Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ρωμαίους
Προς Ρωμαίους 15 — με τον Χοτζ
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Στο Υπόμνημα του Καρόλου Χοτζ στους Ρωμαίους, την Α' Κορινθίους και την Προς Εφεσίους, οι τελικές προτροπές του αποστόλου στο κεφάλαιο 15 των Ρωμαίων λαμβάνουν προσεκτική ερμηνεία. Ο Χοτζ ανιχνεύει την κλήση για αμοιβαία ανεκτικότητα πίσω στο παράδειγμα του Χριστού και μπροστά στην ενότητα Ιουδαίων και Εθνικών σε ένα σώμα. Η πραγματεία του συνδυάζει δογματική ακρίβεια με ποιμαντική θέρμη, δείχνοντας πώς οι ισχυροί οφείλουν να υπηρετούν τους αδύναμους και πώς κάθε χάρη ρέει από τον Θεό της ελπίδας. Αυτό το μάθημα μας καλεί να καθίσουμε υπό τον ίδιο λόγο ώστε η υπομονή, η παρηγοριά και η ελπίδα να αφθονούν μεταξύ μας με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Στρέψου τώρα στο κεφάλαιο 15 των Ρωμαίων και διάβασε ολόκληρο το κεφάλαιο αργά. Άκουσε την επαναλαμβανόμενη πρόσκληση να δέχεσαι ο ένας τον άλλον, την έκκληση στην αδιάφορη αγάπη του Χριστού και την τελική προσευχή ότι ο Θεός θα γέμιζε τον λαό Του με χαρά και ειρήνη εν τη πίστει. Άσε το κείμενο να εγκατασταθεί στην καρδιά πριν στραφούμε στην ερμηνεία του Χοτζ.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χοτζ ανοίγει επαναλαμβάνοντας την αποστολική εντολή προς τους ισχυρούς.
'Εφόσον τα σημεία διαφοράς δεν είναι ουσιώδη, εφόσον ο νόμος της αγάπης, το παράδειγμα του Χριστού και η τιμή της θρησκείας απαιτούν παραχώρηση, εμείς που είμαστε πλήρως πεπεισμένοι για την αδιαφορία εκείνων των πραγμάτων για τα οποία οι ασθενέστεροι αδελφοί μας είναι τόσο σχολαστικοί, οφείλουμε να προσαρμοζόμαστε στις γνώμες τους και να μην ενεργούμε με σκοπό μόνο τη δική μας ικανοποίηση.' Εμείς που είμαστε ισχυροί, (δυνατοί) ισχυροί σε σχέση με το θέμα της ομιλίας, δηλαδή την πίστη, ιδιαίτερα την πίστη στη χριστιανική διδασκαλία περί νομιμότητας κάθε είδους τροφής και την κατάργηση του μωσαϊκού νόμου. Οφείλουμε να βαστάζουμε, δηλαδή οφείλουμε να ανεχόμαστε, (βαστάζειν). Τις ασθένειες, (τας ασθενείας), δηλαδή τις προκαταλήψεις, τα σφάλματα και τα ελαττώματα που προκύπτουν από αδυναμία πίστης. Συγκρίνετε Α' Κορινθίους 9:20-22, όπου ο απόστολος εικονογραφεί αυτή την εντολή δηλώνοντας πώς ο ίδιος ενήργησε σε σχέση με αυτό το θέμα.Στη συνέχεια εκθέτει την αρχή θετικά και ορίζει τον ευεργετικό της σκοπό.
Στίχος 2. Ρωμαίους 15:2 Ας ευαρεστεί ο καθένας μας τον πλησίον του, προς το αγαθό του για οικοδομή. Η αρχή που εκτίθεται αρνητικά στο τέλος του προηγούμενου στίχου, εδώ εκτίθεται θετικά. Δεν πρέπει να ευαρεστούμε τον εαυτό μας, αλλά τους άλλους· ο νόμος της αγάπης πρέπει να ρυθμίζει τη συμπεριφορά μας· δεν πρέπει απλώς να ρωτάμε τι είναι σωστό από μόνο του ή τι είναι ευχάριστο, αλλά επίσης τι είναι ευεργετικό και ευάρεστο στους αδελφούς μας. Ο σκοπός που πρέπει να έχουμε κατά νου προσαρμοζόμενοι στους άλλους, ωστόσο, είναι το αγαθό τους. Προς το αγαθό για οικοδομή πιθανότατα σημαίνει με σκοπό το αγαθό του ώστε να οικοδομηθεί. Οι τελευταίες λέξεις, για οικοδομή, είναι επομένως επεξηγηματικές των προηγούμενων· το αγαθό που πρέπει να σκοπεύουμε είναι η θρησκευτική τους βελτίωση· που είναι η έννοια με την οποία ο Παύλος χρησιμοποιεί συχνά τη λέξη (οικοδομή) οικοδομή· Ρωμαίους 14:19· Β' Κορινθίους 10:8· Εφεσίους 4:12, Εφεσίους 4:29. Δεν είναι επομένως μια αδύναμη συμμόρφωση με τις επιθυμίες των άλλων, προς την οποία μας προτρέπει ο Παύλος, αλλά στην άσκηση ενός φωτισμένου ελέους· σε τέτοιες συμμορφώσεις που έχουν τον σκοπό και την τάση να προάγουν την πνευματική ευημερία του πλησίον μας.Ο Χοτζ στη συνέχεια παρουσιάζει το παράδειγμα του Χριστού ως το υπέρτατο κίνητρο.
Στίχος 3. Ρωμαίους 15:3 Διότι ούτε ο Χριστός ευαρέστησε τον εαυτό του, αλλά καθώς είναι γεγραμμένο, Οι ονειδισμοί εκείνων που σε ονείδιζαν έπεσαν επάνω μου. 'Διότι ούτε ο Χριστός, τόσο άπειρα υπερυψωμένος πάνω από όλους τους χριστιανούς, ήταν τέλεια αδιάφορος και συγκαταβατικός.' Το παράδειγμα του Χριστού προβάλλεται συνεχώς, όχι μόνο ως πρότυπο, αλλά ως κίνητρο. Η αδιαφορία του Χριστού εδώ εικονογραφείται με αναφορά στο γεγονός ότι δεν υπέφερε για τον εαυτό του, αλλά για τη δόξα του Θεού. Η λύπη που ένιωθε δεν ήταν εξαιτίας των δικών του στερήσεων και αδικιών, αλλά ο ζήλος για την υπηρεσία του Θεού τον κατανάλωνε, και ήταν η ατιμία που ρίχτηκε στον Θεό που έσπασε την καρδιά του. Το απλό σημείο που πρέπει να εικονογραφηθεί είναι η αδιαφορία του Χριστού, το γεγονός ότι δεν ευαρέστησε τον εαυτό του. Και αυτό γίνεται με τον πιο συγκινητικό τρόπο λέγοντας, στη γλώσσα του Ψαλμωδού (Ψαλμοί 69:9), 'Ο ζήλος του οίκου σου με κατέφαγε· και οι ονειδισμοί εκείνων που σε ονείδιζαν έπεσαν επάνω μου'· δηλαδή, τέτοιος ήταν ο ζήλος μου για σένα, ώστε οι ονειδισμοί που ρίχτηκαν σε σένα τους ένιωσα σαν να κατευθύνονταν εναντίον μου. Αυτός ο Ψαλμός αναφέρεται και εφαρμόζεται τόσο συχνά στον Χριστό στην Καινή Διαθήκη, ώστε πρέπει να θεωρείται άμεσα προφητικός. Συγκρίνετε Ιωάννη 2:17· Ιωάννη 15:25· Ιωάννη 19:28· Πράξεις 1:20. 76Δείχνει πώς οι Γραφές της Παλαιάς Διαθήκης γράφτηκαν για τη διδασκαλία και την ελπίδα μας.
Στίχος 4. Ρωμαίους 15:4 Διότι όσα γράφτηκαν προηγουμένως γράφτηκαν για τη μάθησή μας, ώστε εμείς, μέσω της υπομονής και της παρηγοριάς των Γραφών, να έχουμε ελπίδα. Ο σκοπός αυτού του στίχου δεν είναι τόσο να δείξει την καταλληλότητα της εφαρμογής του χωρίου που παρατέθηκε από τον Ψαλμό στον Χριστό, όσο να δείξει ότι τα γεγονότα που καταγράφονται στις Γραφές προορίζονται για τη διδασκαλία μας. Ο χαρακτήρας του Χριστού απεικονίζεται εκεί ώστε να ακολουθήσουμε το παράδειγμά του και να εμποτιστούμε με το πνεύμα του. Το 'προ' έχει την κυρίαρχη χρονική του έννοια· πριν από εμάς, πριν από την εποχή μας. Η αναφορά είναι στο σύνολο των Γραφών της Παλαιάς Διαθήκης, και υποθέτει, όπως οι συγγραφείς της Καινής Διαθήκης πάντα υποθέτουν ή διαβεβαιώνουν, ότι οι Γραφές είναι ο λόγος του Θεού, άγιοι άνθρωποι του παρελθόντος που έγραφαν καθώς ωθούνταν από το Άγιο Πνεύμα. Ο Θεός είχε άμεσο σχέδιο στο να είναι οι Γραφές ακριβώς όπως είναι· και αυτό το σχέδιο ήταν ο αγιασμός και η σωτηρία των ανθρώπων.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Χοτζ ολοκληρώνει το τμήμα προσευχόμενος ώστε ο Θεός της ελπίδας να γεμίσει τους αναγνώστες με χαρά και ειρήνη.
Στίχος 13. Ρωμαίους 15:13 Τώρα λοιπόν ο Θεός της ελπίδας ας σας γεμίσει με όλη χαρά και ειρήνη εν τη πίστει, ώστε να αφθονείτε εν ελπίδι δια της δυνάμεως του Αγίου Πνεύματος. Όλη χαρά σημαίνει κάθε δυνατή χαρά. Ο Παύλος εδώ, όπως και στο Ρωμαίους 15:5, ολοκληρώνει προσευχόμενος ο Θεός να τους χορηγήσει τις αρετές που ήταν καθήκον τους να κατέχουν. Έτσι συνεχώς και στενά συνδέονται οι ιδέες της ευθύνης και της εξάρτησης στις ιερές Γραφές. Οφείλουμε να εργαστούμε για τη δική μας σωτηρία, επειδή ο Θεός είναι αυτός που ενεργεί μέσα μας και το θέλειν και το ενεργείν, κατά την ευδοκία Του. Ο Θεός της ελπίδας, δηλαδή ο Θεός που είναι ο δημιουργός εκείνης της ελπίδας την οποία είχε προφητευθεί ότι οι άνθρωποι θα ασκούσαν στη ρίζα και το γένος του Ιεσσαί. Γεμίστε σας με όλη χαρά και ειρήνη εν τη πίστει, δηλαδή γεμίστε σας με εκείνη τη χαρά και την ομόνοια μεταξύ σας, καθώς και την ειρήνη της συνείδησης και την ειρήνη προς τον Θεό, που είναι αποτελέσματα της γνήσιας πίστης. Ώστε να αφθονείτε εν ελπίδι. Η συνέπεια της απόλαυσης των ευλογιών και της άσκησης των αρετών που μόλις αναφέρθηκαν θα ήταν αύξηση στη δύναμη και τη χαρά της ελπίδας τους· δια της δυνάμεως του Αγίου Πνεύματος, δια του οποίου δίνεται κάθε αγαθό και ασκείται κάθε αγαθό.Κλείνει την ερμηνεία του στίχου 16 περιγράφοντας την μόνη ιερωσύνη που ανήκει στη χριστιανική διακονία.
Αυτή είναι μια ιδέα που ο Παύλος δεν παραλείπει ποτέ· όταν μιλάει για την επιτυχία των κόπων του ή για την αποτελεσματικότητα του ευαγγελίου, φροντίζει ώστε αυτή η επιτυχία να μην αποδοθεί στα όργανα, αλλά στον πραγματικό δημιουργό. Σε αυτό το όμορφο χωρίο βλέπουμε τη φύση της μόνης ιερωσύνης που ανήκει στη χριστιανική διακονία. Δεν είναι το έργο τους να κάνουν εξιλέωση για την αμαρτία ή να προσφέρουν θυσία εξιλασμού στον Θεό, αλλά με το κήρυγμα του ευαγγελίου να φέρνουν τους ανθρώπους, με την επιρροή του Αγίου Πνεύματος, να προσφέρουν τους εαυτούς τους ως ζώσα θυσία, αγία και ευάρεστη στον Θεό. Αξίζει να σημειωθεί ότι ανάμεσα στους πολυάριθμους χαρακτηρισμούς των διακόνων του ευαγγελίου στην Καινή Διαθήκη, που προορίζονται να εκθέσουν τη φύση του έργου τους, δεν αποκαλούνται ποτέ επίσημα ιερείς. Αυτό είναι το μόνο χωρίο στο οποίο ο όρος εφαρμόζεται ακόμη και μεταφορικά σε αυτούς, και αυτό υπό συνθήκες που καθιστούν αδύνατη την παρερμηνεία του.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στην παρούσα σας κοινωνία σας καλεί ο Κύριος να βαστάξετε τις ασθένειες των αδύναμων αντί να ευαρεστείτε τον εαυτό σας; Πώς η αδιάφορη αγάπη του Χριστού σας ταπεινώνει και σας ενθαρρύνει να δέχεστε τους άλλους όπως σας έχει δεχθεί Εκείνος; Με ποιους τρόπους μπορεί ο Θεός της ελπίδας να αυξήσει τη χαρά, την ειρήνη και την ελπίδα σας δια της δυνάμεως του Αγίου Πνεύματος αυτή την εβδομάδα;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ὦ Θεὲ τῆς ὑπομονῆς καὶ τῆς παρακλήσεως, δώρησαι ἡμῖν χάριν διὰ τοῦ Πνεύματός Σου νὰ βαστάζωμεν ἀλλήλων τὰ βάρη κατὰ τὸ παράδειγμα τοῦ Χριστοῦ, ὅστις οὐκ ἤρεσεν ἑαυτῷ, ἵνα προσλαμβάνωμεν ἀλλήλους εἰς δόξαν τοῦ ὀνόματός Σου. Ἕνωσον τὰς καρδίας ἡμῶν ἐν μιᾷ φρονήσει καὶ ἑνὶ στόματι πρὸς τὸ νὰ Σὲ δοξάζωμεν, τὸν Πατέρα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, πληρῶν ἡμᾶς πάσης χαρᾶς καὶ εἰρήνης ἐν τῇ πίστει, ἵνα περισσεύωμεν ἐν τῇ ἐλπίδι διὰ τῆς κυριαρχικῆς Σου δυνάμεως. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →