Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Αββακούμ
Ἀββακούμ 1-2 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Σε αυτό το μάθημα ο Ιωάννης Καλβίνος μας καθοδηγεί μέσα από τα αρχικά κεφάλαια του Ἀββακούμ, δείχνοντας πώς ο προφήτης παλεύει με την φαινομενική σιωπή του Θεού εν μέσω αχαλίνωτης αδικίας. Η προσεκτική ερμηνεία του Καλβίνου μας βοηθά να ακούσουμε τόσο την επείγουσα κραυγή του προφήτη όσο και τους κυρίαρχους σκοπούς του Κυρίου που απαντά. Καθώς ακούμε, καλούμαστε να φέρουμε ενώπιον του ίδιου αμετάβλητου Θεού τις δικές μας ερωτήσεις για το κακό και την καθυστέρηση. Οι γνώσεις του Καλβίνου σταθεροποιούν τις καρδιές μας, υπενθυμίζοντάς μας ότι ο πιστός θρήνος δεν πάει ποτέ χαμένος. Ας προετοιμάσουν τα λόγια του να δεχθούμε τη Γραφή με ευλάβεια και προσδοκία σήμερα.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αφιερώστε λίγες ήσυχες στιγμές για να διαβάσετε πλήρως τα κεφάλαια 1 και 2 του Ἀββακούμ. Ακούστε τις ειλικρινείς κραυγές του προφήτη και την έκπληκτη απάντηση του Θεού. Προσέξτε την ένταση ανάμεσα στην παρούσα αταξία και την υπόσχεση της επερχόμενης κρίσης. Αφήστε το κείμενο να διεγείρει τόσο τη λύπη για την αμαρτία όσο και την ελπίδα στη δικαιοσύνη του Θεού. Διαβάστε αργά, ίσως δυνατά, και ζητήστε από το Πνεύμα να ανοίξει την καρδιά σας σε όσα ο Καλβίνος θα μας βοηθήσει να δούμε.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβίνος αρχίζει διευκρινίζοντας σε ποιους απευθύνεται το φορτίο του Ἀββακούμ.
Οι περισσότεροι ερμηνευτές αναφέρονται αυτό το φορτίο στους Χαλδαίους και στη μοναρχία της Βαβυλώνας· αλλά δεν εγκρίνω αυτή την άποψη, και ένας καλός λόγος με υποχρεώνει να διαφωνήσω με τη γνώμη τους· διότι καθώς ο Προφήτης απευθύνεται στους Ιουδαίους, και χωρίς καμία προσθήκη ονομάζει την προφητεία του φορτίο, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αναφέρεται σε αυτούς. Επιπλέον, η άποψή τους φαίνεται εντελώς ασυνεπής, επειδή ο Προφήτης φοβάται την μελλοντική ερήμωση της γης, και παραπονιέται στον Θεό που επιτρέπει στον εκλεκτό και εκλεγμένο λαό Του να αντιμετωπίζεται τόσο σκληρά. Αυτό που άλλοι θεωρούν πιο σωστό είναι ότι αυτό το φορτίο ανήκε στους Ιουδαίους.Ο Καλβίνος προχωρεί εξηγώντας την έντονη διαμαρτυρία του Προφήτη προς τον Θεό.
Όπως σας υπενθύμισα ήδη, οι ερμηνευτές νομίζουν ότι ο Προφήτης μιλά εδώ για μελλοντικά πράγματα, σαν να είχε υπόψη του την συμφορά που αναφέρει αργότερα· αλλά αυτό είναι πολύ τεχνητό νόημα· γι' αυτό αμφιβάλλω ότι ο Προφήτης διαμαρτύρεται εδώ στον Θεό επειδή υπομένει τόσο υπομονετικά έναν αποδοκιμασμένο λαό. Διότι αν και οι Προφήτες ένιωθαν πραγματική ανησυχία για την ασφάλεια του λαού, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι έκαιγαν από ζήλο για τη δόξα του Θεού· και όταν έβλεπαν ότι είχαν να αντιμετωπίσουν ανθρώπους ανυπότακτους, τότε φλέγονταν από άγια δυσαρέσκεια, και αναλάμβαναν την υπόθεση του Θεού· και ικέτευαν τη βοήθειά Του για να φέρει θεραπεία όταν η κατάσταση των πραγμάτων είχε γίνει απελπιστική. Γι' αυτό θεωρώ ότι ο Προφήτης εδώ παρακαλεί τον Θεό να επισκεφθεί αυτές τις πολλές αμαρτίες στις οποίες ο λαός είχε σκληρυνθεί. Και από εδώ συμπεραίνουμε ότι είχε προηγουμένως ασκήσει το αξίωμα του διδασκάλου· διότι διαφορετικά θα ήταν ακατάλληλο να αρχίσει το έργο του με τέτοιο παράπονο και διαμαρτυρία. Είχε λοιπόν διαπιστώσει από πείρα ότι ο λαός ήταν εξαιρετικά πεισματάρης. Όταν είδε ότι δεν υπήρχε ελπίδα διόρθωσης, και ότι η κατάσταση των πραγμάτων γινόταν καθημερινά χειρότερη, φλεγόμενος από ζήλο για τον Θεό, άφησε ελεύθερα τα συναισθήματά του. Πριν λοιπόν απειλήσει τον λαό με τη μελλοντική εκδίκηση του Θεού, αποσύρεται, κατά κάποιον τρόπο, από την επικοινωνία με τους ανθρώπους, και ιδιωτικά απευθύνεται στον ίδιο τον Θεό.Για τις επαναλαμβανόμενες κραυγές του Προφήτη, ο Καλβίνος γράφει:
Αλλά λέει πρώτα, Έως πότε, Κύριε, θα κραυγάζω, και δεν ακούς; Έως πότε θα κραυγάζω σε Σένα για βία, δηλαδή εξαιτίας βίας, και δεν σώζεις; Μαθαίνουμε λοιπόν, ότι ο Προφήτης είχε προσευχηθεί συχνά στον Θεό να διορθώσει τον λαό για την κακία του, ή να επινοήσει κάποιο μέσο για να εμποδίσει τόση αχαλίνωτη αμαρτία. Είναι πράγματι πιθανό ότι ο Προφήτης είχε προσευχηθεί όσο υπήρχε κάποια ελπίδα· αλλά όταν είδε ότι τα πράγματα ήταν πέρα από θεραπεία, τότε προσευχήθηκε πιο έντονα να αναλάβει ο Θεός το αξίωμα του κριτή, και να παιδεύσει τον λαό. Διότι αν και ο Προφήτης συμπονούσε πραγματικά αυτούς που χάθηκαν, και συγκινήθηκε, όπως είπα, με σοβαρή ανησυχία για τη δημόσια ασφάλειά τους, προτιμούσε όμως τη δόξα του Θεού· όταν λοιπόν είδε ότι η τόλμη στην αμαρτία αυξανόταν μέσω της ατιμωρησίας, και ότι οι Ιουδαίοι χλεύαζαν τον Θεό με ανδρικό τρόπο όταν έβρισκαν ότι μπορούσαν να αμαρτάνουν χωρίς να τιμωρούνται, δεν μπορούσε να αντέξει τέτοια αχαλίνωτη ασωτία. Επιπλέον, ο Προφήτης μπορεί να μίλησε έτσι, όχι μόνο εκφράζοντας το δικό του συναίσθημα, αλλά αυτό που ένιωθε κοινό με όλους τους ευσεβείς· σαν να είχε αναλάβει εδώ ένα δημόσιο καθήκον, και εκφράζει ένα παράπονο κοινό σε όλους τους πιστούς· διότι είναι πιθανό ότι όλοι οι ευσεβείς, σε τόσο αταξική κατάσταση πραγμάτων, θρηνούσαν εξίσου. Έως πότε λοιπόν θα κραυγάζω; Έως πότε, λέει, θα κραυγάζω εξαιτίας βίας; δηλαδή, Όταν όλα είναι σε αταξία, όταν δεν υπάρχει πλέον σεβασμός για την ισότητα και τη δικαιοσύνη, αλλά οι άνθρωποι παραδίδονται, σαν με χαλαρά ηνία, σε κάθε είδους κακία, έως πότε, Κύριε, δεν θα προσέχεις; Αλλά με αυτά τα λόγια ο Προφήτης όχι μόνο εκφράζει τα δικά του συναισθήματα, αλλά κάνει αυτό το είδος προλόγου, ώστε οι Ιουδαίοι να καταλάβουν καλύτερα ότι ο καιρός της εκδίκησης είχε έρθει· διότι είχαν γίνει όχι μόνο εντελώς αφόρητοι στον Θεό, αλλά και στους υπηρέτες Του. Ο Θεός πράγματι είχε αναστείλει την κρίση Του, αν και είχε παρακληθεί συχνά να την εκτελέσει από τον Προφήτη Του. Από εδώ φαίνεται, ότι η κακία τους είχε προχωρήσει τόσο πολύ ώστε δεν θα ήταν θαύμα αν τώρα τιμωρούνταν αυστηρά από τον Κύριο· διότι με τις αμαρτίες τους δεν είχαν προκαλέσει μόνο Αυτόν εναντίον τους, αλλά και όλους τους ευσεβείς και πιστούς.Ο Καλβίνος στη συνέχεια επιβεβαιώνει τον ζήλο του Προφήτη για τον νόμο του Θεού.
Ο Προφήτης επιβεβαιώνει εδώ αυτό που είπα ήδη, και φέρνει μια δικαιολογία για τον ζήλο του· αποδεικνύει ότι δεν οδηγήθηκε χωρίς λόγο σε τόσο μεγάλη θέρμη· διότι είδε ότι ο νόμος του Θεού ποδοπατούνταν σαν κάτω από τα πόδια· είδε ανθρώπους τόσο σκληρυμένους σε κάθε είδος αμαρτίας, ώστε όλη η θρησκεία και ο φόβος του Θεού είχαν σχεδόν σβήσει. Γι' αυτό είπα ήδη, ότι ο Προφήτης δεν παρασύρθηκε εδώ από σαρκικό πάθος, όπως συμβαίνει συχνά σε εμάς, όταν υπερασπιζόμαστε τον εαυτό μας από αδικίες που μας γίνονται· διότι όταν κάποιος από εμάς αδικείται, αμέσως θυμώνει, ενώ ταυτόχρονα αφήνουμε τον νόμο του Θεού να γίνεται παιχνίδι, όλη την αλήθεια Του να περιφρονείται, και οτιδήποτε δίκαιο να παραβιάζεται. Είμαστε τρυφεροί μόνο για ό,τι μας αφορά ατομικά, και εν τω μεταξύ συγχωρούμε εύκολα όταν ο Θεός αδικείται, και η αλήθεια Του περιφρονείται. Αλλά ο Προφήτης δείχνει εδώ ότι δεν έγινε αγανακτισμένος από ιδιωτικό συναίσθημα, αλλά επειδή δεν μπορούσε να αντέξει την βεβήλωση της λατρείας του Θεού και την παράβαση του αγίου νόμου Του.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Καλβίνος συνδέει αυτό με την άγια αγανάκτηση που απαιτείται από τους υπηρέτες του Θεού.
Τώρα αυτό το χωρίο μας διδάσκει, ότι όλοι όσοι πραγματικά υπηρετούν και αγαπούν τον Θεό, οφείλουν, σύμφωνα με το παράδειγμα του Προφήτη, να καίγονται από άγια αγανάκτηση κάθε φορά που βλέπουν την κακία να βασιλεύει χωρίς περιορισμό ανάμεσα στους ανθρώπους, και ιδιαίτερα στην Εκκλησία του Θεού. Δεν υπάρχει πράγματι τίποτα που να πρέπει να μας προκαλεί περισσότερη λύπη από το να βλέπουμε ανθρώπους να μαίνονται με βέβηλη περιφρόνηση προς τον Θεό, και να μην δίνεται καμία σημασία στον νόμο Του και στην θεία αλήθεια, και όλη η τάξη να ποδοπατείται. Όταν λοιπόν μια τέτοια σύγχυση εμφανίζεται σε εμάς, πρέπει να αισθανθούμε διεγερμένοι, αν έχουμε μέσα μας κάποια σπίθα θρησκείας. Αν αντιταχθεί ότι ο Προφήτης υπερέβη το μέτρο, η προφανής απάντηση είναι αυτή, ότι αν και χύνει ελεύθερα τα συναισθήματά του, δεν υπήρχε τίποτα λάθος σε αυτό ενώπιον του Θεού, τουλάχιστον τίποτα λάθος δεν του αποδίδεται· διότι γιατί προσευχόμαστε, παρά για να απαλλάξει ο καθένας μας τις φροντίδες, τις λύπες και τις ανησυχίες του, χύνοντάς τες στον κόλπο του Θεού; Αφού λοιπόν ο Θεός μας επιτρέπει να συμπεριφερόμαστε τόσο οικεία μαζί Του, τίποτα λάθος δεν πρέπει να αποδοθεί στις προσευχές μας όταν χύνουμε έτσι ελεύθερα τα συναισθήματά μας, αρκεί το χαλινάρι της υπακοής να μας κρατά πάντα μέσα στα οφειλόμενα όρια, όπως συνέβη με τον Προφήτη· διότι είναι βέβαιο ότι συγκρατήθηκε υπό την επίδραση πραγματικής καλοσύνης. Ο Ιερεμίας προσευχήθηκε πράγματι με αχαλίνωτο πάθος (Ιερεμίας 15:10)· αλλά η περίπτωσή του ήταν διαφορετική από αυτή του Προφήτη μας· διότι δεν προχωρεί εδώ σε υπερβολή, όπως έκανε ο Ιερεμίας όταν καταράστηκε την ημέρα της γέννησής του, και όταν διαμαρτυρήθηκε στον Θεό επειδή έγινε άνθρωπος της έριδας. Αλλά ο Προφήτης μας αναλαμβάνει εδώ την υπεράσπιση της δικαιοσύνης· διότι δεν μπορούσε να αντέξει ο νόμος του Θεού να γίνεται παιχνίδι, και οι άνθρωποι να επιτρέπουν στον εαυτό τους κάθε ελευθερία στην αμαρτία.Ο Καλβίνος εφαρμόζει περαιτέρω το χωρίο στην υπεράσπιση του νόμου του Θεού.
Ο Προφήτης επιβεβαιώνει εδώ αυτό που είπα ήδη, και φέρνει μια δικαιολογία για τον ζήλο του· αποδεικνύει ότι δεν οδηγήθηκε χωρίς λόγο σε τόσο μεγάλη θέρμη· διότι είδε ότι ο νόμος του Θεού ποδοπατούνταν σαν κάτω από τα πόδια· είδε ανθρώπους τόσο σκληρυμένους σε κάθε είδος αμαρτίας, ώστε όλη η θρησκεία και ο φόβος του Θεού είχαν σχεδόν σβήσει. Γι' αυτό είπα ήδη, ότι ο Προφήτης δεν παρασύρθηκε εδώ από σαρκικό πάθος, όπως συμβαίνει συχνά σε εμάς, όταν υπερασπιζόμαστε τον εαυτό μας από αδικίες που μας γίνονται· διότι όταν κάποιος από εμάς αδικείται, αμέσως θυμώνει, ενώ ταυτόχρονα αφήνουμε τον νόμο του Θεού να γίνεται παιχνίδι, όλη την αλήθεια Του να περιφρονείται, και οτιδήποτε δίκαιο να παραβιάζεται. Είμαστε τρυφεροί μόνο για ό,τι μας αφορά ατομικά, και εν τω μεταξύ συγχωρούμε εύκολα όταν ο Θεός αδικείται, και η αλήθεια Του περιφρονείται. Αλλά ο Προφήτης δείχνει εδώ ότι δεν έγινε αγανακτισμένος από ιδιωτικό συναίσθημα, αλλά επειδή δεν μπορούσε να αντέξει την βεβήλωση της λατρείας του Θεού και την παράβαση του αγίου νόμου Του.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στη ζωή σας ή στην κοινότητά σας αισθάνεστε την ίδια αταξία που ώθησε τον Ἀββακούμ να κραυγάσει; Πώς μπορεί το παράδειγμα του Καλβίνου για άγιο ζήλο να διαμορφώσει τον τρόπο που προσεύχεστε για την αδικία; Σε ποια περιοχή σας προσκαλεί ο Θεός να εμπιστευθείτε τον χρόνο Του ακόμα και όταν το έργο Του φαίνεται καθυστερημένο;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ὦ Κύριε Δέσποτα, φέρνουμε τις τίμιες κραυγές μας ἐνώπιον τοῦ θρόνου Σου, ὅπως ἔκανε ὁ Ἀββακούμ, ἐμπιστευόμενοι ὅτι βασιλεύεις ἐπὶ παντὸς ἔθνους καὶ ἀσφαλῶς θὰ ἐκπληρώσεις τὸν προκαθορισμένο Σου σκοπὸ ἐν καιρῷ. Διὰ τοῦ Πνεύματός Σου, φύλαξέ μας ἀπὸ τὴν ἀπόγνωση καὶ διαμόρφωσέ μας νὰ ζοῦμε διὰ πίστεως, ὑποτάσσοντας τὸν ζῆλό μας στὴν βεβαιότητα τῆς διαθηκικῆς Σου δικαιοσύνης καὶ χάριτος. Ἐν Χριστῷ ἀναπαυόμεθα, προσμένοντας τὴν ἡμέρα ποὺ ὅλα τὰ ἄδικα θὰ διορθωθοῦν πρὸς ἔπαινον τῆς δόξης Σου. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →