← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ρωμαίους

Ρωμαίους 5 — με τον Brown

Ρωμαίους 5Υπόμνημα Jamieson, Fausset και Brown επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα
Σε αυτό το καθημερινό μάθημα στρεφόμαστε στο σχολιασμό του Robert Jamieson, A.R. Fausset και David Brown για ολόκληρη τη Βίβλο, για την μετρημένη, στίχο προς στίχο έκθεση του 5ου κεφαλαίου της προς Ρωμαίους. Η προσέγγισή τους αναπτύσσει πρώτα τους άμεσους καρπούς της δικαίωσης μέσω της πίστης και στη συνέχεια τοποθετεί αυτές τις ευλογίες μέσα στην εκτεταμένη αντίθεση μεταξύ Αδάμ και Χριστού. Η προσεκτική προσοχή του σχολιασμού στα χειρόγραφα στοιχεία, τη δογματική ακρίβεια και την ποιμαντική ζεστασιά καλεί τους πιστούς να παρακολουθήσουν πώς η ειρήνη, η ελπίδα και η συμφιλίωση πηγάζουν από το ολοκληρωμένο έργο του Κυρίου Ιησού.
Διαβάστε
Με καρδιές προετοιμασμένες από το Πνεύμα, ας διαβάσουμε δυνατά το 5ο κεφάλαιο της προς Ρωμαίους, ακούγοντας την κίνηση του αποστόλου από την εδραιωμένη ειρήνη της δικαίωσης στην θριαμβευτική ελπίδα που βλέπει πέρα από τις παρούσες δοκιμασίες. Σταματήστε μετά από κάθε παράγραφο για να αφήσετε τις μετρημένες καδέντσες του κειμένου να εμπεδωθούν, ζητώντας από τον Κύριο να ανοίξει τα μάτια της κατανόησής σας στα πλούτη που μας εξασφαλίστηκαν εν Χριστώ.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Jamieson αναπτύσσει τους καρπούς της δικαίωσης στον πρώτο στίχο. Στίχος 1. 1. Δικαιωθέντες λοιπόν —«αφού δικαιωθήκαμε». εκ πίστεως, έχομεν ειρήνην προς τον Θεόν, κ.λπ.—Αν πρόκειται να καθοδηγηθούμε από την αυθεντία των χειρογράφων, η αληθινή ανάγνωση εδώ, αναμφίβολα, είναι, «Ας έχουμε ειρήνη» μια ανάγνωση, ωστόσο, την οποία οι περισσότεροι απορρίπτουν, επειδή θεωρούν αφύσικο να προτρέπουν τους ανθρώπους να έχουν αυτό που ανήκει στον Θεό να δώσει, επειδή ο απόστολος δεν δίνει εδώ προτροπές, αλλά δηλώνει γεγονότα. Αλλά καθώς φαίνεται επικίνδυνο να παραμερίσουμε την αποφασιστική μαρτυρία των χειρογράφων, ως προς το τι έγραψε ο απόστολος, υπέρ αυτού που απλώς πιστεύουμε ότι θα έπρεπε να είχε γράψει, ας σταματήσουμε και ας ρωτήσουμε—Αν είναι προνόμιο των δικαιωμένων να «έχουν ειρήνη με τον Θεό», γιατί να μην μπορούσε ο απόστολος να αρχίσει την απαρίθμηση των καρπών της δικαίωσης καλώντας τους πιστούς να «πραγματοποιήσουν» αυτή την ειρήνη ως δική τους, ή να καλλιεργήσουν την χαρούμενη συνείδηση αυτής ως δική τους; Και αν αυτό είναι που έκανε, δεν θα ήταν απαραίτητο να συνεχίσει με το ίδιο ύφος, και οι άλλοι καρποί της δικαίωσης θα μπορούσαν να καταγραφούν, απλώς ως γεγονότα. Αυτή η «ειρήνη» είναι πρώτα μια αλλαγή στη σχέση του Θεού με εμάς· και στη συνέχεια, ως συνέπεια αυτού, μια αλλαγή από την πλευρά μας προς Αυτόν. Ο Θεός, αφενός, «μας συμφιλίωσε με τον Εαυτό Του μέσω του Ιησού Χριστού» ( :- )· και εμείς, αφετέρου, σφραγίζοντας αυτό, «συμφιλιωνόμαστε με τον Θεό» ( 2 Κορινθίους 5:20 ). Ο «εξιλασμός» είναι το σημείο συνάντησης· εκεί η διαμάχη και από τις δύο πλευρές τερματίζεται σε μια έντιμη και αιώνια «ειρήνη». Ο Fausset στη συνέχεια παρακολουθεί το έργο του Πνεύματος στην εξασφάλιση της ελπίδας. Στίχος 5. 5. Η δε ελπίς ου καταισχύνει —δεν ντροπιάζει, όπως κάνουν οι κενές ελπίδες. διότι η αγάπη του Θεού —δηλαδή, όχι «η αγάπη μας προς τον Θεό», όπως την παρουσιάζουν οι Ρωμαιοκαθολικοί και ορισμένοι Προτεστάντες ερμηνευτές (ακολουθώντας μερικούς από τους Πατέρες)· αλλά σαφώς «η αγάπη του Θεού προς εμάς»—όπως συμφωνούν οι περισσότεροι ερμηνευτές. εκκέχυται —κυριολεκτικά, «χύνεται», δηλαδή, άφθονα διαχέεται (συγκρίνετε Ιωάννης 7:38 · Τίτος 3:6 ). εν καρδίαις ημών δια Πνεύματος Αγίου του δοθέντος —μάλλον, «που δόθηκε». ημίν —δηλαδή, κατά τη μεγάλη Πεντηκοστιανή έκχυση, η οποία θεωρείται ως η επίσημη δωρεά του Πνεύματος στην Εκκλησία του Θεού, για όλους τους καιρούς και για κάθε πιστό. (Το Άγιο Πνεύμα εισάγεται εδώ για πρώτη φορά σε αυτή την Επιστολή.) Είναι σαν να έλεγε ο απόστολος, «Και πώς μπορεί αυτή η ελπίδα της δόξας, την οποία ως πιστοί τρέφουμε, να μας ντροπιάσει, όταν αισθανόμαστε τον ίδιο τον Θεό, μέσω του Πνεύματός Του που μας δόθηκε, να πλημμυρίζει τις καρδιές μας με γλυκές, όλα υποτάσσουσες αισθήσεις της θαυμαστής αγάπης Του προς εμάς εν Χριστώ Ιησού;» Αυτό οδηγεί τον απόστολο να επεκταθεί στον εκπληκτικό χαρακτήρα αυτής της αγάπης. Ο Brown ολοκληρώνει την ενότητα στρέφοντας την προσοχή στη χαρά στον Θεό μέσω του Χριστού. Στίχος 11. 11. Ου μόνον δε, αλλά και καυχώμεθα —μάλλον, «δοξάζουμε». εν τω Θεώ δια του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, δι' —«μέσω» του οποίου νυν την καταλλαγήν ελάβομεν —μάλλον, «τη συμφιλίωση» (Περιθώριο), όπως η ίδια λέξη αποδίδεται στο :- και στο 2 Κορινθίους 5:18 · 2 Κορινθίους 5:19 . (Πράγματι, η παλαιότερη σημασία της αγγλικής λέξης «atonement» ήταν «η συμφιλίωση δύο αποξενωμένων μερών») [TRENCH]. Τα προηγούμενα αποτελέσματα της δικαίωσης ήταν όλα οφέλη για εμάς, που απαιτούσαν ευγνωμοσύνη· αυτό το τελευταίο μπορεί να χαρακτηριστεί ως ένα καθαρά ανιδιοτελές. Το πρώτο μας συναίσθημα προς τον Θεό, αφού βρήκαμε ειρήνη μαζί Του, είναι αυτό της προσκολλημένης ευγνωμοσύνης για μια τόσο δαπανηρή σωτηρία· αλλά μόλις μάθουμε να φωνάζουμε, Αββά, Πατέρα, υπό τη γλυκιά αίσθηση της συμφιλίωσης, τότε η «δόξα» σε Αυτόν παίρνει τη θέση του φόβου Του, και τώρα μας φαίνεται «εντελώς υπέροχος!»
Σκεφτείτε
Ο Fausset σημειώνει την πρώτη δογματική παρατήρηση για τα θεμέλια του ευαγγελίου. Σε αυτή την ενότητα, Σημείωση, (1) Πόσο ένδοξα αποδεικνύει το Ευαγγέλιο τη θεϊκή του προέλευση, βασίζοντας κάθε αποδεκτή υπακοή στην «ειρήνη με τον Θεό», θέτοντας τα θεμέλια αυτής της ειρήνης σε μια δίκαιη «δικαίωση» του αμαρτωλού «μέσω του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού», και καθιστώντας αυτό την είσοδο σε μια μόνιμη θέση στην θεϊκή εύνοια, και μια θριαμβευτική προσδοκία μελλοντικής δόξας! (Ρωμαίους 5:1 · Ρωμαίους 5:2 ). Άλλη ειρήνη, άξια του ονόματος, δεν υπάρχει· και καθώς όσοι είναι ξένοι σε αυτήν δεν ανεβαίνουν στην απόλαυση μιας τόσο υψηλής κοινωνίας με τον Θεό, έτσι δεν έχουν ούτε γεύση ούτε επιθυμία για αυτήν. Ο Brown υπογραμμίζει το μοναδικό αξιολογικό έδαφος της δικαίωσης. (4) Είναι το κατάλληλο έργο του Αγίου Πνεύματος να γεννά στην ψυχή την πλήρη πεποίθηση και τη χαρούμενη συνείδηση της αγάπης του Θεού εν Χριστώ Ιησού προς τους αμαρτωλούς ανθρώπους, και σε εμάς ειδικότερα· και όπου υπάρχει αυτό, φέρει μαζί του μια τέτοια διαβεβαίωση τελικής σωτηρίας που δεν μπορεί να εξαπατήσει (Ρωμαίους 5:4- : ). (5) Η δικαίωση των αμαρτωλών ανθρώπων δεν είναι λόγω της βελτίωσής τους, αλλά λόγω «του αίματος του Υιού του Θεού»· και ενώ αυτό επιβεβαιώνεται ρητά στο Ρωμαίους 5:4- : , η συμφιλίωσή μας με τον Θεό μέσω του «θανάτου του Υιού Του», που επιβεβαιώνεται στο Ρωμαίους 5:4- : , είναι απλώς μια παραλλαγή της ίδιας δήλωσης. Και στις δύο περιπτώσεις, η ευλογία που εννοείται είναι η αποκατάσταση του αμαρτωλού σε μια δίκαιη θέση στα μάτια του Θεού· και και στις δύο, το αξιολογικό έδαφος αυτού, που προορίζεται να μεταδοθεί, είναι η εξιλαστήρια θυσία του Υιού του Θεού.
Απαντήστε
1. Πού χρειάζεστε περισσότερο να συνειδητοποιήσετε την ειρήνη με τον Θεό που εξασφαλίζει η δικαίωση; 2. Πώς η μαρτυρία του Πνεύματος για την αγάπη του Θεού ενίσχυσε την ελπίδα σας εν μέσω δοκιμασιών; 3. Με ποιους τρόπους η καθημερινή σας πορεία αντανακλά μια αυξανόμενη χαρά στον ίδιο τον Θεό και όχι μόνο στα δώρα Του;
Προσευχηθείτε
Πάτερ πανάγαθε, σε δοξάζουμε για την ειρήνη μαζί Σου που έχουμε δια της δικαίωσης διά πίστεως στον Κύριό μας Ιησού Χριστό, ο οποίος μας συμφιλίωσε με Σένα δια του αίματός Του. Διά του Πνεύματός Σου, έκχυσε την αγάπη Σου στις καρδιές μας, ώστε να υπομένουμε τις δοκιμασίες με υπομονή, παράγοντας μια ελπίδα που δεν μας ντροπιάζει, και να χαιρόμαστε στην βεβαιότητα της σωτηρίας μας. Κράτησέ μας πάντοτε εξαρτημένους από τη χάρη Σου, ώστε να περπατάμε με χαρούμενη βεβαιότητα μέχρι να Σε δούμε πρόσωπο με πρόσωπο. Αμήν.

Υπόμνημα Jamieson, Fausset και Brown επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →