Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιεζεκιήλ
Ιεζεκιήλ 1-2 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Το σχόλιο του Ιωάννη Καλβίνου στον Ιεζεκιήλ ανοίγει ένα παράθυρο στον κόσμο του προφήτη σε μια στιγμή εθνικής κατάρρευσης. Γράφοντας από την εξορία στη Βαβυλώνα, ο Καλβίνος δείχνει πώς ο Θεός ανέστησε έναν αγγελιαφόρο ακόμη και σε ξένη γη για να επιβεβαιώσει τον λόγο που είχε ήδη λεχθεί μέσω του Ιερεμία. Η προσεκτική προσοχή του στις ημερομηνίες, τις περιστάσεις και τον θείο σκοπό μας προσκαλεί να δούμε ότι ο ίδιος Κύριος που μίλησε τότε συνεχίζει να απευθύνεται στον λαό του σήμερα. Καθώς ακολουθούμε τον Καλβίνο μέσα από αυτά τα αρχικά κεφάλαια, ανακαλύπτουμε τόσο τη σφοδρότητα της κρίσης του Θεού όσο και το εκπληκτικό έλεος που διατηρεί την ελπίδα. Αυτό το μάθημα μας εισάγει σε εκείνο το αρχαίο όραμα ώστε η δική μας πίστη να σταθεροποιηθεί από το ίδιο κυρίαρχο χέρι.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αφιερώστε χρόνο τώρα για να διαβάσετε τα κεφάλαια 1 και 2 του Ιεζεκιήλ αργά και προσευχητικά. Προσέξτε την ακριβή χρονολόγηση, το σκηνικό δίπλα στον ποταμό Χεβάρ και το συντριπτικό όραμα που αντιμετωπίζει ο προφήτης. Επιτρέψτε στην εικόνα του ανέμου, του νέφους, της φωτιάς και των ζωντανών πλασμάτων να εντυπωθεί στη φαντασία σας. Σκεφτείτε πώς ανοίγουν οι ουρανοί και πώς ο λόγος του Κυρίου έρχεται σε έναν άνθρωπο που βρίσκεται ήδη σε αιχμαλωσία. Αφήστε το κείμενο να ξυπνήσει τόσο δέος όσο και την επιθυμία να κατανοήσετε τι σκόπευε ο Θεός μέσω αυτής της δραματικής κλήσης.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβίνος ξεκινά καθιερώνοντας το ιστορικό χρονολόγιο από το Ιωβηλαίο.
Βλέπουμε ότι ο Προφήτης κλήθηκε στο αξίωμα του Διδασκάλου τον πέμπτο χρόνο αφού ο Ιωαχίν παραδόθηκε οικειοθελώς στον βασιλιά της Βαβυλώνας, (Β' Βασιλέων 24:15) και είχε συρθεί στην εξορία μαζί με τη μητέρα του: γιατί ήταν, λέει αυτός, 'στον τριακοστό χρόνο'. Το μεγαλύτερο μέρος των Σχολιαστών ακολουθεί τον Χαλδαίο Παραφραστή και τον κατανοεί να χρονολογεί από την εύρεση του Βιβλίου του Νόμου. Είναι αρκετά σαφές ότι αυτός ο χρόνος ήταν ο δέκατος όγδοος του βασιλιά Ιωσία αλλά στον υπολογισμό μου δεν συμφωνώ με τη γνώμη εκείνων που υιοθετούν αυτή την ημερομηνία. Γιατί αυτή η φράση -- 'ο τριακοστός χρόνος' -- θα φαινόταν τότε υπερβολικά ασαφής και αναγκαστική. Δεν διαβάζουμε πουθενά ότι οι επόμενοι συγγραφείς υιοθέτησαν αυτή την ημερομηνία ως πρότυπο. Επιπλέον, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η συνήθης μέθοδος μεταξύ των Ιουδαίων ήταν να αρχίζουν να μετρούν από ένα Ιωβηλαίο. Γιατί αυτό ήταν ένα σημείο εκκίνησης για το μέλλον. Επομένως δεν αμφιβάλλω ότι αυτός ο τριακοστός χρόνος μετριέται από το Ιωβηλαίο. Ούτε η γνώμη μου είναι νέα γιατί ο Ιερώνυμος την αναφέρει, αν και την απορρίπτει εντελώς, επειδή παραπλανήθηκε από αντίθετη γνώμη. Αλλά επειδή είναι βέβαιο ότι οι Ιουδαίοι χρησιμοποιούσαν αυτή τη μέθοδο υπολογισμού και έκαναν αρχή από το Ιωβήλ, δηλαδή το Ιωβηλαίο, αυτό εξηγεί καλύτερα τον τριακοστό χρόνο. Αν κάποιος αντιτείνει ότι δεν διαβάζουμε ότι αυτός ο δέκατος όγδοος χρόνος του βασιλιά Ιωσία ήταν ο συνήθης χρόνος στον οποίο ο καθένας επέστρεφε στις δικές του γαίες, (Λευιτικόν 25) και δινόταν ελευθερία στους δούλους και γινόταν η πλήρης αποκατάσταση όλου του λαού, όμως η απάντηση είναι εύκολη, αν και δεν μπορούμε να διαπιστώσουμε σε ποιο έτος έπεφτε το Ιωβήλ, αρκεί για εμάς να αποδώσουμε το Ιωβηλαίο σε αυτό το έτος, επειδή οι Ιουδαίοι ακολουθούσαν το έθιμο να αριθμούν τα χρόνια τους από αυτό το θεσμό. Όπως λοιπόν οι Έλληνες είχαν τις Ολυμπιάδες τους, οι Ρωμαίοι τους Υπάτους και από εκεί τον υπολογισμό των χρονικών τους, έτσι και οι Εβραίοι ήταν συνηθισμένοι να αρχίζουν από το έτος Ιωβήλ, όταν μετρούσαν τα χρόνια τους μέχρι την επόμενη αποκατάσταση, την οποία μόλις ανέφερα. Είναι επομένως πιθανό ότι αυτό ήταν έτος Ιωβηλαίου -- είναι πιθανό λοιπόν ότι αυτό ήταν το Ιωβηλαίο. Γιατί λέγεται ότι ο Ιωσίας εόρτασε το πάσχα με τόσο μεγαλειώδη πομπή και λαμπρότητα, ώστε δεν υπήρξε τίποτε παρόμοιο από την εποχή του Σαμουήλ. (Β' Χρονικών 35:18.) Η εικασία που εξηγεί καλύτερα αυτό είναι, όχι ότι εόρτασε το πάσχα ακόμη και με τέτοια μεγαλοπρέπεια, αλλά ότι παρακινήθηκε να το κάνει από την ιδιαίτερη περίσταση, όταν ο λαός αποκαταστάθηκε και επέστρεψε στις κτήσεις του, και οι δούλοι ελευθερώθηκαν. Αφού λοιπόν αυτό ήταν το Ιωβηλαίο, ο ευσεβής βασιλιάς παρακινήθηκε να εορτάσει το πάσχα με πολύ μεγαλύτερη λαμπρότητα από τη συνήθη -- μάλιστα, ακόμη και να ξεπεράσει τον Δαβίδ και τον Σολομώντα. Πάλι, αν και βασίλευσε δεκατρία χρόνια μετά, δεν διαβάζουμε ότι εόρτασε κάποιο πάσχα με αξιοσημείωτη λαμπρότητα. Δεν αμφιβάλλουμε για τον ετήσιο εορτασμό του γιατί αυτό ήταν συνήθεια. (Β' Βασιλέων 23:23.) Από αυτό συμπεραίνουμε ότι ο εορτασμός ενώπιόν μας ήταν έκτακτος και ότι το έτος ήταν Ιωβήλ. Αλλά αν και δεν εκφράζεται στη Γραφή, αρκεί για εμάς ότι ο Προφήτης μέτρησε τα χρόνια σύμφωνα με τον συνήθη τρόπο του λαού. Γιατί λέει ότι αυτό ήταν 'ο πέμπτος χρόνος της αιχμαλωσίας του βασιλιά Ιωαχίν': ο οποίος ονομάζεται επίσης Ιωακείμ γιατί ο Ιωακείμ διαδέχθηκε τον Ιωσία και βασίλευσε έντεκα χρόνια. Τα δεκατρία χρόνια που απομένουν από τη βασιλεία του Ιωσία και αυτά τα έντεκα, κάνουν είκοσι τέσσερα. (Β' Βασιλέων 23:36.) Τώρα, 'ο διάδοχός του', ο Ιωαχίν, πέρασε αμέσως στα χέρια του βασιλιά Ναβουχοδονόσορ και αιχμαλωτίστηκε στην αρχή της βασιλείας του και βασίλευσε μόνο τρεις ή τέσσερις μήνες. (Β' Βασιλέων 24:8.) Μετά από αυτό, ο τελευταίος βασιλιάς, ο Σεδεκίας, εγκαταστάθηκε με τη θέληση του βασιλιά της Βαβυλώνας. Βλέπουμε λοιπόν ότι συμπληρώνονται εννέα χρόνια: προσθέστε το διάστημα της βασιλείας του Ιωαχίν: έτσι δεν υπάρχει πλέον αμφιβολία για τον υπολογισμό 'του τριακοστού χρόνου' από τον δέκατο όγδοο του βασιλιά Ιωσία. Είναι αλήθεια ότι ο Νόμος του Θεού βρέθηκε κατά τη διάρκεια αυτού του έτους, (Β' Χρονικών 34:14,) αλλά ο Προφήτης εδώ προσαρμόζεται στον παραδεδεγμένο κανόνα και έθιμο.Ο Καλβίνος στη συνέχεια εξηγεί τον σκοπό του Θεού στην κλήση του Ιεζεκιήλ ως προφήτη.
Πρέπει τώρα να έρθουμε στην πρόθεση του Θεού να διορίσει τον Ιεζεκιήλ ως Προφήτη του. Για τριάντα πέντε χρόνια ο Ιερεμίας δεν είχε πάψει να φωνάζει δυνατά, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Όταν λοιπόν αυτός ο Προφήτης Ιερεμίας ήταν τόσο απασχολημένος, ο Θεός θέλησε να του δώσει έναν συνεργάτη. Ούτε ήταν παρά μια μικρή ανακούφιση όταν στην Ιερουσαλήμ ο Ιερεμίας έγινε αντιληπτό ότι το Άγιο Πνεύμα μιλούσε μέσω άλλου στόματος σε αρμονία με τον ίδιο γιατί με αυτόν τον τρόπο επιβεβαιώθηκε η αλήθεια της διδασκαλίας του. Τον δέκατο τρίτο χρόνο του Ιωσία, ο Ιερεμίας ανέλαβε το προφητικό αξίωμα: (Ιερεμίας 1:2:) δεκαοκτώ χρόνια απομένουν: προσθέστε τα έντεκα χρόνια του Ιωακείμ και θα κάνει είκοσι εννέα: έπειτα προσθέστε άλλον ένα χρόνο και πέντε ακόμη και θα έχουμε τριάντα πέντε χρόνια. Αυτή λοιπόν ήταν η σκληρή επαρχία του, να φωνάζει δυνατά συνεχώς για τριάντα πέντε χρόνια, στους κωφούς, μάλιστα στους παράφρονες. Ο Θεός, λοιπόν, για να βοηθήσει τον δούλο του, του έδωσε έναν σύμμαχο που θα δίδασκε τα ίδια πράγματα στη Βαβυλώνα που ο Ιερεμίας δεν είχε παύσει να διακηρύττει στην Ιερουσαλήμ. Ωφέλησε όχι μόνο τους αιχμαλώτους, αλλά και τον υπόλοιπο λαό που παρέμενε ακόμη στην πόλη και τη γη. Όσο για τους αιχμαλώτους, αυτή η επιβεβαίωση ήταν απαραίτητη για αυτούς: γιατί είχαν εκεί ψευδοπροφήτες, όπως μαθαίνουμε από τον Ιερεμία 29:21 εκεί ήταν ο Αχαάβ γιος του Κολαία και ο Σεδεκίας γιος του Μαασαία αυτοί καυχώνταν υπερήφανα ότι ήταν προικισμένοι με το Πνεύμα της αποκάλυψης υπόσχονταν στον λαό θαύματα, χλεύαζαν την αδυναμία εκείνων που είχαν εγκαταλείψει τη χώρα τους, έλεγαν ότι ήταν αποφασισμένοι να πολεμήσουν μέχρι τέλους και να διακινδυνεύσουν τη ζωή τους παρά να παραδώσουν οικειοθελώς την κληρονομιά της θείας υπόσχεσης. Με αυτόν τον τρόπο προσέβαλαν τους αιχμαλώτους. Μετά από αυτό υπήρχε ο Σεμαΐας ο Νεχελαμίτης, (Ιερεμίας 29:24,) ο οποίος έγραψε στον αρχιερέα Σοφονία και τον επέπληξε γιατί ήταν απρόσεκτος και αμελής, επειδή δεν τιμώρησε αυστηρά τον Ιερεμία ως απατεώνα και φανατικό και ψευδή εισβολέα στο προφητικό αξίωμα. Αφού λοιπόν ο Διάβολος είχε εκεί τους πολυάσχολους πράκτορές του, ο Θεός τοποθέτησε εκεί τον Προφήτη του, και επομένως βλέπουμε πόσο χρήσιμο, μάλιστα πόσο απαραίτητο ήταν, να εκπληρώσει ο Ιεζεκιήλ το προφητικό του αξίωμα εκεί. Αλλά η χρησιμότητα των διδασκαλιών του επεκτάθηκε πολύ περισσότερο, αφού εκείνοι στην Ιερουσαλήμ αναγκάστηκαν να ακούσουν τις προφητείες που ο Ιεζεκιήλ εξέφερε στη Χαλδαία. Όταν είδαν ότι οι προφητείες του συμφωνούσαν με εκείνες του Ιερεμία, ήταν αναγκαίο να συμβεί τουλάχιστον να ερευνήσουν την αιτία αυτής της σύμπτωσης. Γιατί δεν είναι φυσικό ένας Προφήτης στην Ιερουσαλήμ και ένας άλλος στη Χαλδαία να εκφέρουν τις προφητείες τους, σαν να λέγαμε, με το ίδιο κλειδί, ακριβώς όπως δύο τραγουδιστές ενώσουν τις φωνές τους σε συμφωνία μεταξύ τους. Γιατί δεν μπορεί να επινοηθεί πιο τέλεια ολοκληρωμένη μελωδία από εκείνη που εμφανίζεται μεταξύ αυτών των δύο δούλων του Θεού. Τώρα βλέπουμε το νόημα αυτού που λέει ο Προφήτης μας σχετικά με 'τα χρόνια'. Στον τριακοστό χρόνο: έπειτα τον τέταρτο μήνα, (η λέξη μήνας εννοείται,) και την πέμπτη ημέρα του μήνα, καθώς ήμουν μεταξύ των αιχμαλώτωνΣτη συνέχεια, ο Καλβίνος ασχολείται με τη σημασία της τοποθεσίας του Ιεζεκιήλ μεταξύ των αιχμαλώτων.
Λέει: καθώς ήμουν μεταξύ των αιχμαλώτων Ενώ κάποιοι εξηγούν επιδέξια τα λόγια του Προφήτη, νομίζουν ότι δεν ήταν στην πραγματικότητα στη μέση των εξορίστων, αλλά αναφέρονται αυτό σε όραμα, σαν όταν χρησιμοποιεί τη λέξη 'μεταξύ', που σημαίνει 'στη μέση', η έννοιά της θα μπορούσε να είναι ότι ήταν στη συνέλευση όλου του λαού: αλλά η πρόθεσή του είναι πολύ διαφορετική, γιατί χρησιμοποιεί την παραπάνω φράση για να δείξει ότι ήταν εξόριστος μαζί με τους υπόλοιπους, και όμως ότι το προφητικό πνεύμα του δόθηκε σε εκείνη τη μολυσμένη γη. Επομένως οι λέξεις, 'μεταξύ των αιχμαλώτων', ή, 'στη μέση των αιχμαλώτων', δεν σημαίνουν τη συνέλευση, αλλά απλώς αφηγούνται ότι, αν και ο Προφήτης ήταν μακριά από την Ιερή Γη, όμως το χέρι του Θεού επεκτεινόταν σε αυτόν εκεί, ώστε να υπερέχει στο προφητικό χάρισμα. Επομένως η ανοησία εκείνων που αρνούνται στον Προφήτη μας την κατοχή οποιουδήποτε πνεύματος αποκάλυψης πριν πάει στην εξορία διαψεύδεται. Αν και δεν σφάλλουν τόσο πολύ από λάθος και άγνοια όσο από εσκεμμένη βλακεία γιατί οι Ιουδαίοι δεν δέχθηκαν τίποτε τόσο άσχημα όσο τη σκέψη ότι ο Θεός βασίλευε πέρα από την ιερή γη. Μέχρι σήμερα, πράγματι, είναι σκληροί, επειδή είναι διασκορπισμένοι σε όλο τον κόσμο και σκορπισμένοι σε όλες τις περιοχές, και όμως διατηρούν πολλά από την αρχαία υπερηφάνειά τους. Αλλά τότε, όταν υπήρχε κάποια ελπίδα επιστροφής, αυτή η βεβήλωση φαινόταν σε αυτούς σχεδόν αφόρητη, αν η αλήθεια του Θεού επρόκειτο να λάμψει αλλού παρά στην ιερή γη, αλλά ιδιαίτερα στον Ναό. Ο Προφήτης λοιπόν δείχνει ότι κλήθηκε στο αξίωμα της διδασκαλίας όταν ήταν στη μέση των εξορίστων και ένας μεταξύ αυτών. Η ανεκτίμητη καλοσύνη του Θεού είναι εμφανής σε αυτό, επειδή κάλεσε τον Προφήτη, σαν να λέγαμε, από την άβυσσο: γιατί η Βαβυλώνα ήταν μια βαθιά άβυσσος: επομένως το Πνεύμα του Θεού αναδύθηκε με το δικό του όργανο, δηλαδή έφερε στο φως αυτόν τον άνθρωπο, ο οποίος θα ήταν ο υπηρέτης και ο κήρυκας της εκδίκησής του καθώς και της εύνοιάς του. Βλέπουμε, λοιπόν, πόσο θαυμαστά ο Θεός έβγαλε φως από το σκοτάδι, όταν ο Προφήτης μας κλήθηκε στο αξίωμά του κατά τη διάρκεια της εξορίας του. Εν τω μεταξύ, αν και η διδασκαλία του έπρεπε να είναι χρήσιμη στους Ιουδαίους που παρέμεναν ακόμη σε αυτή τη χώρα, όμως ο Θεός δεν ήθελε να επιστρέψουν σε αυτόν χωρίς κάποιο σημάδι της ατίμωσής τους. Γιατί, επειδή περιφρόνησαν όλες τις προφητείες που είχαν λεχθεί στο σπίτι, στον Ναό, στο Αγιαστήριο και στο Όρος Σιών, αυτές οι προφητείες έπρεπε τώρα να εκδοθούν από εκείνη την καταραμένη γη και από έναν δάσκαλο που ήταν βυθισμένος, όπως είπα, σε εκείνη την βαθιά άβυσσο. Βλέπουμε λοιπόν ότι ο Θεός τιμώρησε την ασεβή περιφρόνησή τους προς τις διδασκαλίες του, όχι χωρίς να τους ντροπιάσει. Για πολύ καιρό ο Ησαΐας είχε εκπληρώσει το προφητικό αξίωμα έπειτα ήρθε ο Ιερεμίας: αλλά ο λαός παρέμενε πάντα όπως ήταν παλαιότερα. Αφού λοιπόν η προφητεία όταν έρεε ελεύθερα από την ίδια την πηγή περιφρονήθηκε από τους Ιουδαίους, ο Θεός ανέστησε έναν Προφήτη στη Χαλδαία. Τώρα λοιπόν βλέπουμε το πλήρες νόημα της φράσης.Ο Καλβίνος ερευνά τα κύρια θέματα της προφητείας του Ιεζεκιήλ.
Πριν προχωρήσω περισσότερο, θα θίξω εν συντομία τα θέματα με τα οποία ασχολείται ο Ιεζεκιήλ. Έχει όλα τα πράγματα κοινά με τον Ιερεμία, όπως είπα, με αυτή την ιδιαιτερότητα, ότι καταγγέλλει την τελευταία σφαγή εναντίον του λαού, επειδή δεν έπαυαν να σωρεύουν ανομία πάνω σε ανομία και έτσι να ανάβουν όλο και περισσότερο την οργή του Θεού. Τους απειλεί, λοιπόν, και αυτό όχι μόνο μία φορά, επειδή τέτοια ήταν η σκληροκαρδία του λαού, ώστε δεν ήταν αρκετό να εκφέρει τις απειλές του Θεού τρεις ή τέσσερις φορές, εκτός αν τις εντυπώσει συνεχώς. Αλλά, ταυτόχρονα, δείχνει τις αιτίες για τις οποίες ο Θεός αποφάσισε να μεταχειριστεί τον λαό του τόσο σοβαρά δηλαδή, επειδή ήταν μολυσμένοι με πολλές δεισιδαιμονίες, επειδή ήταν άπιστοι, άπληστοι, σκληροί και γεμάτοι αρπαγή, παραδομένοι στην πολυτέλεια και διεφθαρμένοι από την επιθυμία: όλα αυτά ενώνονται από τον Προφήτη μας, ώστε να δείξει ότι η οργή του Θεού δεν είναι υπερβολικά σφοδρή, αφού ο λαός είχε φτάσει στο απόλυτο ύψος της ασεβείας και κάθε κακίας. Ταυτόχρονα, τους δίνει, εδώ και εκεί, κάποια γεύση του ελέους του Θεού. Γιατί όλες οι απειλές είναι μάταιες, εκτός αν κρατιέται κάποια υπόσχεση εύνοιας. Μάλιστα, η οργή του Θεού, μόλις εμφανιστεί, οδηγεί τους ανθρώπους στην απόγνωση, και η απόγνωση τους ρίχνει στην τρέλα: γιατί μόλις κάποιος αντιληφθεί την οργή του Θεού, είναι αναγκαστικά ταραγμένος, και τότε, σαν θηρίο που μαίνεται, διεξάγει πόλεμο με τον ίδιο τον Θεό. Για αυτόν τον λόγο, είπα, ότι όλες οι απειλές είναι μάταιες χωρίς γεύση του ελέους του Θεού. Οι Προφήτες πάντα διαφωνούν με τους ανθρώπους με μοναδική πρόθεση να τους διεγείρουν σε μετάνοια, την οποία δεν θα μπορούσαν ποτέ να επιτύχουν εκτός αν ο Θεός μπορούσε να συμφιλιωθεί με εκείνους που είχαν απομακρυνθεί από αυτόν. Αυτό λοιπόν είναι ο λόγος για τον οποίο ο Προφήτης μας, όπως και ο Ιερεμίας, όταν ελέγχουν τον λαό, μετριάζουν την τραχύτητά τους με την παρεμβολή υποσχέσεων. Προφητεύει επίσης εναντίον εθνών, όπως ο Ιερεμίας, ιδιαίτερα εναντίον των παιδιών του Αμμών, των Μωαβιτών, των Τυρίων, των Αιγυπτίων και των Ασσυρίων. (Ιερεμίας 26-29.) Αλλά από το τεσσαρακοστό κεφάλαιο πραγματεύεται πιο πλήρως και εκτενώς σχετικά με την αποκατάσταση του Ναού και της πόλης. Εκεί αναγγέλλει επαγγελματικά ότι θα προέκυπτε μια νέα κατάσταση του λαού, στην οποία τόσο η βασιλική αξιοπρέπεια θα άνθιζε ξανά, όσο και η ιεροσύνη θα ανέκτησε την αρχαία αριστεία, και, μέχρι το τέλος του βιβλίου, ξεδιπλώνει τα μοναδικά οφέλη του Θεού, τα οποία επρόκειτο να ελπιστούν μετά το τέλος των εβδομήντα ετών. Εδώ είναι χρήσιμο να θυμηθούμε αυτό που παρατηρήσαμε στην περίπτωση του Ιερεμία: (Ιερεμίας 28: ενώ οι ψευδοπροφήτες υπόσχονταν στον λαό επιστροφή μετά από τρία ή πέντε χρόνια, οι αληθινοί Προφήτες προέλεγαν τι θα συνέβαινε πραγματικά, ώστε ο λαός να υποταχθεί υπομονετικά στον Θεό, και ώστε το μήκος του χρόνου να μην διακόψει την ήρεμη υποταγή του στις δίκαιες διορθώσεις του.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Καλβίνος αναστοχάζεται το άνοιγμα των ουρανών.
Λέει, οι ουρανοί ανοίχθηκαν, και είδα οράματα Θεού Ο Θεός ανοίγει τους ουρανούς του, όχι ότι ανοίγονται στην πραγματικότητα, αλλά όταν, αφαιρώντας κάθε εμπόδιο, επιτρέπει στο μάτι των πιστών να διεισδύσει ακόμη και στη ουράνια δόξα του γιατί αν οι ουρανοί σχίζονταν χίλιες φορές, όμως τι μεγάλη λαμπρότητα πρέπει να είναι να φτάσει κανείς στη δόξα του Θεού; Ο ήλιος φαίνεται μικρός σε εμάς, όμως υπερβαίνει κατά πολύ τη γη σε μέγεθος. Έπειτα οι άλλοι πλανήτες, εκτός από τη σελήνη, είναι όλοι σαν μικρές σπίθες, και έτσι είναι τα αστέρια. Αφού λοιπόν το ίδιο το φως σκοτεινιάζει πριν η ματιά μας διεισδύσει τόσο μακριά, πώς μπορεί η όρασή μας να ανέβει στην ακατανόητη δόξα του Θεού; Ακολουθεί λοιπόν ότι όταν ο Θεός ανοίγει τους ουρανούς, δίνει επίσης νέα όραση στους δούλους του, για να συμπληρώσει την έλλειψή τους ώστε να διαπεράσουν όχι μόνο τον ενδιάμεσο χώρο, αλλά ακόμη και το δέκατο ή το εκατοστό μέρος του. Έτσι, όταν ο Στέφανος είδε τους ουρανούς να ανοίγουν, (Πράξεις 7:56,) τα μάτια του φωτίστηκαν αναμφίβολα με ασυνήθιστες δυνάμεις αντίληψης πολύ περισσότερο από ό,τι μπορούν να δουν οι άνθρωποι. Έτσι, στο βάπτισμα του Χριστού, οι ουρανοί ανοίχθηκαν, (Ματθαίος 3:16,) δηλαδή ο Θεός έκανε να φανεί στον Ιωάννη τον Βαπτιστή, σαν να μεταφερόταν πάνω από τα σύννεφα. Με αυτή την έννοια ο Προφήτης χρησιμοποιεί τα λόγια, οι ουρανοί ανοίχθηκαν. Προσθέτει, [3]είδα οράματα Θεού Κάποιοι νομίζουν ότι αυτό σημαίνει τα πιο εξαιρετικά οράματα, επειδή οτιδήποτε εξαιρετικό ονομάζεται στη Γραφή θείο, όπως τα υψηλά βουνά και τα δέντρα ονομάζονται βουνά και δέντρα του Θεού αλλά αυτό φαίνεται πολύ ήπιο. Δεν αμφιβάλλω ότι ονομάζει την προφητική έμπνευση 'οράματα Θεού' και έτσι ομολογεί ότι στάλθηκε από τον Θεό, επειδή απέβαλε σαν να λέγαμε τις ανθρώπινες αδυναμίες του όταν ο Θεός του εμπιστεύτηκε το αξίωμα του διδασκάλου. Και δεν χρειάζεται να απορούμε που χρησιμοποιεί αυτή τη φράση, επειδή θεωρούνταν απίστευτο ότι οποιοσδήποτε προφήτης μπορούσε να προκύψει από τη Χαλδαία. Ο Ναθαναήλ ρώτησε αν μπορούσε να προέλθει κάτι καλό από τη Ναζαρέτ, και όμως η Ναζαρέτ ήταν στην Ιερή Γη. Πώς λοιπόν θα μπορούσαν οι Ιουδαίοι να πεισθούν ότι το φως της ουράνιας διδασκαλίας μπορούσε να λάμψει στη Χαλδαία, και ότι οποιαδήποτε μαρτυρία για τη χάρη του Θεού μπορούσε να προέλθει από εκεί; και ότι εκεί επίσης ο Θεός ασκούσε κρίση μέσω του στόματος ενός Προφήτη; Αυτό δεν θα πιστευόταν ποτέ εκτός αν η κλήση του Θεού είχε σημειωθεί με κάποιο ιδιαίτερο και εξαιρετικό τρόπο. Αφού προσθέτει στη συνέχεια, αυτός ήταν ο πέμπτος χρόνος της αιχμαλωσίας του βασιλιά Ιωαχίν, (ή Ιεχονία, ή Ιεχανία,) είναι σαφές ότι με αυτά ακριβώς τα λόγια ελέγχει την πείσμωνα του λαού. Γιατί όταν ο Θεός μας θλίβει σφοδρά, στην αρχή ταραζόμαστε πολύ, αλλά με τον καιρό γινόμαστε αναγκαστικά υποτακτικοί. Αφού, όμως, η θέληση του λαού δεν υποτάχθηκε κατά τη διάρκεια αυτών των πέντε ετών, συμπεραίνουμε ότι επέμειναν στην επανάσταση κατά του Θεού. Ούτε γλιτώνει εκείνους που παρέμειναν στην Ιερουσαλήμ, γιατί αυτοί πήραν πίστωση στον εαυτό τους γιατί δεν πήγαν στην εξορία με τους αδελφούς τους, και έτσι τους περιφρόνησαν, όπως συχνά βρίσκουμε στον Ιερεμία. Αφού λοιπόν εκείνοι που παρέμειναν στο σπίτι ευαρεστούνταν με τον εαυτό τους και θεωρούσαν την τύχη τους την καλύτερη, ο Προφήτης εδώ σημειώνει τον χρόνο, επειδή ήταν απαραίτητο να καταπραΰνει την αγριότητά τους, και αφού αντιστέκονταν στις προφητείες του Ιερεμία, να χρησιμοποιήσει ένα δεύτερο σφυρί ώστε να συντριβούν εντελώς. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο μιλάει για τον πέμπτο χρόνο της αιχμαλωσίας του βασιλιά Ιωαχίν.
Απαντήστε
Απόκριση
1. Πώς σας ενθαρρύνει το να γνωρίζετε ότι ο Θεός κάλεσε έναν προφήτη στην εξορία όταν αισθάνεστε μακριά από οικεία πνευματικά περιβάλλοντα;
2. Με ποιους τρόπους μπορεί η συμφωνία μεταξύ Ιερεμία και Ιεζεκιήλ να ενισχύσει την εμπιστοσύνη σας στον συνεπή λόγο του Θεού;
3. Πού αισθάνεστε ότι ο Θεός σας προσκαλεί να ακούτε πιο προσεκτικά τη φωνή του ακόμη και σε δύσκολες περιστάσεις;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ὦ Δέσποτα Κύριε, ὅστις διὰ τοῦ Πνεύματός Σου ἀπεκάλυψας τῷ προφήτῃ τὴν ἅμαξαν τοῦ θρόνου Σου ὑψηλὰ ὑπὲρ τὸ στερέωμα, μετὰ τροχῶν πλήρων ὀφθαλμῶν καὶ ζῴων κινουμένων κατὰ τὴν ἐντολήν Σου, χάρισαι ἡμῖν χάριν ἵνα θεωρῶμεν τὴν ἀπερίγραπτον δόξαν Σου κἂν ἐν τῇ γῇ τῆς ἐξορίας ἡμῶν. Στήριξον ἡμᾶς διὰ τῆς διαθηκικῆς Σου πιστότητος, ἵνα δυνηθῶμεν νὰ ἀνιχνεύσωμεν τὰς τροπὰς τῶν προνοητικῶν Σου ὁδῶν καὶ νὰ προσκυνήσωμεν ἐνώπιον τῆς ὁμοιώσεως τῆς δόξης τοῦ Κυρίου. Ἐνίσχυσον τὰς καρδίας ἡμῶν διὰ τοῦ αὐτοῦ Πνεύματος ἵνα δεχθῶμεν τὸν λόγον τῆς διορθώσεώς Σου καὶ νὰ ἀναπαυθῶμεν ἐν τῷ ἐλέει τῷ διαφυλάσσοντι λείμμα διὰ Σαυτόν. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →