Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Λευιτικόν
Λευιτικό 23-24 — με τον Μπράουν
Άνοιγμα
Σε αυτό το μάθημα στρεφόμαστε στο σχολιασμό των Robert Jamieson, A.R. Fausset και David Brown για ολόκληρη τη Βίβλο, για την ανάλυση στίχο προς στίχο του Λευιτικού 23-24. Η έκθεσή τους παρουσιάζει τις καθορισμένες γιορτές και την καθημερινή υπηρεσία του αγιαστηρίου με σαφήνεια και ευλάβεια. Ακούμε καθώς αυτοί οι θεολόγοι του δέκατου ένατου αιώνα ανιχνεύουν τον ρυθμό της λατρείας του Ισραήλ από την ανάπαυση του Σαββάτου μέχρι τη μεγάλη Ημέρα του Εξιλασμού και τη Γιορτή των Σκηνών, και στη συνέχεια προχωρούν στο σταθερό φως του χρυσού λυχναριού και τον άρτο της Παρουσίας. Οι προσεκτικές τους σημειώσεις διατηρούν την εστίαση στον Θεό που ορίζει τόσο τον ιερό χρόνο όσο και τον άγιο χώρο.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Ας διαβάσουμε τα κεφάλαια 23 και 24 του Λευιτικού συνεχόμενα, ακούγοντας το τακτοποιημένο μοτίβο του ιερού ημερολογίου του Ισραήλ και τα σταθερά καθήκοντα της σκηνής του μαρτυρίου. Σημειώστε την εξέλιξη από το εβδομαδιαίο Σάββατο στις ετήσιες γιορτές, και στη συνέχεια τη συνεχή παροχή λαδιού και άρτου ενώπιον του Κυρίου. Διαβάστε αργά, επιτρέποντας στις επαναλαμβανόμενες κλήσεις για άγια σύναξη να διαμορφώσουν τη δική σας αίσθηση του χρόνου που έχει αφιερωθεί στον Θεό.
Μελετήστε
Μελέτη
Οι Robert Jamieson, A.R. Fausset και David Brown ξεκινούν ορίζοντας τις άγιες συνάξεις που όρισε ο Κύριος.
Στίχος 2. 2. Λάλησον τοῖς υἱοῖς Ἰσραήλ, . . . περὶ τῶν ἑορτῶν τοῦ Κυρίου —κυριολεκτικά, 'οι καιροί της συνάθροισης, ή των πανηγύρεων' ( :- ); και αυτή είναι μια προτιμότερη απόδοση, εφαρμόσιμη σε όλες τις ιερές εποχές που αναφέρονται σε αυτό το κεφάλαιο, ακόμη και την ημέρα του εξιλασμού, η οποία τηρούνταν ως νηστεία. Ορίστηκαν από την άμεση εξουσία του Θεού και ανακοινώθηκαν με δημόσια διακήρυξη, η οποία ονομάζεται 'η χαρούμενη φωνή' ( :- ). Αυτές οι 'άγιες συνάξεις' ήταν αποδείξεις θείας σοφίας, και εξαιρετικά χρήσιμες για τη διατήρηση και τη διάδοση της θρησκευτικής γνώσης και ευσέβειας.Στη συνέχεια αναπτύσσουν το νόημα του δεματιού που προσφερόταν την ημέρα μετά το Σάββατο του Πάσχα.
Στίχος 10. 10. θέλετε φέρει δέσμην ἀπὸ τῶν ἀπαρχῶν τοῦ θερισμοῦ ὑμῶν πρὸς τὸν ἱερέα —Μια δέσμη, κυριολεκτικά, ένα γομόρ, από τις απαρχές του θερισμού του κριθαριού. Το κριθάρι, ωριμάζοντας νωρίτερα από τα άλλα σιτηρά, ο θερισμός του αποτελούσε την έναρξη της γενικής περιόδου του θερισμού. Η προσφορά που περιγράφεται σε αυτό το εδάφιο γινόταν τη δέκατη έκτη του πρώτου μήνα, την ημέρα που ακολουθούσε το πρώτο Σάββατο του Πάσχα, το οποίο ήταν τη δέκατη πέμπτη (αντιστοιχεί στην αρχή του Απριλίου μας)· αλλά θεριζόταν μετά τη δύση του ηλίου το προηγούμενο βράδυ από άτομα που είχαν οριστεί να πάνε με δρεπάνια και να λάβουν δείγματα από διάφορα χωράφια. Αυτά, αφού τοποθετούνταν μαζί σε μια δέσμη ή χαλαρό δεμάτι, μεταφέρονταν στην αυλή του ναού, όπου το σιτάρι λιχνιζόταν, ψηνόταν και συνθλιβόταν σε ένα γουδί. Στη συνέχεια, αφού είχε πασπαλιστεί λίγο θυμίαμα πάνω του, ο ιερέας κούναγε τη δέσμη ψηλά ενώπιον του Κυρίου προς τα τέσσερα διαφορετικά σημεία του ορίζοντα, έπαιρνε ένα μέρος της και το έριχνε στη φωτιά του βωμού—όλα τα υπόλοιπα κρατούνταν για τον ίδιο. Ήταν μια σωστή και όμορφη πράξη, εκφραστική εξάρτησης από τον Θεό της φύσης και της πρόνοιας—κοινή μεταξύ όλων των λαών, αλλά ιδιαίτερα αρμόζουσα στους Ισραηλίτες, οι οποίοι όφειλαν την ίδια τη γη τους καθώς και όλα όσα παρήγαγε στη θεία γενναιοδωρία. Η προσφορά της δέσμης καθαγίαζε ολόκληρο τον θερισμό ( :- ). Ταυτόχρονα, αυτή η γιορτή είχε έναν τυπικό χαρακτήρα, και προμήνυε την ανάσταση του Χριστού ( :- ), ο οποίος αναστήθηκε εκ νεκρών την ίδια ημέρα που προσφέρθηκαν οι απαρχές. :- . ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ.Στη συνέχεια στρέφονται στην κατασκευή και χρήση του καθαρού λυχναριού στο αγιαστήριο.
Στίχος 4. 4. ἐπὶ τῆς καθαρᾶς λυχνίας —ονομάστηκε έτσι λόγω του καθαρού χρυσού. Αυτό ήταν συμβολικό του φωτός που οι διάκονοι πρέπει να διαχέουν μέσω της Εκκλησίας.
Σκεφτείτε
Στην τελευταία σελίδα καταγράφουν τη σοβαρή εκτέλεση του βλάσφημου και το διαρκές προηγούμενό της.
Στίχος 23. 23. οἱ υἱοὶ Ἰσραήλ ἔπραξαν καθὼς προσέταξεν ὁ Κύριος —Το κεφάλαιο κλείνει με την εκτέλεση του υιού της Σελωμίθ [ Λευιτικό 24:14 ] —και ο λιθοβολισμός, έχοντας αργότερα γίνει η καθιερωμένη τιμωρία σε όλες τις περιπτώσεις βλασφημίας, εικονογραφεί τη μοίρα του Στεφάνου, ο οποίος υπέστη ψευδή κατηγορία για αυτό το έγκλημα [ Πράξεις 7:58 ; Πράξεις 7:59 ].
Απαντήστε
1. Πώς η προτεραιότητα που δίνεται στο εβδομαδιαίο Σάββατο διαμορφώνει τον τρόπο με τον οποίο οργανώνετε την υπόλοιπη εβδομάδα σας;
2. Με ποιους τρόπους η προσφορά των απαρχών εξακολουθεί να μιλάει στη δική σας ευγνωμοσύνη για την πρόνοια του Θεού;
3. Τι σας διδάσκει η προσεκτική συντήρηση του λυχναριού σχετικά με τη διατήρηση του φωτός της μαρτυρίας στην εκκλησία σήμερα;
Προσευχηθείτε
Θεέ πολυεύσπλαχνε, σε αἰνοῦμεν διὰ τὰς ἁγίας συνάξεις καὶ τὰς ὡρισμένας ἑορτάς, δι᾽ ὧν ἐκάλεσας τὸν Ἰσραὴλ νὰ ἐνθυμῆται τὰς κραταιὰς πράξεις τῆς λυτρώσεώς σου. Διὰ τοῦ Πνεύματός σου, δίδαξον ἡμᾶς νὰ τηρῶμεν τὰ Σάββατά σου μετὰ εὐλαβείας, νὰ προσφέρωμεν τὰς ἀπαρχὰς τῆς ζωῆς ἡμῶν προθύμως, καὶ νὰ ἀφήνωμεν τὸ φῶς τῆς ἀληθείας σου νὰ λάμπῃ σταθερῶς ἐν τῇ καθημερινῇ ἡμῶν πορείᾳ. Φύλαξον τὰς γλώσσας ἡμῶν ἀπὸ πάσης βλασφημίας καὶ ἔλκυσον ἡμᾶς πλησίον σου διὰ τοῦ ἐξιλαστηρίου ἔργου τοῦ Χριστοῦ, τοῦ Πάσχα ἡμῶν. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →