← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Γαλάτες

Γαλ 2 — με τον Ματθαίο Χένρι

Γαλάτες 2Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το υπόμνημα του Ματθαίου Χένρι στο δεύτερο κεφάλαιο της προς Γαλάτας επιστολής αποτελεί έναν πολύτιμο οδηγό για την κατανόηση της τολμηρής υπεράσπισης της ευαγγελικής ελευθερίας από τον απόστολο Παύλο. Με ποιμαντική σαφήνεια και ιστορική διορατικότητα, ο Χένρι παρακολουθεί τις συναντήσεις που επιβεβαίωσαν την ανεξάρτητη αποστολική κλήση του Παύλου ενώ αποκάλυπταν τις εντάσεις μεταξύ Ιουδαίων και εθνικών πιστών. Οι σκέψεις του μας υπενθυμίζουν ότι η αλήθεια της δικαίωσης μόνο διά πίστεως απαιτούσε πάντοτε θάρρος και προσεκτική διάκριση. Καθώς ακολουθούμε σήμερα την έκθεσή του, καλούμαστε να σκεφθούμε πώς το ίδιο ευαγγέλιο συνεχίζει να μας καλεί μακριά από τη δουλεία και στην ελευθερία που εξασφάλισε ο Χριστός. Αυτό το μάθημα ανοίγει χώρο τόσο για μελέτη όσο και για προσωπική απόκριση.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε λίγες ήσυχες στιγμές για να διαβάσετε ολόκληρο το δεύτερο κεφάλαιο της προς Γαλάτας επιστολής. Προσέξτε την αφήγηση του Παύλου για την επίσκεψή του στα Ιεροσόλυμα και την μεταγενέστερη αντιπαράθεση με τον Πέτρο στην Αντιόχεια. Αφήστε το κείμενο να αναδείξει τόσο την ενότητα όσο και την τριβή μεταξύ των πρώτων ηγετών καθώς επιδίωκαν να διαφυλάξουν την καθαρότητα του ευαγγελίου. Διαβάστε αργά, ίσως δυνατά, και ζητήστε από το Πνεύμα να προετοιμάσει την καρδιά σας για τις γνώσεις που θα προσφέρει ο Ματθαίος Χένρι.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ξεκινά περιγράφοντας τις συνθήκες που περιέβαλλαν το ταξίδι του Παύλου στα Ιεροσόλυμα. Ι. Με ορισμένες συνθήκες σχετικά με αυτό το ταξίδι του εκεί. Ιδιαίτερα, 1. Με τον χρόνο του: ότι δεν έγινε παρά δεκατέσσερα χρόνια μετά το προηγούμενο (που αναφέρεται στο κεφ. α΄ 18), ή, όπως προτιμούν άλλοι να το κατανοήσουν, από τη μεταστροφή του, ή από τον θάνατο του Χριστού. Ήταν παράδειγμα της μεγάλης αγαθότητας του Θεού ότι ένα τόσο χρήσιμο πρόσωπο διατηρήθηκε για τόσα χρόνια στο έργο του. Και ήταν κάποια απόδειξη ότι δεν εξαρτιόταν από τους άλλους αποστόλους, αλλά είχε ίση εξουσία με αυτούς, ότι απουσίαζε από αυτούς για τόσο καιρό, και όλο αυτόν τον καιρό απασχολούνταν στο κήρυγμα και τη διάδοση του καθαρού χριστιανισμού, χωρίς να ερωτηθεί από αυτούς γι' αυτό, πράγμα που ίσως θα είχε συμβεί αν ήταν κατώτερος από αυτούς και η διδασκαλία του δεν εγκρινόταν από αυτούς. 2. Με τους συντρόφους του σε αυτό: ανέβηκε με τον Βαρνάβα, και πήρε μαζί του και τον Τίτο. Αν το ταξίδι που αναφέρεται εδώ ήταν το ίδιο με εκείνο που καταγράφεται στις Πράξεις ιε΄ (όπως πολλοί νομίζουν), τότε έχουμε σαφή λόγο γιατί ο Βαρνάβας πήγε μαζί του· γιατί επιλέχθηκε από τους χριστιανούς της Αντιόχειας να είναι σύντροφος και συνεργάτης του στην υπόθεση για την οποία πήγε. Αλλά, όπως δεν φαίνεται ότι ο Τίτος τέθηκε στην ίδια αποστολή με αυτόν, έτσι ο κύριος λόγος που τον πήρε μαζί του φαίνεται να ήταν για να δείξει σε εκείνους στα Ιεροσόλυμα ότι ούτε ντρεπόταν ούτε φοβόταν να ομολογήσει τη διδασκαλία που κήρυττε συνεχώς· γιατί αν και ο Τίτος είχε γίνει τώρα όχι μόνο προσήλυτος στην χριστιανική πίστη, αλλά και κήρυκας αυτής, όμως ήταν εκ γενετής εθνικός και απερίτμητος, και επομένως, κάνοντάς τον σύντροφό του, φαινόταν ότι η διδασκαλία και η πράξη τους ήταν σύμφωνες, και ότι όπως είχε κηρύξει τη μη αναγκαιότητα της περιτομής και της τήρησης του νόμου του Μωυσή, έτσι ήταν έτοιμος να ομολογήσει και να συναναστρέφεται με εκείνους που ήταν απερίτμητοι. 3. Με τον λόγο του, που ήταν θεία αποκάλυψη που είχε σχετικά με αυτό: ανέβηκε κατ' αποκάλυψη· όχι με δική του πρωτοβουλία, πολύ λιγότερο ως κληθείς να εμφανιστεί εκεί, αλλά με ειδική εντολή και κατεύθυνση από τον ουρανό. Ήταν προνόμιο με το οποίο αυτός ο απόστολος ευνοούνταν συχνά να βρίσκεται υπό ειδική θεία καθοδήγηση στις κινήσεις και τις επιχειρήσεις του· και, αν και αυτό δεν έχουμε λόγο να το περιμένουμε, όμως θα πρέπει να μας διδάσκει, σε κάθε σημαντικό πράγμα που αναλαμβάνουμε, να προσπαθούμε, όσο είμαστε ικανοί, να βλέπουμε τον δρόμο μας καθαρό μπροστά μας, και να εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας στην καθοδήγηση της Πρόνοιας. Ο Χένρι στη συνέχεια εξερευνά την πιστή αλλά συνετή ανακοίνωση του ευαγγελίου από τον Παύλο στους ηγέτες. 1. Ότι εκεί ανακοίνωσε σε αυτούς το ευαγγέλιο που κήρυττε μεταξύ των εθνών, αλλά ιδιωτικά, κ.λπ. Εδώ μπορούμε να παρατηρήσουμε τόσο την πιστότητα όσο και τη σύνεση του μεγάλου αποστόλου μας. (1.) Η πιστότητά του στο να δώσει σε αυτούς ελεύθερη και δίκαιη αφήγηση της διδασκαλίας που είχε κηρύξει συνεχώς μεταξύ των εθνών, και ήταν ακόμη αποφασισμένος να κηρύττει — εκείνη του καθαρού χριστιανισμού, απαλλαγμένου από κάθε ανάμειξη ιουδαϊσμού. Αυτή ήξερε ότι ήταν διδασκαλία που θα ήταν δυσάρεστη σε πολλούς εκεί, και όμως δεν φοβόταν να την ομολογήσει, αλλά με ελεύθερο και φιλικό τρόπο την εκθέτει μπροστά τους και τους αφήνει να κρίνουν αν δεν ήταν το αληθινό ευαγγέλιο του Χριστού. Και όμως, (2.) Χρησιμοποιεί σύνεση και προσοχή σε αυτό, από φόβο να μην προκαλέσει σκάνδαλο. Προτιμά να το κάνει με πιο ιδιωτικό παρά με δημόσιο τρόπο, και σε εκείνους που είχαν φήμη, δηλαδή στους ίδιους τους αποστόλους, ή στους κυριότερους μεταξύ των ιουδαίων χριστιανών, παρά πιο ανοιχτά και αδιακρίτως σε όλους, επειδή, όταν ήρθε στα Ιεροσόλυμα, υπήρχαν πλήθη που πίστευαν, και όμως συνέχιζαν ζηλωτές για τον νόμο, Πράξεις κα΄ 20. Και ο λόγος αυτής της προσοχής του ήταν μήπως τρέξει, ή είχε τρέξει, μάταια, μήπως διεγείρει αντίθεση εναντίον του και έτσι είτε η επιτυχία των παρελθόντων κόπων του μειωθεί, είτε η μελλοντική του χρησιμότητα εμποδιστεί· γιατί τίποτε δεν εμποδίζει περισσότερο την πρόοδο του ευαγγελίου από διαφορές γνώμης σχετικά με τις διδασκαλίες του, ιδιαίτερα όταν προκαλούν διαμάχες και έριδες μεταξύ των ομολογούντων αυτό, όπως συνήθως συμβαίνει. Αρκούσε για τον σκοπό του να έχει τη διδασκαλία του αποδεκτή από εκείνους που είχαν τη μεγαλύτερη αυθεντία, είτε εγκρινόταν από άλλους είτε όχι. Και επομένως, για να αποφύγει το σκάνδαλο, κρίνει ασφαλέστερο να την ανακοινώσει ιδιωτικά σε αυτούς, και όχι δημόσια σε ολόκληρη την εκκλησία. Αυτή η συμπεριφορά του αποστόλου μπορεί να διδάξει όλους, και ιδιαίτερα τους λειτουργούς, πόση ανάγκη έχουν από σύνεση, και πόσο προσεκτικοί πρέπει να είναι να τη χρησιμοποιούν σε κάθε περίσταση, όσο είναι συνεπές με την πιστότητά τους. Ο Χένρι στη συνέχεια δείχνει πώς οι απόστολοι τελικά αναγνώρισαν την ίση εξουσία και αποστολή του Παύλου. 4. Ότι το αποτέλεσμα αυτής της συνομιλίας ήταν ότι οι άλλοι απόστολοι πείστηκαν πλήρως για τη θεία αποστολή και εξουσία του, και αναλόγως τον αναγνώρισαν ως συν-απόστολό τους, εδ. 7-10. Δεν ικανοποιήθηκαν μόνο με τη διδασκαλία του, αλλά είδαν θεία δύναμη να τον συνοδεύει, τόσο στο κήρυγμά της όσο και στην τέλεση θαυμάτων για την επιβεβαίωσή της: ότι αυτός που ενεργούσε αποτελεσματικά στον Πέτρο για την αποστολή της περιτομής, ο ίδιος ήταν ισχυρός σε αυτόν προς τους εθνικούς. Και εξ αυτού δικαίως συμπέραναν ότι το ευαγγέλιο της απεριτμήσεως εμπιστεύθηκε στον Παύλο, όπως το ευαγγέλιο της περιτομής στον Πέτρο. Και επομένως, αντιλαμβανόμενοι τη χάρη που του δόθηκε (ότι προοριζόταν για την τιμή και το αξίωμα του αποστόλου όπως και αυτοί) έδωσαν σε αυτόν και τον Βαρνάβα το δεξί χέρι της κοινωνίας, σύμβολο με το οποίο αναγνώρισαν την ισότητά τους με αυτούς, και συμφώνησαν ότι αυτοί θα πήγαιναν στους εθνικούς, ενώ αυτοί θα συνέχιζαν να κηρύττουν στην περιτομή, κρίνοντας ότι αυτό ήταν πιο σύμφωνο με το θέλημα του Χριστού, και πιο ωφέλιμο για το συμφέρον του χριστιανισμού, έτσι να διαιρέσουν το έργο τους. Και έτσι αυτή η συνάντηση κατέληξε σε πλήρη αρμονία και συμφωνία· ενέκριναν τόσο τη διδασκαλία όσο και τη συμπεριφορά του Παύλου, ικανοποιήθηκαν πλήρως από αυτόν, τον αγκάλιασαν εγκάρδια ως απόστολο του Χριστού, και δεν είχαν τίποτε περαιτέρω να προσθέσουν, παρά μόνο ότι θα θυμούνταν τους πτωχούς, πράγμα που από μόνος του ήταν πολύ πρόθυμος να κάνει. Οι χριστιανοί της Ιουδαίας εκείνη την εποχή υπέφεραν από μεγάλες ανάγκες και δυσκολίες· και οι απόστολοι, από τη συμπόνια και τη μέριμνά τους γι' αυτούς, συνιστούν την περίπτωσή τους στον Παύλο, ώστε να χρησιμοποιήσει την επιρροή του με τις εκκλησίες των εθνών για να εξασφαλίσει βοήθεια γι' αυτούς. Αυτό ήταν εύλογο αίτημα· γιατί, αν οι εθνικοί έγιναν μέτοχοι των πνευματικών τους αγαθών, ήταν καθήκον τους να υπηρετήσουν σε αυτούς με τα σαρκικά αγαθά, όπως Ρωμ. ιε΄ 27. Και αυτός πολύ πρόθυμα συμφωνεί με αυτό, με το οποίο έδειξε τη φιλάνθρωπη και καθολική του διάθεση, πόσο έτοιμος ήταν να αναγνωρίσει τους ιουδαίους προσήλυτους ως αδελφούς, αν και πολλοί από αυτούς δύσκολα μπορούσαν να επιτρέψουν την ίδια εύνοια στους προσήλυτους εθνικούς, και ότι η απλή διαφορά γνώμης δεν ήταν λόγος γι' αυτόν για να μην προσπαθήσει να τους ανακουφίσει και να τους βοηθήσει. Σε αυτό μας έχει δώσει ένα εξαίρετο παράδειγμα χριστιανικής αγάπης, και μας έχει διδάξει ότι δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να την περιορίζουμε σε εκείνους που έχουν ακριβώς τις ίδιες απόψεις με εμάς, αλλά να είμαστε έτοιμοι να την επεκτείνουμε σε όλους όσους έχουμε λόγο να θεωρούμε μαθητές του Χριστού.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Χένρι στρέφεται στη συνάντηση της Αντιόχειας για να απεικονίσει τη συνεχιζόμενη ανάγκη για ευαγγελική συνέπεια. 1. Το σφάλμα του Πέτρου. Όταν ήρθε μεταξύ των εκκλησιών των εθνών, συμμορφώθηκε με αυτούς, και έτρωγε μαζί τους, αν και δεν ήταν περιτετμημένοι, σύμφωνα με τις οδηγίες που δόθηκαν ιδιαίτερα σε αυτόν (Πράξεις ι΄), όταν προειδοποιήθηκε από το ουράνιο όραμα να μην ονομάζει τίποτε κοινό ή ακάθαρτο. Αλλά, όταν ήρθαν μερικοί ιουδαίοι χριστιανοί από τα Ιεροσόλυμα, έγινε πιο διστακτικός προς τους εθνικούς, μόνο για να ευχαριστήσει εκείνους της περιτομής και από φόβο να μην τους προκαλέσει σκάνδαλο, πράγμα που ασφαλώς ήταν προς μεγάλη λύπη και αποθάρρυνση των εκκλησιών των εθνών. Τότε αποσύρθηκε, και αποχωρίστηκε. Το σφάλμα του σε αυτό είχε κακή επιρροή σε άλλους, γιατί και οι άλλοι ιουδαίοι υποκρίθηκαν μαζί του· αν και πριν μπορεί να ήταν καλύτερα διατεθειμένοι, τώρα, από το παράδειγμά του, προσποιήθηκαν ότι δυσκολεύονταν να φάνε με τους εθνικούς, και ισχυρίζονταν ότι δεν μπορούσαν κατά συνείδηση να το κάνουν, επειδή δεν ήταν περιτετμημένοι. Και (θα το πιστεύατε;) ο ίδιος ο Βαρνάβας, ένας από τους αποστόλους των εθνών, και εκείνος που είχε συμβάλει στη φύτευση και το πότισμα των εκκλησιών των εθνών, παρασύρθηκε από την υποκρισία τους. Σημειώστε εδώ, (1.) Την αδυναμία και την αστάθεια των καλύτερων ανθρώπων, όταν αφήνονται στον εαυτό τους, και πόσο επιρρεπείς είναι να παραπαίουν στο καθήκον τους προς τον Θεό, από αδικαιολόγητη μέριμνα για την ευαρέσκεια των ανθρώπων. Και, (2.) Τη μεγάλη δύναμη των κακών παραδειγμάτων, ιδιαίτερα των παραδειγμάτων μεγάλων και καλών ανθρώπων, όπως εκείνοι που έχουν φήμη για σοφία και τιμή.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στη ζωή μου πειράζομαι να συμβιβάσω την αλήθεια για την έγκριση των άλλων; Πώς η αποφασιστικότητα του Παύλου με ενθαρρύνει να σταθώ σταθερός στην ελευθερία του ευαγγελίου; Με ποιους τρόπους μπορώ να επεκτείνω την αγάπη προς πιστούς των οποίων οι πεποιθήσεις διαφέρουν από τις δικές μου χωρίς να παραδώσω την ουσιώδη αλήθεια;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Πάτερ εὐσπλαχνικέ, σὲ αἰνοῦμεν διὰ τὸ εὐαγγέλιον τοῦ Υἱοῦ σου, δι' οὗ δικαιούμεθα διὰ πίστεως καὶ οὐκ ἐξ ἔργων νόμου. Ἐνίσχυσον ἡμᾶς διὰ τοῦ Πνεύματός σου νὰ σταθῶμεν στερεοὶ ἐν τῇ ἐλευθερίᾳ ἣν ὁ Χριστὸς ἠγόρασεν, ἀρνούμενοι πάντα ζυγὸν δουλείας ὅστις θὰ ἀπέκρυπτε τὴν ἐπάρκειαν τῆς χάριτός Του. Δώρησαι ἡμῖν θάρρος νὰ λαλοῦμεν τὴν ἀλήθειαν ἐν ἀγάπῃ, ἵνα αἱ ζωαὶ ἡμῶν ἀντανακλῶσι τὴν ἑνότητα καὶ τὴν συνέπειαν ἣν ὁ Λόγος σου ἀπαιτεῖ. Ἀμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →