← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ησαΐας

Ησ 27-28 — με τον Ματθαίο Χένρι

Ησαΐας 27-28Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα
Το σχόλιο του Ματθαίου Χένρι στον Ησαΐα προσφέρει πλούσια γνώση για τις συναλλαγές του Θεού με τον λαό του εν μέσω κρίσης και αποκατάστασης. Στα κεφάλαια 27 και 28, ο Χένρι ανιχνεύει την κυρίαρχη φροντίδα του Κυρίου για την εκκλησία, την μετρημένη πειθαρχία του και την υπόσχεση μελλοντικής καρποφορίας. Το σημερινό μάθημα μας καλεί να παραμείνουμε με τις σκέψεις του Χένρι ώστε οι αρχαίες υποσχέσεις να ενισχύσουν την παρούσα εμπιστοσύνη μας. Καθώς ανοίγουμε το κείμενο μαζί, είθε το Πνεύμα να φωτίσει τόσο τα λόγια του προφήτη όσο και την έκθεση του Χένρι για την αύξησή μας στη χάρη.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Εγκατασταθείτε σε ένα ήσυχο μέρος και διαβάστε τον Ησαΐα 27–28 αργά. Προσέξτε την εικόνα του αμπελώνα, του λεβιάθαν και την κλήση της σάλπιγγας που συγκεντρώνει τους διασκορπισμένους. Αφήστε τις υποσχέσεις προστασίας και τις προειδοποιήσεις πειθαρχίας να μιλήσουν στη δική σας πορεία με τον Θεό. Κάντε παύση μετά από κάθε ενότητα για να αισθανθείτε τον παλμό του ελέους που διατρέχει τις κρίσεις.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ξεκινά εξετάζοντας την κρίση του Κυρίου στους εχθρούς της εκκλησίας του. Ι. Περί κρίσεως στους εχθρούς της εκκλησίας του Θεού (εδ. 1), θλίψη σε εκείνους που την ταράζουν, Β' Θεσ. α' 6. Όταν ο Κύριος εξέρχεται από τον τόπο του, για να τιμωρήσει τους κατοίκους της γης (κεφ. κστ' 21), θα τιμωρήσει σίγουρα τον λεβιάθαν, τον δράκοντα που είναι στη θάλασσα, κάθε υπερήφανο τύραννο που καταπιέζει, που είναι ο τρόμος των ισχυρών, και, όπως ο λεβιάθαν, είναι τόσο άγριος που κανείς δεν τολμά να τον ερεθίσει, και η καρδιά του σκληρή σαν πέτρα, και όταν υψώνεται οι ισχυροί φοβούνται, Ιώβ μα' 10, 24, 25. Η εκκλησία έχει πολλούς εχθρούς, αλλά συνήθως κάποιον πιο φοβερό από τους άλλους. Έτσι ήταν ο Σενναχειρείμ στην εποχή του, και ο Ναβουχοδονόσορ στη δική του, και ο Αντίοχος στη δική του· έτσι ήταν παλαιότερα ο Φαραώ, και ονομάζεται λεβιάθαν και δράκοντας, κεφ. να' 9· Ψαλμ. οδ' 13, 14· Ιεζ. κθ' 3. Η εκκλησία της Καινής Διαθήκης είχε τους λεβιάθαν της· διαβάζουμε για έναν μεγάλο κόκκινο δράκοντα έτοιμο να την καταβροχθίσει, Αποκ. ιβ' 3. Αυτές οι κακόβουλες διωκτικές δυνάμεις συγκρίνονται εδώ με τον λεβιάθαν για τον όγκο, και τη δύναμη, και τη μεγάλη ταραχή που προκαλούν στον κόσμο, — με δράκοντες για την οργή και τη μανία τους, — με όφεις, διαπεραστικούς όφεις, διεισδυτικούς στις βουλές τους, γρήγορους στις κινήσεις τους, και οι οποίοι, αν εισχωρήσουν κάποτε το κεφάλι τους, θα εισχωρήσουν σύντομα ολόκληρο το σώμα τους, — διασταυρούμενοι σαν φράγμα (έτσι το περιθώριο), στεκόμενοι στον δρόμο όλων των γειτόνων τους και εμποδίζοντάς τους, — με στρεβλούς όφεις, πονηρούς και διεισδυτικούς, αλλά διεστραμμένους και βλαβερούς. Μεγάλοι και ισχυροί άρχοντες, αν αντιτίθενται στον λαό του Θεού, είναι κατά την κρίση του Θεού ως δράκοντες και όφεις, οι πληγές της ανθρωπότητας· και ο Κύριος θα τους τιμωρήσει στον κατάλληλο χρόνο. Είναι πολύ μεγάλοι για να τους αντιμετωπίσουν οι άνθρωποι και να τους λογοδοτήσουν, και γι' αυτό ο μεγάλος Θεός θα πάρει το ζήτημα στα χέρια του. Έχει σπαθί οδυνηρό, και μεγάλο, και ισχυρό, με το οποίο θα εκτελέσει επάνω τους όταν το μέτρο της ανομίας τους πληρωθεί και έρθει η ημέρα τους να πέσουν. Εκφράζεται εμφατικά στο πρωτότυπο: Ο Κύριος με το σπαθί του, εκείνο το σκληρό, και εκείνο το μεγάλο, και εκείνο το ισχυρό, θα τιμωρήσει αυτόν τον δύσκαμπτο, αυτόν τον ανυπότακτο εγκληματία· και θα είναι θανατική ποινή: Θα σκοτώσει τον δράκοντα που είναι στη θάλασσα· διότι ο μισθός της αμαρτίας του είναι θάνατος. Αυτό δεν θα είναι μόνο πρόληψη του να κάνει περαιτέρω κακό, όπως η σφαγή άγριου θηρίου, αλλά δίκαιη τιμωρία για το κακό που έκανε, όπως η θανάτωση προδότη ή επαναστάτη. Ο Θεός έχει ισχυρό σπαθί για να το κάνει αυτό, ποικιλία κρίσεων αρκετή για να ταπεινώσει τους υπερηφάνους και να συντρίψει τους πιο ισχυρούς εχθρούς του· και θα το κάνει όταν έρθει η ημέρα της εκτέλεσης: Εκείνη την ημέρα θα τιμωρήσει, την ημέρα του που έρχεται, Ψαλμ. λζ' 13. Αυτό εφαρμόζεται στις πνευματικές νίκες που κέρδισε ο Κύριός μας Ιησούς επί των δυνάμεων του σκότους. Όχι μόνο αφόπλισε, λεηλάτησε και έδιωξε τον άρχοντα αυτού του κόσμου, αλλά με το ισχυρό σπαθί του, την αρετή του θανάτου του και το κήρυγμα του ευαγγελίου του, καταστρέφει και θα καταστρέψει εκείνον που είχε την εξουσία του θανάτου, δηλαδή τον διάβολο, εκείνον τον μεγάλο λεβιάθαν, εκείνον τον παλαιό όφι, τον δράκοντα. Θα δεθεί, ώστε να μην εξαπατά τα έθνη, και αυτό είναι τιμωρία γι' αυτόν (Αποκ. κ' 2, 3)· και τελικά, για την εξαπάτηση των εθνών, θα ριφθεί στη λίμνη του πυρός, Αποκ. κ' 10. Ο Χένρι στρέφεται έπειτα στην τρυφερή φροντίδα που ασκεί ο Θεός στον αμπελώνα του. 1. Ότι είναι αμπελώνας του Θεού, και βρίσκεται υπό την ιδιαίτερη φροντίδα του, εδ. 2, 3. Είναι, κατά την όψη του Θεού, αμπελώνας ερυθρού οίνου. Ο κόσμος είναι ως άκαρπη άχρηστη έρημος· αλλά η εκκλησία είναι περιφραγμένη ως αμπελώνας, ιδιαίτερος τόπος, και αξίας, στον οποίο δίνεται μεγάλη φροντίδα και πολλοί κόποι, και από τον οποίο συλλέγονται πολύτιμοι καρποί, με τους οποίους τιμούν τον Θεό και τον άνθρωπο. Είναι αμπελώνας ερυθρού οίνου, που αποδίδει τα καλύτερα και εκλεκτότερα σταφύλια, υποδηλώνοντας τη μεταρρύθμιση της εκκλησίας, ότι τώρα φέρει καλό καρπό προς τον Θεό, ενώ πριν έφερνε καρπό προς τον εαυτό της, ή έφερνε άγρια σταφύλια, κεφ. ε' 4. Τώρα ο Θεός φροντίζει, (1.) Για την ασφάλεια αυτού του αμπελώνα: Εγώ ο Κύριος τον φυλάττω. Λέει αυτό καυχώμενος ότι είναι, και ανέλαβε να είναι, ο φύλακας του Ισραήλ. Εκείνοι που φέρουν καρπό προς τον Θεό είναι και θα είναι πάντοτε υπό την προστασία του. Λέει αυτό διαβεβαιώνοντάς μας ότι θα είναι έτσι: Εγώ ο Κύριος, που μπορεί να κάνει τα πάντα, αλλά δεν μπορεί να ψεύδεται ούτε να εξαπατά, εγώ τον φυλάττω· μήπως κάποιος τον βλάψει, θα τον φυλάττω νύχτα και ημέρα. Ο αμπελώνας του Θεού σε αυτόν τον κόσμο είναι πολύ εκτεθειμένος σε βλάβη· υπάρχουν πολλοί που θα τον βλάψουν, θα τον πατήσουν και θα τον ερημώσουν (Ψαλμ. π' 13)· αλλά ο Θεός δεν θα επιτρέψει καμία πραγματική βλάβη ή ζημία να γίνει σ' αυτόν, παρά μόνο ό,τι θα βγάλει καλό από αυτό. Θα τον φυλάττει συνεχώς, νύχτα και ημέρα, και όχι χωρίς ανάγκη, διότι οι εχθροί είναι ακούραστοι στις βουλές και τις απόπειρές τους εναντίον του, και, νύχτα και ημέρα, ζητούν ευκαιρία να του κάνουν κακό. Ο Θεός θα τον φυλάττει στη νύχτα της θλίψης και του διωγμού, και στην ημέρα της ειρήνης και της ευημερίας, οι πειρασμοί των οποίων δεν είναι λιγότερο επικίνδυνοι. Ο λαός του Θεού θα διατηρηθεί, όχι μόνο από τη θανατηφόρα νόσο που περπατά στο σκοτάδι, αλλά από την καταστροφή που ερημώνει το μεσημέρι, Ψαλμ. Ϟα' 6. Αυτός ο αμπελώνας θα είναι καλά περιφραγμένος. (2.) Για την καρποφορία αυτού του αμπελώνα: Θα τον ποτίζω κάθε στιγμή, και όμως δεν θα ποτίζεται υπερβολικά. Οι ήσυχες και σιωπηλές δροσιές της χάριτος και της ευλογίας του Θεού θα κατεβαίνουν συνεχώς επάνω του, ώστε να φέρει πολύ καρπό. Χρειαζόμαστε τις σταθερές και συνεχείς ποτίσματα της θείας χάριτος· διότι, αν αυτή αποσυρθεί κάποτε, μαραίνουμε, και γινόμαστε τίποτα. Ο Θεός ποτίζει τον αμπελώνα του με τη διακονία του λόγου από τους υπηρέτες του τους προφήτες, των οποίων η διδασκαλία θα στάζει ως δρόσος. Ο Παύλος φυτεύει, και ο Απολλώς ποτίζει, αλλά ο Θεός δίνει την αύξηση· διότι χωρίς αυτόν ο φύλακας αγρυπνεί και ο γεωργός ποτίζει μάταια. Ο Χένρι εξετάζει έπειτα πώς ο Θεός προσκαλεί τον λαό του να κάνει ειρήνη μαζί του. 2. Ότι, αν και μερικές φορές διαφιλονικεί με τον λαό του, όμως, με την υποταγή τους, θα συμφιλιωθεί μαζί τους, εδ. 4, 5. Οργή δεν είναι σ' αυτόν προς τον αμπελώνα του· αν και συναντά πολλά πράγματα σ' αυτόν που τον προσβάλλουν, όμως δεν ζητά πλεονεκτήματα εναντίον του, ούτε είναι υπερβολικός στο να σημειώνει τι είναι λάθος σ' αυτόν. Είναι αλήθεια ότι αν βρει σ' αυτόν αγκάθια και τριβόλια αντί για αμπέλους, και είναι παραταγμένα σε μάχη εναντίον του (καθώς πράγματι ό,τι στον αμπελώνα δεν είναι υπέρ αυτού είναι εναντίον του), θα τα πατήσει και θα τα κάψει· αλλά διαφορετικά, 'Αν οργίζομαι με τον λαό μου, ξέρουν τι πορεία να πάρουν· ας ταπεινωθούν, και ας προσευχηθούν, και ας ζητήσουν το πρόσωπό μου, και έτσι ας πιάσουν τη δύναμή μου με ειλικρινή επιθυμία να κάνουν ειρήνη μαζί μου, και θα συμφιλιωθώ σύντομα μαζί τους, και όλα θα είναι καλά.' Ο Θεός βλέπει τις αμαρτίες του λαού του και δυσαρεστείται μ' αυτές· αλλά, με τη μετάνοιά τους, αποστρέφει την οργή του. Αυτό μπορεί πολύ καλά να ερμηνευθεί ως περίληψη της διδασκαλίας του ευαγγελίου, με την οποία η εκκλησία πρέπει να ποτίζεται κάθε στιγμή. (1.) Εδώ υπάρχει μια διαμάχη που υποτίθεται μεταξύ Θεού και ανθρώπου· διότι εδώ υπάρχει μάχη που γίνεται, και ειρήνη που πρέπει να γίνει. Είναι παλαιά διαμάχη, από τότε που η αμαρτία εισήλθε πρώτη φορά. Είναι, από την πλευρά του Θεού, δίκαιη διαμάχη, αλλά, από την πλευρά του ανθρώπου, εντελώς άδικη. (2.) Εδώ υπάρχει μια ελεήμων πρόσκληση που μας δίνεται για να τακτοποιήσουμε αυτή τη διαμάχη, και να διευθετήσουμε αυτά τα ζητήματα που βρίσκονται σε διαφωνία: 'Ας πιάσει εκείνος που επιθυμεί να είναι σε ειρήνη με τον Θεό τη δύναμή του, του ισχυρού βραχίονά του, που είναι υψωμένος εναντίον του αμαρτωλού για να τον χτυπήσει θανάσιμα· και ας συγκρατήσει με ικεσία το χτύπημα. Ας παλέψει μαζί μου, όπως ο Ιακώβ, αποφασισμένος να μην με αφήσει να φύγω χωρίς ευλογία· και θα είναι Ισραήλ — πρίγκιπας με τον Θεό.' Το συγχωρητικό έλεος ονομάζεται η δύναμη του Κυρίου μας· ας πιάσει αυτό. Ο Χριστός είναι ο βραχίων του Κυρίου, κεφ. νγ' 1. Ο Χριστός εσταυρωμένος είναι η δύναμη του Θεού (Α' Κορ. α' 24)· ας τον πιάσει με ζωντανή πίστη, όπως ένας άνθρωπος που βυθίζεται πιάνει ένα κλαδί, ή σχοινί, ή σανίδα, που είναι μέσα στην εμβέλειά του, ή όπως ο κακούργος έπιασε τα κέρατα του θυσιαστηρίου, πιστεύοντας ότι δεν υπάρχει άλλο όνομα με το οποίο μπορεί να σωθεί, με το οποίο μπορεί να συμφιλιωθεί. (3.) Εδώ υπάρχει ένα τριπλό σχοινί επιχειρημάτων για να μας πείσει να το κάνουμε αυτό. [1.] Χρόνος και χώρος μας δίνονται για να το κάνουμε· διότι οργή δεν είναι στον Θεό· δεν συμπεριφέρεται προς εμάς όπως οι μεγάλοι άνδρες συμπεριφέρονται προς τους κατώτερους, όταν ο ένας είναι σε σφάλμα και ο άλλος σε οργή. Οι άνθρωποι σε οργή δεν θα πάρουν χρόνο για σκέψη· είναι, γι' αυτούς, μόνο μια λέξη και ένα χτύπημα. Οι οργισμένοι άνθρωποι οργίζονται γρήγορα, και ασυμβίβαστοι όταν οργίζονται· ένα μικρό πράγμα τους προκαλεί, και κανένα μικρό πράγμα δεν θα τους ειρηνεύσει. Αλλά δεν είναι έτσι με τον Θεό· θεωρεί το πλαίσιο μας, είναι βραδύς στην οργή, δεν διεγείρει όλη την οργή του, ούτε πάντοτε ελέγχει. [2.] Είναι μάταιο να σκέφτεται κανείς να διαφιλονικεί μαζί του. Αν επιμείνουμε στη διαμάχη μας μαζί του, και νομίζουμε ότι θα κάνουμε το μέρος μας καλό, είναι σαν να βάζουμε αγκάθια και τριβόλια μπροστά σε καταναλωτική φωτιά, η οποία θα είναι τόσο μακριά από το να εμποδίσει την πρόοδό της ώστε θα κάνει μόνο να καίει πιο έξαλλα. Δεν είμαστε ισάξιοι αντίπαλοι για την Παντοδυναμία. Ουαί λοιπόν σε εκείνον που διαφιλονικεί με τον Πλάστη του! Δεν γνωρίζει τη δύναμη της οργής του. [3.] Αυτός είναι ο μόνος τρόπος, και είναι σίγουρος τρόπος, για συμφιλίωση: 'Ας πάρει αυτή την πορεία για να κάνει ειρήνη μαζί μου, και θα κάνει ειρήνη· και έτσι καλό, όλο το καλό, θα έρθει σ' αυτόν.' Ο Θεός είναι πρόθυμος να συμφιλιωθεί μαζί μας αν εμείς είμαστε μόνο πρόθυμοι να συμφιλιωθούμε μαζί του. Ο Χένρι δείχνει περαιτέρω τη μελλοντική αύξηση και καρποφορία που υποσχέθηκε στον Ιακώβ. 3. Ότι η εκκλησία του Θεού στον κόσμο θα είναι ένα σώμα που αυξάνεται, και θα έρθει τελικά να είναι μεγάλο σώμα (εδ. 6): Σε μελλοντικούς καιρούς (έτσι το διαβάζουν μερικοί), σε μεταγενέστερους καιρούς, όταν αυτές οι συμφορές περάσουν, ή στις ημέρες του ευαγγελίου, τις έσχατες ημέρες, θα κάνει τον Ιακώβ να ριζώσει, βαθύτερα από ποτέ· διότι η εκκλησία του ευαγγελίου θα είναι πιο σταθερά στερεωμένη από ό,τι ήταν ποτέ η ιουδαϊκή εκκλησία, και θα εξαπλωθεί περισσότερο. Ή, Θα κάνει εκείνους από τον Ιακώβ που επιστρέφουν από την αιχμαλωσία τους, ή (όπως το διαβάζουμε) εκείνους που προέρχονται από τον Ιακώβ, να ριζώσουν προς τα κάτω, και να καρποφορήσουν προς τα πάνω, κεφ. λζ' 31. Θα εδραιωθούν σε ευημερούσα κατάσταση, και τότε θα ανθίσουν και θα βλαστήσουν, και θα δώσουν ελπιδοφόρες προοπτικές μεγάλης αύξησης· και έτσι θα αποδειχθεί, διότι θα γεμίσουν το πρόσωπο του κόσμου με καρπό. Πολλοί θα εισαχθούν στην εκκλησία, οι προσήλυτοι θα είναι πολυάριθμοι, κάποιοι από όλα τα έθνη γύρω που θα είναι για τον Θεό του Ισραήλ για όνομα και έπαινο· και οι προσήλυτοι θα είναι καρποφόροι στους καρπούς της δικαιοσύνης. Το κήρυγμα του ευαγγελίου έφερε καρπό σε όλο τον κόσμο (Κολ. α' 6), καρπό που παραμένει, Ιωάν. ιε' 16.
Σκεφτείτε

Σκέψη

Ο Χένρι αναλογίζεται το έλεος που μετριάζει κάθε κρίση που στέλνεται στην εκκλησία. ΙΙ. Εδώ υπάρχει πολύ έλεος αναμεμειγμένο με αυτή την κρίση· διότι υπάρχουν καλοί άνθρωποι αναμεμειγμένοι με εκείνους που είναι διεφθαρμένοι και εκφυλισμένοι, ένα υπόλοιπο σύμφωνα με την εκλογή της χάριτος, επάνω στους οποίους ο Θεός θα έχει έλεος και στους οποίους θα δείξει εύνοια: και αυτές οι υποσχέσεις φαίνεται να δείχνουν σε όλες τις συμφορές της εκκλησίας, για τις οποίες ο Θεός θα προνοούσε ελεήμονα αυτές τις ανακουφίσεις. Ο Χένρι κλείνει περιγράφοντας την τελική συγκέντρωση των διασκορπισμένων παιδιών του Ισραήλ. 4. Αν και η Ιερουσαλήμ θα είναι έρημη και εγκαταλελειμμένη για ένα διάστημα, όμως θα έρθει μια ημέρα που οι διασκορπισμένοι φίλοι της θα προσφύγουν σ' αυτήν πάλι από όλες τις χώρες όπου διασκορπίστηκαν (εδ. 12, 13)· αν και το σώμα του έθνους εγκαταλείπεται ως λαός χωρίς κατανόηση, όμως εκείνοι που είναι πράγματι παιδιά του Ισραήλ θα συγκεντρωθούν πάλι, όπως τα πρόβατα του ποιμνίου όταν οι ποιμένες που τα διασκόρπισαν λογοδοτούνται, Ιεζ. λδ' 10-19. Τώρα παρατηρήστε σχετικά με αυτούς τους διασκορπισμένους Ισραηλίτες, (1.) Από πού θα συλλεχθούν: Ο Κύριος θα τους κτυπήσει από το δέντρο ως καρπό, ή θα τους κτυπήσει έξω ως σιτάρι από το στάχυ. Θα τους βρει, και θα τους χωρίσει από εκείνους μεταξύ των οποίων κατοικούσαν, και με τους οποίους φαίνονταν να είναι ενσωματωμένοι, από το κανάλι του ποταμού Ευφράτη βορειοανατολικά, μέχρι τον Νείλο, το ρεύμα της Αιγύπτου, που βρισκόταν νοτιοδυτικά — εκείνους που οδηγήθηκαν στη γη της Ασσυρίας, και ήταν αιχμάλωτοι εκεί στη γη των εχθρών τους, όπου ήταν έτοιμοι να χαθούν από έλλειψη αναγκαίων, και έτοιμοι να απελπιστούν για απελευθέρωση — και εκείνους που ήταν εξόριστοι στη γη της Αιγύπτου, όπου πολλοί από εκείνους που έμειναν πίσω, μετά την αιχμαλωσία στη Βαβυλώνα, πήγαν, αντίθετα με την ρητή εντολή του Θεού (Ιερ. μγ' 6, 7), και εκεί ζούσαν ως εξόριστοι: Ο Θεός έχει έλεος σε αποθήκη γι' αυτούς όλους, και θα το κάνει να φανεί ότι, αν και εκδιώχθηκαν, δεν απορρίφθηκαν. (2.) Με ποιον τρόπο θα επιστραφούν: 'Θα συγκεντρωθείτε ένας προς έναν, όχι σε πλήθη, όχι σε στρατεύματα που ανοίγουν τον δρόμο σας· αλλά σιωπηλά, και σαν κρυφά, πέφτοντας μέσα, πρώτα ένας, και έπειτα ένας άλλος.' Αυτό υποδηλώνει ότι το υπόλοιπο που θα σωθεί αποτελείται μόνο από λίγους, και εκείνους που σώζονται με δυσκολία, και έτσι ως διά πυρός, μόλις σωθέντες· δεν θα έρθουν για συντροφιά, αλλά όπως ο Θεός θα διεγείρει το πνεύμα κάθε ανθρώπου. (3.) Με ποια μέσα θα συγκεντρωθούν: Η μεγάλη σάλπιγγα θα σαλπιστεί, και τότε θα έρθουν. Η διακήρυξη του Κύρου για ελευθερία στους αιχμαλώτους είναι αυτή η μεγάλη σάλπιγγα, η οποία ξύπνησε τους Ιουδαίους που κοιμούνταν στη δουλεία τους για να κινηθούν· ήταν σαν τον ήχο της σάλπιγγας του ιωβηλαίου, η οποία δημοσίευσε το έτος της απελευθέρωσης. Αυτό εφαρμόζεται τόσο στο κήρυγμα του ευαγγελίου, με το οποίο οι αμαρτωλοί συγκεντρώνονται στη χάρη του Θεού, όπως εκείνοι που ήταν εξόριστοι και έτοιμοι να χαθούν (εκείνοι που ήταν μακριά γίνονται κοντά· το ευαγγέλιο διακηρύσσει το δεκτό έτος του Κυρίου), και επίσης στη σάλπιγγα του αρχαγγέλου την έσχατη ημέρα, με την οποία οι άγιοι θα συγκεντρωθούν στη δόξα του Θεού, που κείτονταν ως εξόριστοι στους τάφους τους. (4.) Για ποιο τέλος θα συγκεντρωθούν: Για να λατρεύσουν τον Κύριο στο άγιο όρος στην Ιερουσαλήμ. Όταν οι αιχμάλωτοι συγκεντρώθηκαν πάλι, και επέστρεψαν στη δική τους γη, το κύριο πράγμα στο οποίο είχαν στρέψει το βλέμμα τους, και το πρώτο πράγμα στο οποίο εφαρμόστηκαν, ήταν η λατρεία του Θεού. Ο άγιος ναός ήταν σε ερείπια, αλλά είχαν το άγιο όρος, τον τόπο του θυσιαστηρίου, Γεν. ιγ' 4. Η ελευθερία να λατρεύει κανείς τον Θεό είναι η πιο πολύτιμη και επιθυμητή ελευθερία· και, μετά από περιορισμούς και διασκορπισμούς, μια ελεύθερη πρόσβαση στον οίκο του θα πρέπει να είναι πιο ευπρόσδεκτη σε εμάς από μια ελεύθερη πρόσβαση στα δικά μας σπίτια. Εκείνοι που συγκεντρώνονται από τον ήχο της σάλπιγγας του ευαγγελίου εισάγονται για να λατρεύσουν τον Θεό και προστίθενται στην εκκλησία· και η μεγάλη σάλπιγγα όλων θα συγκεντρώσει τους αγίους μαζί, για να υπηρετούν τον Θεό ημέρα και νύχτα στον ναό του.
Απαντήστε

Απόκριση

1. Πού χρειάζεστε περισσότερο τη διαβεβαίωση ότι ο Θεός φυλάττει τον αμπελώνα του νύχτα και ημέρα; 2. Πώς μπορεί η υπόθεση της μετρημένης θλίψης να αλλάξει τον τρόπο που δέχεστε την διόρθωση; 3. Σε ποια περιοχή της ζωής σας προσκαλεί ο Κύριος να πιάσετε τη δύναμή του και να κάνετε ειρήνη μαζί του;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ελεήμων Φύλακα του αμπελώνα, ευχαριστούμε για το ισχυρό σπαθί που υπερασπίζεται την εκκλησία σου και την ήπια δρόσο που την κάνει καρποφόρα. Δίδαξέ μας να αναπαυόμαστε υπό την νυχτερινή και ημερήσια προστασία σου και να καλωσορίζουμε τους μετρημένους ανέμους που καθαρίζουν την αμαρτία μας. Επίστρεψε κάθε διασκορπισμένη καρδιά πίσω στο άγιο όρος με τον ήχο της σάλπιγγας του ευαγγελίου σου. Είθε να πιάσουμε τον Χριστό, τον βραχίονα της δύναμής σου, και να βρούμε ειρήνη μαζί σου. Μόρφωσέ μας σε λαό κατανόησης που φέρει καρπό που γεμίζει τη γη με τον έπαινό σου, δια του Ιησού του Κυρίου μας. Αμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →