορευθώ προς το θυσιαστήριο του Θεού. Εδώ υπόσχεται στον Θεό μια επίσημη θυσία, σε ανάμνηση της απελευθέρωσης που θα λάμβανε από Αυτόν· διότι δεν μιλάει μόνο για την καθημερινή ή συνηθισμένη λατρεία, αλλά κάνοντας μνεία του θυσιαστηρίου στο οποίο ήταν συνήθεια να προσφέρονται τα ειρηνικά, εκφράζει το σημείο ευγνωμοσύνης και ευχαριστίας για το οποίο έχω μιλήσει. Για αυτόν τον λόγο επίσης, αποκαλεί τον Θεό Θεό της χαράς του, επειδή, απελευθερωμένος από τη λύπη και αποκατεστημένος σε κατάσταση χαράς, αποφασίζει να ομολογήσει ανοιχτά τόσο μεγάλη ευεργεσία. Και Τον αποκαλεί τη χαρά της αγαλλιάσεώς του, ώστε να θέσει πιο λαμπρά τη χάρη της απελευθέρωσής του. Η δεύτερη λέξη στη γενική προστίθεται ως επίθετο, και με αυτή σημαίνει ότι η καρδιά του είχε γεμίσει με χαρά όχι κοινού είδους, όταν ο Θεός τον αποκατέστησε, αντίθετα προς την προσδοκία όλων. Όσον αφορά τον πέμπτο στίχο, τον έχω ήδη πραγματευτεί επαρκώς στον προηγούμενο ψαλμό, και γι' αυτό θεωρώ περιττό να μιλήσω γι' αυτόν εδώ.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Καλβίνος ολοκληρώνει τις σκέψεις του για τον ψαλμό σημειώνοντας την οφειλόμενη συνεχή αίνεση στον Θεό. 8. Εν τω Θεώ θα καυχώμεθα [136] όλη την ημέρα Αυτό είναι το συμπέρασμα του πρώτου μέρους του ψαλμού. Για να εκφράσουμε το νόημα με λίγες λέξεις, ομολογούν ότι σε όλες τις εποχές η αγαθότητα του Θεού ήταν τόσο μεγάλη προς τα τέκνα του Αβραάμ, ώστε τους παρείχε συνεχή ύλη ευχαριστίας. Σαν να ήταν το πράγμα ακόμη παρόν στην όρασή τους, ομολογούν ότι, χωρίς παύση, οφείλουν να δίνουν αίνεση στον Θεό, επειδή είχαν ανθήσει και θριαμβεύσει, όχι μόνο για μία εποχή ή σύντομη περίοδο χρόνου, αλλά επειδή είχαν συνεχίσει να το κάνουν διαδοχικά από εποχή σε εποχή, [137] διότι όποια ευημερία τους είχε συμβεί, την αποδίδουν στη χάρη του Θεού. Και, βεβαίως, τότε είναι που οι άνθρωποι βιώνουν από την ευημερία που τους συμβαίνει, μια ιερή και καλά ρυθμισμένη χαρά, όταν ξεσπά σε αινέσεις του Θεού. [138] Ας θυμηθούμε λοιπόν, πρώτα απ' όλα, ότι αυτός ο στίχος αναφέρεται στον καιρό της χαράς και της ευημερίας στον οποίο ο Θεός φανέρωσε την εύνοιά Του προς τον λαό Του· δεύτερον, ότι οι πιστοί εδώ φανερώνουν ότι δεν είναι αχάριστοι, εφόσον, έχοντας αποβάλει κάθε μάταιη καύχηση, ομολογούν ότι όλες οι νίκες με τις οποίες είχαν γίνει μεγάλοι και ένδοξοι προήλθαν από τον Θεό, και ότι ήταν με τη δύναμή Του μόνο που είχαν μέχρι τώρα συνεχίσει να υπάρχουν και είχαν διατηρηθεί σε ασφάλεια· και, τρίτον, ότι δεν ήταν μόνο μία ή δύο φορές που είχε δοθεί σε αυτούς ύλη χαράς, αλλά ότι αυτή υπήρχε για μακρό χρόνο, εφόσον ο Θεός είχε φανερώσει προς αυτούς, κατά τη διάρκεια μακράς και αδιάκοπης περιόδου, ποικίλες αποδείξεις και σημεία της πατρικής Του εύνοιας, ώστε η συνέχεια, και, για να το πούμε έτσι, η μακρά εμπειρία που είχαν από αυτή, έπρεπε να ήταν το μέσο επιβεβαίωσης της ελπίδας τους.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού χρειάζεστε περισσότερο ο Θεός να αποστείλει το φως και την αλήθεια Του σήμερα; Πώς η ανάμνηση των παρελθουσών έργων Του ενισχύει την ελπίδα σας όταν οι παρούσες περιστάσεις μοιάζουν με απόρριψη; Με ποιους τρόπους μπορείτε να μετατρέψετε τα παράπονά σας σε ανανεωμένα τάματα αινέσεως;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἐξαπόστειλον τὸ φῶς σου καὶ τὴν ἀλήθειάν σου ἵνα ὁδηγήσωσιν ἡμᾶς εἰς τὸν ἅγιόν σου λόφον ὅταν αἱ ψυχαὶ ἡμῶν καταπίπτωσιν ἐν ἡμῖν. Διὰ τοῦ Πνεύματός σου ποίησον ἡμᾶς νὰ ἐνθυμούμεθα τὰς ἐλεημοσύνας τῆς διαθήκης σου ἀπὸ παλαιοῦ, ἵνα ἐλπίζωμεν διηνεκῶς εἰς τὴν κυριαρχικὴν πίστιν σου καὶ προσφέρωμέν σοι αἶνον καθ' ὅλην τὴν ἡμέραν, διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →