← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Αββακούμ

Αββακούμ 1-2 — με τον Ματθαίο Χένρι

Αββακούμ 1-2Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Σε αυτό το καθημερινό μάθημα στρεφόμαστε στο προφητικό βιβλίο του Αββακούμ με την έμπιστη καθοδήγηση του Ματθαίου Χένρι. Το κλασικό του υπόμνημα ανοίγει το αρχαίο κείμενο με ποιμαντική σαφήνεια και θεολογικό βάθος, βοηθώντας μας να ακούσουμε τόσο τις ειλικρινείς κραυγές του προφήτη όσο και τις κυρίαρχες απαντήσεις του Κυρίου. Καθώς προχωρούμε στα κεφάλαια 1 και 2, οι γνώσεις του Χένρι φωτίζουν την ένταση μεταξύ της παρούσας αδικίας και της επερχόμενης δικαιοσύνης του Θεού. Οι στοχασμοί του μας προσκαλούν να φέρουμε τις δικές μας ερωτήσεις ενώπιον του Κυρίου ενώ αγκυρώνουμε την ελπίδα μας στον αμετάβλητο χαρακτήρα του. Ας εδραιώσουν αυτά τα λόγια τις καρδιές μας και ας εμβαθύνουν την εμπιστοσύνη μας σε αυτόν που διατάσσει όλα τα πράγματα για τη δόξα του και το καλό μας.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Προετοίμασε την καρδιά σου να ακούσεις τον ζωντανό λόγο. Διάβασε αργά τα κεφάλαια 1 και 2 του Αββακούμ, παρατηρώντας τις τολμηρές ερωτήσεις του προφήτη και τις μετρημένες απαντήσεις του Κυρίου. Άσε τον ρυθμό της διαμαρτυρίας και της υπόσχεσης να διαμορφώσει την ακρόασή σου. Ζήτα από το Πνεύμα να ανοίξει τα μάτια σου τόσο στη σοβαρότητα της αμαρτίας όσο και στη βεβαιότητα της θείας δικαιοσύνης. Πάρε τον χρόνο σου· δεν υπάρχει βιασύνη. Άφησε το κείμενο να διεγείρει ειλικρινή προσευχή καθώς διαβάζεις.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ξεκινά εξετάζοντας το παράπονο του προφήτη προς τον Θεό. Μας λέγεται τίποτε περισσότερο στον τίτλο αυτού του βιβλίου (τον οποίο έχουμε, εδ. 1) παρά ότι ο συγγραφέας ήταν προφήτης, άνθρωπος θεϊκά εμπνευσμένος και αποσταλμένος, το οποίο είναι αρκετό (αν αυτό ισχύει, δεν χρειάζεται να ρωτήσουμε σχετικά με τη φυλή ή την οικογένειά του, ή τον τόπο της γέννησής του), και ότι το ίδιο το βιβλίο είναι το φορτίο που είδε· ήταν τόσο βέβαιος για την αλήθεια του όσο αν το είχε δει με τα σωματικά του μάτια ήδη εκπληρωμένο. Εδώ, σε αυτούς τους στίχους, ο προφήτης θρηνεί θλιβερά την ανομία των καιρών, ως ένας που αγγίζεται αισθητά από τη λύπη για την αξιοθρήνητη παρακμή της θρησκείας και της δικαιοσύνης. Είναι ένα πολύ μελαγχολικό παράπονο που απευθύνει εδώ στον Θεό, 1. Ότι κανείς δεν μπορούσε να ονομάσει ό,τι είχε δικό του· αλλά, σε πείσμα των ιερότερων νόμων της ιδιοκτησίας και της δικαιοσύνης, αυτός που είχε τη δύναμη με το μέρος του είχε ό,τι επιθυμούσε, μολονότι δεν είχε δικαίωμα με το μέρος του: Η γη ήταν γεμάτη βίας, όπως ο παλαιός κόσμος, Γεν. στ΄. 11. Ο προφήτης κραυγάζει για τη βία (εδ. 2), ανομία και αδικία, λεηλασία και βία. Στις οικογένειες και μεταξύ συγγενών, στις γειτονιές και μεταξύ φίλων, στο εμπόριο και στα δικαστήρια, όλα γίνονταν με υψηλό χέρι, και κανείς δεν έκανε καμία ενδοιασμό να αδικήσει τον πλησίον του, αρκεί να μπορούσε να ωφεληθεί ο ίδιος. Δεν φαίνεται ότι ο ίδιος ο προφήτης υπέστη κάποια μεγάλη αδικία (σε καιρούς απώλειας τα πήγαιναν καλύτερα όσοι δεν είχαν τίποτε να χάσουν), αλλά τον λυπούσε να βλέπει άλλους ανθρώπους να αδικούνται, και δεν μπορούσε παρά να αναμίξει τα δάκρυά του με εκείνα των καταπιεσμένων. Σημείωσε, Το να αδικείς αθώους ανθρώπους, όπως είναι ανομία από μόνο του, έτσι είναι μεγάλη θλίψη για όλους όσους ενδιαφέρονται για την Ιερουσαλήμ του Θεού, οι οποίοι στενάζουν και κλαίνε για τέτοιες αηδίες. Παραπονιέται (εδ. 4) ότι ο ασεβής περικυκλώνει τον δίκαιο. Ένας έντιμος άνθρωπος, μία έντιμη υπόθεση, θα έχει εχθρούς να την περικυκλώνουν από κάθε πλευρά· πολλοί ασεβείς άνθρωποι, σε συμμαχία εναντίον της, την καταρρίπτουν· μάλιστα, ένας ασεβής άνθρωπος (διότι είναι ενικός) με τόσες ποικίλες τέχνες κακουργίας επιτίθεται σε έναν δίκαιο άνθρωπο, ώστε τον περικυκλώνει τέλεια. 2. Ότι το βασίλειο διασπάστηκε σε κόμματα και φατρίες που δάγκωναν και καταβρόχθιζαν συνεχώς η μία την άλλη. Αυτό είναι θρήνος για όλους τους υιούς της ειρήνης: Υπάρχουν εκείνοι που εγείρουν έριδα και φιλονικία (εδ. 3), που υποδαυλίζουν διαιρέσεις, διευρύνουν ρήγματα, εξάπτουν τους ανθρώπους ο ένας εναντίον του άλλου, και σπέρνουν διχόνοια μεταξύ αδελφών, κάνοντας το έργο εκείνου που είναι ο κατήγορος των αδελφών. Έριδες και φιλονικίες που είχαν κοιμηθεί, και άρχισαν να ξεχνιούνται, τις ξυπνούν, και τις εγείρουν ξανά με επιμέλεια, και φυσούν τις σπίθες που ήταν κρυμμένες κάτω από τα κάρβουνα. Και, αν μακάριοι είναι οι ειρηνοποιοί, καταραμένοι είναι τέτοιοι ειρηνοκλάστες, που δημιουργούν κόμματα, και έτσι δημιουργούν κακό που εξαπλώνεται περαιτέρω, και διαρκεί περισσότερο, από ό,τι μπορούν να φανταστούν. Είναι λυπηρό να βλέπει κανείς κακούς ανθρώπους να ζεσταίνουν τα χέρια τους στις φλόγες που καταβροχθίζουν ό,τι είναι καλό σε ένα έθνος, και να ανακινούν τη φωτιά επίσης. 3. Ότι το ρεύμα της βίας και της έριδας έτρεχε τόσο δυνατά ώστε να προκαλεί αψηφία στους περιορισμούς και τους κανονισμούς των νόμων και στη διοίκηση της δικαιοσύνης, εδ. 4. Επειδή ο Θεός δεν εμφανιζόταν εναντίον τους, κανείς άλλος δεν θα το έκανε· επομένως ο νόμος χαλαρώνει, σιωπά· δεν αναπνέει· ο παλμός του δεν χτυπά (έτσι, λέγεται, σημαίνει η λέξη)· διακόπτει, και η κρίση δεν προχωρεί όπως πρέπει· δεν λαμβάνεται γνώση αυτών των εγκλημάτων, δεν γίνεται δικαιοσύνη στους εγκληματίες· μάλιστα, προχωρεί εσφαλμένη κρίση· αν γίνονται εφέσεις στα δικαστήρια της επιείκειας, ο δίκαιος καταδικάζεται και ο ασεβής δικαιώνεται, ώστε το φάρμακο αποδεικνύεται η χειρότερη ασθένεια. Η νομοθετική εξουσία δεν φροντίζει να συμπληρώσει τις ελλείψεις του νόμου για την αποτροπή αυτών των αυξανόμενων απειλητικών κακών· η εκτελεστική εξουσία δεν φροντίζει να ανταποκριθεί στις καλές προθέσεις των νόμων που έχουν θεσπιστεί· το ρεύμα της δικαιοσύνης ξεραίνεται από τη βία, και δεν έχει την ελεύθερη ροή του. 4. Ότι όλα αυτά ήταν ανοιχτά και δημόσια, και προκλητικά ομολογημένα· ήταν ξεδιάντροπα. Ο προφήτης παραπονιέται ότι αυτή η ανομία του δείχθηκε· την έβλεπε όπου κι αν έστρεφε τα μάτια του, ούτε μπορούσε να την αποστρέψει: Λεηλασία και βία είναι μπροστά μου. Σημείωσε, Η αφθονία της ανομίας σε ένα έθνος είναι πολύ μεγάλο εμπόδιο για τους καλούς ανθρώπους, και, αν δεν την έβλεπαν, δεν θα μπορούσαν να πιστέψουν ότι είναι τόσο κακή όσο είναι. Ο Σολομών παραπονιέται συχνά για την ταραχή αυτού του είδους που έβλεπε κάτω από τον ήλιο· και ο προφήτης θα ήθελε επομένως ευχαρίστως να γίνει ερημίτης, για να μην τη βλέπει, Ιερ. θ΄. 2. Αλλά τότε πρέπει οπωσδήποτε να βγούμε από τον κόσμο, γι’ αυτό και πρέπει να επιθυμούμε να το κάνουμε, για να μεταβούμε σε εκείνον τον κόσμο όπου η αγιότητα και η αγάπη βασιλεύουν αιώνια, και καμία λεηλασία και βία δεν θα είναι μπροστά μας. 5. Ότι παραπονέθηκε γι’ αυτό στον Θεό, αλλά δεν μπόρεσε να λάβει επανόρθωση αυτών των αδικιών: «Κύριε», λέει, «γιατί μου δείχνεις ανομία; Γιατί έριξες τον κλήρο μου σε χρόνο και τόπο όπου και πού πρέπει να φαίνεται, και γιατί συνεχίζω να παροικώ στη Μεσέχ και τον Κεδάρ; Κραυγάζω σε σένα για αυτή τη βία· κραυγάζω δυνατά· έχω κραυγάσει πολύ· αλλά εσύ δεν θα ακούσεις, εσύ δεν θα σώσεις· εσύ δεν παίρνεις εκδίκηση από τους καταπιεστές, ούτε αποδίδεις δικαιοσύνη στους καταπιεσμένους, σαν να ήταν βραχυμένος ο βραχίονάς σου ή βαρύ το αυτί σου.» Όταν ο Θεός φαίνεται να συνεργεί στην ανομία των ασεβών, μάλιστα, και να την υποστηρίζει, επιτρέποντάς τους να ευημερούν στην ανομία τους, κλονίζει την πίστη των καλών ανθρώπων, και αποδεικνύεται σκληρός πειρασμός για αυτούς να πουν, Εκαθαρίσαμε τις καρδιές μας μάταια (Ψαλμ. ογ΄. 13), και σκληραίνει εκείνους στην ανομία τους που λένε, Ο Θεός εγκατέλειψε τη γη. Δεν πρέπει να θεωρούμε παράξενο αν η ανομία επιτρέπεται να επικρατήσει πολύ και να ευημερήσει για πολύ. Ο Θεός έχει λόγους, και είμαστε βέβαιοι ότι είναι καλοί λόγοι, τόσο για τις αναβολές των κακών ανθρώπων όσο και για τις επιπλήξεις των καλών ανθρώπων· και επομένως, μολονότι ικετεύουμε μαζί του, και ταπεινά συζητούμε σχετικά με τις κρίσεις του, όμως πρέπει να πούμε, «Είναι σοφός, και δίκαιος, και αγαθός, σε όλα,» και πρέπει να πιστέψουμε ότι η ημέρα θα έρθει, μολονότι μπορεί να αναβληθεί πολύ, όταν η κραυγή της αμαρτίας θα ακουστεί εναντίον εκείνων που αδικούν και η κραυγή της προσευχής για εκείνους που υποφέρουν. Εκείνος στη συνέχεια παρουσιάζει την απάντηση του Θεού σχετικά με την επερχόμενη χαλδαιϊκή κρίση. Ι. Το προοίμιο της απόφασης είναι πολύ φοβερό (εδ. 5): Ιδού, εσείς μεταξύ των εθνών, και προσέξτε. Αφού δεν θα οδηγηθούν σε μετάνοια από τη μακροθυμία του Θεού, θα πάρει άλλη πορεία μαζί τους. Κανένα παράπονο δεν είναι τόσο οξύ, τόσο βαθύ, όσο εκείνα της καταχρησμένης υπομονής. Ο Κύριος θα επιφέρει επάνω τους, 1. Δημόσια τιμωρία, η οποία θα ιδωθεί και θα προσέλθει μεταξύ των εθνών, την οποία τα γειτονικά έθνη θα προσέξουν και θα σταθούν έκπληκτα· δες Δευτ. κθ΄. 24, 25. Αυτό θα επιδεινώσει τις ερημώσεις του Ισραήλ, ότι θα γίνουν έτσι θέαμα στον κόσμο. 2. Καταπληκτική τιμωρία, τόσο παράξενη και εκπληκτική, και τόσο έξω από τον κοινό δρόμο της Πρόνοιας, ώστε δεν θα έχει παράλληλο μεταξύ των εθνών, θα είναι πιο σκληρή και βαρύτερη από ό,τι ο Θεός έχει συνήθως επιφέρει στα έθνη που δεν τον γνωρίζουν· μάλιστα, δεν θα πιστευθεί ούτε από εκείνους που είχαν την πρόρρησή της από τον Θεό πριν έρθει, ή την αναφορά της από εκείνους που ήταν αυτόπτες μάρτυρες όταν έρχεται: Δεν θα το πιστέψετε, μολονότι σας λέγεται· θα θεωρηθεί απίστευτο ότι τόσες πολλές κρίσεις συνδυάζονται σε μία, και κάθε περίσταση συμπίπτει τόσο παράξενα για να την ενισχύσει και να την επιδεινώσει, ότι τόσο μεγάλο και ισχυρό έθνος θα μειωθεί και θα συντριβεί τόσο, και ότι ο Θεός θα συμπεριφερθεί τόσο αυστηρά με έναν λαό που είχε εισαχθεί στον δεσμό της διαθήκης και που είχε κάνει τόσα πολλά γι’ αυτόν. Η τιμωρία του ομολογιακού λαού του Θεού δεν μπορεί παρά να είναι το έκπληκτο όλων γύρω του. 3. Ταχεία τιμωρία: «Θα εργαστώ έργο στις ημέρες σας, τώρα γρήγορα· αυτή η γενιά δεν θα παρέλθει ώσπου η απειλούμενη κρίση να εκπληρωθεί. Οι αμαρτίες των προηγούμενων ημερών θα λογιστούν στις ημέρες σας· διότι τώρα το μέτρο της ανομίας είναι πλήρες,» Ματθ. κγ΄. 36. 4. Θα είναι τιμωρία στην οποία πολύ από το χέρι του Θεού θα εμφανισθεί· θα είναι έργο της δικής του εργασίας, ώστε όλοι όσοι το βλέπουν να λένε, Αυτό είναι έργο του Κυρίου· και θα βρεθεί φοβερό πράγμα να πέσει κανείς στα χέρια του· αλλοίμονο σε εκείνους που παίρνει υπό την επίβλεψή του! 5. Θα είναι τέτοια τιμωρία που θα τυποποιήσει την καταστροφή που θα επέλθει στους περιφρονητές του Χριστού και του ευαγγελίου του, διότι σε αυτό εφαρμόζονται αυτά τα λόγια Πράξ. ιγ΄. 41, Ιδού, εσείς περιφρονητές, και θαυμάστε, και απολεσθείτε. Η καταστροφή της Ιερουσαλήμ από τους Χαλδαίους για την ειδωλολατρία τους ήταν τύπος της καταστροφής τους από τους Ρωμαίους για την απόρριψη του Χριστού και του ευαγγελίου του, και είναι πολύ θαυμαστό πράγμα, και σχεδόν απίστευτο. Δεν υπάρχει παράξενη τιμωρία για τους εργάτες της ανομίας; Ο Χένρι προχωρεί να περιγράψει τον άγριο χαρακτήρα των Χαλδαίων ως οργάνων του Θεού. 1. Περιγραφή του λαού που θα εγερθεί εναντίον του Ισραήλ, για να είναι μάστιγα γι’ αυτούς. (1.) Είναι πικρός και βιαστικός λαός, σκληρός και άγριος, και ό,τι κάνουν γίνεται με βία και οργή· είναι βιαστικοί στις συμβουλές τους, σφοδροί στα πάθη τους, και προχωρούν με αποφασιστικότητα στις επιχειρήσεις τους· δεν δείχνουν έλεος και δεν φείδονται πόνων. Δυστυχής είναι η περίπτωση εκείνων που παραδίδονται στο χέρι αυτών των σκληρών. (2.) Είναι ισχυροί, και επομένως φοβεροί, και τέτοιοι που δεν υπάρχει στάση μπροστά τους, και όμως δεν υπάρχει φυγή από αυτούς (εδ. 7): Είναι τρομεροί και φοβεροί, φημισμένοι για τα γενναία στρατεύματα που φέρνουν στο πεδίο (εδ. 8)· τα άλογά τους είναι ταχύτερα από τις λεοπαρδάλεις για να επιτεθούν και να καταδιώξουν, και πιο άγρια από τους βραδινούς λύκους· και οι λύκοι παρατηρείται ότι είναι οι πιο πεινασμένοι προς το βράδυ, αφού έχουν κρατηθεί νηστικοί όλη την ημέρα, περιμένοντας εκείνο το σκοτάδι υπό την προστασία του οποίου όλα τα θηρία του δάσους σέρνονται έξω, Ψαλμ. ρδ΄. 20. Τα τάγματα ιππικού τους θα είναι πολύ πολυάριθμα: «Οι ιππείς τους θα απλωθούν σε μεγάλη απόσταση, διότι θα έρθουν από μακριά, από όλα τα μέρη της χώρας τους, και θα διασκορπιστούν σε όλα τα μέρη της χώρας που εισβάλλουν, για να τη λεηλατήσουν, και να πλουτίσουν με τη λεία της. Και, κάνοντας ταχύτητα για λεηλασία, θα σπεύσουν στη λεία (όπως εκείνοι, Ησ. η΄. 1, περιθώριο), διότι θα πετάξουν ως ο αετός προς τη γη όταν σπεύδει να φάει και χτυπά τη λεία που έχει βλέμμα επάνω της.» (3.) Η δική τους θέληση είναι νόμος γι’ αυτούς, και, στη σφοδρότητα των διώξεών τους, δεν θα κυβερνώνται από κανέναν νόμο ανθρωπιάς, δικαιοσύνης, ή τιμής: Η κρίση και η αξιοπρέπειά τους θα προέρχονται από τους ίδιους, εδ. 7. Η όρεξη και το πάθος τους κυβερνούν, και όχι ο λόγος ούτε η συνείδηση. Η αρχή τους είναι, Quicquid libet, licet—Η θέλησή μου είναι νόμος μου. Και, Sic volo, sic jubeo; stat pro ratione voluntas—Αυτό είναι η επιθυμία μου, αυτό είναι η εντολή μου· θα γίνει επειδή το επιλέγω. Τι εύνοια μπορεί να ελπίζεται από τέτοιον εχθρό; Σημείωσε, Εκείνοι που υπήρξαν άδικοι και ανελεήμονες, μεταξύ των οποίων ο νόμος χαλαρώνει, και η κρίση δεν προχωρεί, θα πληρωθούν δικαίως με το ίδιο τους το νόμισμα και θα πέσουν στα χέρια εκείνων που θα τους συμπεριφερθούν άδικα και ανελεήμονα.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Χένρι στοχάζεται στις διαρκείς αλήθειες για τη φύση του Θεού που στηρίζουν τον λαό του. 1. Όπως και αν είναι, όμως ο Θεός είναι ο Κύριος ο Θεός μας, και ο Άγιος μας. Οι νικηφόροι Χαλδαίοι αποδίδουν τη δύναμή τους στα είδωλά τους, αλλά εμείς διδασκόμαστε να τους λέμε ότι ο Θεός του Ισραήλ είναι ο αληθινός Θεός, ο ζωντανός Θεός, Ιερ. 10,10,11. (1.) Είναι Ιεχωβά, η πηγή όλης της ύπαρξης, δύναμης, και τελειότητας. Ο βράχος μας δεν είναι όπως ο δικός τους. (2.) 'Είναι ο Θεός μου.' Μιλά στο όνομα του λαού· κάθε Ισραηλίτης μπορεί να πει, 'Είναι δικός μου. Αν και είμαστε τόσο σκληρά συντετριμμένοι, και όλα αυτά έχουν έρθει επάνω μας, όμως δεν έχουμε ξεχάσει το όνομα του Θεού μας, ούτε έχουμε παραιτηθεί από τη σχέση μας με αυτόν, όμως δεν τον έχουμε αρνηθεί, ούτε αυτός μας έχει αρνηθεί, Ψαλμ. 44,17. Είμαστε λαός που αμαρτάνει· είναι Θεός που προσβάλλεται· όμως είναι δικός μας, και δεν θα δεχθούμε καμία σκληρή σκέψη γι' αυτόν, ούτε για την υπηρεσία του, για όλα αυτά.' (3.) 'Είναι ο Άγιος μου.' Αυτό υπονοεί ότι ο προφήτης αγαπούσε τον Θεό ως άγιο Θεό, τον αγαπούσε για χάρη της αγιότητάς του. 'Είναι δικός μου επειδή είναι Άγιος· και επομένως θα είναι ο αγιαστής μου και ο σωτήρας μου, επειδή είναι ο Άγιος μου. Οι άνθρωποι είναι ανόσιοι, αλλά ο Θεός μου είναι άγιος.'
Απαντήστε

Απόκριση

Πού χρειάζεσαι περισσότερο να εμπιστευθείς ότι ο Θεός παραμένει άγιος ακόμη και όταν το κακό φαίνεται ανεξέλεγκτο; Πώς μπορεί η ανάμνηση της αιώνιας διαθήκης του Θεού να σε ενδυναμώσει σε εποχές αναμονής; Σε ποια περιοχή της ζωής σε προσκαλούν να αφήσεις τα αποτελέσματα στα χέρια εκείνου που διατάσσει τόσο την κρίση όσο και το έλεος;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε, φέρνουμε τις ειλικρινείς ερωτήσεις μας σε Σένα εν μέσω της βίας και της σύγχυσης που μας περιβάλλουν, εμπιστευόμενοι ότι Εσύ υπάρχεις από αιώνων και ότι οι σκοποί Σου δεν μπορούν να αποτύχουν. Με το Πνεύμα Σου, διαμόρφωσε τις καρδιές μας να αναπαύονται στην αγιότητά Σου ακόμα και όταν δεν μπορούμε να διακρίνουμε το χέρι Σου, και στερέωσε την ελπίδα μας στην ημέρα που κάθε αδικία θα διορθωθεί από την τέλεια δικαιοσύνη Σου. Αμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →