Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί
Ψαλμοί 145-146 — με τον Whedon
Άνοιγμα
Στο πνεύμα της Μεθοδιστικής Επισκοπικής αφοσίωσης στρεφόμαστε σήμερα στο Commentary on the Old and New Testaments του Daniel D. Whedon για καθοδήγηση στους Ψαλμούς 145 και 146. Η προσεκτική έκθεση του Whedon ανοίγει τα πλούτη αυτών των τελικών Δαβιδικών επαίνων, αποκαλύπτοντας την αιώνια βασιλεία του Θεού και την ευλογία εκείνων που τον εμπιστεύονται. Με Αρμινιανή θέρμη καλούμαστε να ενωθούμε με τις γενιές σε ευγνώμονα τραγούδια, προσφέροντας πίστη στον Βασιλιά πάνω από όλους τους επίγειους άρχοντες. Είθε αυτά τα αρχαία λόγια, φρεσκοφωτισμένα, να ενισχύσουν τις καρδιές μας για καθημερινό έπαινο και ακλόνητη ελπίδα.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Με ευλάβεια ας διαβάσουμε τώρα δυνατά τους Ψαλμούς 145 και 146, επιτρέποντας στο Πνεύμα να ζωογονήσει κάθε γραμμή. Ακούστε το αλφαβητικό τραγούδι επαίνου του Δαβίδ να περνά από πατέρα σε γιο, και μετά τον καταληκτικό ύμνο που στεφανώνει την αφιέρωση του ναού. Αφήστε τα λόγια να εγκατασταθούν βαθιά, ώστε κάθε στίχος να γίνει η δική μας ομολογία της εγγύτητας του Θεού και της αιώνιας βασιλείας του.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Whedon ξεκινά εκθέτοντας την εισαγωγή και την περίσταση του ψαλμού επαίνου του Δαβίδ.
Εισαγωγή. Ο ψαλμός επαίνου του Δαβίδ. 'Όποιος επαναλαμβάνει τον ψαλμό επαίνου του Δαβίδ τρεις φορές την ημέρα, μπορεί να είναι βέβαιος ότι είναι παιδί του μέλλοντος κόσμου.' Έτσι λέει το Ιουδαϊκό Ταλμούδ, βασίζοντας τη δήλωσή του στην υπόθεση ότι μια διαδοχή τόσο εγκάρδιων και ευγνωμόνων συναισθημάτων πρέπει σίγουρα να μεταστρέψει και να καθαρίσει την ψυχή. Ο ψαλμός θεωρείται ότι ήταν μια εντολή προς τον Σολομώντα, όταν ανέλαβε τον θρόνο του ηλικιωμένου πατέρα του, όπως αφηγείται στα Α' Βασιλέων 1:0 και Α' Χρονικών 22:0. Σε αυτό, ο Δαβίδ ανασκοπεί βαθιά τη μακρά και ποικίλη ζωή του, και εκθέτει την εμπειρία του, ως οδηγό για τον νεαρό διάδοχό του. Αυτός είναι ένας αλφαβητικός ψαλμός, κάθε στίχος αρχίζει με ένα γράμμα του εβραϊκού αλφαβήτου. Ο στίχος נ (nun) λείπει, αν και η Μετάφραση των Εβδομήκοντα συμπληρώνει, 'Ο Κύριος είναι πιστός στα λόγια του και άγιος σε όλα τα έργα του', το οποίο στα εβραϊκά θα άρχιζε με נאמן, αρχικό nun. Κατά τη διάρκεια του ψαλμού βρίσκονται πολλές φράσεις και συναισθήματα ήδη γνωστά. Λίγα, ωστόσο, θα παρατηρηθούν ως νέα, και όμορφα ταιριαστά στην περίσταση.Στη συνέχεια αναπτύσσει τη μετάδοση των θείων ελέους στις γενιές.
Στίχος 4. 4. Μία γενεά… στην άλλη. Η διαφορά μεταξύ των ηλικιών του απερχόμενου και του εισερχόμενου βασιλιά ήταν πλήρως πενήντα χρόνια. Αυτή η περίοδος ήταν σαν ένα ειλητάριο γεμάτο με τα ελεήμονα και ισχυρά έργα του Θεού που έγιναν για τον Δαβίδ. Ξετυλίγει το αρχείο και το παραδίδει στον γιο του, για να το κρατήσει ως μαρτυρία του τι είχε γίνει για την οικογένειά του.Στρεφόμενος στον επόμενο ψαλμό, ο Whedon εισάγει τη θέση του μεταξύ των τραγουδιών του δεύτερου ναού.
Εισαγωγή. Αυτός ο ψαλμός είναι ο τελευταίος από τους πέντε που ανατέθηκαν στην περίσταση της αφιέρωσης του δεύτερου ναού, μια περιγραφή του οποίου δίνεται αλλού. Βλέπε Έσδρας 6:15-22. Είναι ένα τραγούδι επαίνου προς τον Θεό ως τον αιώνιο βοηθό, έναν χαρακτήρα στον οποίο ο Ισραήλ είχε τώρα καλό λόγο να τον θυμάται. Είναι επίσης πολύ ταιριαστό ένας τέτοιος ψαλμός να ολοκληρώνει τη σειρά που χρησιμοποιήθηκε έτσι.
Σκεφτείτε
Σκέψου
Ο Whedon κλείνει τον πρώτο ψαλμό με ένα προφητικό όραμα καθολικού επαίνου.
Στίχος 21. 21. Ο Δαβίδ φτάνει στο τέλος του εβραϊκού αλφαβήτου, αλλά όχι στο τέλος της ευγνωμοσύνης και του επαίνου του. 'Πάσα σαρξ', εδώ, σημαίνει όλο το ανθρώπινο γένος. Είναι κάτι περισσότερο από μια ευχή που εκφράζεται εδώ· είναι μια προφητική ματιά στην εποχή που, από την ανατολή του ηλίου μέχρι τη δύση του, το όνομα του Κυρίου θα επαινείται, και η 'τεχιλλά' του Δαβίδ —το εβραϊκό όνομα για αυτόν τον ψαλμό— θα ψάλλεται από κάθε έθνος, και φυλή, και γλώσσα, και λαό.Ολοκληρώνει το μάθημα δηλώνοντας την αιώνια βασιλεία του Κυρίου επί της Σιών.
Στίχος 10. 10. 'Ο Κύριος θα βασιλεύει για πάντα'. Ο Ισραήλ είχε δει βασιλιάδες και δυναστείες να έρχονται και να φεύγουν, ενώ ο Ιεχωβά, ο Θεός των πατέρων τους, ήταν ο ίδιος, και τα χρόνια και η δύναμή του δεν εξασθενούσαν. Τώρα αναγνωρίζεται εκ νέου ως ο Θεός αυτού του βουνού, του Όρους Σιών, το οποίο, επομένως, δεν μπορεί να μετακινηθεί, και αυτός που τον εμπιστεύεται θα παραμείνει, όπως η Σιών, για πάντα.
Απαντήστε
Απάντησε
1. Πώς διαμορφώνει η μετάδοση του επαίνου από τη μία γενιά στην άλλη τη δική σου καθημερινή λατρεία;
2. Με ποιους τρόπους μπαίνεις στον πειρασμό να εμπιστευτείς τους άρχοντες αντί τον αιώνιο Βασιλιά;
3. Πού βλέπεις πιο καθαρά τον Κύριο να στρέφει τον δρόμο των δικαίων προς την τέλεια ημέρα;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ω Βασιλιά Αιώνιε, σε ευλογούμε για την πιστή μαρτυρία του Δαβίδ που διατηρήθηκε για εμάς σε αυτούς τους ψαλμούς. Δώσε να επαναλαμβάνουν τα χείλη μας καθημερινά τον έπαινό σου μέχρι να ενωθεί κάθε σάρκα στο τραγούδι. Κράτησέ μας από το να στηριζόμαστε στον βραχίονα της σάρκας, και στερέωσε την ελπίδα μας στην αμετάβλητη μεγαλειότητά σου. Όπως στήριξες τον λαό σου στην αφιέρωση του ναού, έτσι στήριξε την εκκλησία σου σήμερα. Είθε κάθε γενιά να λάβει και να παραδώσει το αρχείο των ισχυρών σου έργων, μέχρι η βασιλεία σου να γεμίσει τη γη και το όνομά σου να επαινείται από την ανατολή του ηλίου μέχρι τη δύση του. Μέσω του Χριστού του Κυρίου μας, Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →