← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ησαΐας

Παρηγορείτε τον Λαό Μου: Η Φωνή στην Έρημο και ο Αιώνιος Θεός

Ησαΐας 39-40Υπόμνημα εις τον Ησαΐαν του Αγίου Κυρίλλου Αλεξανδρείας (αποδοθέν εκ του δημοσίου ελληνικού κειμένου υπό της Eterniseed)23 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Ο Ησαΐας 39 είναι μια ήσυχη προειδοποίηση τοποθετημένη λίγο πριν τη μεγάλη στροφή του βιβλίου. Απεσταλμένοι έρχονται από τη Βαβυλώνα, θαυμάζοντας το σημείο του ήλιου που γύρισε πίσω και την ανάρρωση του Εζεκία· αλλά ο βασιλιάς, αντί να τους διηγηθεί τα θαύματα του Θεού και να τους στείλει πίσω πλουτισμένους με τη γνώση του Κυρίου, παρασύρεται από ανθρώπινη ματαιοδοξία και τους δείχνει όλους τους θησαυρούς του. Ο Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας το ερμηνεύει ως νηφάλιο μάθημα: ακόμη και μια θεοφιλής καρδιά και ένα αξιοθαύμαστο μυαλό μπορεί να πέσει, γιατί το μυαλό του ανθρώπου είναι υπερβολικά αδύναμο. Ο Ησαΐας προλέγει την συνέπεια — όλοι εκείνοι οι θησαυροί, και οι γιοι της βασιλικής γραμμής, θα μεταφερθούν κάποτε στη Βαβυλώνα. Και τότε, στο κεφάλαιο 40, ολόκληρο το βιβλίο υψώνεται σε παρηγοριά: 'Παρηγορείτε τον λαό μου, λέγει ο Θεός σας.' Ο Κύριλλος ακούει στη 'φωνή ενός που κράζει στην έρημο, Ετοιμάστε την οδό του Κυρίου' την ίδια τη διακονία του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, του λύχνου που προπορεύτηκε του Ηλίου της Δικαιοσύνης, που είναι ο Χριστός. Οι κοιλάδες γεμίζουν και τα βουνά χαμηλώνουν — η οδός προς τον Θεό γίνεται ομαλή και εύκολη — όταν ο Λόγος γίνεται σάρκα και καταργεί την αμαρτία. 'Η δόξα του Κυρίου θα αποκαλυφθεί, και πάσα σάρκα θα δει τη σωτηρία του Θεού.' Το κεφάλαιο κλείνει με τη μεγάλη παρηγοριά του αιώνιου Θεού που μέτρησε τα ύδατα με το χέρι Του, που ούτε πεινά ούτε κουράζεται, του οποίου η σύνεση είναι ανεξιχνίαστη — και που δίνει δύναμη στους αδύνατους, ώστε αυτοί που προσμένουν σε Αυτόν ανανεώνουν τη δύναμή τους και ανυψώνονται ως αετοί. Από μια μικρή αποτυχία δόξας του βασιλιά, το βιβλίο υψώνεται στη δόξα του Θεού που αποκαλύπτεται εν Χριστώ.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αναγνώστε Ησαΐας 39–40 — οι απεσταλμένοι του Μερωδάχ έρχονται από τη Βαβυλώνα, και ο Εζεκίας 'έδειξε σε αυτούς… όλα όσα ήταν στους θησαυρούς του· και δεν υπήρχε τίποτε στο σπίτι του που ο Εζεκίας να μην τους έδειξε'· ο λόγος του Ησαΐα, 'Ιδού, έρχονται ημέρες κατά τις οποίες όλα όσα είναι στο σπίτι σου… θα μεταφερθούν στη Βαβυλώνα'· και η απάντηση του Εζεκία, 'Καλός είναι ο λόγος του Κυρίου τον οποίο έχει λαλεί.' Έπειτα το κεφάλαιο 40: 'Παρηγορείτε, παρηγορείτε τον λαό μου, λέγει ο Θεός σας… διότι έλαβε από το χέρι του Κυρίου διπλά για τις αμαρτίες της'· 'Φωνή ενός που κράζει στην έρημο: Ετοιμάστε την οδό του Κυρίου… πᾶσα κοιλάς θα γεμισθεί, και πᾶν όρος και βουνό θα ταπεινωθεί… και η δόξα του Κυρίου θα αποκαλυφθεί, και πάσα σάρξ θα δει τη σωτηρία του Θεού'· 'Πάσα σάρξ είναι χόρτος… αλλά ο λόγος του Θεού μας μένει εις τον αιώνα'· 'Ιδού ο Θεός σας! Ιδού, ο Κύριος έρχεται με ισχύ… Ως ποιμήν θα βοσκήσει το ποίμνιό Του, και με τον βραχίονά Του θα συναθροίσει τα αρνία'· 'Ποιος μέτρησε τα ύδατα με το χέρι του, και τον ουρανό με το άνοιγμα της χειρός;'· 'Ο αιώνιος Θεός… δεν θα πεινάσει, ούτε θα κουραστεί, ούτε υπάρχει εξερεύνηση της σοφίας Του'· 'εκείνοι που προσμένουν στον Θεό θα ανανεώσουν τη δύναμή τους· θα βγάλουν φτερά ως αετοί· θα τρέχουν, και δεν θα κουράζονται.'
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Κύριλλος ερμηνεύει το σφάλμα του Εζεκία με τρυφερότητα αλλά σαφήνεια. Ο βασιλιάς έπρεπε να κάνει τους απεσταλμένους μάρτυρες των θαυμάτων του Θεού· αντίθετα τους έκανε θαυμαστές του πλούτου του: παρασύρθηκε σε ανθρώπινη ματαιοδοξία και δεν διέταξε τη δική του δόξα από τα πράγματα για τα οποία τιμήθηκε από τον Θεό, αλλά από τον πλούτο της βασιλείας του. Το μάθημα δεν είναι ότι ο Εζεκίας ήταν πονηρός αλλά ότι ακόμη και οι άγιοι είναι αδύναμοι· ο Κύριλλος αντλεί την ήπια προειδοποίηση που χρειάζεται κάθε ψυχή: Αλλά το μυαλό του ανθρώπου είναι υπερβολικά αδύναμο, και συχνά πέφτουμε, όπως είναι γραμμένο. Από εκείνη τη μικρή αποτυχία το βιβλίο στρέφεται στην υψηλή παρηγοριά του. Ο Κύριλλος ταυτίζει τη 'φωνή που κράζει στην έρημο' με κανέναν άλλον παρά τον Πρόδρομο: Αυτή είναι η εποχή της παρουσίας του Σωτήρος μας, του οποίου ο πρόδρομος ήταν ο θείος Βαπτιστής, που εμφανίστηκε στην έρημο της Ιουδαίας. Και τον τοποθετεί στη σωστή σχέση του με τον Χριστό — τον λύχνο ενώπιον του Ηλίου: Διότι ο Ήλιος της Δικαιοσύνης και το αληθινό φως είναι ο Χριστός. Αλλά η ιερή Γραφή παρομοιάζει τον μακάριο Βαπτιστή με λύχνο. Η ισοπέδωση των βουνών και το γέμισμα των κοιλάδων — η οδός προς τον Θεό που γίνεται βατή — ο Κύριλλος το ερμηνεύει ως έργο της Ενσάρκωσης: Αυτό συνέβη πνευματικά μέσω της δυνάμεως του Σωτήρος μας.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Πώς έγινε ομαλή η τραχιά οδός προς τον Θεό; Ο Κύριλλος απαντά με το μυστήριο της Ενσάρκωσης: ο Λόγος πήρε τη σάρκα μας και έσπασε την τυραννία της αμαρτίας, ώστε η οδός της αγιότητας, κάποτε απάτητη, έγινε επίπεδη και εύκολη να διανυθεί. Αλλά όταν έγινε άνθρωπος — ή σάρκα, σύμφωνα με τις Γραφές — κατήργησε την αμαρτία εν τη σαρκί, και έκανε την οδό προς την ευσέβεια ομαλή και πολύ εύκολη. Γι' αυτό 'η δόξα του Κυρίου θα αποκαλυφθεί, και πάσα σάρξ θα δει τη σωτηρία του Θεού' — διότι εν Χριστώ ο Πατήρ μας έστειλε τον Σωτήρα, και τη δόξα που δεν γνωρίζαμε παλαιά τώρα τη βλέπουμε. Το τέλος του κεφαλαίου στρέφεται στον αιώνιο Θεό, και εδώ ο Κύριλλος δίνει στην ψυχή την βαθύτερη παρηγοριά της. Στο μουρμουρητό παράπονο ότι ο Θεός δεν φροντίζει πλέον τον λαό Του, ο προφήτης απαντά εκθέτοντας Εκείνον που μέτρησε τα ύδατα με το χέρι Του και άπλωσε τους ουρανούς σαν σκηνή — τον Θεό που δεν μπορεί να κουραστεί ή να ελαττωθεί: ο αιώνιος Θεός, που δεν γνωρίζει φθορά, ούτε θα πεινάσει ούτε θα κουραστεί· διότι κανένα από τα πράγματα του ανθρώπου δεν θα τον αγγίξει. Και αυτός ο ανεξάντλητος Θεός χύνει τη δική Του δύναμη στους αδύνατους που προσμένουν σε Αυτόν. Ο Κύριλλος ταυτίζει αυτούς που προσμένουν με τους πιστούς του Χριστού: Αλλά εκείνοι που προσμένουν στον Θεό, δηλαδή εκείνοι που υπηρετούν τον Χριστό και είναι ομόψυχοι με Αυτόν και είναι πρόθυμοι να κάνουν το θέλημά Του, θα ανανεώσουν τη δύναμή τους. Τρέχουν και δεν κουράζονται, ανυψώνονται ως αετοί, επειδή η δύναμη δεν είναι δική τους: Διότι γεμίζει τις καρδιές εκείνων που Τον αγαπούν με δύναμη από τα άνω.
Απαντήστε

Απόκριση

Ξεκινήστε με τη μικρή αλλά διεισδυτική αποτυχία του Εζεκία. Όταν ο Θεός σας τιμά — απαντά σε προσευχή, θεραπεύει ασθένεια, εργάζεται θαύμα στη ζωή σας — σε ποιον δείχνετε εκείνους που παρατηρούν; Ο βασιλιάς μετέτρεψε τη στιγμή της δόξας του Θεού σε επίδειξη των δικών του θησαυρών, και ο Κύριλλος το ονομάζει ανθρώπινη ματαιοδοξία. Λάβετε κάθε έλεος ως ευκαιρία να κάνετε γνωστό τον Θεό, όχι τον εαυτό σας· και κρατήστε τη δική σας σταθερότητα ταπεινά, διότι 'το μυαλό του ανθρώπου είναι υπερβολικά αδύναμο', και ακόμη και μια θεοφιλής καρδιά μπορεί να πέσει. Έπειτα αφήστε το κεφάλαιο 40 να σας παρηγορήσει και να σας στηρίξει. Η φωνή στην έρημο έχει κράξει, ο Πρόδρομος έχει ετοιμάσει την οδό, και ο Ήλιος της Δικαιοσύνης έχει ανατείλει — ο Χριστός ήλθε, κατήργησε την αμαρτία εν τη σαρκί, και έκανε την κάποτε αδιάβατη οδό προς τον Θεό ομαλή και εύκολη να διανυθεί. Αν η αγιότητα μοιάζει με βουνό που δεν μπορείτε να ανεβείτε ή κοιλάδα που δεν μπορείτε να διασχίσετε, θυμηθείτε ότι Αυτός έχει ήδη ισοπεδώσει την οδό· το μέρος σας είναι να την περπατήσετε. Και όταν είστε αδύναμοι — κουρασμένοι στο καλό έργο, εξαντλημένοι από δύναμη, πειρασμένοι να νομίζετε ότι ο Θεός έχει λησμονήσει την οδό σας — φέρτε την αδυναμία σας στον αιώνιο Θεό που ποτέ δεν πεινά, ποτέ δεν κουράζεται, του οποίου η σύνεση είναι ανεξιχνίαστη. Προσμείνετε σε Αυτόν. Αυτός δεν συμπάσχει απλώς με τους αδύνατους· γεμίζει τις καρδιές εκείνων που Τον αγαπούν με δύναμη από τα άνω, ώστε να τρέχουν και να μην κουράζονται, και να ανανεώνουν τη δύναμή τους όπως ο αετός. Η δύναμή σας θα αποτύχει· η δική Του ποτέ — προσμείνετε λοιπόν σε Αυτόν, και ανυψωθείτε.
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ω αιώνιε Θεέ, που μετράς τα ύδατα στην κοιλότητα του χεριού Σου και απλώνεις τους ουρανούς σαν σκηνή, που ούτε πεινάς ούτε κουράζεσαι, και του οποίου η σύνεση δεν έχει εξερεύνηση: παρηγόρησε τον λαό Σου, και παρηγόρησέ με. Φύλαξέ με από τη ματαιοδοξία του Εζεκία, ώστε όταν με τιμάς με τα ελέη Σου να στρέφω κάθε μάτι προς Εσένα και όχι προς τον εαυτό μου· και ταπείνωσέ με να θυμάμαι ότι το μυαλό του ανθρώπου είναι υπερβολικά αδύναμο, και ότι στέκομαι μόνο με τη χάρη Σου. Σε ευλογώ που έστειλες τη φωνή που κράζει στην έρημο, τον Πρόδρομό Σου τον Βαπτιστή, τον λύχνο ενώπιον του Ηλίου της Δικαιοσύνης· και ότι ο Υιός Σου, γινόμενος σάρκα, κατήργησε την αμαρτία και έκανε την τραχιά οδό προς Εσένα ομαλή και εύκολη. Θέσε τα πόδια μου σε εκείνη την οδό, ώστε να ιδώ τη δόξα του Κυρίου και τη σωτηρία του Θεού. Και όταν είμαι αδύναμος και η δύναμή μου αποτυγχάνει, άσε με να προσμένω σε Εσένα, που γεμίζεις τις καρδιές εκείνων που Σε αγαπούν με δύναμη από τα άνω· ανανέωσέ με ως τον αετό, ώστε να τρέχω και να μην κουράζομαι, και να περπατώ και να μην λιποθυμώ, όλες τις ημέρες της ζωής μου. Σε Εσένα, ω Χριστέ ο Θεός μας, με τον Πατέρα και το πανάγιο Πνεύμα, δόξα τώρα και πάντοτε, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Υπόμνημα εις τον Ησαΐαν του Αγίου Κυρίλλου Αλεξανδρείας (αποδοθέν εκ του δημοσίου ελληνικού κειμένου υπό της Eterniseed) · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →