Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιερεμίας
Ιερεμίας 39-40 — με τον Μακλάρεν
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Καλώς ήρθατε σε αυτό το καθημερινό μάθημα που αντλείται από τις κλασικές Εκθέσεις της Αγίας Γραφής του Αλεξάνδρου Μακλάρεν. Σε αυτές τις σελίδες ο Μακλάρεν καθοδηγεί τους αναγνώστες μέσα από τις τελικές σκηνές του Ιερεμία, όπου η κρίση πέφτει στην Ιερουσαλήμ αλλά παραμένουν λάμψεις πίστης. Η μετρημένη έκθεσή του μας καλεί να ανιχνεύσουμε το χέρι του Θεού στην ιστορία και να εξετάσουμε τη δική μας εμπιστοσύνη όταν τα θεμέλια κλονίζονται. Καθώς ακούμε, ας ανοίξει το Πνεύμα τις καρδιές μας για να δεχθούμε τόσο την προειδοποίηση όσο και την ελπίδα από αυτά τα αρχαία λόγια.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Στραφείτε τώρα στα κεφάλαια 39 και 40 του Ιερεμία. Διαβάστε αργά, επιτρέποντας στην αφήγηση της πολιορκίας, της φυγής και της απροσδόκητης ελέους να ξεδιπλωθεί χωρίς βιασύνη. Προσέξτε τις λεπτομέρειες της απώλειας και την ήσυχη παρουσία ενός πιστού ξένου. Αφήστε το κείμενο να μιλήσει πρώτα· ο στοχασμός θα ακολουθήσει.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Μακλάρεν ανοίγει σημειώνοντας δύο εντυπωσιακά χαρακτηριστικά της αφήγησης.
Δύο χαρακτηριστικά αυτής της αφήγησης της πτώσης της Ιερουσαλήμ είναι εντυπωσιακά, η λεπτομερής ακρίβειά της, που δίνει βήμα προς βήμα τις λεπτομέρειες της τραγωδίας, και η πλήρης καταστολή του συναισθήματος. Η απαθής καταγραφή διηγείται την ιστορία χωρίς δάκρυ ή λυγμό. Για αυτά πρέπει να στραφούμε στο Βιβλίο των Θρήνων. Αυτή είναι η ιστορία της κρίσης του Θεού, και εδώ το συναίσθημα θα ήταν άτοπο. Αλλά υπάρχει ένας κόσμος καταπιεσμένου συναισθήματος στην μακροσκελή αφήγηση, καθώς και στο γεγονός ότι δίνονται τρεις εκδοχές της ιστορίας εδώ Ιερ 52:1 - Ιερ 52:34, Βασ Β 25:1 - Βασ Β 25:30. Η θλίψη που συγκρατείται από την υποταγή και που ατενίζει σταθερά την δικαστική πράξη του Θεού είναι το πνεύμα της αφήγησης. Αυτό πρέπει να είναι το πνεύμα όλων των πασχόντων. 'Έμεινα άλαλος, δεν άνοιξα το στόμα μου· διότι εσύ το έκανες.' Αλλά μπορούμε να σημειώσουμε τα τρία στάδια στην τελική αγωνία που διακρίνει αυτή η ενότητα.Στη συνέχεια περιγράφει την είσοδο του εχθρού στην πόλη.
Ι. Υπάρχει η είσοδος του εχθρού. Η Ιερουσαλήμ δεν έπεσε με έφοδο, αλλά από πείνα. Η πολιορκία διήρκεσε δεκαοκτώ μήνες και τελείωσε όταν 'όλος ο άρτος στην πόλη εξαντλήθηκε'. Οι ελεεινές εικόνες στους Θρήνους συμπληρώνουν τις λεπτομέρειες της δυστυχίας, λέγοντας πώς γυναίκες υψηλής καταγωγής μάζευαν σκουπίδια από σωρούς κοπριάς και μητέρες έκαναν γεύμα από τα βρέφη τους, ενώ οι ευγενείς είχαν γίνει σκελετοί και τα μικρά παιδιά έκλαιγαν πικρά για ψωμί. Τελικά έγινε ρήγμα στο βόρειο τείχος όπως μας λέει ο Ιώσηπος, 'τα μεσάνυχτα', και μέσα από αυτό, την ένατη ημέρα του τέταρτου μηνός που αντιστοιχεί στον Ιούλιο, εισέβαλαν οι κατακτητές χωρίς αντίσταση. Οι διοικητές των Βαβυλωνίων τοποθετήθηκαν στην 'μεσαία πύλη', πιθανώς μια πύλη στο τείχος μεταξύ της άνω και κάτω πόλης, εξασφαλίζοντας έτσι τον έλεγχο και των δύο.Στη συνέχεια ο Μακλάρεν εξετάζει τη φυγή και τη μοίρα του Σεδεκία.
ΙΙ. Έχουμε τη φυγή και τη μοίρα του Σεδεκία και των κακών συμβούλων του Ιερ 39:4 - Ιερ 39:7. Η αδυναμία του χαρακτήρα του φαίνεται μέχρι τέλους. Γιατί δεν υπήρξε αντίσταση; Θα του άρμοζε καλύτερα να είχε πεθάνει στο κατώφλι του παλατιού του παρά να είχε φύγει κρυφά στο σκοτάδι ανάμεσα στο καταφύγιο των 'δύο τειχών'. Αλλά ήταν ένας φτωχός αδύναμος και η κατάρα του Θεού βάραινε βαριά στην ψυχή του, αν και είχε προσπαθήσει να την απομακρύνει. Η συνείδηση τον έκανε δειλό· διότι αυτός τουλάχιστον ήξερε ποιος είχε τοποθετήσει τους ξένους στη μεσαία πύλη. Οι άνθρωποι που σκληραίνουν την καρδιά και τη συνείδηση ενάντια στις απειλούμενες κρίσεις είναι πολύ πιθανό να καταρρεύσουν όταν οι απειλές εκπληρωθούν. Ο παγετός διαλύεται με γρήγορη απόψυξη.Κλείνει το ιστορικό τμήμα αφηγούμενος την ολοκλήρωση της κατάκτησης.
ΙΙΙ. Έχουμε την ολοκλήρωση της κατάκτησης Ιερ 39:8 - Ιερ 39:10. Η πρώτη φροντίδα των νικητών ήταν φυσικά να εξασφαλίσουν τον εαυτό τους και οι φωτιές και οι λοστοί ήταν ο πιο άμεσος τρόπος για αυτόν τον σκοπό. Αλλά ο θρήνος στο τελευταίο κεφάλαιο των Θρήνων υπαινίσσεται τις συνήθεις ωμότητες της λεηλασίας μιας πόλης, όταν η κτηνώδης λαγνεία και η εξίσου κτηνώδης αγριότητα αφήνονται ελεύθερες. Το Ιερ 52:1 - Ιερ 52:34 δείχνει ότι το τελικό βήμα στην αφήγησή μας χωριζόταν από την κατάληψη της πόλης κατά έναν μήνα, ο οποίος ήταν αναμφίβολα ένας μήνας ανώνυμων αγωνιών, φρίκης και ντροπής. Τότε προστέθηκε η τελευταία σταγόνα στο πικρό ποτήρι, με την εκτόπιση του μεγαλύτερου μέρους των κατοίκων, σύμφωνα με το πολιτικό έθιμο αυτών των παλαιών στρατιωτικών μοναρχιών. Τι διασπάσεις δεσμών, τι κούραση και χρόνια μακροχρόνιας λαχτάρας σήμαινε αυτό, μπορεί εύκολα να φανταστεί κανείς. Το υπόλειμμα που αφέθηκε πίσω για να μην αφεθεί η χώρα να γίνει ερημιά ήταν πολύ αδύναμο για να είναι επικίνδυνο και πολύ τρομοκρατημένο για να τολμήσει οτιδήποτε. Δεν ξέρει κανείς ποιος είχε τη θλιβερότερη μοίρα, οι εξόριστοι ή η χούφτα των χωρικών που αφέθηκαν να καλλιεργούν τα χωράφια που κάποτε ήταν δικά τους και να θρηνούν για τους αδελφούς τους που πήγαν αιχμάλωτοι στη μακρινή γη.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Μακλάρεν βγάζει ένα σοβαρό συμπέρασμα από ολόκληρο το γεγονός.
Ασφαλώς η πτώση της Ιερουσαλήμ, αν και όλη η αγωνία έχει ηρεμήσει πριν από αιώνες, παραμένει ακόμη ως μια σοβαρή προειδοποιητική φάρος ότι ο μισθός της αμαρτίας είναι θάνατος, τόσο για έθνη όσο και για άτομα· ότι οι απειλές του Λόγου του Θεού δεν είναι αδρανείς, αλλά θα εκπληρωθούν μέχρι το τελευταίο γράμμα· και ότι η υπομονή Του εκτείνεται από γενιά σε γενιά και οι κρίσεις Του αργούν επειδή δεν θέλει να χαθεί κανείς, αλλά για όλη τη μακροθυμία έρχεται ένας καιρός που ακόμη και η θεία αγάπη βλέπει ότι είναι ανάγκη να πει 'Τώρα!' και ο κεραυνός πέφτει. Ο σοβαρός λόγος που απευθύνθηκε στον Ισραήλ έχει πραγματική εφαρμογή σε όλες τις χριστιανικές εκκλησίες και τις ατομικές ψυχές: 'Μόνο εσάς γνώρισα από όλους τους κατοίκους της γης· γι' αυτό θα σας τιμωρήσω για τις ανομίες σας.'Τέλος ο Μακλάρεν δείχνει τη δυνατότητα άσκησης ενωτικής πίστης ακόμη και σε δυσμενείς συνθήκες.
ΙΙΙ. Η δυνατότητα άσκησης ενωτικής πίστης ακόμη και στις πιο δυσμενείς συνθήκες.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στη ζωή μου έχω δει την κρίση του Θεού να παρουσιάζεται ως απλώς πολιτική; Πώς η παράδειγμα του Εβεδμέλεχ αμφισβητεί κάθε δικαιολογία που κάνω για αδύναμη πίστη; Ποιο πρακτικό βήμα μπορώ να κάνω σήμερα για να ενισχύσω την προσωπική εμπιστοσύνη αντί να βασίζομαι σε εξωτερική θρησκευτική σύνδεση;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε τῆς ἱστορίας, ὁ ἐκπληρῶν πᾶν ῥῆμα λαληθὲν διὰ τῶν προφητῶν Σου, χάρισον ἡμῖν ἡσύχιον ὑποταγὴν εἰς τὴν χεῖρά Σου, ὅταν αὕτη βαρύνῃ ἐφ’ ἡμᾶς. Ἐνίσχυσον τὴν ἐμπιστοσύνην ἡμῶν, ὥστε μηδεμία ἐχθρικὴ περίστασις νὰ μὴ δυνηθῇ νὰ μᾶς χωρίσῃ ἀπὸ τὸν ζῶντα δεσμὸν τῆς πίστεως τὸν ὁποῖον ἔδωκας ἐν Χριστῷ. Διατήρησον ἡμᾶς ἄγρυπνους, μήπως ἁμαρτήσωμεν ἀπολέσαντες τὰ ἐλέη τὰ ὁποῖα ἐλάβομεν, καὶ στερέωσον τὰς καρδίας ἡμῶν ἐπὶ τῆς ἐλπίδος τῆς διαμενούσης πέραν παντὸς ἐξωτερικοῦ προνομίου. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →