← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Β' Σαμουήλ

Ο Βασιλιάς Επιστρέφει στο Σπίτι: Έλεος κατά την Επιστροφή και η Σοφή Γυναίκα που Έσωσε μια Πόλη

Β' Σαμουήλ 19-20Τα Ζητήματα επί της Οκτατεύχου και των Βιβλίων των Βασιλειών και των Χρονικών του Μακαρίου Θεοδωρήτου Κύρου (αποδοθέν εκ του δημοσίου ελληνικού από την Eterniseed)22 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Ο Αβεσσαλώμ είναι νεκρός, και ο Δαβίδ, αντί να θριαμβεύει, κλαίει. Ο Μακάριος Θεοδώρητος Κύρου — ο νηφάλιος Αντιοχέας που διαβάζει την ιστορία με μάτι ποιμένα — θέτει το ερώτημα που ταράζει κάθε αναγνώστη: γιατί ο Δαβίδ πενθούσε τόσο πολύ για έναν τόσο απαίσιο γιο; Η απάντησή του είναι διπλή και τρυφερή. Ο Δαβίδ ήταν εραστής τόσο των δικών του παιδιών όσο και της ανθρωπότητας· η ίδια η φύση του απέσπασε μεγαλύτερη θλίψη εδώ παρά οπουδήποτε αλλού· και, ως ευσεβής άνθρωπος, πενθούσε κάποιον που δεν μπορούσε πλέον να θεραπευθεί με μετάνοια, διότι μετά τον θάνατο η πληγή της αμαρτίας είναι ανίατη. Έπειτα ο βασιλιάς επιστρέφει στο σπίτι, και η επιστροφή του είναι όλη έλεος: συγχωρεί τον Σεμεΐ που τον είχε καταραστεί, αποκαθιστά τον Μεμφιβοσθέ, και αρνείται να εκδικηθεί οποιονδήποτε είχε στραφεί εναντίον του. Αλλά η επιστροφή είναι επίσης ταραγμένη — το Ισραήλ και ο Ιούδας πέφτουν σε φιλονικία για το ποιος θα φέρει πίσω τον βασιλιά, και από αυτή τη φιλονικία ο Σαβα εγείρει νέα επανάσταση. Η επανάσταση τελειώνει όχι με μεγάλη μάχη αλλά από μία μόνο σοφή γυναίκα στην πολιορκημένη πόλη Άβελ, η οποία υπενθυμίζει στον διοικητή τους θείους νόμους — ότι πρέπει πρώτα να σταλεί πρεσβεία πριν παραταχθεί για πόλεμο — και έτσι σώζει μια 'μητέρα-πόλη στο Ισραήλ' από καταστροφή. Σε όλα αυτά ο Θεοδώρητος βλέπει το πρότυπο ενός βασιλιά που αποκαθίσταται και συγχωρεί κατά την επιστροφή του, και μια σοφία που σβήνει τον πόλεμο με έναν λόγο — προεικόνιση του Βασιλιά του οποίου η δεύτερη έλευση είναι έλεος, και της ειρηνικής συμβουλής που σώζει μια πόλη.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Ανάγνωση Β' Βασιλειών 19–20. Έρχεται λόγος στον Ιωάβ: 'Ιδού, ο βασιλιάς κλαίει και πενθεί για τον Αβεσσαλώμ', και η νίκη μετατρέπεται σε πένθος για όλο τον λαό. Ο Ιωάβ επιπλήττει τον βασιλιά αυστηρά, και ο Δαβίδ σηκώνεται και κάθεται στην πύλη, ώστε ο λαός να περάσει μπροστά του. Οι φυλές αρχίζουν να φέρνουν πάλι τον βασιλιά πέρα από τον Ιορδάνη· ο Σεμεΐ, που είχε καταραστεί τον Δαβίδ κατά την φυγή του, πέφτει μπροστά του και σώζεται — 'Δεν θα αποθάνεις' — και ο Μεμφιβοσθέ, ο γιος του Ιωνάθαν, κατεβαίνει να συναντήσει τον βασιλιά και αποκαθίσταται. Αλλά ξεσπά φιλονικία: 'οι άνδρες του Ισραήλ απάντησαν στους άνδρες του Ιούδα, και είπαν, Έχουμε δέκα μερίδια στον βασιλιά.' Από τη διαμάχη εγείρεται ο Σαβα ο γιος του Βοχρί: 'Δεν έχουμε μερίδιο στον Δαβίδ… κάθε άνθρωπος στις σκηνές του, ω Ισραήλ.' Φεύγει τελικά στην Άβελ της Βαιθμααχά, και ο Ιωάβ την πολιορκεί. Τότε 'φώναξε μια σοφή γυναίκα από την πόλη', και συζητά με τον Ιωάβ: 'Είμαι μία από αυτούς που είναι ειρηνικοί και πιστοί στο Ισραήλ: ζητάς να καταστρέψεις πόλη και μητέρα στο Ισραήλ: γιατί θα καταπιείς την κληρονομιά του Κυρίου;' Πείθει την πόλη· το κεφάλι του Σαβα ρίχνεται πάνω από το τείχος· και η πολιορκία λύεται.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Θεοδώρητος αρχίζει με τη θλίψη του Δαβίδ. Γιατί να πενθεί τόσο βαθιά για έναν τόσο ανάξιο γιο; Επειδή ο ίδιος ο άνθρωπος ήταν, στην ίδια του τη φύση, γεμάτος αγάπη: Ήταν εραστής τόσο των παιδιών του όσο και της ανθρωπότητας. Και η βαθύτερη πληγή δεν ήταν μόνο η απώλεια ενός γιου αλλά ο τρόπος της απώλειας, διότι ο Αβεσσαλώμ πέθανε αμετανόητος, πέρα από την εμβέλεια του φαρμάκου που θεραπεύει την ψυχή: Διότι μετά τον θάνατο η πληγή της αμαρτίας είναι ανίατη. Ο Θεοδώρητος στρέφεται έπειτα στη φιλονικία των φυλών. Όταν το Ισραήλ παραπονέθηκε ότι ο Ιούδας έτρεξε μπροστά να συναντήσει τον βασιλιά, οι άνδρες του Ιούδα διεκδίκησαν στενότερη συγγένεια και τα δικαιώματα του πρωτότοκου· οι άλλοι απάντησαν ότι αυτοί είχαν δέκα χέρια στον βασιλιά, αφού ο Βενιαμίν ενώθηκε με τον Ιούδα: Διότι ο Βενιαμίν ενώθηκε με τον Ιούδα. Από τέτοια διαμάχη προήλθε η επανάσταση του Σαβα — και το τέλος της ήταν έργο, όχι όπλων, αλλά σοφίας. Η γυναίκα της Άβελ δεν φώναξε ούτε καταράστηκε· υπενθύμισε σε αυτόν τους θείους νόμους, ότι ο πολιορκητής πρέπει πρώτα να στείλει πρεσβεία και μόνο τότε να παραταχθεί εναντίον εκείνων που αρνήθηκαν. Όπου η αφροσύνη πολλαπλασιάζει τον πόλεμο, μία σοφή και ειρηνική ψυχή μπορεί να βάλει τέλος σε μια πολιορκία.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Κοίταξε πρώτα την επιστροφή του βασιλιά στο σπίτι. Ο Δαβίδ επιστρέφει με δύναμη, όμως οι πρώτες του πράξεις δεν είναι εκδίκηση αλλά συγχώρηση — ο Σεμεΐ σώζεται, ο Μεμφιβοσθέ αποκαθίσταται, οι επαναστάτες γίνονται δεκτοί πάλι. Ο Θεοδώρητος είχε δείξει νωρίτερα γιατί ο Δαβίδ περιόρισε τις παλλακίδες που ο Αβεσσαλώμ είχε μολύνει: όχι από μίσος, αλλά επειδή ο νόμος απαγόρευε την ένωση και δεν ήθελε να γίνει αυτό νέο πρόσχημα τυραννίας, μεταφέροντάς τις σε άλλο σπίτι ενώ τους παρείχε κάθε φροντίδα. Ακόμα και οι αυστηρότητές του είναι ήπιες· ακόμα και οι κρίσεις του είναι γεμάτες φροντίδα. Η Εκκλησία δεν μπορεί παρά να δει σε αυτόν τον αποκατεστημένο βασιλιά που συγχωρεί κατά την επιστροφή του τον τύπο του αληθινού Βασιλιά, που έρχεται πάλι όχι πρώτα για να καταδικάσει αλλά για να συγκεντρώσει και να συγχωρήσει εκείνους που στρέφονται σε Αυτόν. Και κοίταξε τη σοφή γυναίκα της Άβελ. Μια ολόκληρη πόλη βρισκόταν κάτω από το ξίφος· ο διοικητής μίλησε για 'πόλη και μητέρα-πόλη στο Ισραήλ', την κληρονομιά του Κυρίου, που επρόκειτο να ανατραπεί. Η συμβουλή μιας γυναίκας την έσωσε. Ο Θεοδώρητος σημειώνει πώς αυτή έπεισε τους άρχοντες της πόλης να μην φέρουν τον κίνδυνο του πολέμου στην πόλη αλλά να θυμηθούν την ευσέβεια του βασιλιά, και έτσι τους κέρδισε ασφαλή ειρήνη. Εδώ η Γραφή τιμά τη σοφία που κάνει ειρήνη — ακριβώς αυτό που ο Κύριος ευλογεί όταν λέει, 'Μακάριοι οι ειρηνοποιοί.' Ένας λόγος που λέγεται αρμόζοντα, με τον φόβο του Θεού, μπορεί να σώσει ό,τι μόνο οι στρατοί θα μπορούσαν να καταστρέψουν.
Απαντήστε

Απόκριση

Μάθε από τον Δαβίδ πώς να πενθείς, και πώς να συγχωρείς. Έκλαψε για έναν γιο που τον είχε μισήσει, επειδή η αγάπη δεν μετρά τα δάκρυά της από την αξία εκείνου που πενθείται. Και έκλαψε πικρότερα επειδή εκείνος ο γιος πέθανε αμετανόητος — διότι, όπως λέει ο Θεοδώρητος, μετά τον θάνατο η πληγή της αμαρτίας είναι ανίατη. Έτσι, ενώ είναι ακόμα σήμερα, ενώ η μετάνοια είναι ακόμα δυνατή, μην αφήσεις τις φιλονικίες σου να σκληρύνουν πέρα από θεραπεία. Αναζήτησε αυτόν που είναι αποξενωμένος από εσένα· συμφιλιώσου ενώ υπάρχει χρόνος, διότι ο τάφος κλείνει την πόρτα που το έλεος τώρα κρατά ανοιχτή. Έπειτα μάθε από την επιστροφή του Δαβίδ στο σπίτι. Όταν επιστρέφεις με δύναμη σε οποιοδήποτε ζήτημα — όταν αυτός που σε αδίκησε είναι στο χέρι σου — ας είναι το πρώτο σου ένστικτο η συγχώρηση, όχι η εκδίκηση. Ο βασιλιάς επέστρεψε και συγχώρησε· έτσι πρέπει και εσύ, που προσεύχεσαι να συγχωρεθείς όπως συγχωρείς. Και μάθε από τη σοφή γυναίκα της Άβελ. Μην περιφρονείς τη δύναμη ενός μόνο ειρηνικού λόγου. Όπου άλλοι ορμούν στον πόλεμο — στο σπίτι, στην ενορία, στον χώρο εργασίας — γίνε αυτός που θυμάται τους νόμους του Θεού, που υπενθυμίζει στους οργισμένους το έλεος, που σώζει τη 'μητέρα-πόλη' με συμβουλή αντί να την αφήνει να καταποθεί. Μακάριοι οι ειρηνοποιοί, διότι αυτοί θα ονομαστούν τέκνα του Θεού.
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ω Κύριε, εραστή της ανθρωπότητας, που έδωσες στον δούλο σου Δαβίδ καρδιά που έκλαψε ακόμα και για τον γιο που τον μίσησε: δίδαξέ με να πενθώ όπως εκείνος πενθούσε, και να συγχωρώ όπως συγχώρησε κατά την επιστροφή του στο σπίτι. Μάλαξε κάθε σκληρότητα μέσα μου ενώ είναι ακόμα σήμερα, ώστε καμία φιλονικία μου να μην περάσει πέρα από την εμβέλεια της μετάνοιας στον τάφο, όπου η πληγή της αμαρτίας είναι ανίατη. Καθώς ο αποκατεστημένος βασιλιάς συγχώρησε εκείνους που τον είχαν καταραστεί και εγκαταλείψει, κάνε με έτοιμο να συγχωρήσω όλους όσοι με αδίκησαν, ώστε να συγχωρεθώ όπως συγχωρώ. Δώσε μου επίσης τη σοφία της γυναίκας της Άβελ, που με έναν ειρηνικό λόγο απέστρεψε τον κίνδυνο του πολέμου και έσωσε μια μητέρα-πόλη στο Ισραήλ· βάλε τέτοια συμβουλή στα χείλη μου, ώστε όπου υπάρχει διαμάχη να κάνω ειρήνη, και όπου υπάρχει οργή να θυμάμαι τους νόμους Σου και την ευσέβεια που οφείλεται σε Εσένα. Και φέρε με στο τέλος στην πόλη Σου, την επουράνια Ιερουσαλήμ, όπου βασιλεύεις με έλεος. Σε Εσένα, ω Χριστέ ο Θεός μας, Βασιλιά μας που έρχεσαι με συμπόνια, με τον Πατέρα και το πανάγιο Πνεύμα, δόξα τώρα και αεί, και εις τους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

Τα Ζητήματα επί της Οκτατεύχου και των Βιβλίων των Βασιλειών και των Χρονικών του Μακαρίου Θεοδωρήτου Κύρου (αποδοθέν εκ του δημοσίου ελληνικού από την Eterniseed) · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →