← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Λουκάς

Κατά Λουκάν 13 — με τον Ματθαίο Χένρι

Λουκάς 13Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το σχόλιο του Ματθαίου Χένρι στο Κατά Λουκάν 13 μας προσκαλεί σε μια διερευνητική εξέταση της αιφνίδιας κρίσεως, της υπομονετικής ευσπλαχνίας και της επείγουσας κλήσεως να καρποφορήσουμε. Με ποιμαντική σαφήνεια ο Χένρι δείχνει πώς ο Χριστός μετατρέπει τραγικές ειδήσεις σε πρόσκληση για κάθε ακροατή να μετανοήσει. Οι στοχασμοί του μεταβαίνουν από τη σφαγή των Γαλιλαίων και τον πύργο του Σιλωάμ στην παραβολή της άκαρπης συκιάς, αποκαλύπτοντας τόσο τη δικαιοσύνη όσο και τη μακροθυμία του Θεού. Καθώς ακολουθούμε την έκθεση του Χένρι, μας υπενθυμίζεται ότι τα προνόμια στον αμπελώνα του Θεού φέρουν σοβαρή ευθύνη. Το σημερινό μάθημα επομένως προετοιμάζει την καρδιά να δεχθεί αυτές τις προειδοποιήσεις με ταπείνωση και ελπίδα.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε λίγες ήσυχες στιγμές για να διαβάσετε ολόκληρο το κεφάλαιο 13 του Κατά Λουκάν. Ακούστε την επαναλαμβανόμενη πρόσκληση σε μετάνοια, την προειδοποίηση για αιφνίδια κρίση και την τρυφερή μεσιτεία που εικονίζεται στην παραβολή της συκιάς. Προσέξτε πώς ο Ιησούς απαντά τόσο στη δημόσια τραγωδία όσο και στην ιδιωτική θλίψη με την ίδια κλήση να επιστρέψουμε και να ζήσουμε. Αφήστε τα λόγια να ηρεμήσουν πριν στραφούμε στην έκθεση του Χένρι.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι αρχίζει αφηγούμενος τις περιστάσεις γύρω από την αναφορά που έφεραν στον Ιησού. 1. Τι ήταν αυτή η τραγική ιστορία. Αναφέρεται εν συντομία εδώ και δεν συναντάται σε κανέναν από τους ιστορικούς εκείνης της εποχής. Ο Ιώσηπος πράγματι αναφέρει ότι ο Πιλάτος σκότωσε μερικούς Σαμαρείτες, οι οποίοι υπό την ηγεσία ενός στασιαστή πήγαιναν ταραχώδως στο όρος Γεριζίμ, όπου ήταν ο ναός των Σαμαρειτών· αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να δεχθούμε ότι αυτή η ιστορία είναι η ίδια με την παρούσα. Μερικοί νομίζουν ότι αυτοί οι Γαλιλαίοι ανήκαν στη φατρία του Ιούδα του Γαυλωνίτη, που ονομάζεται επίσης Ιούδας ο Γαλιλαίος (Πράξεις ε΄ 37), ο οποίος αρνιόταν την εξουσία του Καίσαρα και αρνιόταν να πληρώσει φόρο σε αυτόν· ή ίσως αυτοί, όντας Γαλιλαίοι, ήταν μόνο ύποπτοι από τον Πιλάτο ότι ανήκαν σε εκείνη τη φατρία και δολοφονήθηκαν βάρβαρα, επειδή όσοι ήταν σε συμμαχία με εκείνον τον σφετεριστή ήταν εκτός της εμβέλειάς του. Οι Γαλιλαίοι όντας υπήκοοι του Ηρώδη, είναι πιθανό ότι αυτή η επίθεση εναντίον τους από τον Πιλάτο προκάλεσε τη διαμάχη που υπήρχε μεταξύ Ηρώδη και Πιλάτου, την οποία διαβάζουμε στο κεφ. κγ΄ 12. Δεν μας λέγεται πόσοι ήταν, ίσως λίγοι, εναντίον των οποίων ο Πιλάτος είχε κάποια ιδιαίτερη έχθρα (και γι' αυτό η ιστορία παραβλέπεται από τον Ιώσηπο)· αλλά η σημειωθείσα περίσταση είναι ότι ανάμειξε το αίμα τους με τις θυσίες τους στην αυλή του ναού. Αν και ίσως είχαν λόγο να φοβούνται την κακία του Πιλάτου, εντούτοις δεν θα απέφευγαν, με πρόσχημα αυτόν τον φόβο, να έρθουν στην Ιερουσαλήμ, όπου ο νόμος τους υποχρέωνε να ανεβούν με τις θυσίες τους. Ο Δρ Λάιτφουτ νομίζει ότι είναι πιθανό να σκότωναν οι ίδιοι τις θυσίες τους (πράγμα που επιτρεπόταν, διότι το έργο του ιερέα, έλεγαν, άρχιζε με τον ραντισμό του αίματος), και ότι οι αξιωματούχοι του Πιλάτου τους αιφνιδίασαν ακριβώς τη στιγμή που ήταν απροφύλακτοι (διότι αλλιώς οι Γαλιλαίοι ήταν ανδρείοι άνδρες και γενικά πήγαιναν καλά οπλισμένοι), και ανάμειξαν το αίμα των θυσιαζόντων με το αίμα των θυσιών, σαν να ήταν εξίσου ευπρόσδεκτο στον Θεό. Ούτε η αγιότητα του τόπου ούτε του έργου θα ήταν προστασία γι' αυτούς από την οργή ενός άδικου κριτή, ο οποίος ούτε τον Θεό φοβόταν ούτε τον άνθρωπο σεβόταν. Ο βωμός, που συνήθως ήταν καταφύγιο και τόπος ασύλου, τώρα έγινε παγίδα και δόλωμα, τόπος κινδύνου και σφαγής. Ο Χένρι στη συνέχεια προειδοποιεί τους αναγνώστες του να μην βγάζουν λανθασμένα συμπεράσματα από αιφνίδια συμφορά. 2. Προειδοποίησε τους ακροατές του να μην κάνουν κακή χρήση αυτών και παρόμοιων γεγονότων, ούτε να πάρουν αφορμή από εκεί για να κατηγορήσουν μεγάλους πάσχοντες, σαν να έπρεπε γι' αυτό να θεωρούνται μεγάλοι αμαρτωλοί: Νομίζετε ότι αυτοί οι Γαλιλαίοι, που σκοτώθηκαν ενώ θυσίαζαν, ήταν αμαρτωλοί πάνω από όλους τους Γαλιλαίους, επειδή έπαθαν τέτοια πράγματα; Σας λέγω όχι, εδ. 2, 3. Ίσως εκείνοι που του διηγήθηκαν την ιστορία των Γαλιλαίων ήταν Ιουδαίοι, και χάρηκαν για οτιδήποτε τους παρείχε ύλη για στοχασμό εναντίον των Γαλιλαίων, και γι' αυτό ο Χριστός τους αντέστρεψε την ιστορία των ανδρών της Ιερουσαλήμ, που βρήκαν άκαιρο τέλος· διότι με όποιο μέτρο αυτού του είδους μετρούμε, θα μετρηθεί σε εμάς πάλι. 'Τώρα νομίζετε ότι εκείνοι οι δεκαοκτώ που βρήκαν τον θάνατό τους από τον πύργο του Σιλωάμ, ενώ ίσως περίμεναν τη θεραπεία τους από την κολυμβήθρα του Σιλωάμ, ήταν οφειλέτες στη θεία δικαιοσύνη πάνω από όλους τους ανθρώπους που κατοικούσαν στην Ιερουσαλήμ; Σας λέγω όχι.' Είτε μας συμφέρει είτε όχι, πρέπει να τηρήσουμε αυτόν τον κανόνα, ότι δεν μπορούμε να κρίνουμε τις αμαρτίες των ανθρώπων από τις θλίψεις τους σε αυτόν τον κόσμο· διότι πολλοί ρίχνονται στον κλίβανο ως χρυσός για να καθαρισθεί, όχι ως σκουριά και άχυρο για να καταναλωθεί. Πρέπει επομένως να μην είμαστε σκληροί στις κρίσεις μας για εκείνους που θλίβονται περισσότερο από τους γείτονές τους, όπως οι φίλοι του Ιώβ ήταν στις κρίσεις τους γι' αυτόν, μήπως καταδικάσουμε τη γενεά των δικαίων, Ψαλμ. οβ΄ 14. Αν θέλουμε να κρίνουμε, έχουμε αρκετά να κάνουμε για να κρίνουμε τον εαυτό μας· ούτε πράγματι μπορούμε να γνωρίζουμε αγάπη ή μίσος από όλα όσα είναι μπροστά μας, επειδή όλα τα πράγματα έρχονται εξίσου σε όλους, Εκκλ. θ΄ 1, 2. Και θα μπορούσαμε εξίσου δικαίως να συμπεράνουμε ότι οι καταπιεστές, και ο Πιλάτος μεταξύ των άλλων, στο πλευρό των οποίων είναι η δύναμη και η επιτυχία, είναι οι μεγαλύτεροι άγιοι, όπως ότι οι καταπιεσμένοι, και εκείνοι οι Γαλιλαίοι μεταξύ των άλλων, που είναι όλοι σε δάκρυα και δεν έχουν παρηγορητή, ούτε οι ιερείς και οι Λευίτες που υπηρετούσαν τον βωμό, είναι οι μεγαλύτεροι αμαρτωλοί. Ας κάνουμε, στις κρίσεις μας για τους άλλους, όπως θα θέλαμε να γίνει σε εμάς· διότι όπως κάνουμε θα γίνει σε εμάς: Μη κρίνετε, για να μη κριθείτε, Ματθ. ζ΄ 1. Ο Χένρι στη συνέχεια δείχνει πώς αυτά τα γεγονότα θεμελιώνουν μια άμεση κλήση σε μετάνοια. 3. Σε αυτές τις ιστορίες θεμελίωσε μια κλήση σε μετάνοια, προσθέτοντας σε καθεμία από αυτές αυτόν τον αφυπνιστικό λόγο, Εάν δεν μετανοήσετε, θα απολεσθείτε όλοι ομοίως, εδ. 3-5. (1.) Αυτό υπονοεί ότι όλοι μας αξίζουμε να απολεσθούμε όσο και εκείνοι, και αν μας είχαν μεταχειρισθεί σύμφωνα με τις αμαρτίες μας, σύμφωνα με την ανομία των αγίων πραγμάτων μας, το αίμα μας θα είχε αναμειχθεί με τις θυσίες μας από τη δικαιοσύνη του Θεού πολύ πριν. Πρέπει να μετριάσει την κρίση μας, όχι μόνο ότι είμαστε αμαρτωλοί, αλλά ότι είμαστε τόσο μεγάλοι αμαρτωλοί όσο εκείνοι, έχουμε τόση αμαρτία να μετανοήσουμε όση είχαν εκείνοι να υποφέρουν. (2.) Ότι επομένως όλοι μας ενδιαφερόμαστε να μετανοήσουμε, να λυπηθούμε για ό,τι κάναμε λάθος, και να μην το κάνουμε πλέον. Οι κρίσεις του Θεού επάνω σε άλλους είναι δυνατές κλήσεις σε εμάς να μετανοήσουμε. Δείτε πώς ο Χριστός χρησιμοποίησε τα πάντα για να πιέσει εκείνο το μεγάλο καθήκον το οποίο ήρθε όχι μόνο για να κερδίσει χώρο γι' αυτό, και να δώσει ελπίδες σε αυτό, αλλά για να το επιβάλει σε εμάς—και αυτό είναι, να μετανοήσουμε. (3.) Ότι η μετάνοια είναι ο τρόπος να αποφύγουμε την απώλεια, και είναι σίγουρος τρόπος: έτσι η ανομία δεν θα είναι η καταστροφή σας, αλλά με κανέναν άλλο όρο. (4.) Ότι, αν δεν μετανοήσουμε, θα απολεσθούμε σίγουρα, όπως άλλοι έχουν απολεσθεί πριν από εμάς. Μερικοί δίνουν έμφαση στη λέξη ομοίως, και την εφαρμόζουν στην καταστροφή που ερχόταν επάνω στον λαό των Ιουδαίων, και ιδιαίτερα στην Ιερουσαλήμ, οι οποίοι καταστράφηκαν από τους Ρωμαίους την εποχή του πασχαλή τους, και έτσι, όπως οι Γαλιλαίοι, είχαν το αίμα τους αναμειγμένο με τις θυσίες τους· και πολλοί από αυτούς, τόσο στην Ιερουσαλήμ όσο και σε άλλα μέρη, καταστράφηκαν από την πτώση τειχών και κτιρίων που γκρεμίστηκαν γύρω από τα αυτιά τους, όπως εκείνοι που πέθαναν από την πτώση του πύργου του Σιλωάμ. Αλλά σίγουρα κοιτάζει πιο πέρα· εκτός αν μετανοήσουμε, θα απολεσθούμε αιωνίως, όπως εκείνοι απολέσθηκαν από αυτόν τον κόσμο. Ο ίδιος Ιησούς που μας καλεί σε μετάνοια επειδή η βασιλεία των ουρανών είναι πλησίον, μας λέει να μετανοήσουμε επειδή αλλιώς θα απολεσθούμε· έτσι ώστε έχει θέσει μπροστά μας ζωή και θάνατο, καλό και κακό, και μας θέτει στην επιλογή μας. (5.) Η απώλεια εκείνων στην αμετανοησία τους που ήταν πιο σκληροί και αυστηροί στην κρίση άλλων θα είναι με ιδιαίτερο τρόπο επιβαρυμένη. Ο Χένρι μεταβαίνει από την προειδοποίηση στην παραβολή της συκιάς. Αυτή η παραβολή προορίζεται να ενισχύσει εκείνον τον λόγο προειδοποίησης που προηγήθηκε αμέσως, 'Εάν δεν μετανοήσετε, θα απολεσθείτε όλοι ομοίως· εάν δεν μεταρρυθμισθείτε, θα καταστραφείτε, όπως το άκαρπο δέντρο, εάν δεν καρποφορήσει, θα κοπεί.'
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Χένρι κλείνει το τμήμα ζυγίζοντας την οριστικότητα της θείας υπομονής όταν εξαντληθεί. Αλλά προσθέτει, Εάν όχι, τότε μετά από αυτό θα το κόψεις. Παρατήρησε εδώ, [1.] Ότι, αν και ο Θεός υπομένει πολύ, δεν θα υπομένει πάντα με άκαρπους ομολογητές· η υπομονή Του θα έχει τέλος, και, εάν κακοποιηθεί, θα δώσει τόπο σε εκείνη την οργή που δεν θα έχει τέλος. Τα άκαρπα δέντρα θα κοπούν σίγουρα στο τέλος, και θα ριφθούν στη φωτιά. [2.] Όσο περισσότερο έχει περιμένει ο Θεός, και όσο περισσότερο κόστος έχει δαπανήσει επάνω τους, τόσο μεγαλύτερη θα είναι η καταστροφή τους: να κοπεί μετά από αυτό, μετά από όλες αυτές τις προσδοκίες από αυτό, αυτές τις συζητήσεις σχετικά με αυτό, αυτήν την έγνοια γι' αυτό, θα είναι πράγματι λυπηρό, και θα επιβαρύνει την καταδίκη. [3.] Το κόψιμο, αν και είναι έργο που θα γίνει, είναι έργο που ο Θεός δεν ευχαριστιέται να κάνει: διότι παρατήρησε εδώ, ο ιδιοκτήτης είπε στον καλλιεργητή, 'Κόψε το εσύ, διότι καταλαμβάνει τον τόπο.' 'Όχι,' είπε ο καλλιεργητής, 'εάν πρέπει να γίνει στο τέλος, εσύ θα το κόψεις· ας μην είναι το χέρι μου επάνω του.' [4.] Εκείνοι που τώρα μεσιτεύουν για άκαρπα δέντρα, και κοπιάζουν μαζί τους, εάν επιμείνουν στην ακαρπία τους θα είναι ακόμη και ευχαριστημένοι να τα δουν κομμένα, και δεν θα έχουν ούτε μία λέξη περισσότερο να πουν γι' αυτά. Οι καλύτεροι φίλοι τους θα συμφωνήσουν, μάλιστα, θα εγκρίνουν και θα επαινέσουν, την δίκαιη κρίση του Θεού, την ημέρα της φανερώσεώς της, Αποκ. ιε΄ 3, 4.
Απαντήστε

Ανταπόκριση

Πού στη ζωή μου έχω παρεξηγήσει την υπομονή του Θεού ως άδεια να παραμείνω αμετάβλητος; Ποιος καρπός ζητά ο Κύριος αυτή τη στιγμή από τον τόπο όπου με έχει φυτέψει; Πώς θα ανταποκριθώ σήμερα στην προειδοποίηση ότι η συνεχής ακαρπία οδηγεί στο να κοπώ;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ουράνιε Πατέρα, κίνησε τις καρδιές μας με το Πνεύμα Σου να μετανοήσουμε χωρίς καθυστέρηση, ώστε να καρποφορήσουμε δικαιοσύνη στον χρόνο που μας έχεις δώσει. Εφάρμοσε τη ζωογόνο δύναμη του ευαγγελίου στις άγονες ψυχές μας, ώστε να μην κοπούμε αλλά να ευδοκιμήσουμε κάτω από την υπομονετική Σου φροντίδα, μέχρι να εισέλθουμε από τη στενή πύλη και να κατοικήσουμε μαζί Σου για πάντα. Εν ονόματι Χριστού προσευχόμαστε, αμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →