Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Έξοδος
Έξοδος 27-28 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Η προσεκτική ερμηνεία του Ιωάννη Καλβίνου για την Έξοδο φέρνει νέα σαφήνεια στις οδηγίες για τη σκηνή και την ιερωσύνη της. Στα κεφάλαια 27 και 28 ο Κύριος περιγράφει λεπτομερώς το θυσιαστήριο, την αυλή και τα ιερά ενδύματα που ξεχωρίζουν τον Ααρών και τους γιους του. Η ερμηνεία του Καλβίνου στίχο προς στίχο δείχνει πώς αυτές οι ορατές διατάξεις κατεύθυναν τον Ισραήλ σε βαθύτερες πνευματικές πραγματικότητες με επίκεντρο τον Χριστό. Οι σκέψεις του μας προσκαλούν να εξετάσουμε τόσο την αγιότητα που απαιτείται για την προσέγγιση του Θεού όσο και την ελεήμονα πρόνοια ενός μεσίτη. Καθώς ακούμε σήμερα τα λόγια του Καλβίνου, εισερχόμαστε στην ίδια ευλάβεια και ευγνωμοσύνη που τα αρχαία σύμβολα προορίζονταν να αφυπνίσουν. Είθε αυτή η μελέτη να ενισχύσει την εμπιστοσύνη μας στο ολοκληρωμένο έργο του μεγάλου Αρχιερέα μας.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αφιερώστε τώρα χρόνο για να διαβάσετε αργά και προσεκτικά τα κεφάλαια 27 και 28 της Εξόδου. Προσέξτε τις ακριβείς διαστάσεις που δίνονται για το θυσιαστήριο και την αυλή, τα υλικά που απαιτούνται για τα ιερατικά ενδύματα και την επαναλαμβανόμενη έμφαση στην αγιότητα και τη μεσιτεία. Αφήστε το κείμενο να στήσει τη σκηνή της οργανωμένης λατρείας υπό την παλαιά διαθήκη. Καθώς διαβάζετε, σκεφτείτε πώς κάθε λεπτομέρεια υπηρετούσε για να υπενθυμίζει στον Ισραήλ την παρουσία του Θεού και την ανάγκη τους για έναν κατάλληλο εκπρόσωπο. Επιστρέψτε στο απόσπασμα μετά την ανάγνωσή σας με ανοιχτή καρδιά, έτοιμοι να ακούσετε τις γνώσεις του Καλβίνου.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβίνος ανοίγει την πραγματεία του για το κεφάλαιο 27 στρεφόμενος αμέσως στο θυσιαστήριο των ολοκαυτωμάτων.
1. Και θα φτιάξεις θυσιαστήριο. Το θυσιαστήριο των ολοκαυτωμάτων περιγράφεται εδώ, το οποίο ωστόσο ονομαζόταν έτσι κατά συνεκδοχή, διότι όχι μόνο ολόκληρα θύματα καίγονταν εκεί, αλλά και μέρη τους μόνο, όπως θα δούμε στον Λευιτικό. Τα ολοκαυτώματα έλαβαν το όνομά τους από την ανάβασή τους, με την οποία οι Ισραηλίτες υπενθυμίζονταν ότι είχαν ανάγκη καθαρισμού, ώστε να ανέλθουν προς τον Θεό· και ταυτόχρονα διδάσκονταν ότι όποια διαφθορά υπήρχε στη σάρκα δεν εμπόδιζε τις θυσίες να είναι ευπρόσδεκτες και ευωδία στον Θεό. Είναι σαφές ότι από την πρώτη αρχή του ανθρώπινου γένους υπήρχαν ολοκαυτώματα, που προτάθηκαν από τη μυστική έμπνευση του Πνεύματος του Θεού, αφού δεν υπήρχε γραπτός Νόμος· ούτε μπορούμε να αμφιβάλλουμε ότι με αυτό το σύμβολο διδάσκονταν ότι η σάρκα πρέπει να καεί από το Πνεύμα, ώστε οι άνθρωποι να προσφέρουν τον εαυτό τους δεόντως στον Θεό· και έτσι αναγνώριζαν, υπό αυτόν τον τύπο, ότι η σάρκα του Χριστού πρέπει να λάβει αυτό από τη θεία δύναμη, ώστε να γίνει τέλειο θύμα για τον εξιλασμό του Θεού· έτσι, όπως μαρτυρεί ο Απόστολος, προσέφερε τον εαυτό του δια του Πνεύματος. (Προς Εβραίους 9:14.) Αλλά πληρέστερη μνεία αυτού του θέματος θα γίνει αλλού. Το θυσιαστήριο ήταν κατασκευασμένο έτσι ώστε οι θυσίες να ρίχνονται σε σχάρα τοποθετημένη μέσα του, και έτσι καλύπτονταν από την εξωτερική του επιφάνεια. Οι στάχτες λαμβάνονταν σε λεκάνη, ώστε να μην πέφτουν γύρω στο έδαφος και ποδοπατούνται, αλλά ώστε να εμφυτεύεται ευλάβεια ακόμη και προς τα υπολείμματα των ιερών πραγμάτων. Ότι τα θύματα ήταν δεμένα στα τέσσερα κέρατα, που προεξείχαν από τις τέσσερις γωνίες, είναι σαφές από τα λόγια του Ψαλμού 118:27, «Δέστε τη θυσία με σχοινιά, μέχρι τα κέρατα του θυσιαστηρίου.» Και αυτό είναι επίσης η αρχή μιας ορθής προσφοράς πνευματικών θυσιών, ότι όλες οι επιθυμίες της σάρκας πρέπει να υποταχθούν και να κρατηθούν αιχμάλωτες ως προς την υπακοή του Θεού. Γι' αυτό ακόμη και ο Χριστός, αν και σε Αυτόν δεν υπήρχε τίποτα που να μην ήταν δεόντως ρυθμισμένο, ωστόσο δεσμεύτηκε, για να αποδείξει την υπακοή Του· όπως είχε πει, «Όχι όπως θέλω εγώ, αλλά όπως θέλεις εσύ.» (Κατά Ματθαίον 26:39.) Το θυσιαστήριο μεταφερόταν σε ράβδους, για να αποφευχθεί η ανάγκη ύπαρξης περισσότερων από ένα· αλλιώς θα υπήρχε κίνδυνος να αναγκαστούν, από την ίδια τη δυσκολία μεταφοράς του, να το αφήσουν πίσω αφού κατασκευαζόταν, αν επρόκειτο για μακρινό ταξίδι· και αυτό θα ήταν ο σπόρος ή η αιτία δεισιδαιμονίας, ενώ κανένα άλλο δεν μπορούσε να χτιστεί που να μην ήταν νόθο.Ο Καλβίνος στη συνέχεια στρέφει την προσοχή στην αυλή που περιέβαλλε τη σκηνή.
9. Και θα φτιάξεις την αυλή. Υπήρχαν δύο αυλές χωρισμένες από το αγιαστήριο, μία για τους ιερείς, η άλλη κοινή για όλο τον λαό. Στην πρώτη προσαρτώνταν δωμάτια, στα οποία κατοικούσαν οι Λευίτες, που ήταν οι φύλακες της σκηνής· και έτσι μερικές φορές οι αυλές αναφέρονται στον πληθυντικό αριθμό, και ιδιαίτερα στους Ψαλμούς. (Ψαλμός 64:4· Ψαλμός 84:2· Ψαλμός 92:13· Ψαλμός 96:8.) Είναι η αυλή του λαού που αναφέρεται εδώ, όπου αφιέρωναν τα θύματα, πρόσφεραν τις προσευχές τους και συμφιλιώνονταν με τον Θεό. Με αυτόν τον τρόπο η κατάσταση της ανθρωπότητας δείχθηκε στους Ισραηλίτες, με το να απαγορεύεται η είσοδός τους στον Ναό, ενώ ταυτόχρονα υπενθυμιζόταν ότι οι άνθρωποι, αν και ανάξιοι απόβλητοι, γίνονται δεκτοί από τον Θεό, αν μόνο Τον ζητούν απλά και με δέουσα ταπείνωση, ενθυμούμενοι τη δική τους αναξιότητα. Εξ ου και η παρηγοριά στην οποία καυχιόταν ο Δαβίδ, «Προτιμώ να κατοικώ στις αυλές του Κυρίου, παρά στις λαμπρές σκηνές των ασεβών.» Η αυλή σχηματιζόταν από τέσσερα παραπετάσματα, δύο από τα οποία, στις βόρειες και νότιες πλευρές, ήταν 100 πήχεις μακριά, και υποστηρίζονταν από 20 στύλους, των οποίων οι βάσεις ήταν από χαλκό, και τα κιονόκρανά τους και οι ταινίες από άργυρο· στην ανατολική και δυτική, κάθε παραπέτασμα ήταν 50 πήχεις μακρύ, υποστηριζόμενο από 10 στύλους. Το μήκος που αναφέρεται δεν είναι από το έδαφος προς τα πάνω, αλλά από τις απέναντι γωνίες τους· διότι η αυλή ήταν δύο φορές πιο μακριά από ό,τι πλατιά, όπως λέγεται στο εδάφιο 18. Θα υπήρχε εμφάνιση αντίφασης στο γεγονός ότι ο Μωυσής στη συνέχεια μιλά για δύο πλευρές, και αποδίδει δεκαπέντε πήχεις σε καθεμία, αν δεν συνέχιζε αμέσως να αναφέρει το κρέμασμα ή το παραπέτασμα, που κάλυπτε την πύλη της αυλής, και το οποίο θέτει στα είκοσι πήχεις. Έτσι το μέτρο θα είναι σωστό, και το απόσπασμα θα είναι απόλυτα σύμφωνο· διότι, αφού είπε στο εδάφιο 13 ότι το παραπέτασμα στην ανατολική πλευρά θα αποτελούνταν από πενήντα πήχεις, προσθέτει σε εξήγηση ότι υπήρχαν δύο παραπετάσματα στις πλευρές της πόρτας, και ένα τρίτο ανάμεσά τους για να καλύψει την πόρτα, κάνοντας συνολικά τα πενήντα πήχεις. Αλλά η πόρτα καλυπτόταν από το κρέμασμα, ώστε οι Ισραηλίτες να στοχάζονται μέσα τους, όποτε εισέρχονταν στο αγιαστήριο, ότι δεν ήταν βέβηλο ή κοινό μέρος· αλλά αν ερχόταν εκεί με καθαρότητα και αγνότητα, θα μπορούσαν να πεισθούν ότι ήταν ασφαλείς υπό την προστασία του Θεού. Τέλος, το μεγαλείο των ιερών πραγμάτων τους δείχθηκε και σε αυτόν τον τύπο, ώστε να προσεγγίζουν με ευλάβεια τη λατρεία του Θεού· και τους υπενθυμίστηκε η δική τους αναξιότητα, ώστε να ταπεινώνονται περισσότερο ενώπιον του Θεού, και ώστε ο φόβος να γεννά μετάνοια, ενώ η μετριοπάθεια στην επιθυμία της γνώσης τους συνιστάτο, ώστε να μην είναι υπερβολικά περίεργοι. Η θρησκεία των εθνών είχε επίσης τα μυστικά της ιερά με τον ίδιο σκοπό, αλλά για πολύ διαφορετικές αιτίες· διότι ήταν μια κτηνώδης θρησκεία, για την οποία η ευλάβεια ζητούνταν με το σκοτάδι και τη μεταμφίεση της άγνοιας· ενώ ο Θεός, ενώ διατηρούσε τον λαό Του σε μετριοπάθεια και απλότητα, ταυτόχρονα έθετε ενώπιόν τους τον Νόμο, από τον οποίο μπορούσαν να μάθουν ό,τι ήταν σωστό και χρήσιμο για αυτούς να γνωρίζουν.Προχωρώντας στο κεφάλαιο 28, ο Καλβίνος αρχίζει υπογραμμίζοντας την αναγκαιότητα του ίδιου του ιερατικού αξιώματος.
Και πράγματι όλη η λαμπρότητα της σκηνής, για την οποία μιλούσαμε, θα ήταν μια κενή επίδειξη χωρίς τον ιερέα, ο οποίος μεσολαβούσε ως μεσίτης, ώστε να συμφιλιώνει τους ανθρώπους με τον Θεό, και κατά κάποιον τρόπο να ενώνει τον ουρανό με τη γη. Τώρα είναι αναμφισβήτητο ότι οι Λευιτικοί ιερείς ήταν οι εκπρόσωποι του Χριστού· διότι, σε σχέση με το αξίωμά τους, ήταν ακόμη καλύτεροι από τους ίδιους τους αγγέλους· το οποίο δεν θα ήταν καθόλου λογικό, εκτός αν ήταν ο τύπος Εκείνου, ο οποίος είναι ο ίδιος η κεφαλή των αγγέλων. Τα έθνη είχαν, αληθώς, τους ιερείς τους, οι οποίοι προΐσταντο των θρησκευτικών τους υπηρεσιών, αλλά ήταν μόνο κενά φαντάσματα· διότι δεν υπήρχε μνεία μαζί τους του Μεσίτη, ώστε ο λαός να γνωρίζει ότι ο Θεός δεν μπορεί να εξευμενιστεί δεόντως, και ότι οι προσευχές μας δεν μπορούν να ακουστούν από Αυτόν, εκτός αν ένας ειρηνοποιός παρεμβαίνει ανάμεσά μας. Αλλά η φύση της Λευιτικής ιερωσύνης ήταν ευρέως διαφορετική· διότι οι Ισραηλίτες διδάχθηκαν ότι όλοι τους ήταν ανάξιοι να σταθούν ενώπιον του Θεού, και έτσι ότι υπήρχε ανάγκη ενός Μεσίτη για να Τον εξιλεώσει. Τώρα, αφού ο γενικός κανόνας είχε τεθεί, ότι όλα τα πράγματα πρέπει να αναφέρονται αυστηρά στο πρότυπο που είχε δειχθεί στον Μωυσή στο όρος, οι νόες τους αναγκαστικά τραβιούνταν προς τα πάνω· και αυτό μπορούσαν εύκολα να το έχουν φτάσει, για διάφορους λόγους. Όλο το σώμα του λαού έβλεπε έναν άνθρωπο σαν τον εαυτό τους, ο οποίος δεν μπορούσε να εισέλθει στο αγιαστήριο εμπιστευόμενος στη δική του αθωότητα, και του οποίου η αξιοπρέπεια του αποδιδόταν με επίκτητα τελετουργικά· δηλαδή, με χρίσμα και με ένδυση. Η πλήρης αλήθεια, επομένως, δεν έλαμπε σε αυτό, αλλά μόνο ένα σχήμα για να τους κατευθύνει στην αλήθεια· και γι' αυτό προφανώς προειδοποιούνταν, μήπως αναπαυθούν σε επίγεια πράγματα. Επιπλέον, η ερμηνεία του προστέθηκε (από τους προφήτες)· διότι, όπως ο Απόστολος σοφά μας διδάσκει στην Επιστολή προς Εβραίους 7:18, η υπόσχεση να διοριστεί στο εξής ιερέας κατά την τάξη του Μελχισεδέκ δεν θα ίσχυε, εκτός αν εφαρμοζόταν στον Χριστό· διότι είναι σαφές ότι η Λευιτική ιερωσύνη φέρεται εκεί σε σύγκριση με αντίθεση με μία διαφορετικής φύσης· και αφού η τελευταία είναι αιώνια, έπεται ότι η πρώτη είναι προσωρινή· και, ενώ η μία επικυρώνεται με όρκο, είναι σαφώς ανώτερη από την άλλη. Δεν υπάρχει αμφιβολία, λοιπόν, ότι ο Δαβίδ, ως πιστός ερμηνευτής του Νόμου, έδειξε πιο φανερά αυτό που ήταν αμυδρά σκιασμένο.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Καλβίνος στη συνέχεια εξάγει τις διαρκείς διακρίσεις μεταξύ των Λευιτικών ιερέων και του Χριστού του αιώνιου Ιερέα μας.
Μέχρι εδώ η επιθυμία μου ήταν να διδάξω ότι ο Λευιτικός ιερέας χειροτονήθηκε, ώστε να είναι τύπος του αληθινού Μεσίτη. Τώρα θα άξιζε να αναφερθούμε σύντομα στα σημάδια με τα οποία ο αιώνιος και μοναδικός Ιερέας μας, ο Υιός του Θεού, πρέπει να διακρίνεται από εκείνους του παρελθόντος· διότι μια πληρέστερη έκθεση θα ακολουθήσει αργότερα στον κατάλληλο τόπο της. Η πρώτη διάκριση την έχω ήδη επισημάνει, δηλαδή ότι ο τύπος ήταν προσωρινός· αφού η αιωνιότητα πρέπει να ζητείται μόνο στην ίδια την πραγματικότητα· από όπου μαθαίνουμε ότι το ιερατικό αξίωμα δεν θεσπίστηκε έτσι από τον Μωυσή για να διαρκέσει για πάντα, αλλά για να κατευθύνει τον λαό σε μια καλύτερη ελπίδα. Αλλά ό,τι είπα για το αξίωμα, πρέπει να μεταφερθεί και στα πρόσωπα. Υπήρχε μόνο ένας αρχιερέας υπό τον Νόμο, ο οποίος αργότερα διαδεχόταν από έναν της φυλής του, αφού όλοι ήταν θνητοί. Κανείς, λοιπόν, δεν ήταν ποτέ τέτοιος ιερέας όπως μας χρειαζόταν, εκτός από τον Χριστό· διότι κανείς άλλος δεν μπορούσε να είναι αιώνιος· και εξ ου φτάνουμε στη δεύτερη διάκριση. Η τρίτη προκύπτει από τη θεότητα του Χριστού, η οποία αποδεικνύεται από το γεγονός ότι ο ιερέας κατά την τάξη του Μελχισεδέκ δεν έχει αρχή· διότι δεν βρίσκουμε πουθενά την καταγωγή του Μελχισεδέκ· αλλά φέρεται μόνο μία φορά και απροσδόκητα, σαν να είχε κατέβει από τον ουρανό. Η τέταρτη είναι ο συνδυασμός της βασιλείας και της ιερωσύνης. Υπό τον Νόμο ο Θεός θα ήθελε μερικούς να είναι βασιλείς, και άλλους να είναι ιερείς· ούτε επιτρεπόταν να αναμειχθεί το ένα αξίωμα με το άλλο· αλλά Αυτός, για τον οποίο λέγεται ότι θα είναι ιερέας όπως ο Μελχισεδέκ, τιμάται με τον τίτλο του βασιλιά. Η πέμπτη είναι ότι ο νόμιμος ιερέας εμφανιζόταν μόνο ενώπιον του Θεού στο ορατό και αγιαστήριο, αλλά ο Χριστός εισήλθε στον ουρανό, για να μας παρουσιάσει στον Πατέρα Του, όχι στα εξωτερικά σύμβολα των (πολύτιμων) λίθων, αλλά στην ίδια την πραγματικότητα· διότι σε Αυτόν ως Κεφαλή μας όλοι συγκεντρωνόμαστε προς τον Θεό. Η έκτη βρίσκεται στην τέλεια δικαιοσύνη του Χριστού· διότι ο νόμιμος ιερέας, αφού ήταν ένας από εμάς τους αμαρτωλούς, είχε ανάγκη να ζητήσει συγχώρεση για τον εαυτό του· αλλά ο Χριστός, απαλλαγμένος από κάθε ενοχή, αφυπνίζει εύνοια προς εμάς με τη δική Του καθαρότητα. Η έβδομη είναι ότι ο ιερέας δανειζόταν από εξωτερικά σχήματα αυτό που αληθινά και πραγματικά δείχθηκε στον Χριστό. Τα ιερά ενδύματα, όπως είπαμε πρόσφατα, δήλωναν κάτι περισσότερο από ανθρώπινο· το χρίσμα επίσης ήταν σύμβολο του Πνεύματος που κατοικεί στον Χριστό· και γι' αυτό δεν αγιάστηκε με ορατό και φθαρτό έλαιο, αλλά με την πληρότητα όλων των χαρισμάτων. Ο ιερέας του παρελθόντος απείχε από την επικοινωνία με τη σύζυγό του όταν εισερχόταν στο αγιαστήριο· του επιτρεπόταν μόνο να παντρευτεί παρθένα· η τέλεια και πνευματική καθαρότητα του Χριστού αρκούνταν στη δική της τελειότητα. Η τελευταία διάκριση συνίστατο στις ίδιες τις θυσίες, σχετικά με τις οποίες απέχω προς το παρόν από το να μιλήσω πληρέστερα, διότι θα έχουν τον κατάλληλο τόπο τους αργότερα. Μόνο αυτό πρέπει τώρα να θυμηθούμε, ότι ο Χριστός εξιλέωσε τις αμαρτίες του κόσμου, όχι με το αίμα των ζώων, αλλά με το ίδιο Του το αίμα. Τώρα στρεφόμαστε στα λόγια του Μωυσή.Τέλος ο Καλβίνος στοχάζεται για τα Ουρίμ και Θουμμίμ ως σύμβολα φωτός και τελειότητας που βρίσκονται μόνο στον Χριστό.
Όσον αφορά τα Ουρίμ και Θουμμίμ, μου φαίνεται πιθανό ότι ήταν δύο εμφανή σημάδια στο περιστήθιο, που αντιστοιχούσαν σε αυτά τα ονόματα· διότι η υπόθεση ορισμένων Ιουδαίων, ότι το ανεκφώνητο όνομα του Θεού τοποθετούνταν κάτω από την υφή του, δεν είναι απαλλαγμένη από ανόητη και επικίνδυνη δεισιδαιμονία. Παραλείπω άλλες φαντασίες, που είναι εξίσου επιπόλαιες· ούτε είμαι πρόθυμος να μάθω ποια ήταν η μορφή του καθενός από αυτά· το ίδιο το γεγονός μου αρκεί. Με τα Ουρίμ, επομένως, ή λάμψεις, δεν αμφιβάλλω ότι το φως της διδασκαλίας, με το οποίο ο αληθινός Ιερέας φωτίζει όλους τους πιστούς, αντιπροσωπευόταν· πρώτον, διότι Αυτός είναι το μοναδικό «φως του κόσμου», χωρίς το οποίο όλα τα πράγματα είναι γεμάτα σκότους· και διότι σε Αυτόν «είναι κρυμμένοι όλοι οι θησαυροί της σοφίας και της γνώσης.» (Κατά Ιωάννην 8:12· Κατά Ιωάννην 9:5· Προς Κολοσσαείς 2:3.) Εξ ου ο Παύλος δικαίως καυχιόταν ότι δεν γνώριζε τίποτε άλλο παρά τον Ιησού Χριστό, (Προς Κορινθίους Α' 2:2,) αφού η ιερωσύνη Του επαρκώς και περισσότερο από επαρκώς μας φωτίζει. Όπως λοιπόν ο λαός προειδοποιούνταν ότι τα μάτια τους πρέπει να κατευθύνονται προς τη λάμψη του ιερέα, έτσι τώρα πρέπει να θυμόμαστε επιμελώς αυτό που ο ίδιος ο Χριστός διδάσκει, ότι «εκείνος που Τον ακολουθεί δεν θα περπατήσει στο σκοτάδι.» (Κατά Ιωάννην 8:12.) Από την άλλη πλευρά, τα Θουμμίμ, που σημαίνει τελειότητες, ήταν σύμβολο της τέλειας και ολόκληρης καθαρότητας που μόνο στον Χριστό πρέπει να ζητείται· διότι δεν θα ήταν κατάλληλος αρχιερέας εκτός αν ήταν τέλειος, απαλλαγμένος από κάθε κηλίδα, και ελλιπής σε τίποτε που απαιτείται για πλήρη αγιότητα. Δεν είναι, λοιπόν, ακατάλληλη διάκριση, ότι τα Ουρίμ αναφέρονται στο φως της διδασκαλίας, και τα Θουμμίμ στη ζωή· και αυτό είναι πράγματι σε κάποιο μέτρο εφαρμόσιμο στους ποιμένες της Εκκλησίας, οι οποίοι πρέπει να λάμπουν τόσο σε ορθή διδασκαλία όσο και σε ακεραιότητα ζωής. Αλλά ο σχεδιασμός του Θεού ήταν να δείξει ότι ούτε ένα από αυτά τα πράγματα πρέπει να ζητείται πουθενά εκτός από τον Χριστό· αφού από Αυτόν λαμβάνουμε και φως και καθαρότητα, όταν Αυτός αξιώνει να μας κάνει μετόχους τους σύμφωνα με το μέτρο της ελεύθερης δωρεάς Του. Από όπου έπεται, ότι εκείνοι που ζητούν την ελάχιστη σπίθα φωτός ή σταγόνα καθαρότητας έξω από τον Χριστό, βυθίζονται σε λαβύρινθο, όπου περιπλανώνται σε θανάσιμο σκοτάδι, και εισπνέουν τους θανατηφόρους ατμούς ψευδών αρετών προς την ίδια τους την καταστροφή.
Απαντήστε
Απόκριση
Πώς η προσεκτική διάταξη του θυσιαστηρίου και της αυλής διαμορφώνει την άποψή σας για την προσέγγιση του Θεού με ευλάβεια; Με ποιους τρόπους η έμφαση του Καλβίνου στον ιερέα ως μεσίτη βαθαίνει την ευγνωμοσύνη σας για το έργο του Χριστού; Πού αισθάνεστε ότι το Πνεύμα σας προσκαλεί να αναπαυθείτε πληρέστερα στο φως και την καθαρότητα που μόνο ο Χριστός παρέχει;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ διατάξας πᾶσαν λεπτομέρειαν τῆς σκηνῆς καὶ τῆς ἱερωσύνης αὐτῆς κατὰ τὸ κυρίαρχον σχέδιόν σου, σὲ αἰνοῦμεν διότι αἱ σκιὰι αὗται εὗρον τὴν οὐσίαν αὐτῶν ἐν τῷ Υἱῷ σου, τῷ ἅπαξ διὰ παντὸς Μεσίτῃ ἡμῶν. Ἔνδυσον ἡμᾶς ἐν τῇ δικαιοσύνῃ αὐτοῦ, φέρε τὰ ὀνόματα ἡμῶν ἐνώπιον τοῦ θρόνου σου διὰ τοῦ τετελεσμένου ἔργου αὐτοῦ, καὶ χάρισαι ἡμῖν χάριν νὰ προσεγγίζωμέν σε μετὰ ἁγίας εὐλαβείας καὶ πλήρους βεβαιότητος τῆς ἐκ διαθήκης σου ἐλέους. Ἐνίσχυσον ἡμᾶς διὰ τοῦ Πνεύματός σου νὰ περιπατῶμεν ἐν τῷ φωτὶ τῆς παρουσίας σου ἕως οὗ σὲ ἴδωμεν πρόσωπον πρὸς πρόσωπον. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →