← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Δευτερονόμιο

Δευτ 17-18 — με τον Ματθαίο Χένρι

Δευτερονόμιο 17-18Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το σχόλιο του Ματθαίου Χένρι ανοίγει ένα παράθυρο στην καρδιά των κεφαλαίων 17 και 18 του Δευτερονομίου, όπου οι νόμοι σχετικά με τη λατρεία, τη δικαιοσύνη, την ηγεσία και την ιερατική πρόνοια αποκαλύπτουν την επιθυμία του Θεού για αγιότητα και τάξη ανάμεσα στον λαό του. Η προσεκτική ερμηνεία του Χένρι αναδεικνύει τις διαχρονικές αρχές που διαμόρφωσαν τη ζωή του Ισραήλ και συνεχίζουν να καθοδηγούν τους πιστούς σήμερα. Μέσα από τις γνώσεις του βλέπουμε πώς αυτά τα διατάγματα προστατεύουν από την ειδωλολατρία, προάγουν την ορθή κρίση και κατευθύνουν όσους έχουν εξουσία προς την ταπείνωση και την εξάρτηση από τον λόγο του Θεού. Καθώς ακολουθούμε τις σκέψεις του, καλούμαστε να εξετάσουμε τις δικές μας δεσμεύσεις στην καθαρότητα, τη δικαιοσύνη και την πιστή ηγεσία υπό τον Κύριο.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε χρόνο τώρα για να διαβάσετε τα κεφάλαια 17 και 18 του Δευτερονομίου αργά και προσευχητικά. Προσέξτε τις επαναλαμβανόμενες εκκλήσεις για καθαρότητα στη λατρεία, τις προσεκτικές δομές για τη δικαιοσύνη, τις προειδοποιήσεις προς τους μελλοντικούς βασιλείς και τις προβλέψεις για τους Λευίτες. Αφήστε το κείμενο να μιλήσει για την αγιότητα του Θεού και τη μέριμνά του για μια οργανωμένη, πιστή κοινότητα. Καθώς διαβάζετε, σκεφτείτε πώς αυτές οι αρχαίες οδηγίες διαμορφώνουν ακόμη την κατανόησή μας για την ευλάβεια, την υπευθυνότητα και την ολόψυχη αφοσίωση στον Κύριο.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ξεκινά αντιμετωπίζοντας την απαίτηση για άμωμα θυσίας. Εδώ είναι, Ι. Ένας νόμος για τη διατήρηση της τιμής της λατρείας του Θεού, προβλέποντας ότι κανένα πλάσμα που είχε κάποιο ελάττωμα δεν έπρεπε να προσφερθεί σε θυσία σε αυτόν, εδ. 1. Αυτή η προειδοποίηση τη συναντούμε συχνά: Δεν θα θυσιάσεις αυτό που έχει κάποιο ελάττωμα, που το καθιστά άσχημο, ή οποιαδήποτε κακή υπόθεση ή πράγμα (όπως η επόμενη λέξη θα μπορούσε καλύτερα να αποδοθεί), οποιαδήποτε ασθένεια ή αδυναμία, ακόμη και αν δεν διακρίνεται με την πρώτη ματιά· είναι βδέλυγμα για τον Θεό. Ο Θεός είναι ο καλύτερος των όντων, και επομένως ό,τι τον υπηρετεί πρέπει να είναι το καλύτερο στο είδος του. Και οι θυσίες της Παλαιάς Διαθήκης με ιδιαίτερο τρόπο έπρεπε να είναι έτσι, επειδή ήταν τύποι του Χριστού, ο οποίος είναι Αμνός χωρίς ελάττωμα ή κηλίδα (Α΄ Πέτρ. α΄ 19), τέλεια καθαρός από κάθε αμαρτία και από κάθε εμφάνισή της. Στους τελευταίους χρόνους της ιουδαϊκής εκκλησίας, όταν από την αιχμαλωσία στη Βαβυλώνα θεραπεύτηκαν από την ειδωλολατρία, ωστόσο κατηγορήθηκαν για βεβήλωση κατά την παράβαση αυτού του νόμου, προσφέροντας τον τυφλό, τον χωλό και τον άρρωστο για θυσία, Μαλαχ. α΄ 8. Στη συνέχεια εξετάζει τις διαδικασίες για δύσκολες υποθέσεις που φέρονται ενώπιον ανώτερων δικαστηρίων. Δικαστήρια κρίσεως διατάχθηκε να ιδρυθούν σε κάθε πόλη (κεφ. ιστ΄ 18), και εξουσιοδοτήθηκαν να ακούν και να αποφασίζουν υποθέσεις σύμφωνα με τον νόμο, τόσο αυτές που ονομάζουμε ποινικές όσο και αυτές μεταξύ διαδίκων· και μπορούμε να υποθέσουμε ότι συνήθως τελείωναν τις υποθέσεις που τους έφερναν, και η απόφασή τους ήταν οριστική· αλλά, 1. Εδώ θεωρείται δεδομένο ότι μερικές φορές μια υπόθεση μπορούσε να έρθει στο δικαστήριό τους πολύ δύσκολη για να την αποφασίσουν αυτοί οι κατώτεροι κριτές, οι οποίοι δεν μπορούσαν να θεωρηθούν τόσο γνώστες των νόμων όσο εκείνοι που προΐσταντο στα ανώτερα δικαστήρια· έτσι ώστε (για να μιλήσουμε στη γλώσσα του νόμου μας) πρέπει να βρουν ειδική ετυμηγορία, και να πάρουν χρόνο για να συμβουλευτούν πριν την έκδοση της κρίσεως (εδ. 8): Αν ανακύψει υπόθεση πολύ δύσκολη για σένα στην κρίση, την οποία δεν θα ήταν ατιμία για τους κριτές να παραδεχτούν τη δυσκολία της,—ας υποθέσουμε μεταξύ αίματος και αίματος, το αίμα ενός προσώπου που φώναζε και το αίμα εκείνου που κατηγορούνταν για τον φόνο που απαιτούνταν, όταν ήταν αμφίβολο από τα αποδεικτικά στοιχεία αν ήταν εκούσιος ή τυχαίος,—ή μεταξύ αγωγής και αγωγής, την αγωγή (δηλαδή το έγγραφο ή τη δήλωση) του ενάγοντος και την αγωγή του εναγομένου,—ή μεταξύ πληγής και πληγής, σε αγωγές επίθεσης και σωματικής βλάβης· σε αυτές και παρόμοιες περιπτώσεις, αν και τα αποδεικτικά στοιχεία ήταν σαφή, ωστόσο μπορούσαν να ανακύψουν αμφιβολίες σχετικά με την έννοια και το νόημα του νόμου και την εφαρμογή του στην ιδιαίτερη περίπτωση. 2. Αυτές οι δύσκολες υποθέσεις, που μέχρι τότε είχαν φερθεί στον Μωυσή, σύμφωνα με τη συμβουλή του Ιοθόρ, μετά τον θάνατό του έπρεπε να φερθούν στην υπέρτατη εξουσία, όπου κι αν βρισκόταν, είτε σε κριτή (όταν υπήρχε ένα τέτοιο εξαιρετικό πρόσωπο που αναδείχθηκε και προσόντα για αυτή τη μεγάλη υπηρεσία, όπως ο Οθνιήλ, η Δεβόρρα, ο Γεδεών, κ.ά.) είτε στον αρχιερέα (όταν από την εξοχότητα των χαρισμάτων του καλούνταν από τον Θεό να προΐσταται στις δημόσιες υποθέσεις, όπως ο Ηλί), ή, αν κανένα μεμονωμένο πρόσωπο δεν σημειωνόταν από τον ουρανό για αυτή την τιμή, τότε στους ιερείς και τους Λευίτες (ή στους ιερείς, που ήταν Λευίτες εξ ορισμού), οι οποίοι όχι μόνο παρακολουθούσαν το αγιαστήριο, αλλά συνεδρίαζαν σε συμβούλιο για να δεχτούν εφέσεις από τα κατώτερα δικαστήρια, οι οποίοι εύλογα μπορούσαν να υποτεθούν, όχι μόνο ότι ήταν οι καλύτερα προσοντούχοι από τη μάθηση και την εμπειρία τους, αλλά ότι είχαν την καλύτερη βοήθεια του θείου Πνεύματος για την επίλυση αμφιβολιών, εδ. 9, 11, 12. Δεν διορίζονται να συμβουλευτούν τα ουρίμ και τα θουμμίμ, γιατί υποτίθεται ότι αυτά έπρεπε να συμβουλευτούν μόνο σε υποθέσεις που αφορούσαν το δημόσιο, είτε το σώμα του λαού είτε τον άρχοντα· αλλά σε συνήθεις υποθέσεις έπρεπε να βασιστούν στη σοφία και την ακεραιότητα εκείνων που κάθονταν στο πηδάλιο, η κρίση τους δεν είχε τη θεία αυθεντία ενός χρησμού, όμως εκτός από την ηθική βεβαιότητα που είχε, ως κρίση γνώριμων, συνετών και έμπειρων ανθρώπων, είχε το πλεονέκτημα μιας θείας υπόσχεσης, υπονοούμενης σε εκείνες τις λέξεις (εδ. 9), Θα σου δείξουν την απόφαση της κρίσεως· είχε επίσης την υποστήριξη μιας θείας θεσμοθέτησης, με την οποία έγιναν το ανώτατο δικαστήριο του έθνους. 3. Η οριστική απόφαση που δόθηκε από τον κριτή, τον ιερέα ή το μεγάλο συμβούλιο, έπρεπε να υπακούεται από τους ενδιαφερόμενους διαδίκους, με ποινή θανάτου: Θα κάνεις σύμφωνα με την απόφασή τους (εδ. 10)· θα προσέξεις να το κάνεις, δεν θα αποκλίνεις από αυτό (εδ. 11), ούτε προς τα δεξιά ούτε προς τα αριστερά. Σημείωσε, Είναι για την τιμή του Θεού και την ευημερία ενός λαού να υποστηρίζεται η αυθεντία της ανώτερης εξουσίας και να τηρείται η οφειλόμενη τάξη της κυβερνήσεως, να υπακούονται εκείνοι που διορίζονται να άρχουν, και κάθε ψυχή να υποτάσσεται σε αυτούς σε όλα εκείνα που εμπίπτουν στην αποστολή τους. Αν και ο διάδικος θεωρούσε ότι αδικήθηκε από την απόφαση (καθώς κάθε άνθρωπος είναι επιρρεπής να είναι μεροληπτικός στην υπόθεσή του), ωστόσο πρέπει οπωσδήποτε να υποταχθεί, να σταθεί στην απόφαση, όσο δυσάρεστη κι αν είναι, και να υπομείνει, ή να χάσει, ή να πληρώσει, σύμφωνα με αυτή, όχι μόνο για οργή, αλλά και για λόγους συνειδήσεως. Αλλά αν ένας κατώτερος κριτής αντικρούσει την απόφαση του ανώτερου δικαστηρίου και δεν εκτελέσει τις διαταγές του, ή ένα ιδιωτικό πρόσωπο αρνηθεί να συμμορφωθεί με την απόφασή τους, η απείθεια πρέπει να τιμωρηθεί με θάνατο, ακόμη και αν το ζήτημα ήταν ποτέ τόσο μικρό στο οποίο έγινε η αντίσταση: Εκείνος ο άνθρωπος θα πεθάνει, και όλος ο λαός θα ακούσει και θα φοβηθεί, εδ. 12, 13. Δες εδώ, (1.) Το κακό της απειθαρχίας. Η επανάσταση και η πείσμων στάση, από πνεύμα αντίφασης και αντίθεσης προς τον Θεό, ή προς εκείνους που έχουν εξουσία υπό αυτόν, από αρχή περιφρόνησης και ιδιοτροπίας, είναι σαν τη μαγεία και την ειδωλολατρία. Το να διαφέρει κανείς σε γνώμη από αδυναμία και ασθένεια μπορεί να συγχωρεθεί και πρέπει να υπομείνει· αλλά το να το κάνει με θράσος, με υπερηφάνεια και πονηρία (όπως εξηγούν οι αρχαίες μεταφράσεις), αυτό είναι να πάρει όπλα κατά της κυβερνήσεως, και είναι προσβολή προς εκείνον από τον οποίο οι εξουσίες που υπάρχουν έχουν ταχθεί. (2.) Ο σκοπός της τιμωρίας: ώστε άλλοι να ακούσουν και να φοβηθούν, και να μην κάνουν το ίδιο. Μερικοί θα ήταν τόσο συνετοί ώστε να συμπεράνουν την ανοσιότητα του αδικήματος από τη βαρύτητα της ποινής, και επομένως θα το απεχθάνονταν· και άλλοι θα συμβουλεύονταν τόσο πολύ την ασφάλειά τους ώστε να σταυρώσουν τις διαθέσεις τους συμμορφούμενοι με την απόφαση παρά να αμαρτήσουν κατά των ιδίων κεφαλών τους, και να χάσουν τη ζωή τους πηγαίνοντας αντίθετα σε αυτή. Από αυτόν τον νόμο ο απόστολος συμπεραίνει το μέγεθος της τιμωρίας της οποίας θα θεωρηθούν άξιοι εκείνοι που καταπατούν την αυθεντία του Υιού του Θεού, Εβρ. ι΄ 28, 29. Ο Χένρι προχωρά στο να σκιαγραφήσει τις θεϊκές κατευθυντήριες γραμμές για την επιλογή και την προετοιμασία ενός βασιλιά. Ι. Προς τους εκλέκτορες της αυτοκρατορίας, ποιοι κανόνες πρέπει να ακολουθήσουν στην επιλογή τους, εδ. 14, 15. 1. Εδώ υποτίθεται ότι ο λαός θα επιθυμούσε, με την πάροδο του χρόνου, έναν βασιλιά, του οποίου η βασιλική μεγαλοπρέπεια και δύναμη θα θεωρούνταν ότι κάνουν το έθνος τους να φαίνεται μεγάλο ανάμεσα στους γείτονές τους. Το να έχουν βασιλιά ούτε υπόσχεται ως έλεος ούτε διατάσσεται ως καθήκον (τίποτα δεν θα μπορούσε να είναι καλύτερο για αυτούς από τη θεία διακυβέρνηση υπό την οποία βρίσκονταν), αλλά τους επιτρέπεται αν το επιθυμούσαν. Αν φρόντιζαν μόνο να ικανοποιούνται οι σκοποί της κυβερνήσεως, και οι νόμοι του Θεού να τηρούνται δεόντως και να τίθενται σε εφαρμογή, δεν θα ήταν δεμένοι σε καμία μορφή κυβερνήσεως, αλλά θα ήταν ευπρόσδεκτο να έχουν βασιλιά. Αν και κάτι ανώμαλο υποτίθεται ότι είναι η αρχή της επιθυμίας, για να είναι σαν τα έθνη (ενώ ο Θεός με πολλούς τρόπους τους διέκρινε από τα έθνη), ωστόσο ο Θεός θα τους επέτρεπε σε αυτό, επειδή σκόπευε να υπηρετήσει τους δικούς του σκοπούς με αυτό, κάνοντας τη βασιλική κυβέρνηση τύπο της βασιλείας του Μεσσία. 2. Καθοδηγούνται στην επιλογή τους. Αν θέλουν να έχουν βασιλιά πάνω τους, όπως ο Θεός προείδε ότι θα ήθελαν (αν και δεν φαίνεται ότι έγινε ποτέ η πρόταση μέχρι σχεδόν 400 χρόνια μετά), τότε πρέπει, (1.) Να ζητήσουν συμβουλή από το στόμα του Θεού, και να κάνουν βασιλιά εκείνον που ο Θεός θα εκλέξει· και ήταν ευτυχία για αυτούς που είχαν χρησμό να συμβουλευτούν σε τόσο σοβαρή υπόθεση, και έναν Θεό να εκλέξει για αυτούς που γνωρίζει αλάνθαστα τι είναι και τι θα είναι κάθε άνθρωπος. Οι βασιλείς είναι αντιπρόσωποι του Θεού, και επομένως είναι σωστό αυτός να έχει την εκλογή τους: Ο Θεός είχε ο ίδιος με ιδιαίτερο τρόπο τον Βασιλιά του Ισραήλ, και αν έθεταν άλλον πάνω τους, υπό αυτόν, ήταν απαραίτητο αυτός να ορίσει το πρόσωπο. Συνεπώς, όταν ο λαός επιθυμούσε βασιλιά, απευθύνθηκαν στον Σαμουήλ προφήτη του Κυρίου· και αργότερα ο Δαβίδ, ο Σολομών, ο Ιεροβοάμ, ο Ιηού, και άλλοι, εκλέχθηκαν από τους προφήτες· και ο λαός ελέγχεται γιατί δεν τήρησε αυτόν τον νόμο, Ωσηέ η΄ 4: Έστησαν βασιλείς αλλά όχι από εμένα. Σε όλες τις περιπτώσεις η εκλογή του Θεού, αν μπορούμε να τη γνωρίσουμε, πρέπει να κατευθύνει, να καθορίζει και να υπερισχύει της δικής μας. (2.) Δεν πρέπει να εκλέξουν ξένο με πρόφαση την ενίσχυση των συμμαχιών τους, ή την εξαιρετική καταλληλότητα του προσώπου, μήπως ένας ξένος βασιλιάς εισαγάγει ξένα έθιμα ή συνήθειες, αντίθετα με εκείνα που είχαν θεσπιστεί από τον θείο νόμο· αλλά πρέπει να είναι ένας από τους αδελφούς σου, ώστε να είναι τύπος του Χριστού, ο οποίος είναι οστούν εκ των οστών ημών, Εβρ. β΄ 14.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Χένρι ολοκληρώνει τονίζοντας τα δια βίου οφέλη που απορρέουν από την πιστή ενασχόληση ενός βασιλιά με τον νόμο του Θεού. (3.) Το γράψιμο και η ανάγνωσή του δεν ήταν τίποτα αν δεν εφάρμοζε στην πράξη ό,τι έγραφε και διάβαζε, εδ. 19, 20. Ο λόγος του Θεού δεν προορίζεται απλώς να είναι ένα διασκεδαστικό θέμα θεωρίας, αλλά να είναι ένας επιτακτικός κανόνας συμπεριφοράς. Ας μάθει, [1.] Τι κυριαρχία πρέπει να έχει η θρησκεία του πάνω του, και τι επιρροή πρέπει να έχει επάνω του. Πρώτον, πρέπει να τον διακατέχει με πολύ ευλαβικό και δέος σεβασμό προς τη θεία μεγαλειότητα και αυθεντία. Πρέπει να μάθει (και έτσι ο πιο μορφωμένος πρέπει να μαθαίνει πάντα) να φοβάται τον Κύριο τον Θεό του· και, όσο υψηλά κι αν είναι, πρέπει να θυμάται ότι ο Θεός είναι πάνω από αυτόν, και, όποιο φόβο οφείλουν τα υποκείμενά του σε αυτόν, αυτόν, και πολύ περισσότερο, οφείλει στον Θεό ως Βασιλιά του. Δεύτερον, πρέπει να τον δεσμεύει σε σταθερή τήρηση του νόμου του Θεού, και σε ευσυνείδητη υπακοή σε αυτόν, ως αποτέλεσμα αυτού του φόβου. Πρέπει να φυλάττει όλους τους λόγους αυτού του νόμου (είναι φύλακας και των δύο πινάκων), όχι μόνο να φροντίζει να τους κάνουν οι άλλοι, αλλά να τους κάνει ο ίδιος ως ταπεινός υπηρέτης του Θεού του ουρανού και καλό παράδειγμα στους κατώτερους. Τρίτον, πρέπει να τον κρατά ταπεινό. Όσο κι αν προαχθεί, ας κρατήσει το πνεύμα του χαμηλά, και ας προλάβει ο φόβος του Θεού του την περιφρόνηση των αδελφών του· και ας μην υψωθεί η καρδιά του πάνω από αυτούς, ώστε να συμπεριφέρεται υπεροπτικά ή περιφρονητικά προς αυτούς, και να τους καταπατά. Ας μην νομίζει τον εαυτό του καλύτερο από αυτούς επειδή είναι μεγαλύτερος και κάνει καλύτερη επίδειξη· αλλά ας θυμάται ότι είναι υπηρέτης του Θεού προς αυτούς για το καλό (μεγαλύτερος από καθέναν, αλλά μικρότερος από το σύνολο). Πρέπει να προλάβει τα λάθη του, είτε προς τα δεξιά είτε προς τα αριστερά (γιατί υπάρχουν λάθη και στα δύο χέρια), και να τον κρατήσει ορθό, σε όλες τις περιπτώσεις, προς τον Θεό και προς το καθήκον του. [2.] Τι πλεονέκτημα θα είχε η θρησκεία του γι' αυτόν. Εκείνοι που φοβούνται τον Θεό και φυλάττουν τις εντολές του θα ωφεληθούν σίγουρα από αυτό στον κόσμο αυτό. Ο μεγαλύτερος μονάρχης στον κόσμο μπορεί να λάβει περισσότερο όφελος από τη θρησκεία παρά από όλο τον πλούτο και τη δύναμη της μοναρχίας του. Θα είναι πλεονέκτημα, Πρώτον, Στο πρόσωπό του: Θα παρατείνει τις ημέρες του στη βασιλεία του. Βρίσκουμε στην ιστορία των βασιλέων του Ιούδα ότι, γενικά, οι καλύτερες βασιλείες ήταν οι μακρύτερες, εκτός όταν ο Θεός τις συντόμευε για τιμωρία του λαού, όπως του Ιωσία. Δεύτερον, Στην οικογένειά του: τα παιδιά του θα ευημερήσουν επίσης. Μεταβίβασε τη θρησκεία στους απογόνους, και ο Θεός θα μεταβιβάσει ευλογία σε αυτή.
Απαντήστε

Απόκριση

1. Πού στη ζωή μου πειράζομαι να προσφέρω στον Θεό λιγότερο από το καλύτερο; 2. Πώς αντιδρώ όταν οι αρχές ή η Γραφή με καλούν να υποταχθώ σε ανώτερη κρίση; 3. Ποιες πρακτικές με βοηθούν να κρατώ τον λόγο του Θεού κεντρικό ανάμεσα στις καθημερινές ευθύνες και τους περισπασμούς;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, δὸς ἡμῖν χάριν νὰ σοῦ προσφέρωμεν ἄμωμα δῶρα καὶ νὰ ἐπιδιώκωμεν τὴν δικαιοσύνην μὲ ἀκεραιότητα, ὑποτασσόμενοι ταπεινῶς εἰς τὰς ἐξουσίας τὰς ὁποίας σὺ διέταξας. Διὰ τοῦ Πνεύματός σου, γράψον τὸν νόμον σου ἐπὶ τῶν καρδιῶν ἡμῶν καὶ φύλαξον ἡμᾶς ἀπὸ παντὸς εἰδώλου δυνάμεως, ἡδονῆς ἢ πλούτου, ἵνα ἀναγινώσκωμεν, ὑπακούωμεν καὶ ἀντανακλῶμεν τὴν ἁγίαν σου τάξιν ἐν ταῖς οἰκίαις καὶ ταῖς κοινότησιν ἡμῶν. Διὰ Χριστοῦ τοῦ τελείου Βασιλέως ἡμῶν, ποίησον ἡμᾶς νὰ περιπατῶμεν ἐν ὁλοψύχῳ ἀφοσιώσει πάσας τὰς ἡμέρας ἡμῶν. Ἀμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →