Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιώβ
Ιώβ 3-4 — με τον Clarke
Άνοιγμα
Καλώς ήρθατε σε αυτό το καθημερινό μάθημα που αντλείται από το Υπόμνημα του Adam Clarke σε ολόκληρη την Αγία Γραφή. Σε αυτές τις σελίδες ο Clarke ανοίγει την ποιητική καρδιά του Ιώβ με ευλαβική φροντίδα, ανιχνεύοντας την αγωνία του πατριάρχη και τα πρώτα ερεθίσματα συμβουλών από τους φίλους του. Το μεθοδιστικό του πνεύμα καλεί κάθε πιστό να κρατήσει σταθερά την πρακτική αγιότητα ακόμα και όταν η νύχτα είναι μακρά, εμπιστευόμενος ότι η χάρη δεν θα αποτύχει. Ας ακούσουμε μαζί την απλή έννοια της Γραφής και το σταθερό φως της Ουεσλεϋανής ελπίδας.
Διαβάστε
Στρέψτε τώρα στα κεφάλαια 3 και 4 του Ιώβ. Διαβάστε αργά, επιτρέποντας το βάρος του θρήνου του Ιώβ και την μετρημένη απάντηση του Ελιφάζ να εγκατασταθούν στην καρδιά. Παρατηρήστε πώς ο πόνος πιέζει την ψυχή και πώς οι φίλοι αρχίζουν να μιλούν. Ζητήστε από το Πνεύμα να σας προετοιμάσει να δεχτείτε τόσο την ειλικρινή κραυγή όσο και τα πρώτα λόγια συμβουλής με ταπεινοφροσύνη και χάρη.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Clarke ξεκινά σημειώνοντας τη μετάβαση στο ποιητικό μέρος του βιβλίου.
Στίχος 1. ΚΕΦΑΛΑΙΟ Γ' Ο Ιώβ καταριέται την ημέρα της γέννησής του, και μετανιώνει που είδε ποτέ το φως, 1-12. Περιγράφει την αυτοκρατορία του θανάτου και τους κατοίκους της, 13-19. Μετανιώνει που είναι προορισμένος να ζήσει εν μέσω λύπης, γιατί οι συμφορές που φοβόταν τον είχαν καταλάβει, 20-26. ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΣΤΟ ΚΕΦ. Γ' Στίχος Ιώβ 3:1. Μετά από αυτό άνοιξε ο Ιώβ το στόμα του — Μετά το επταήμερο πένθος, χωρίς να υπάρχει προοπτική ανακούφισης, ο Ιώβ παρουσιάζεται να καταριέται έτσι την ημέρα της γέννησής του. Εδώ αρχίζει το ποιητικό μέρος του βιβλίου· γιατί σίγουρα δεν υπάρχει τίποτα στα προηγούμενα κεφάλαια ούτε στη μορφή ούτε στο πνεύμα της εβραϊκής ποίησης. Είναι εύκολο πράγματι να διασπάσουμε τις προτάσεις σε ημιστίχια· αλλά αυτό δεν τις καθιστά ποίηση: γιατί, αν και η εβραϊκή ποίηση είναι γενικά σε ημιστίχια, ωστόσο δεν συνεπάγεται ότι η διαίρεση της αφήγησης σε ημιστίχια πρέπει αναγκαστικά να την καθιστά ποίηση.Ο Clarke στη συνέχεια δείχνει πώς η ακεραιότητα του Ιώβ άντεξε κάθε προηγούμενη επίθεση.
Όταν τον στέρησε από την περιουσία του, και, αυτό που ήταν ακόμα πιο αγαπητό, από τους γιους και τις κόρες του, την ελπίδα της οικογένειάς του, υπέμεινε όλα με την πιο υποδειγματική υπομονή, και την βαθύτερη υποταγή στο Θείο θέλημα. Όταν επετράπη στον αντίπαλό του να αγγίξει το σώμα του, και να το ταλαιπωρήσει με τον πιο οδυνηρό και βασανιστικό τρόπο, που έγινε ακόμα πιο αφόρητος επειδή είχε προηγουμένως στερηθεί όλες τις ανέσεις και τις ανάγκες της ζωής· ακόμα κρατούσε σταθερά την ακεραιότητά του· καμία διαμαρτυρία, κανένας γογγυσμός δεν ακούστηκε. Από το χέρι του Κυρίου έλαβε το πρόσκαιρο αγαθό του· και από αυτό το χέρι έλαβε το πρόσκαιρο κακό του, την στέρηση αυτού του αγαθού. Ο Σατανάς, επομένως, ματαιώθηκε σε όλες του τις προσπάθειες· ο Ιώβ συνέχισε να είναι ένας τέλειος και ευθύς άνθρωπος, φοβούμενος τον Θεό, και αποφεύγοντας το κακό. Αυτός ήταν ο θρίαμβος του Ιώβ, ή μάλλον ο θρίαμβος της Θείας χάριτος· και η ήττα και η σύγχυση του Σατανά.Ο Clarke στη συνέχεια εισάγει τον Ελιφάζ και τον τόνο της εναρκτήριας ομιλίας του.
Στίχος 1. ΚΕΦΑΛΑΙΟ Δ' Ο Ελιφάζ απαντά· και κατηγορεί τον Ιώβ για ανυπομονησία, και για απελπισία στον καιρό της αντιξοότητας, 1-6· υποστηρίζει ότι κανένας αθώος άνθρωπος δεν χάθηκε ποτέ, και ότι οι ασεβείς ταλαιπωρούνται για τις αμαρτίες τους, 7-11· αφηγείται ένα όραμα που είχε, 12-16, και τι του ειπώθηκε στην περίσταση, 17-21. ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΣΤΟ ΚΕΦ. Δ' Στίχος Ιώβ 4:1. Τότε απάντησε ο Ελιφάζ ο Θαιμανίτης — Επί επτά ημέρες αυτό το πρόσωπο και οι δύο φίλοι του είχαν τηρήσει βαθιά σιωπή, καθώς είχαν τρομάξει και συγχυστεί από το θέαμα της πρωτοφανούς ταλαιπωρίας του Ιώβ. Έχοντας τώρα αρκετά συλλογιστεί την ταλαιπωρημένη του κατάσταση, και ακούσει την πικρή του διαμαρτυρία, ξεχνώντας ότι ήρθε ως παρηγορητής, και όχι ως επιπλήττων, χάνει το συναίσθημα του φίλου στην αλαζονεία του επικριτή, προσπαθώντας να τον στερήσει από τη μόνη του παρηγοριά, — τη μαρτυρία της συνείδησής του, ότι με απλότητα και θεϊκή ειλικρίνεια, όχι με σαρκική σοφία, αλλά με τη χάρη του Θεού, είχε τη συμπεριφορά του μεταξύ των ανθρώπων, — υπονοώντας ότι αν οι τρόποι του ήταν ευθείς, δεν θα είχε εγκαταλειφθεί σε τέτοια θλίψη και ταλαιπωρία· και αν η καρδιά του κατείχε αυτή τη δικαιοσύνη για την οποία καυχιόταν, δεν θα είχε καταρριφθεί τόσο ξαφνικά από την αντιξοότητα.
Σκεφτείτε
Ο Clarke κλείνει την ενότητα υπογραμμίζοντας το αποτέλεσμα της πνευματικής δοκιμασίας.
Τα ακόλουθα κεφάλαια δείχνουν τη σύγκρουση της ψυχής· το τέλος του βιβλίου, τη νίκη του Θεού και την εξύψωσή του. Ο Σατανάς κοσκίνισε τον Ιώβ σαν σιτάρι, αλλά η πίστη του δεν απέτυχε.
Απαντήστε
1. Σε ποιες από τις παρούσες μου περιστάσεις πειράζομαι να μιλήσω από βαρύτητα μάλλον παρά από σταθερή εμπιστοσύνη;
2. Πώς θα μπορούσε η χάρη που στήριξε τον Ιώβ να ενισχύσει επίσης τη θέλησή μου να παραμείνω σταθερός σήμερα;
3. Με ποιον ήσυχο τρόπο μπορώ να προσφέρω υπομονετική φιλία σε κάποιον που υποφέρει;
Προσευχηθείτε
Ελεήμων Κύριε, σε ευχαριστούμε για τη σταθερή μαρτυρία του Ιώβ και για το φως που ο Adam Clarke ρίχνει σε αυτές τις ιερές σελίδες. Κράτησε τις καρδιές μας προσηλωμένες στην αμετάβλητη αγάπη σου όταν η θλίψη ανεβαίνει σαν πλημμύρα. Χάρισέ μας την υπομονή που αντέχει, την ταπεινοφροσύνη που ακούει, και την πίστη που αρνείται να αφήσει τις υποσχέσεις σου. Είθε κάθε δοκιμασία να μας οδηγήσει πιο κοντά στο λιμάνι της παρουσίας σου, και είθε οι ζωές μας να δείχνουν την πρακτική αγιότητα που τιμά τον Χριστό. Στο όνομά του προσευχόμαστε. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →