Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ματθαίος
Ματθ. 7 — με τον Ματθαίο Χένρι
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Σε αυτό το καθημερινό μάθημα στρεφόμαστε στην κλασική έκθεση του Ματθαίου Χένρι για το κεφάλαιο 7 του Ματθαίου. Ο Χένρι καθοδηγεί τους αναγνώστες μέσα από το κλείσιμο τμήμα της Επί του Όρους Ομιλίας με ποιμαντική σαφήνεια και πρακτική σοφία. Η ερμηνεία του τονίζει πώς τα λόγια του Χριστού διαμορφώνουν τόσο τις σχέσεις μας με τους άλλους όσο και την κοινωνία μας με τον Θεό. Καθώς ακολουθούμε την πραγματεία του για την κρίση, την επίπληξη και την προσευχή, ανακαλύπτουμε νέο κίνητρο να ζούμε τη δικαιοσύνη που προστάζει ο Ιησούς. Οι γνώσεις του Χένρι παραμένουν αξιοσημείωτα επίκαιρες για τους πιστούς που επιθυμούν να ρυθμίσουν ορθά τη συναναστροφή τους προς τον Θεό και τον πλησίον. Ας μας οδηγήσουν οι μετρημένες σκέψεις του βαθύτερα στο κείμενο σήμερα.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αρχίζουμε ακούγοντας εκ νέου τα λόγια του Ιησού στο Ματθαίο 7. Αφιερώστε λίγες ήσυχες στιγμές για να διαβάσετε ολόκληρο το κεφάλαιο αργά, παρατηρώντας τη μετάβαση από τις προειδοποιήσεις για την κρίση στην πρόσκληση για επίμονη προσευχή και τον στενό δρόμο. Αφήστε το κείμενο να εγκατασταθεί πριν εξερευνήσουμε μαζί την ερμηνεία του Χένρι.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χένρι ξεκινά περιγράφοντας λεπτομερώς την απαγόρευση της κρίσης.
1. Η απαγόρευση· Μη κρίνετε. Πρέπει να κρίνουμε τον εαυτό μας και τις πράξεις μας, αλλά δεν πρέπει να κρίνουμε τον αδελφό μας, ούτε να αναλαμβάνουμε αυταρχικά τέτοια εξουσία πάνω στους άλλους, την οποία δεν επιτρέπουμε σε αυτούς πάνω μας· αφού ο κανόνας μας είναι να υποτασσόμαστε ο ένας στον άλλον. Μη γίνεστε πολλοί διδάσκαλοι, Ιακ. γ΄ 1. Δεν πρέπει να καθίσουμε στο βήμα της κρίσεως, για να κάνουμε τον λόγο μας νόμο για όλους. Δεν πρέπει να κρίνουμε τον αδελφό μας, δηλαδή δεν πρέπει να μιλάμε κακώς γι' αυτόν, όπως εξηγείται, Ιακ. δ΄ 11. Δεν πρέπει να τον περιφρονούμε ούτε να τον θεωρούμε τίποτα, Ρωμ. ιδ΄ 10. Δεν πρέπει να κρίνουμε βιαστικά ούτε να εκφέρουμε τέτοια κρίση για τον αδελφό μας που δεν έχει βάση, αλλά είναι μόνο προϊόν της δικής μας ζήλειας και κακής φύσης. Δεν πρέπει να κάνουμε το χειρότερο για τους ανθρώπους ούτε να συμπεραίνουμε τέτοια εχθρικά πράγματα από τα λόγια και τις πράξεις τους που δεν αντέχουν. Δεν πρέπει να κρίνουμε ανελέητα, ανελέητα ούτε με πνεύμα εκδίκησης και επιθυμία να κάνουμε κακό. Δεν πρέπει να κρίνουμε την κατάσταση ενός ανθρώπου από μία μόνο πράξη ούτε αυτό που είναι από μόνο του από αυτό που είναι για εμάς, επειδή στην υπόθεσή μας είμαστε επιρρεπείς να είμαστε μεροληπτικοί. Δεν πρέπει να κρίνουμε τις καρδιές των άλλων ούτε τις προθέσεις τους, γιατί είναι προνόμιο του Θεού να δοκιμάζει την καρδιά, και δεν πρέπει να εισερχόμαστε στον θρόνο Του· ούτε πρέπει να κρίνουμε την αιώνια κατάστασή τους ούτε να τους αποκαλούμε υποκριτές, αποδοκιμασμένους και απορριφθέντες· αυτό υπερβαίνει τη γραμμή μας· τι έχουμε να κάνουμε, κρίνοντας έτσι τον δούλο άλλου ανθρώπου; Συμβούλεψέ τον και βοήθησέ τον, αλλά μην τον κρίνεις.Ο Χένρι συνεχίζει με προφυλάξεις για την επίπληξη των άλλων.
(1.) Μια δίκαιη επίπληξη προς τους επικριτικούς, που διαφωνούν με τον αδελφό τους για μικρά σφάλματα, ενώ επιτρέπουν στον εαυτό τους μεγάλα· που είναι οξυδερκείς να εντοπίσουν ένα κάρφος στο μάτι του, αλλά δεν αντιλαμβάνονται μια δοκό στο δικό τους· και μάλιστα είναι πολύ πρόθυμοι να βγάλουν το κάρφος από το μάτι του, ενώ είναι τόσο ακατάλληλοι να το κάνουν όσο αν ήταν οι ίδιοι εντελώς τυφλοί. Σημείωσε, [1.] Υπάρχουν βαθμοί στην αμαρτία· μερικές αμαρτίες είναι συγκριτικά μόνο σαν κάρφη, άλλες σαν δοκοί· μερικές σαν κουνούπι, άλλες σαν καμήλα· όχι ότι υπάρχει μικρή αμαρτία, γιατί δεν υπάρχει μικρός Θεός για να αμαρτήσει κανείς εναντίον Του· αν είναι κάρφος (ή θραύσμα, γιατί έτσι θα μπορούσε καλύτερα να διαβαστεί), είναι στο μάτι· αν είναι κουνούπι, είναι στον λαιμό· και τα δύο επώδυνα και επικίνδυνα, και δεν μπορούμε να είμαστε άνετοι ή καλά μέχρι να βγουν. [2.] Οι δικές μας αμαρτίες πρέπει να φαίνονται μεγαλύτερες σε εμάς από τις ίδιες αμαρτίες στους άλλους· αυτό που η αγάπη μας διδάσκει να ονομάζουμε μόνο θραύσμα στο μάτι του αδελφού μας, η αληθινή μετάνοια και η θεοσεβής λύπη θα μας διδάξουν να το ονομάζουμε δοκό στο δικό μας· γιατί οι αμαρτίες των άλλων πρέπει να μειώνονται, αλλά οι δικές μας να μεγαλοποιούνται. [3.] Υπάρχουν πολλοί που έχουν δοκούς στα μάτια τους, και όμως δεν το σκέφτονται. Βρίσκονται υπό την ενοχή και την κυριαρχία πολύ μεγάλων αμαρτιών, και όμως δεν το γνωρίζουν, αλλά δικαιολογούν τον εαυτό τους, σαν να μην χρειάζονταν μετάνοια ούτε μεταρρύθμιση· είναι τόσο παράξενο που ένας άνθρωπος μπορεί να βρίσκεται σε τέτοια αμαρτωλή, άθλια κατάσταση και να μην το γνωρίζει, όσο και ότι ένας άνθρωπος θα έπρεπε να έχει δοκό στο μάτι του και να μην το σκέφτεται· αλλά ο θεός αυτού του κόσμου τυφλώνει τόσο επιδέξια το μυαλό τους, ώστε παρ' όλα αυτά, με μεγάλη βεβαιότητα, λένε, Βλέπουμε. [4.] Είναι συνηθισμένο για εκείνους που είναι πιο αμαρτωλοί οι ίδιοι και λιγότερο ευαισθητοποιημένοι γι' αυτό, να είναι πιο πρόθυμοι και ελεύθεροι στην κρίση και την καταδίκη των άλλων· οι Φαρισαίοι, που ήταν πιο υπερήφανοι στο να δικαιολογούν τον εαυτό τους, ήταν πιο περιφρονητικοί στην καταδίκη των άλλων. Ήταν αυστηροί στους μαθητές του Χριστού για το φαγητό με άπλυτα χέρια, που ήταν σχεδόν ένα κάρφος, ενώ ενθάρρυναν τους ανθρώπους σε περιφρόνηση των γονέων τους, που ήταν δοκός. Η υπερηφάνεια και η έλλειψη αγάπης είναι συνήθως δοκοί στα μάτια εκείνων που προσποιούνται ότι είναι επικριτικοί και λεπτολόγοι στις καταδίκες των άλλων. Πολλοί είναι ένοχοι για εκείνο το μυστικό, το οποίο έχουν το θάρρος να τιμωρήσουν στους άλλους όταν αποκαλύπτεται. Σκέψου με τον εαυτό σου, ίσως το σφάλμα για το οποίο παραπονιέσαι, αν σε εξετάσεις επιμελώς, να βρεθεί στον κόλπο σου· είναι άδικο να εκφράζεις δημόσια αγανάκτηση για το δικό σου έγκλημα. Σενέκας, Περί Ευεργεσιών. Αλλά, [5.] Το να είναι οι άνθρωποι τόσο αυστηροί στα σφάλματα των άλλων, ενώ είναι επιεικείς στα δικά τους, είναι σημάδι υποκρισίας. Υποκριτή, εδ. 5. Ό,τι κι αν προσποιείται ένας τέτοιος, είναι βέβαιο ότι δεν είναι εχθρός της αμαρτίας (αν ήταν, θα ήταν εχθρός της δικής του αμαρτίας), και επομένως δεν είναι άξιος επαίνου· μάλιστα, φαίνεται ότι είναι εχθρός του αδελφού του, και επομένως άξιος μομφής. Αυτή η πνευματική αγάπη πρέπει να αρχίζει από το σπίτι· «Γιατί πώς μπορείς να πεις, πώς μπορείς για ντροπή να πεις, στον αδελφό σου, Άσε με να σε βοηθήσω να μεταρρυθμιστείς, όταν δεν φροντίζεις να μεταρρυθμίσεις τον εαυτό σου; Η δική σου καρδιά θα σε κατηγορήσει για τον παραλογισμό του· θα το κάνεις με κακή χάρη, και θα περιμένεις από όλους να σου πουν, ότι η κακία διορθώνει την αμαρτία· γιατρέ, θεράπευσε τον εαυτό σου·» Πήγαινε μπροστά, θα ακολουθήσω. Δες Ρωμ. β΄ 21. [6.] Η σκέψη για ό,τι είναι λάθος στον εαυτό μας, αν και δεν πρέπει να μας εμποδίζει να δίνουμε φιλική επίπληξη, πρέπει να μας εμποδίζει από αυταρχική καταδίκη, και να μας κάνει πολύ ειλικρινείς και φιλάνθρωπους στην κρίση των άλλων. «Επομένως αποκατάστησε με πνεύμα πραότητας, θεωρώντας τον εαυτό σου (Γαλ. στ΄ 1)· τι ήσουν, τι είσαι, και τι θα ήσουν, αν ο Θεός σε άφηνε στον εαυτό σου.»Ο Χένρι στρέφεται στη συνέχεια στην εντολή του να ζητάς, να ψάχνεις και να χτυπάς στην προσευχή.
Ι. Εδώ είναι μια εντολή με τρεις λέξεις για τον ίδιο σκοπό, Ζήτα, Ψάξε, Κτύπα (εδ. 7)· δηλαδή, με μία λέξη, «Προσευχήσου· προσευχήσου συχνά· προσευχήσου με ειλικρίνεια και σοβαρότητα· προσευχήσου, και προσευχήσου ξανά· κάνε συνείδηση την προσευχή, και γίνε σταθερός σε αυτήν· κάνε υπόθεση την προσευχή, και γίνε σοβαρός σε αυτήν. Ζήτα, όπως ζητάει ελεημοσύνη ένας ζητιάνος.» Εκείνοι που θα ήταν πλούσιοι σε χάρη, πρέπει να καταφύγουν στο φτωχό εμπόριο της επαιτείας, και θα το βρουν ακμάζον εμπόριο. «Ζήτα· παρουσίασε τις ανάγκες και τα βάρη σου στον Θεό, και παραπέμψου σε Αυτόν για υποστήριξη και προμήθεια, σύμφωνα με την υπόσχεσή Του. Ζήτα όπως ζητάει ο ταξιδιώτης τον δρόμο· το να προσεύχεσαι είναι να ρωτάς τον Θεό, Ιεζ. λστ΄ 37. Ψάξε, όπως για κάτι πολύτιμο που χάσαμε, ή όπως ο έμπορος που ψάχνει για ωραία μαργαριτάρια. Ψάξε με προσευχή, Δαν. θ΄ 3. Κτύπα, όπως αυτός που επιθυμεί να εισέλθει στο σπίτι χτυπά την πόρτα.» Θα θέλαμε να γίνουμε δεκτοί για συνομιλία με τον Θεό, να εισαχθούμε στην αγάπη Του, και την εύνοιά Του, και τη βασιλεία Του· η αμαρτία έχει κλείσει και έχει μπαρώσει την πόρτα εναντίον μας· με την προσευχή, χτυπάμε· Κύριε, Κύριε, άνοιξε σε εμάς. Ο Χριστός χτυπά την πόρτα μας (Αποκ. γ΄ 20· Άσμα ε΄ 2)· και μας επιτρέπει να χτυπήσουμε τη δική Του, που είναι μια εύνοια που δεν επιτρέπουμε σε κοινούς ζητιάνους. Το ψάξιμο και το κτύπημα υπονοούν κάτι περισσότερο από το ζητάω και το προσεύχομαι. 1. Δεν πρέπει μόνο να ζητάμε αλλά να ψάχνουμε· πρέπει να συνοδεύουμε τις προσευχές μας με τις προσπάθειές μας· πρέπει, στη χρήση των ορισμένων μέσων, να ψάχνουμε για αυτό που ζητάμε, αλλιώς πειράζουμε τον Θεό. Όταν ο φροντιστής του αμπελώνα ζήτησε ένα χρόνο αναβολή για τη άκαρπη συκιά, πρόσθεσε, Θα σκάψω γύρω της, Λουκ. ιγ΄ 7, 8. Ο Θεός δίνει γνώση και χάρη σε εκείνους που ερευνούν τις Γραφές, και περιμένουν στις πύλες της Σοφίας· και δύναμη ενάντια στην αμαρτία σε εκείνους που αποφεύγουν τις αφορμές της. 2. Δεν πρέπει μόνο να ζητάμε, αλλά να χτυπάμε· πρέπει να ερχόμαστε στην πόρτα του Θεού, πρέπει να ζητάμε επίμονα· όχι μόνο να προσευχόμαστε, αλλά να ικετεύουμε και να παλεύουμε με τον Θεό· πρέπει να ψάχνουμε επιμελώς· πρέπει να συνεχίζουμε να χτυπάμε· πρέπει να επιμένουμε στην προσευχή, και στη χρήση των μέσων· πρέπει να υπομένουμε μέχρι τέλους στο καθήκον.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Χένρι ολοκληρώνει ενθαρρύνοντας τις προσευχές με μια σύγκριση με επίγειους γονείς.
(2.) Για να ενθαρρύνουμε τις προσευχές και τις προσδοκίες μας. Μπορούμε να ελπίζουμε ότι δεν θα μας αρνηθούν και δεν θα απογοητευθούμε· δεν θα έχουμε πέτρα αντί για ψωμί, για να σπάσουμε τα δόντια μας (αν και έχουμε σκληρή κόρα για να απασχολήσουμε τα δόντια μας), ούτε φίδι αντί για ψάρι, για να μας τσιμπήσει· έχουμε πράγματι λόγο να το φοβόμαστε, επειδή το αξίζουμε, αλλά ο Θεός θα είναι καλύτερος σε εμάς από την αξία των αμαρτιών μας. Ο κόσμος συχνά δίνει πέτρες αντί για ψωμί, και φίδια αντί για ψάρι, αλλά ο Θεός ποτέ δεν το κάνει· μάλιστα, θα εισακουστούμε και θα απαντηθούμε, γιατί τα παιδιά είναι από τους γονείς τους. [1.] Ο Θεός έχει βάλει στις καρδιές των γονέων μια συμπονετική κλίση να βοηθούν και να προμηθεύουν τα παιδιά τους, σύμφωνα με την ανάγκη τους. Ακόμα και εκείνοι που είχαν λίγη συνείδηση καθήκοντος, το έκαναν, σαν από ένστικτο. Κανένας νόμος δεν θεωρήθηκε ποτέ απαραίτητος για να υποχρεώσει τους γονείς να συντηρούν τα νόμιμα παιδιά τους, ούτε, στην εποχή του Σολομώντα, τα νόθα. [2.] Έχει αναλάβει τη σχέση του Πατέρα προς εμάς, και μας αναγνωρίζει ως παιδιά Του· ώστε από την ετοιμότητα που βρίσκουμε στον εαυτό μας να ανακουφίζουμε τα παιδιά μας, να ενθαρρυνθούμε να απευθυνθούμε σε Αυτόν για ανακούφιση. Τι αγάπη και τρυφερότητα έχουν οι πατέρες προέρχεται από Αυτόν· όχι από τη φύση αλλά από τον Θεό της φύσης· και επομένως πρέπει να είναι άπειρα μεγαλύτερη στον εαυτό Του. Συγκρίνει τη μέριμνά Του για τον λαό Του με εκείνη ενός πατέρα για τα παιδιά του (Ψαλμ. ργ΄ 13), μάλιστα, με εκείνη μιας μητέρας, που είναι συνήθως πιο τρυφερή, Ησ. ξστ΄ 13· μθ΄ 14, 15. Αλλά εδώ υποτίθεται, ότι η αγάπη Του, και η τρυφερότητά Του, και η καλοσύνη Του, υπερβαίνουν κατά πολύ εκείνη οποιουδήποτε επίγειου γονέα· και επομένως επιχειρηματολογείται με πολύ περισσότερο, και βασίζεται σε αυτή την αναμφισβήτητη αλήθεια, ότι ο Θεός είναι καλύτερος Πατέρας, άπειρα καλύτερος από οποιουσδήποτε επίγειους γονείς· οι σκέψεις Του είναι πάνω από τις δικές τους. Οι επίγειοι πατέρες μας φρόντισαν για εμάς· εμείς φροντίσαμε τα παιδιά μας· πολύ περισσότερο ο Θεός θα φροντίσει τα δικά Του· γιατί είναι κακοί, αρχικά έτσι· το εκφυλισμένο σπέρμα του πεσμένου Αδάμ· έχασαν πολλά από την καλή φύση που ανήκε στην ανθρωπότητα, και μεταξύ άλλων διαφθορών, έχουν εκείνη της σταυροκοπίας και της αγένειας σε αυτούς· όμως δίνουν καλά πράγματα στα παιδιά τους, και ξέρουν πώς να δίνουν, κατάλληλα και εποχιακά· πολύ περισσότερο ο Θεός, γιατί αναλαμβάνει όταν εκείνοι εγκαταλείπουν, Ψαλμ. κζ΄ 10. Και, Πρώτον, ο Θεός είναι πιο γνώστης· οι γονείς είναι συχνά ανόητα στοργικοί, αλλά ο Θεός είναι σοφός, άπειρα έτσι· ξέρει τι χρειαζόμαστε, τι επιθυμούμε, και τι μας ταιριάζει. Δεύτερον, ο Θεός είναι πιο ευγενικός. Αν όλες οι συμπονίες όλων των τρυφερών πατέρων στον κόσμο συγκεντρώνονταν στα σπλάχνα ενός, όμως σε σύγκριση με τα τρυφερά ελέη του Θεού μας, θα ήταν μόνο σαν κερί στον ήλιο, ή σταγόνα στον ωκεανό. Ο Θεός είναι πιο πλούσιος, και πιο πρόθυμος να δώσει στα παιδιά Του από ό,τι μπορούν να είναι οι πατέρες της σάρκας μας· γιατί είναι ο Πατέρας των πνευμάτων μας, ένας πάντα αγαπώντας, πάντα ζωντανός Πατέρας. Τα σπλάχνα των Πατέρων συγκινούνται ακόμα και προς τα απείθαρχα παιδιά, προς τους άσωτους, όπως του Δαβίδ προς τον Αβεσσαλώμ, και δεν θα μας υπηρετήσει όλο αυτό για να σιγήσει την απιστία;
Απαντήστε
Απόκριση
Πού μπορεί να πειρασθείς να κρίνεις τους άλλους πριν εξετάσεις την καρδιά σου; Πώς η πραγματεία του Χένρι για την επίπληξη προσκαλεί μεγαλύτερη ταπεινοφροσύνη στις συνομιλίες σου; Σε ποια περιοχή της ζωής σου καλείσαι να επιμείνεις στο να ζητάς, να ψάχνεις και να χτυπάς;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Πάτερ εὐσπλαγχνικέ, ἄνοιξε τοὺς ὀφθαλμοὺς ἡμῶν νὰ ἐξετάζωμεν τὰς καρδίας ἡμῶν πρὶν κρίνωμεν ἄλλους, διὰ νὰ ἀφαιρέσωμεν τὴν δοκὸν ἀπὸ τὸν ὀφθαλμὸν ἡμῶν καὶ νὰ ἐκτείνωμεν τὸ ἔλεος τὸ ὁποῖον ὁ Υἱός σου προστάζει ἐν Ματθαίῳ ζ΄. Ἕλκυσον ἡμᾶς νὰ σὲ ζητῶμεν μὲ ἐπίμονον πίστιν, ἐμπιστευόμενοι ὅτι δίδεις ἀγαθὰ δῶρα εἰς τὰ τέκνα σου, καὶ ὁδήγησον ἡμᾶς διὰ τοῦ Πνεύματός σου κατὰ τὴν στενὴν ὁδὸν τὴν ὁποίαν καταλήγει εἰς ζωὴν. Ἂς ῥέῃ ἡ ὑπακοή μας ἀπὸ τὸ εὐαγγέλιον, φέρουσα καρπὸν ὁ ὁποῖος σὲ δοξάζει μόνον. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →