← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιησούς του Ναυή

Ιησούς του Ναυή 5-6 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Ιησούς του Ναυή 5-6Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Η προσεκτική ερμηνεία του Ιωάννη Καλβίνου για τον Ιησού του Ναυή μας προσκαλεί στην ιερή ιστορία της εισόδου του Ισραήλ στη γη της επαγγελίας. Με ποιμαντική ακρίβεια και σεβασμό για την Αγία Γραφή, ο Καλβίνος παρακολουθεί πώς ο Θεός προετοιμάζει τον λαό του μέσω σημείων, δοκιμασιών και θείων συναντήσεων. Το σχόλιό του στα κεφάλαια 5 και 6 ανοίγει παράθυρα σε θέματα πιστότητας στη διαθήκη, ιερού φόβου και ηγεσίας του θείου Αρχηγού. Καθώς ακολουθούμε τις στοχαστικές αναλύσεις του Καλβίνου στίχο προς στίχο, οδηγούμαστε να σκεφτούμε πώς ο ίδιος Θεός που οδήγησε τον Ισραήλ εξακολουθεί να καθορίζει τα βήματα της Εκκλησίας Του σήμερα. Ας ακούσουμε προσεκτικά τις γνώσεις του.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Στρεφόμαστε τώρα στο κείμενο του Ιησού του Ναυή κεφάλαια 5 και 6. Αφιερώστε λίγες ήσυχες στιγμές για να διαβάσετε τα κεφάλαια αργά, σημειώνοντας την ανανέωση της περιτομής, τον εορτασμό του Πάσχα, την παύση του μάννα και την εμφάνιση του μυστηριώδους αρχηγού ενώπιον της Ιεριχώ. Αφήστε την αφήγηση να ξεδιπλωθεί χωρίς βιασύνη, προετοιμάζοντας την καρδιά να δεχθεί τόσο τη βιβλική αφήγηση όσο και το διαφωτιστικό σχόλιο του Καλβίνου.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος ξεκινά αντιμετωπίζοντας τα γεγονότα του Ιησού του Ναυή 5:1. 1. Και συνέβη όταν, κ.λπ. Η αναγνώριση της φοβερής δύναμης του Θεού είχε τέτοια επίδραση επάνω τους ώστε έμειναν έκπληκτοι και λιποθύμησαν από τρόμο, αλλά δεν έγειρε τις καρδιές τους να ζητήσουν θεραπεία για το κακό. Η καρδιά τους έλιωσε εφόσον στερούμενοι συμβουλής και δύναμης δεν κινήθηκαν, αλλά όσον αφορά την αυθάδεια παρέμειναν σκληροί όπως πριν. Έχουμε ήδη δει αλλού πώς οι άπιστοι, όταν πληγώνονται από φόβο, δεν παύουν να παλεύουν με τον Θεό, και ακόμη και όταν πέφτουν, συνεχίζουν να επιτίθενται άγρια στον ουρανό. Ως εκ τούτου, ο τρόμος που όφειλε να τους ωθήσει σε προσοχή δεν είχε άλλο αποτέλεσμα παρά να τους οδηγήσει ορμητικά. Τρομοκρατήθηκαν όμως από ψηλά για χάρη του λαού, ώστε η νίκη να επιτευχθεί ευκολότερα, και οι Ισραηλίτες να ενθαρρυνθούν όταν είδαν ότι είχαν να κάνουν με εχθρό ήδη σπασμένο και γεμάτο δέος. Έτσι ο Θεός φείσθηκε της αδυναμίας τους, σαν να είχε ανοίξει τον δρόμο αφαιρώντας εμπόδια, επειδή είχαν ήδη αποδείξει ότι είναι αλλιώς πιο νωθροί και δειλοί από ό,τι έπρεπε. Η ουσία λοιπόν είναι ότι πριν αρχίσει η σύγκρουση, ο εχθρός είχε ήδη νικηθεί από τον τρόμο που είχε εμπνεύσει η φήμη του θαύματος. Ο Καλβίνος συνεχίζει με τις σκέψεις του για την εντολή της περιτομής. Η απολογία που προσφέρουν οι σχολιαστές είναι εντελώς αβάσιμη. Παραδέχομαι ότι ήταν συνεχώς υπό τα όπλα και πάντα αβέβαιοι πότε θα χρειαζόταν να μετακινηθούν. Αλλά θεωρώ λανθασμένο να συμπεράνουμε από αυτό ότι δεν είχαν ούτε μια ημέρα ελεύθερη, και ότι θα ήταν σκληρό να περιτμηθούν τρυφερά βρέφη όταν το στρατόπεδο θα έπρεπε σύντομα μετά να μετακινηθεί. Τίποτε δεν έπρεπε να τους ζυγίσει τόσο πολύ ώστε να παραγάγει περιφρονητική αδιαφορία για ό,τι είχε ειπωθεί στον Αβραάμ, (Γένεσις 17:14) Η ψυχή που δεν περιτέμνεται θα εκκοπεί από τον λαό. Αλλά αν υπήρχε κίνδυνος ζωής στην περιτομή, η καλύτερη και μοναδική μέθοδος ήταν να εμπιστευθούν την πατρική πρόνοια του Θεού, ο οποίος σίγουρα δεν θα επέτρεπε να γίνει η δική Του εντολή μοιραία για τα βρέφη. Εν συντομία, η παράλειψη από φόβο κινδύνου δεν μπορούσε να προέρχεται από άλλη αιτία παρά από δυσπιστία. Αλλά ακόμη και αν ήταν βέβαιο ότι τα βρέφη θα έμπαιναν σε κίνδυνο, ο Θεός έπρεπε παρ' όλα αυτά να υπακουστεί, εφόσον η σφραγίδα της διαθήκης με την οποία γίνονταν δεκτά στην Εκκλησία ήταν πολυτιμότερη από εκατό ζωές. Ούτε ο Μωυσής θα ανεχόταν τέτοια δειλή διαδικασία αν δεν επηρεαζόταν από κάποιο διαφορετικό κίνητρο. Επιπλέον, αν και το σημείο είναι αμφίβολο, υποθέτω ότι δεν έπαυσαν να περιτέμνουν τα παιδιά τους, την ίδια την πρώτη ημέρα μετά την αναχώρησή τους, αλλά μόνο αφού αναγκάστηκαν να επαναλάβουν τα βήματά τους λόγω της δικής τους πονηρίας. Και με αυτόν τον τρόπο εκφράζονται με ακρίβεια τόσο η αποστασία όσο και η τιμωρία, Διότι δεν λέγεται ότι η περιτομή επαναλήφθηκε, επειδή η συνεχής αλλαγή τόπου κατά τις περιπλανήσεις τους την καθιστούσε προηγουμένως αδύνατη, αλλά επειδή έπρεπε να περάσουν σαράντα χρόνια μέχρις ότου εκείνοι οι πονηροί αποστάτες που είχαν αποκόψει τον εαυτό τους από την επαγγελόμενη κληρονομιά καταναλωθούν. Ο Καλβίνος στη συνέχεια συζητά την εμφάνιση στον Ιησού του Ναυή κοντά στην Ιεριχώ. Το θέαμα, όταν παρουσιάστηκε πρώτα, πρέπει να ενέπνευσε φόβο· διότι είναι πιθανό ότι ο Ιησούς του Ναυή ήταν τότε μόνος, είτε είχε αποσυρθεί από τη δημόσια θέα για να προσευχηθεί, είτε για τον σκοπό της αναγνώρισης της πόλης. Μάλλον κλίνω να πιστέψω ότι ήταν το δεύτερο, και ότι είχε πάει κατά μέρος για να εξετάσει πού έπρεπε να επιτεθεί η πόλη, μήπως η δυσκολία αποθαρρύνει τους άλλους. Φαίνεται βέβαιο ότι ήταν χωρίς συνοδούς, καθώς μόνο αυτός αντιλαμβάνεται το όραμα· και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ήταν προετοιμασμένος να πολεμήσει αν συναντούσε εχθρό. Αλλά θέτει την ερώτησή του σαν να απευθύνεται σε άνθρωπο, επειδή μόνο από την απάντηση μαθαίνει ότι είναι άγγελος. Αυτή η αμφιβολία δίνει περισσότερη αξιοπιστία στο όραμα, ενώ οδηγείται σταδιακά από την όψη του ανθρώπου στον οποίο απευθύνεται στην αναγνώριση αγγέλου. Τα λόγια, ταυτόχρονα, υπονοούν ότι δεν ήταν συνηθισμένος άγγελος, αλλά ένας ιδιαίτερης εξοχότητας. Διότι αυτοαποκαλείται αρχηγός του στρατεύματος του Κυρίου, όρος που μπορεί να νοηθεί ότι περιλαμβάνει όχι μόνο τον εκλεκτό λαό Του, αλλά και τους αγγέλους επίσης.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Καλβίνος αντλεί μια θεολογική σύνδεση με το πρόσωπο του Χριστού. Η πρώτη άποψη, όμως, είναι η ορθότερη, καθώς ο Θεός δεν παράγει τίποτε αφύσικο, αλλά συστήνει αυτό που προηγουμένως διαβάσαμε ότι εκτέλεσε στον Μωυσή. Και γνωρίζουμε ότι ο ίδιος ο Μωυσής προτίμησε αυτή την εύνοια από όλες τις άλλες· και δικαίως, διότι ο Θεός εκεί φανέρωσε τη δική Του δόξα με ανοιχτό και οικείο τρόπο. Συνεπώς, αποκαλείται αδιακρίτως άγγελος, και διακρίνεται με τον τίτλο του αιώνιου Θεού. Για αυτό το γεγονός ο Παύλος είναι αρμόδιος μάρτυρας, ο οποίος δηλώνει σαφώς ότι ήταν ο Χριστός. (Α' Κορινθίους 10:4.) Και ο ίδιος ο Μωυσής αγκάλιασε τον Θεό ως παρόντα στο πρόσωπο του Μεσίτη. Διότι όταν ο Θεός δηλώνει, μετά την κατασκευή του μοσχαριού, (Έξοδος 33:2-3) ότι δεν θα είναι πλέον ο Οδηγός του λαού, ταυτόχρονα υπόσχεται ότι θα δώσει έναν από τους αγγέλους Του, αλλά μόνο έναν, σαν να είχε ληφθεί από το γενικό σώμα του αγγελικού στρατεύματος. Αυτό ο Μωυσής απορρίπτει με θέρμη, προφανώς επειδή δεν μπορούσε να έχει ελπίδα ότι ο Θεός θα ήταν ευμενής αν ο Μεσίτης αφαιρούνταν. Ήταν λοιπόν μια ειδική εγγύηση της θείας εύνοιας ότι ο Αρχηγός και Κεφαλή της Εκκλησίας, στον οποίο ο Μωυσής είχε συνηθίσει, ήταν τώρα παρών για να βοηθήσει. Και πράγματι η θεία υιοθεσία δεν μπορούσε να επικυρωθεί με κανέναν άλλο τρόπο παρά με το χέρι του Μεσίτη. Ο Καλβίνος εφαρμόζει το όραμα στην ασφάλεια της παρουσίας του Θεού. 15. Βγάλε το υπόδημά σου από τον πόδα σου, κ.λπ. Για να δώσει πρόσθετη αγιότητα στο όραμα, ο μέγας Άγγελος απαιτεί ως σημείο σεβασμού και φόβου να βγάλει ο Ιησούς του Ναυή τα υποδήματά του. Ο Μωυσής αφηγείται, (Έξοδος 3:5) ότι η ίδια εντολή δόθηκε σε αυτόν στο Όρος Σινά, και για κανέναν άλλο λόγο παρά επειδή ο Κύριος εκεί φανέρωσε τη δόξα Του. Διότι ένας τόπος δεν μπορεί να έχει μεγαλύτερη αγιότητα από έναν άλλο, εκτός αν ο Θεός ευδοκήσει ειδικά να το κάνει έτσι. Έτσι ο Ιακώβ αναφωνεί, (Γένεσις 28:17) ότι ο τόπος όπου είχε γνωρίσει τον Θεό πιο κοντά είναι ο οίκος του Θεού, τόπος φοβερός, και η πύλη του ουρανού. Εδώ, λοιπόν, όταν ο Θεός διατάζει τον άγιο υπηρέτη Του να βγάλει τα υποδήματά του, με αυτή την τελετή βεβαιώνει την πραγματικότητα της παρουσίας Του, και προσθέτει περισσότερο βάρος στο όραμα· όχι επειδή η γύμνια των ποδιών είναι από μόνη της κάποιας αξίας στη λατρεία του Θεού, αλλά επειδή η αδυναμία των ανθρώπων χρειάζεται να βοηθηθεί από τέτοια βοηθήματα, ώστε να μπορούν καλύτερα να διεγείρουν και να προετοιμάσουν τον εαυτό τους για ευλάβεια. Επιπλέον, καθώς ο Θεός με την παρουσία Του αγιάζει τους τόπους στους οποίους εμφανίζεται, νομίζω ότι είναι πιθανό η έκφραση, άγιος τόπος, να είναι εν μέρει εγκωμιαστική για την εξοχότητα της γης της Χαναάν, την οποία ο Θεός είχε εκλέξει για δική Του κατοικία και έδρα της καθαρής λατρείας Του. Ως εκ τούτου σε διάφορα χωρία αποκαλείται «η ανάπαυσή Του». (Ψαλμός 95:11, και Ψαλμός 132:14) Στο τέλος του εδαφίου ο Ιησούς του Ναυή επαινείται για την υπακοή του, ώστε η μεταγενέστερη γενιά να μάθει από το παράδειγμά του να καλλιεργεί καθαρή ευσέβεια σε εκείνη τη γη. Φαίνεται έτσι να υπάρχει ένα είδος σιωπηρής σύγκρισης ή αντίθεσης, με την οποία η γη της Χαναάν εξυψώνεται πάνω από όλες τις άλλες χώρες.
Απαντήστε

Απόκριση

1. Πού στη δική σας ζωή έχετε αισθανθεί τον Θεό να αφαιρεί εμπόδια πριν ακόμη εισέλθετε στη σύγκρουση; 2. Πώς μιλά η ανανέωση των σημείων της διαθήκης σε τομείς όπου η υπακοή σας έχει χαλαρώσει; 3. Με ποιον τρόπο η αναγνώριση του Χριστού ως Αρχηγού του στρατεύματος του Κυρίου αλλάζει τον τρόπο που αντιμετωπίζετε τις παρούσες μάχες σας;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ κυριαρχικῶς ἀνανεώσας τὴν διαθήκην σου μετὰ τοῦ Ἰσραὴλ ἐν Γαλγάλοις καὶ ἀποκυλίσας τὸ ὄνειδος τῆς Αἰγύπτου, περιτόμησον τὰς καρδίας ἡμῶν ἐκ νέου διὰ τῆς χάριτός σου, ἵνα φυλάττωμεν τὰ προστάγματά σου. Καθὼς ὁ Ἀρχιστράτηγος τῆς δυνάμεως Κυρίου ἐφάνη τῷ Ἰησοῦ, οὕτω φανέρωσον τὴν παρουσίαν σου καὶ προπορεύου ἡμῶν εἰς πᾶσαν μάχην, ἵνα ἐμπιστευώμεθα τὴν πιστότητα τῆς διαθήκης σου μᾶλλον ἢ τὴν ἰδίαν ἡμῶν δύναμιν. Δώρησαι ἡμῖν τὴν πίστιν νὰ πίπτωμεν ἐπὶ πρόσωπον ἐν λατρείᾳ καὶ νὰ ὑπακούωμεν τῷ λόγῳ σου ἀμελλητί, ἕως ὅτου εἰσέλθωμεν εἰς τὴν ἀνάπαυσιν ἣν ἡτοίμασας. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →