← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Δευτερονόμιο

Δευτ 9-10 — με τον Ματθαίο Χένρι

Δευτερονόμιο 9-10Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το σχόλιο του Ματθαίου Χένρι στο Δευτερονόμιον 9–10 μας καλεί να αντιμετωπίσουμε τη δική μας αναξιότητα ενώ θαυμάζουμε το έλεος που ακόμα μας φτάνει. Σε αυτά τα κεφάλαια ο Μωυσής καταρρίπτει κάθε αξίωση αυτο-ελέους και δείχνει αντίθετα στην πιστότητα της διαθήκης του Θεού. Η προσεκτική έκθεση του Χένρι μας βοηθά να ακούσουμε τις αρχαίες προειδοποιήσεις με φρέσκια σαφήνεια για τη δική μας εποχή. Καθώς προετοιμαζόμαστε να ακούσουμε, ας ανοίξει το Πνεύμα τις καρδιές μας για να δεχθούμε τόσο την επίπληξη όσο και την παρηγοριά που περιέχονται σε αυτούς τους στίχους. Αυτό το μάθημα θα μας καθοδηγήσει μέσα από τις γνώσεις του Χένρι ώστε να περπατήσουμε πιο ταπεινά και ευγνώμονα με τον Κύριο που κρατά τις υποσχέσεις του παρά τις επανειλημμένες αποτυχίες μας.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε χρόνο τώρα για να διαβάσετε τα κεφάλαια 9 και 10 του Δευτερονόμιου αργά και προσευχητικά. Προσέξτε πώς ο Μωυσής υπενθυμίζει επανειλημμένα στο Ισραήλ την ανταρσία του και το σταθερό έλεος του Θεού. Αφήστε τα λόγια να ερευνήσουν την καρδιά σας καθώς σκέφτεστε τόσο τις προειδοποιήσεις όσο και τις υποσχέσεις. Κάντε παύση μετά από κάθε κύριο τμήμα για να αναλογιστείτε τι λέει ο Κύριος σε εσάς σήμερα μέσω αυτού του αρχαίου κειμένου.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ανοίγει συνοψίζοντας τον σκοπό του Μωυσή σε όλο το κεφάλαιο. Ο σκοπός του Μωυσή σε αυτό το κεφάλαιο είναι να πείσει τον λαό του Ισραήλ για την απόλυτη αναξιότητά τους να λάβουν από τον Θεό εκείνες τις μεγάλες εύνοιες που επρόκειτο τώρα να τους απονεμηθούν, γράφοντας αυτό, σαν να λέγαμε, με κεφαλαία γράμματα στην κορυφή του χάρτη τους, 'Όχι για χάρη σας, ας γίνει γνωστό σε εσάς,' Ιεζ. λστ΄ 32. Ι. Τους διαβεβαιώνει για τη νίκη επί των εχθρών τους, εδ. 1-3. ΙΙ. Τους προειδοποιεί να μην αποδώσουν τις επιτυχίες τους στη δική τους αξία, αλλά στη δικαιοσύνη του Θεού, η οποία ήταν στραμμένη εναντίον των εχθρών τους, και στην πιστότητά του, η οποία ήταν δεσμευμένη προς τους πατέρες τους, εδ. 4-6. ΙΙΙ. Για να καταστήσει σαφές ότι δεν είχαν λόγο να καυχηθούν για τη δική τους δικαιοσύνη, αναφέρει τα σφάλματά τους, δείχνει στο Ισραήλ τις παραβάσεις του και στον οίκο του Ιακώβ τις αμαρτίες του. Γενικά, ήταν διαρκώς ένας προκλητικός λαός, εδ. 7-24. Ειδικότερα, 1. Στο ζήτημα του χρυσού μοσχαριού, την ιστορία του οποίου αφηγείται εκτενώς, εδ. 8-21. 2. Αναφέρει ορισμένα άλλα παραδείγματα της ανταρσίας τους, εδ. 22, 23. Και, 3. Επιστρέφει, στο εδ. 25, για να μιλήσει για τη μεσιτεία που είχε κάνει για αυτούς στο Χωρήβ, για να αποτρέψει την καταστροφή τους εξαιτίας του χρυσού μοσχαριού. Ο Χένρι στη συνέχεια προειδοποιεί τον λαό ενάντια σε οποιαδήποτε ιδέα της δικής τους δικαιοσύνης. ΙΙΙ. Τους προειδοποιεί να μην τρέφουν την παραμικρή σκέψη για τη δική τους δικαιοσύνη, σαν να είχε εξασφαλίσει αυτή η εύνοια από το χέρι του Θεού: 'Μην πείτε. Για τη δικαιοσύνη μου (είτε σε σχέση με τον καλό μου χαρακτήρα είτε ως ανταπόδοση για οποιαδήποτε καλή υπηρεσία) ο Κύριος με έφερε να κληρονομήσω αυτή τη γη (εδ. 4)· ποτέ μην νομίζετε ότι είναι για τη δικαιοσύνη σου ή την ευθύτητα της καρδιάς σου, ότι είναι σε εξέταση είτε της καλής σου συμπεριφοράς είτε της καλής σου διάθεσης,' εδ. 5. Και πάλι (εδ. 6) επιμένει σε αυτό, επειδή είναι δύσκολο να απομακρύνουμε τους ανθρώπους από μια αντίληψη της δικής τους αξίας, και όμως πολύ απαραίτητο να γίνει αυτό: 'Κατανοήστε (γνωρίστε το, πιστέψτε το και σκεφτείτε το) ότι ο Κύριος ο Θεός σου δεν σου δίνει αυτή τη γη για τη δικαιοσύνη σου. Αν έπρεπε να έρθεις σε αυτήν υπό αυτήν την προϋπόθεση, θα είχες αποκλειστεί για πάντα από αυτήν, γιατί είσαι ένας σκληροτράχηλος λαός.' Σημείωσε, Η κατάκτηση της ουράνιας Χαναάν από εμάς, όπως πρέπει να αποδοθεί στη δύναμη του Θεού και όχι στη δική μας ισχύ, έτσι πρέπει να αποδοθεί στη χάρη του Θεού και όχι στη δική μας αξία: εν Χριστώ έχουμε και δικαιοσύνη και δύναμη· σε αυτόν επομένως πρέπει να καυχόμαστε, και όχι στον εαυτό μας, ή σε οποιαδήποτε επάρκεια δική μας. Ο Χένρι στη συνέχεια αφηγείται λεπτομερώς τη μακρά ιστορία των προκλήσεων του Ισραήλ. Για να μην έχουν καμία πρόφαση να νομίζουν ότι ο Θεός τους έφερε στη Χαναάν για τη δικαιοσύνη τους, ο Μωυσής τους δείχνει εδώ τι θαύμα ελέους ήταν ότι δεν είχαν καταστραφεί πολύ νωρίτερα στην έρημο: 'Θυμήσου, και μην ξεχάσεις, πώς προκάλεσες τον Κύριο τον Θεό σου (εδ. 7)· τόσο μακριά από το να αγοράσεις την εύνοιά του, πολλές φορές άνοιξες τον εαυτό σου στην δυσαρέσκειά του.' Οι προκλήσεις των πατέρων τους χρεώνονται εδώ σε αυτούς· γιατί, αν ο Θεός είχε αντιμετωπίσει τους πατέρες τους σύμφωνα με τις αξίες τους, αυτή η γενιά δεν θα υπήρχε ποτέ, πολύ λιγότερο θα είχαν εισέλθει στη Χαναάν. Είμαστε επιρρεπείς να ξεχάσουμε τις προκλήσεις μας, ειδικά όταν το πλήγμα της ράβδου έχει περάσει, και χρειαζόμαστε να μας υπενθυμίζονται συχνά, ώστε να μην τρέφουμε ποτέ καμία αντίληψη της δικής μας δικαιοσύνης. Ο Παύλος επιχειρηματολογεί από την ενοχή που βρίσκεται όλη η ανθρωπότητα για να αποδείξει ότι δεν μπορούμε να δικαιωθούμε ενώπιον του Θεού από τα δικά μας έργα, Ρωμ. γ΄ 19, 20. Αν τα έργα μας μας καταδικάζουν, δεν θα μας δικαιώσουν. Παρατήρησε, 1. Ήταν ένας προκλητικός λαός από τότε που βγήκαν από την Αίγυπτο, εδ. 7. Σαράντα χρόνια ολόκληρα, από την αρχή μέχρι το τέλος, ο Θεός και ο Μωυσής λυπήθηκαν μαζί τους. Είναι ένα πολύ θλιβερό χαρακτηριστικό που αφήνει τώρα ο Μωυσής στο αποχαιρετισμό του για αυτούς: 'Είστε αντάρτες από την ημέρα που σας γνώρισα,' εδ. 24. Μόλις σχηματίστηκαν σε λαό, υπήρξε μια φατρία που σχηματίστηκε μεταξύ τους, η οποία σε κάθε περίπτωση αντιστεκόταν στον Θεό και στην κυβέρνησή του. Αν και η ιστορία του Μωσαϊκού καταγράφει λίγο περισσότερο από τα γεγονότα του πρώτου και του τελευταίου έτους των σαράντα, φαίνεται από αυτήν τη γενική αφήγηση ότι τα υπόλοιπα χρόνια δεν ήταν πολύ καλύτερα, αλλά μια συνεχής πρόκληση. 2. Ακόμα και στο Χωρήβ έκαναν ένα μοσχάρι και το προσκύνησαν, εδ. 8, κ.λπ. Αυτή ήταν μια αμαρτία τόσο βαρειά, και από αρκετές επιβαρύνσεις τόσο υπερβολικά αμαρτωλή, ώστε άξιζαν σε κάθε περίπτωση να τους υπενθυμίζεται. Έγινε ακριβώς στο μέρος όπου δόθηκε ο νόμος με τον οποίο απαγορευόταν ρητά να λατρεύουν τον Θεό με εικόνες, και ενώ το βουνό ακόμα καιγόταν μπροστά στα μάτια τους, και ο Μωυσής είχε ανέβει για να τους φέρει τον νόμο γραπτώς. Απομακρύνθηκαν γρήγορα, εδ. 16. 3. Ο Θεός ήταν πολύ θυμωμένος μαζί τους για την αμαρτία τους. Ας μην νομίζουν ότι ο Θεός παρέβλεψε ό,τι έκαναν λάθος, και τους έδωσε τη Χαναάν για ό,τι ήταν καλό μεταξύ τους. Όχι, ο Θεός είχε αποφασίσει να τους καταστρέψει (εδ. 8), μπορούσε εύκολα να το κάνει, και δεν θα έχανε τίποτα από αυτό· ακόμα και επιθυμούσε τον Μωυσή να τον αφήσει μόνο του ώστε να το κάνει, εδ. 13, 14. Από αυτό φάνηκε πόσο βαρειά ήταν η αμαρτία τους, γιατί ο Θεός δεν θυμώνει ποτέ με κανέναν περισσότερο από ό,τι υπάρχει αιτία, όπως συχνά κάνουν οι άνθρωποι. Ο ίδιος ο Μωυσής, αν και φίλος και ευνοούμενος, έτρεμε στην αποκάλυψη της οργής του Θεού από τον ουρανό εναντίον της ασέβειας και της αδικίας τους (εδ. 19): 'Φοβήθηκα την οργή του Κυρίου,' φοβήθηκα ίσως όχι μόνο για αυτούς, αλλά και για τον εαυτό μου, Ψαλμ. ριθ΄ 120. 4. Είχαν με την αμαρτία τους σπάσει τη διαθήκη με τον Θεό, και είχαν χάσει όλα τα προνόμια της διαθήκης, κάτι που ο Μωυσής τους το σήμανε σπάζοντας τις πλάκες, εδ. 17. Ένα πιστοποιητικό διαζυγίου τους δόθηκε, και από τότε και στο εξής θα μπορούσαν δικαίως να εγκαταλειφθούν για πάντα, ώστε το στόμα τους να σταματήσει σίγουρα από το να επικαλείται οποιαδήποτε δικαιοσύνη δική τους. Ο Θεός, στην ουσία, τους είχε αποκηρύξει, όταν είπε στον Μωυσή (εδ. 12), 'Είναι ο λαός σου, δεν είναι δικοί μου, ούτε θα αντιμετωπιστούν ως δικοί μου.' 5. Ο ίδιος ο Ααρών έπεσε κάτω από τη δυσαρέσκεια του Θεού γι' αυτό, αν και ήταν ο άγιος του Κυρίου, και μόνο από έκπληξη ή τρόμο οδηγήθηκε να γίνει συνεργός μαζί τους στην αμαρτία: 'Ο Κύριος ήταν πολύ θυμωμένος με τον Ααρών,' εδ. 20. Κανένα ανθρώπινο αξίωμα ή χαρακτήρας δεν μπορεί να τον προστατεύσει από την οργή του Θεού αν έχει κοινωνία με τα άκαρπα έργα του σκότους. Ο Ααρών, που θα έπρεπε να κάνει εξιλέωση για αυτούς αν η ανομία μπορούσε να εξαλειφθεί με θυσία και προσφορά, ο ίδιος έπεσε κάτω από την οργή του Θεού: τόσο λίγο σκέφτηκαν τι έκαναν όταν τον παρέσυραν. 6. Ήταν με μεγάλη δυσκολία και πολύ μακρά παραμονή που ο ίδιος ο Μωυσής επικράτησε να απομακρύνει την οργή του Θεού, και να αποτρέψει την απόλυτη καταστροφή τους. Νήστεψε και προσευχήθηκε πλήρεις σαράντα ημέρες και σαράντα νύχτες πριν μπορέσει να εξασφαλίσει τη συγχώρεσή τους, εδ. 18. Και κάποιοι νομίζουν δύο φορές σαράντα ημέρες (εδ. 25), επειδή λέγεται, 'καθώς έπεσα κάτω πριν,' ενώ η αποστολή του στις πρώτες σαράντα δεν ήταν αυτής της φύσης. Άλλοι νομίζουν ότι ήταν μόνο μία σαράντα, αν και αναφέρθηκε δύο φορές (όπως επίσης στο κεφ. ι΄ 10)· αλλά αυτό ήταν αρκετό για να τους κάνει να αντιληφθούν πόσο μεγάλη ήταν η δυσαρέσκεια του Θεού εναντίον τους, και τι στενή διαφυγή είχαν για τη ζωή τους. Και σε αυτό φαίνεται το μέγεθος της οργής του Θεού εναντίον όλης της ανθρωπότητας ότι κανένα άλλο πρόσωπο λιγότερο από τον Υιό του, και καμία άλλη τιμή λιγότερο από το ίδιο του το αίμα, δεν θα αρκούσε για να την απομακρύνει. Ο Μωυσής εδώ τους λέει την ουσία της μεσιτείας του για αυτούς. Ήταν υποχρεωμένος να παραδεχτεί την πείσμα τους, και την κακία τους, και την αμαρτία τους, εδ. 27. Ο χαρακτήρας τους ήταν πράγματι κακός όταν αυτός που εμφανίστηκε ως συνήγορός τους δεν μπορούσε να τους δώσει μια καλή λέξη, και δεν είχε τίποτα άλλο να πει υπέρ τους παρά ότι ο Θεός είχε κάνει μεγάλα πράγματα για αυτούς, κάτι που πραγματικά επιδείνωσε το έγκλημά τους (εδ. 26),—ότι ήταν απόγονοι καλών προγόνων (εδ. 27), κάτι που θα μπορούσε επίσης να στραφεί εναντίον του, ως κάνοντας το πράγμα χειρότερο και όχι καλύτερο,—και ότι οι Αιγύπτιοι θα κατηγορούσαν τον Θεό, αν τους κατέστρεφε, ως ανίκανο να ολοκληρώσει ό,τι είχε ξεκινήσει για αυτούς (εδ. 28), μια ένσταση που θα μπορούσε εύκολα να απαντηθεί: δεν έχει σημασία τι λένε οι Αιγύπτιοι, ενώ οι ουρανοί διακηρύττουν τη δικαιοσύνη του Θεού· ώστε η σωτηρία τους από την καταστροφή εκείνη τη στιγμή οφειλόταν καθαρά στο έλεος του Θεού, και στην επιμονή του Μωυσή, και όχι σε οποιαδήποτε αξία δική τους, που θα μπορούσε να προσφερθεί έστω και για μετριασμό του αδικήματός τους. 7. Για να τους επηρεάσει περισσότερο με την καταστροφή στην οποία βρίσκονταν τότε στο χείλος, περιγράφει πολύ συγκεκριμένα την καταστροφή του μοσχαριού που είχαν φτιάξει, εδ. 21. Το αποκαλεί αμαρτία τους: ίσως όχι μόνο επειδή ήταν η ύλη της αμαρτίας τους, αλλά επειδή η καταστροφή του προοριζόταν ως μαρτυρία εναντίον της αμαρτίας τους, και ένδειξη σε αυτούς τι άξιζαν οι ίδιοι οι αμαρτωλοί. Αυτοί που το έφτιαξαν έμοιαζαν με αυτό, και δεν θα είχαν αδικηθεί αν είχαν σφραγιστεί έτσι σε σκόνη, και καταναλωθεί, και διασκορπιστεί, και δεν είχαν μείνει υπολείμματα από αυτούς. Ήταν άπειρο έλεος που δέχτηκε την καταστροφή του ειδώλου αντί της καταστροφής των ειδωλολατρών. 8. Ακόμα και μετά από αυτήν την καλή διαφυγή που είχαν, σε πολλές άλλες περιπτώσεις προκάλεσαν τον Κύριο ξανά και ξανά. Χρειαζόταν μόνο να ονομάσει τα μέρη, γιατί έφεραν τα μνημεία είτε της αμαρτίας είτε της τιμωρίας στα ονόματά τους (εδ. 22): στο Ταβερά, κάψιμο, όπου ο Θεός έβαλε φωτιά σε αυτούς για το γογγυσμό τους,—στο Μασσά, ο πειρασμός, όπου αμφισβήτησαν την παντοδύναμη δύναμη να τους βοηθήσει,—και στο Κιβρώθ-Χατταάβα, οι τάφοι των επιθυμητών, όπου οι λιχουδιές που επιθυμούσαν ήταν το δηλητήριό τους· και, μετά από αυτά, η απιστία και η δυσπιστία τους στην Κάδης-Βαρνέα, για την οποία τους είχε ήδη πει (κεφ. α΄), και την οποία αναφέρει εδώ ξανά (εδ. 23), θα είχαν σίγουρα ολοκληρώσει την καταστροφή τους αν είχαν αντιμετωπιστεί σύμφωνα με τις δικές τους αξίες.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Χένρι ολοκληρώνει το τμήμα παροτρύνοντας τη μνήμη των παρελθουσών αμαρτιών για να εκτιμήσουμε την ελεύθερη χάρη. Τώρα ας τα βάλουν όλα αυτά μαζί, και θα φανεί ότι όποια εύνοια κι αν δείξει ο Θεός στο μέλλον σε αυτούς, υποτάσσοντας τους εχθρούς τους και βάζοντάς τους στην κατοχή της γης της Χαναάν, δεν ήταν για τη δικαιοσύνη τους. Είναι καλό για εμάς συχνά να θυμόμαστε εναντίον του εαυτού μας, με λύπη και ντροπή, τις προηγούμενες αμαρτίες μας, και να αναθεωρούμε τα αρχεία που κρατά η συνείδηση για αυτές, ώστε να δούμε πόσο πολύ οφείλουμε στην ελεύθερη χάρη, και να παραδεχθούμε ταπεινά ότι ποτέ δεν αξίσαμε από το χέρι του Θεού τίποτα άλλο παρά οργή και την κατάρα.
Απαντήστε

Απόκριση

1. Πού στη ζωή μου ακόμα πειράζομαι να πιστώσω τη δική μου αξία για τις ευλογίες του Θεού; 2. Πώς η ανάκληση παρελθουσών αποτυχιών αυξάνει την ευγνωμοσύνη μου για το παρόν έλεος; 3. Τι πρακτικό βήμα μπορώ να κάνω σήμερα για να περπατήσω πιο ταπεινά ενώπιον του Κυρίου;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Πάτερ φιλεύσπλαχνε, ὁμολογοῦμεν ὅτι οὐδὲν ἐν ἡμῖν ἦτο ἄξιον τῆς χάριτός σου, διότι ἔδειξας ἔλεος εἰς λαὸν σκληροτράχηλον μόνον χάριν τῆς διαθήκης σου καὶ τῆς ἀγάπης σου τῆς ἀμεταβλήτου. Κράτει τὴν μνήμην τῶν προτέρων ἡμῶν ἀποστασιῶν ἐνώπιόν μας, μήπως ὑπερηφανευθῶμεν, καὶ δίδαξον ἡμᾶς ἀντ᾿ αὐτοῦ νὰ ἀναπαυώμεθα πλήρως εἰς τὸ τετελεσμένον ἔργον τοῦ Χριστοῦ. Διὰ τοῦ Πνεύματός σου, κίνησον τὰς καρδίας ἡμῶν νὰ σὲ φοβῶνται, νὰ σὲ ἀγαποῦν, καὶ νὰ σὲ ὑπηρετοῦν μὲ ἀδιαίρετον ἀφοσίωσιν πάσας τὰς ἡμέρας ἡμῶν. Ἀμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →