Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί
Ψαλμοί 15-16 — με τον Ματθαίο Χένρι
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Το υπόμνημα του Ματθαίου Χένρι στους Ψαλμούς 15 και 16 μας προσκαλεί σε μια σαφή εικόνα της ζωής που ευαρεστεί τον Θεό και της ελπίδας που την στηρίζει. Αυτοί οι δύο σύντομοι ψαλμοί μαζί σκιαγραφούν την οδό της ακεραιότητας στη γη και την υπόσχεση της χαράς της αναστάσεως με τον Κύριο. Η προσεκτική ερμηνεία του Χένρι δείχνει πώς τα ερωτήματα της καρδιάς βρίσκουν την απάντησή τους στον άγιο χαρακτήρα και την εδραιωμένη εμπιστοσύνη. Καθώς ακούμε τα λόγια του, ενθαρρυνόμαστε να εξετάσουμε τη δική μας πορεία και να αναπαυθούμε στην ασφάλεια που εξασφάλισε ο Χριστός. Ας μας φέρει αυτό το μάθημα πιο κοντά στον Θεό που φυλάττει εκείνους που φυλάττουν τις οδούς Του.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αφιερώστε λίγες ήσυχες στιγμές για να διαβάσετε τους Ψαλμούς 15 και 16 αργά και προσευχητικά. Προσέξτε το διερευνητικό ερώτημα που ανοίγει τον πρώτο ψαλμό και την εμπιστοσύνη που γεμίζει τον δεύτερο. Αφήστε το Πνεύμα να τονίσει οποιαδήποτε λέξη ή φράση που μιλά στην παρούσα πορεία σας με τον Θεό. Διαβάστε τα κεφάλαια δυνατά αν είναι δυνατόν, αφήνοντας τις υποσχέσεις τους να εγκατασταθούν στην καρδιά σας πριν στραφούμε στις γνώσεις του Χένρι.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χένρι ανοίγει τη μελέτη του Ψαλμού 15 στρέφοντας την προσοχή στο βαρύ ερώτημα του εδαφίου 1.
Εδώ έχουμε, Ι. Ένα πολύ σοβαρό και βαρύ ερώτημα σχετικά με τους χαρακτήρες ενός πολίτη της Σιών (εδ. 1): 'Κύριε, ποιος θα μείνει στη σκηνή Σου; Ας μάθω ποιος θα πάει στον ουρανό.' Όχι ποιος ονομαστικά (κατ' αυτόν τον τρόπο ο Κύριος μόνο γνωρίζει τους δικούς Του), αλλά ποιος περιγραφικά: 'Τι είδους άνθρωποι είναι εκείνοι που θα αναγνωρίσεις και θα στεφανώσεις με διακριτικές και αιώνιες εύνοιες;' Αυτό υποθέτει ότι είναι μεγάλο προνόμιο να είναι κανείς πολίτης της Σιών, ανεκλάλητη τιμή και ωφέλεια, ότι όλοι δεν έχουν αυτό το προνόμιο, αλλά μόνο ένα υπόλοιπο, και ότι οι άνθρωποι δεν αποκτούν αυτό το προνόμιο από τη γέννηση και το αίμα: όλοι δεν θα μείνουν στη σκηνή του Θεού που έχουν τον Αβραάμ ως πατέρα τους, αλλά ανάλογα με τις καρδιές και τις ζωές των ανθρώπων, έτσι θα είναι και η μοίρα τους. Μας αφορά όλους να θέσουμε αυτό το ερώτημα στον εαυτό μας, Κύριε, τι θα είμαι και τι θα κάνω, ώστε να μείνω στη σκηνή Σου; Λουκ. ιη΄ 18· Πράξ. ις΄ 30. 1. Παρατηρήστε σε ποιον απευθύνεται αυτή η έρευνα, στον ίδιο τον Θεό. Σημείωσε, Εκείνοι που θα έβρισκαν τον δρόμο προς τον ουρανό πρέπει να κοιτάξουν προς τον Θεό, να λάβουν κατεύθυνση από τον λόγο Του και να ζητήσουν κατεύθυνση από το Πνεύμα Του. Είναι κατάλληλο ο ίδιος να δώσει νόμους στους υπηρέτες Του, και να ορίσει τους όρους των εύνοιών Του, και να πει ποιοι είναι δικοί Του και ποιοι όχι. 2. Πώς εκφράζεται στη γλώσσα της Παλαιάς Διαθήκης. (1.) Με τη σκηνή μπορούμε να εννοήσουμε την αγωνιζόμενη Εκκλησία, τυποποιημένη από τη σκηνή του Μωυσή, προσαρμοσμένη σε κατάσταση ερήμου, ταπεινή και μετακινούμενη. Εκεί ο Θεός φανερώνεται, και εκεί συναντά τον λαό Του, όπως παλιά στη σκηνή της μαρτυρίας, τη σκηνή της συνάντησης. Ποιος θα κατοικήσει σε αυτή τη σκηνή; Ποιος θα λογιστεί αληθινό ζωντανό μέλος της Εκκλησίας του Θεού, δεκτός ανάμεσα στους πνευματικούς ιερείς για να διανυκτερεύσει στις αυλές αυτής της σκηνής; Μας αφορά να το ερευνήσουμε αυτό, επειδή πολλοί προσποιούνται ότι έχουν θέση σε αυτή τη σκηνή ενώ πραγματικά δεν έχουν ούτε μέρος ούτε κλήρο στο ζήτημα. (2.) Με τον άγιο λόφο μπορούμε να εννοήσουμε την θριαμβεύουσα Εκκλησία, αναφερόμενοι στον λόφο Σιών, στον οποίο επρόκειτο να οικοδομηθεί ο ναός από τον Σολομώντα. Είναι η ευτυχία των δοξασμένων αγίων ότι κατοικούν σε εκείνον τον άγιο λόφο· είναι εκεί σαν στο σπίτι τους: θα είναι εκεί για πάντα. Μας αφορά να γνωρίζουμε ποιος θα κατοικήσει εκεί, ώστε να το εξασφαλίσουμε για τον εαυτό μας ότι θα έχουμε θέση ανάμεσά τους, και τότε να πάρουμε την παρηγοριά του, και να χαιρόμαστε με την προοπτική εκείνου του αγίου λόφου.Στη συνέχεια ξεδιπλώνει το πρώτο γνώρισμα του πολίτη της Σιών με σαφείς και διερευνητικούς όρους.
1. Είναι κάποιος που είναι ειλικρινής και ολόκληρος στη θρησκεία του: Περιπατεί ευθύς, σύμφωνα με τον όρο της διαθήκης (Γεν. ιζ΄ 1), 'Περιπάτει ενώπιόν μου, και γίνου τέλειος' (είναι η ίδια λέξη που χρησιμοποιείται εδώ) 'και τότε θα με βρεις Θεό παντοδύναμο.' Είναι πραγματικά αυτό που ομολογεί ότι είναι, είναι υγιής στην καρδιά, και μπορεί να εγκρίνεται ενώπιον του Θεού, στην ακεραιότητά του, σε όλα όσα κάνει· η συναναστροφή του είναι ομοιόμορφη, και είναι σε ειρήνη με τον εαυτό του, και προσπαθεί να σταθεί πλήρης σε όλο το θέλημα του Θεού. Το μάτι του ίσως είναι αδύναμο, αλλά είναι μοναδικό· έχει πράγματι κηλίδες, αλλά δεν τις βάφει· είναι αληθινός Ισραηλίτης στον οποίο δεν υπάρχει δόλος, Ιω. α΄ 47· Β΄ Κορ. α΄ 12. Δεν γνωρίζω άλλη θρησκεία εκτός από την ειλικρίνεια.Ο Χένρι κλείνει την ερμηνεία του ψαλμού δηλώνοντας την διαρκή ασφάλεια που υποσχέθηκε σε εκείνους που περπατούν έτσι.
ΙΙΙ. Ο ψαλμός καταλήγει με μια επικύρωση αυτού του χαρακτήρα του πολίτη της Σιών. Είναι σαν τον ίδιο τον λόφο Σιών, που δεν μπορεί να μετακινηθεί, αλλά μένει για πάντα, Ψαλμ. ρκε΄ 1. Κάθε αληθινό ζωντανό μέλος της Εκκλησίας, όπως και η ίδια η Εκκλησία, είναι οικοδομημένο πάνω σε βράχο, τον οποίο οι πύλες του άδη δεν μπορούν να υπερισχύσουν: Εκείνος που κάνει αυτά τα πράγματα δεν θα μετακινηθεί ποτέ· δεν θα μετακινηθεί για πάντα, έτσι λέει η λέξη. Η χάρη του Θεού θα είναι πάντα αρκετή γι' αυτόν, για να τον διαφυλάξει ασφαλή και άμεμπτο στη βασιλεία των ουρανών. Οι πειρασμοί δεν θα τον νικήσουν, οι θλίψεις δεν θα τον κατακλύσουν, τίποτα δεν θα του αφαιρέσει ούτε την παρούσα ειρήνη ούτε τη μελλοντική μακαριότητα.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Χένρι στρέφεται έπειτα στον Ψαλμό 16 και σημειώνει τη βαθύτερη προφητική φωνή του σχετικά με τον Χριστό.
Αυτός ο ψαλμός έχει κάτι από τον Δαβίδ μέσα του, αλλά πολύ περισσότερο από τον Χριστό. Αρχίζει με τέτοιες εκφράσεις αφοσίωσης που μπορούν να εφαρμοστούν στον Χριστό· αλλά καταλήγει με τέτοια εμπιστοσύνη σε ανάσταση (και μάλιστα τόσο έγκαιρη ώστε να προλάβει τη φθορά) που πρέπει να εφαρμοστεί στον Χριστό, μόνο σε Αυτόν, και δεν μπορεί να νοηθεί για τον Δαβίδ, όπως παρατήρησαν και ο Πέτρος και ο Παύλος, Πράξ. β΄ 24· ιγ΄ 36. Διότι ο Δαβίδ πέθανε, και θάφτηκε, και είδε φθορά. Ι. Ο Δαβίδ μιλάει για τον εαυτό του ως μέλος του Χριστού, και έτσι μιλά τη γλώσσα όλων των καλών χριστιανών, ομολογώντας την εμπιστοσύνη του στον Θεό (εδ. 1), τη συγκατάθεσή του σε Αυτόν (εδ. 2), την αγάπη του προς τον λαό του Θεού (εδ. 3), την προσκόλλησή του στην αληθινή λατρεία του Θεού (εδ. 4), και την πλήρη ευαρέσκειά του και ικανοποίησή του στον Θεό και στο συμφέρον που είχε σε Αυτόν, εδ. 5-7. ΙΙ. Μιλάει για τον εαυτό του ως τύπο του Χριστού, και έτσι μιλά τη γλώσσα του ίδιου του Χριστού, στον οποίο όλο το υπόλοιπο του ψαλμού εφαρμόζεται ρητά και εκτενώς (Πράξ. β΄ 25 κ.εξ.). Ο Δαβίδ μιλάει γι' Αυτόν (όχι για τον εαυτό του), 'Προέβλεπα πάντοτε τον Κύριο ενώπιόν μου', κ.λπ. Και αυτό το είπε, όντας προφήτης, εδ. 30, 31. Μίλησε, 1. Για την ειδική παρουσία του Θεού με τον Λυτρωτή στις υπηρεσίες και τα παθήματά Του, εδ. 8. 2. Για την προοπτική που είχε ο Λυτρωτής για τη δική Του ανάσταση και τη δόξα που θα ακολουθούσε, η οποία τον μετέφερε πρόθυμα μέσα από την αποστολή Του, εδ. 9-11.
Απαντήστε
Απόκριση
1. Σε ποια περιοχή της καθημερινής ζωής με προσκαλεί ο Κύριος να περπατήσω πιο ευθύς αυτή την εβδομάδα;
2. Πώς με παρηγορεί ή με προκαλεί σήμερα η υπόσχεση ότι ο δίκαιος 'δεν θα μετακινηθεί ποτέ' ;
3. Πού καλούμαι να ανανεώσω την χαρούμενη ομολογία μου ότι ο Κύριος είναι η μερίδα μου;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Πάτερ φιλάνθρωπε, διαμόρφωσον ἐν ἡμῖν τὴν ἄμεμπτον πορείαν καὶ τὴν ἀληθῆ καρδίαν, ἃ ἀπαιτεῖς διὰ τὴν κοινωνίαν ἐν τῇ ἁγίᾳ σου παρουσίᾳ. Φύλαξον τὰ χείλη ἡμῶν ἀπὸ δόλου καὶ τὰς χεῖρας ἡμῶν ἀπὸ ἀδικίας, ἐνῶ στερεώνεις τὰς ἀγάπας ἡμῶν ἐπὶ σὲ μόνον ὡς τὴν ἐκλεκτήν μας μερίδα καὶ τὴν αἰώνιον κληρονομίαν. Διὰ τοῦ Πνεύματός σου, ἀγκυροβόλησον τὴν ἐλπίδα ἡμῶν ἐν τῷ ἀναστάντι Χριστῷ, ἵνα κατοικῶμεν ἀσφαλῶς καὶ μηδέποτε σαλευθῶμεν. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →