← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Σοφονίας

Σοφονίας 3 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Σοφονίας 3Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το σχόλιο του Ιωάννη Καλβίνου στο κεφάλαιο 3 του Σοφονία προσφέρει μια διεισδυτική εξέταση της πνευματικής κατάστασης της Ιερουσαλήμ και της διαρκούς συνάφειας της προφητικής επίπληξης. Ο Καλβίνος παρακολουθεί προσεκτικά πώς οι εξωτερικές θρησκευτικές αξιώσεις της πόλης κατέρρευσαν κάτω από το βάρος της απιστίας, αποκαλύπτοντας το χάσμα μεταξύ τελετουργίας και πραγματικότητας. Η ερμηνεία του κατά στίχο τονίζει τόσο τη σφοδρότητα της θείας κρίσης όσο και την αναγκαιότητα της γνήσιας υποταγής στον λόγο του Θεού. Καθώς ακολουθούμε την έκθεσή του, καλούμαστε να εξετάσουμε πώς οι ίδιες προειδοποιήσεις εφαρμόζονται σε κάθε γενιά που διεκδικεί το προνόμιο της διαθήκης αλλά αντιστέκεται στη διόρθωση. Η ακρίβεια και η ποιμαντική μέριμνα του Καλβίνου μας καθοδηγούν μέσα από αυτό το σοβαρό αλλά γεμάτο ελπίδα κεφάλαιο.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε τώρα χρόνο για να διαβάσετε αργά και προσευχητικά το κεφάλαιο 3 του Σοφονία. Ακούστε τις επαναλαμβανόμενες κατηγορίες κατά της πόλης και τις σαφείς δηλώσεις της παρουσίας και της δικαιοσύνης του Θεού. Παρατηρήστε πώς ο προφήτης μεταβαίνει από την περιγραφή της αμαρτίας στην υπόσχεση της μελλοντικής αποκατάστασης. Αφήστε το κείμενο να αντιπαρατεθεί και να παρηγορήσει καθώς προετοιμάζεστε να μελετήσετε την έκθεση του Καλβίνου σε αυτούς τους στίχους.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος ξεκινά αντιμετωπίζοντας τη μόλυνση της Ιερουσαλήμ. Ο Προφήτης εδώ απευθύνει αυτή την κατηγορία κατά των Ιουδαίων, ότι ήταν μολυσμένοι και έγιναν ακάθαρτοι. Και απευθύνεται στην Ιερουσαλήμ, όπου βρισκόταν το αγιαστήριο· και γι' αυτό φαινόταν ότι ήταν ανώτερη από άλλες πόλεις· διότι ο Θεός δεν είχε μάταια επιλέξει εκείνο τον τόπο για τη λατρεία του. Αλλά ο Προφήτης δείχνει πόσο κενή και απατηλή ήταν κάθε τέτοια καύχηση· διότι η πόλη που ο Θεός είχε αφιερώσει για τον εαυτό του είχε μολύνει τον εαυτό της με πολλές αμαρτίες. Ο Προφήτης φαίνεται να υπαινίσσεται τις αρχαίες τελετουργίες του νόμου, οι οποίες, αν και πολλές, είχαν οριστεί, όπως γνωρίζουμε, από τον Θεό, ώστε ο λαός να τηρεί μια άγια πορεία ζωής· διότι οι τελετουργίες δεν μπορούσαν από μόνες τους να ξεπλύνουν τη βρωμιά τους· αλλά ο λαός διδασκόταν από αυτά τα εξωτερικά πράγματα να λατρεύει τον Θεό με άγιο και καθαρό τρόπο. Καθώς λοιπόν πλένονταν συχνά με νερό, και καθώς τηρούσαν προσεκτικά άλλες τελετουργίες εξωτερικής αγιότητας, ο Προφήτης χλευάζει την υποκρισία τους, διότι δεν λάμβαναν υπόψη τον πραγματικό σκοπό των τελετουργιών. Γι' αυτό λέει ότι ήταν μολυσμένοι, αν και κατά την εμφάνιση θα μπορούσαν να θεωρηθούν οι πιο καθαροί· διότι ήταν μολυσμένοι ως προς όλη τη ζωή τους. [106] Ο Καλβίνος στη συνέχεια εξηγεί την αποτυχία να ακούσουν τη φωνή του Θεού. Ακολουθεί, Δεν άκουσε τη φωνή, δεν δέχθηκε διόρθωση. Ο Προφήτης τώρα εξηγεί και ορίζει ποια ήταν η μόλυνση για την οποία είχε μιλήσει· διότι η αληθινή θρησκεία αρχίζει με την ευπείθεια· όταν υποτασσόμαστε στον Θεό και στον λόγο του, αυτό είναι πραγματικά η έναρξη του έργου της ορθής λατρείας του. Αλλά όταν η ουράνια αλήθεια περιφρονείται, αν και οι άνθρωποι μπορεί να κοπιάζουν πολύ στις εξωτερικές τελετουργίες, εντούτοις η ασέβειά τους αποκαλύπτεται από την απείθειά τους, εφόσον δεν επιτρέπουν στον εαυτό τους να κυβερνώνται από την εξουσία του Θεού. Γι' αυτό ο Προφήτης δείχνει ότι ό,τι και αν σκέφτονταν οι Ιουδαίοι για την καθαρότητά τους στην Ιερουσαλήμ, δεν ήταν τίποτε άλλο παρά βρωμιά και μόλυνση. Λέει ότι ήταν ανεπίδεκτοι διδασκαλίας, επειδή δεν άκουγαν τους Προφήτες που τους στάλθηκαν από τον Θεό. Στη συνέχεια, ο Καλβίνος εντοπίζει τη ρίζα στην έλλειψη εμπιστοσύνης στον Κύριο. Μετά προσθέτει ότι δεν εμπιστευόταν τον Κύριο ούτε πλησίαζε τον Θεό της. Ο Προφήτης αποκαλύπτει εδώ πιο καθαρά την πηγή της ασέβειας—ότι η Ιερουσαλήμ δεν έθετε την ελπίδα της σωτηρίας στον Θεό μόνο· διότι από εκεί προερχόταν όλη η μάζα των κακών που επικρατούσαν· επειδή αν ερευνήσουμε πώς γίνεται οι άνθρωποι να καίγονται από απληστία, γιατί είναι ακόρεστοι, και γιατί ασελγώς εξαπατούν και λεηλατούν ο ένας τον άλλον, θα βρούμε την αιτία να είναι αυτή—ότι δεν εμπιστεύονται τον Θεό. Ορθά λοιπόν ο Προφήτης αναφέρει αυτό εδώ, μεταξύ άλλων μολύνσεων στην Ιερουσαλήμ, ως το κύριο—ότι δεν έθετε την εμπιστοσύνη της στον Θεό. Το ίδιο είναι επίσης η αιτία και η προέλευση όλων των δεισιδαιμονιών· διότι αν οι άνθρωποι ένιωθαν βέβαιοι ότι ο Θεός μόνο είναι αρκετός γι' αυτούς, δεν θα ακολουθούσαν εδώ και εκεί τις δικές τους επινοήσεις. Βλέπουμε λοιπόν ότι η απιστία δεν είναι μόνο η μητέρα όλων των κακών έργων με τα οποία οι άνθρωποι εκούσια αδικούν και βλάπτουν ο ένας τον άλλον, αλλά ότι είναι επίσης η αιτία όλων των δεισιδαιμονιών.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Καλβίνος συνδέει αυτό με την κατάσταση της εκκλησίας σήμερα. Αλλά πρέπει να έχουμε υπόψη ότι ο Προφήτης είχε να κάνει με εκείνον τον άγιο λαό τον οποίο ο Θεός είχε εκλέξει ως ιδιαίτερο θησαυρό του. Δεν υπάρχει λοιπόν λόγος γιατί όσοι ομολογούν το όνομα των Χριστιανών σήμερα να απαλλάσσουν τον εαυτό τους από αυτή την καταδίκη· διότι η κατάστασή μας δεν είναι καλύτερη από την κατάσταση εκείνου του λαού. Η Ιερουσαλήμ ήταν με ιδιαίτερο τρόπο, όπως έχουμε ήδη πει, το αγιαστήριο, κατά κάποιον τρόπο, του Θεού· και όμως βλέπουμε πόσο αυστηρά ο Προφήτης ελέγχει την Ιερουσαλήμ και όλους τους κατοίκους της. Δεν έχουμε λόγο να κολακεύουμε τον εαυτό μας, εκτός αν υποτασσόμαστε πρόθυμα στον Θεό, και επιτρέπουμε στον εαυτό μας να κυβερνάται από τον λόγο του, και εκτός αν επίσης υπομένουμε υπομονετικά τη διόρθωση, όταν η διδασκαλία του δεν έχει κατάλληλο αποτέλεσμα, και όταν χρειάζονται αιχμηρά κεντρίσματα για να μας διεγείρουν.
Απαντήστε

Ανταπόκριση

Πού στη ζωή μου διατηρώ εξωτερικές θρησκευτικές μορφές ενώ αντιστέκομαι στη φωνή του Θεού; Πώς η απιστία τροφοδοτεί αθόρυβα άλλες αμαρτίες που ανέχομαι; Με ποιους τρόπους προσκαλώ τη διόρθωση του Θεού αντί να την αποφεύγω;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ ὑποσχόμενος διδόναι τῷ λαῷ σου γλῶσσαν καθαρὰν ἵνα ἐπικαλῶνται τὸ ὄνομά σου ἐν μιᾷ φωνῇ, καθάρισον τὰς καρδίας ἡμῶν ἀπὸ πάσης ὑπερηφανίας καὶ ἀπιστίας. Διὰ τῆς κυριαρχικῆς σου χάριτος σύναγε τοὺς ἐσκορπισμένους καὶ ἀπόστρεψον τὰς κρίσεις σου ἀφ’ ἡμῶν, ἵνα ἀναπαυώμεθα ἐν τῇ ἀσφαλείᾳ τῆς διαθηκικῆς σου ἀγάπης καὶ χαίρωμεν ἐν μέσῳ τῆς παρουσίας σου. Διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ βαστάσαντος τὴν αἰσχύνην ἡμῶν, στερέωσον ἡμᾶς ἐν ταπεινῇ πίστει ἕως τῆς ἡμέρας τῆς ἐπιφανείας σου. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →