Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Γαλάτες
Προς Γαλάτας 1 — με Ίεντι
Μελέτη
Ὁ ἀπόστολος λοιπὸν εἰσέρχεται ἀμέσως εἰς αὐτοϋπεράσπιση—οὐχὶ ὑπερηφάνως ἀλλὰ ἀναγκαίως (Ἱερώνυμος)—οὐχὶ ἕνεκα τῆς ἁπλῆς διαβολῆς, διαβολήν (Θεοδώρητος), ἢ διότι τὸν ἐθεώρουν εὐτελῆ, ἐξηυτέλιζον (Οἰκουμένιος)· ἀλλὰ διότι ἡ ἐλαφρὰ προσβολὴ ἐναντίον αὐτοῦ ἦτο οὐ μόνον ἄρνησις τῆς ἐξουσίας τοῦ Χριστοῦ νὰ ἄρχῃ ἐν τῇ ἰδίᾳ αὐτοῦ ἐκκλησίᾳ, καὶ νὰ ἐκλέγῃ καὶ νὰ προικίζῃ οἱονδήποτε πρὸς ὑπηρεσίαν ἐν αὐτῇ, ἀλλὰ ἦτο ἐπίσης προκαταρκτικὸν βῆμα πρὸς τὴν διάδοσιν καὶ ὑποστήριξιν πλήθους πλανῶν, αἵτινες ἀφῄρουν ἀπὸ τῆς πληρότητος τοῦ ἐξιλαστικοῦ ἔργου αὐτοῦ διὰ τοῦ νὰ ἐξαρτῶσι τὴν σωτηρίαν τῶν ἐθνῶν ἐκ τῆς τηρήσεως τοῦ ἐθνικοῦ ἰουδαϊκοῦ τυπικοῦ. Ἀληθῶς, δὲν ἦτο εἷς τῶν ἀρχικῶν δώδεκα, ἀλλὰ διεκδικεῖ ἰσοτιμίαν βαθμοῦ, καθὼς ἡ κλῆσις αὐτοῦ ἦτο ὡς πραγματικὴ καθὼς ἡ ἐκείνων, ἂν καὶ μεταγενεστέρα ταύτης· ὡσπερεὶ τῷ ἐκτρώματι ὤφθη κᾀμοί (1 Corinthians 15:8).Ἔπειτα ἐξετάζει τὸν ἀρχικὸν στίχον μετὰ γραμματικῆς προσοχῆς.
Στίχος 1. Πρὸς Γαλάτας 1:1. Παῦλος, ἀπόστολος οὐκ ἀπ᾿ ἀνθρώπων οὐδὲ δι᾿ ἀνθρώπου «Παῦλος, ἀπόστολος, οὐχὶ ἀπὸ ἀνθρώπων οὐδὲ δι᾿ ἀνθρώπου». Δὲν χρειάζεται νὰ παρεμβληθῇ μετοχὴ μετὰ τὸ ἀπόστολος, καθὼς ὑποθέτουσιν ὁ Μπόργκερ, ὁ Μπλούμφιλντ καὶ ἄλλοι, καθὼς αἱ σχέσεις αὐτοῦ σημειοῦνται καὶ φυλάττονται ἱκανῶς ὑπὸ τῶν ἑπομένων προθέσεων. Εἰς τὰς πλείστας τῶν ἄλλων ἐπιστολῶν γίνεται ἡ αὐτὴ διαβεβαίωσις, ἂν καὶ ἐν ἡσυχαστικωτέροις καὶ γενικωτέροις ὅροις. Διὰ τὰς διαφόρους μορφὰς αὐτῆς, ἴδε ἐν Φιλιππησίους 1:1· καὶ διὰ τὴν σημασίαν τοῦ «ἀποστόλου», ἴδε ἐν Ἐφεσίους 4:11, καὶ τὴν ἐπιστολὴν ταύτην, Πρὸς Γαλάτας 1:19, ἐν τῇ πραγματείᾳ ἐν τῷ τέλει τοῦ κεφαλαίου τούτου. Ἀλλὰ νῦν, τῆς πραγματικότητος τῆς ἀποστολῆς αὐτοῦ ἀμφισβητουμένης, καὶ τοῦτο ἕνεκα ἰδιοτελοῦς σκοποῦ, ἀμέσως διαβεβαιοῖ τὴν θεϊκότητα αὐτῆς μετὰ τολμηρᾶς καὶ ἀναμφισβητήτου ἐμφάσεως.Ὁ Ἔιντι προχωρεῖ εἰς τὴν θετικὴν διακήρυξιν τῆς θείας προελεύσεως.
Ὅ,τι ὁ ἀπόστολος διαβεβαιοῖ περὶ τοῦ ἀξιώματος αὐτοῦ, διαβεβαιοῖ ἐν συνεχείᾳ ὡς σαφῶς καὶ περὶ τῆς διδασκαλίας αὐτοῦ (Πρὸς Γαλάτας 1:11-12, κ.λπ.). Ἀρνητικῶς, ἡ ἀποστολὴ αὐτοῦ δὲν ἦτο ἀπὸ ἀνθρώπων ὡς causa principalis, οὐδὲ δι᾿ ἀνθρώπου ὡς causa medians· ἀλλὰ θετικῶς, Ἀλλὰ διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ Θεοῦ πατρὸς τοῦ ἐγείραντος αὐτὸν ἐκ νεκρῶν «ἀλλὰ διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ Θεοῦ τοῦ Πατρὸς τοῦ ἐγείραντος αὐτὸν ἐκ νεκρῶν». Ἐὰν ὁ ἀπόστολος εἶχε συμβουλευθῇ μόνον ρητορικὴν πληρότητα, ἠδύνατο νὰ ἐπαναλάβῃ τὸ ἀπό πρὸ τοῦ Θεοῦ πατρός. Ἀλλ᾿ ἀμφότερα τὰ οὐσιαστικὰ διέπονται ὑπὸ τῆς αὐτῆς προθέσεως διά, καὶ περιλαμβάνονται ὑπὸ τῆς αὐτῆς σχέσεως. Διότι, κατὰ τὴν γνώμην αὐτοῦ, τόσον ἦσαν ὁ Χριστὸς καὶ ὁ Θεὸς ἓν ἐν σκοπῷ καὶ πράξει, ὥστε τὸ διά οὐ μόνον συνεπάγεται τὸ ἀπό, ἀλλὰ καὶ ἀπορροφᾷ αὐτό, τῆς πρωταρχικῆς πηγῆς ἐν τῷ Θεῷ ταυτιζομένης μετὰ τῆς μεσιτικῆς ἐνεργείας ἐν τῇ ἐμφανίσει καὶ τῇ κλήσει τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ.
Η προσθήκη δεν είναι αόριστη, σαν να είχε γίνει η βεβαιωμένη πράξη ιδιότητα του Θεού (Τζόουετ)· ούτε είναι απλώς το σημείο της παντοδυναμίας (Όλσχαουζεν), ούτε επιβεβαίωση της αναστάσεώς Του κατά των Ιουδαίων (Χρυσόστομος), ούτε κυρίως ανασκευή της ενστάσεως ότι δεν είδε τον Χριστό (Σέμλερ, Μόρους), ούτε παροδική ιστορική μνεία ότι κλήθηκε από τον αναστάντα Σωτήρα, ούτε αναγνώριση του Πατρός ως του Ούρχεμπερ, του αρχικού αιτίου του λυτρωτικού έργου του Χριστού (Ντε Βέττε, Ούστερι), ούτε μόνο η ιστορική επιβεβαίωση του καὶ Θεοῦ πατρός (Μάγερ)· ούτε αποσκοπεί κυρίως στο να παρουσιάσει την ανάσταση ως αφύπνιση πίστεως στον Αναστάντα και στον Θεό ως συμφιλιωμένο Πατέρα μας εν Αυτώ (Βίεσελερ)· αλλά είναι η απόδειξη ότι ο Ιησούς που απέθανε μπορούσε να τον καλέσει, μολονότι δεν τον είχε καλέσει την περίοδο κατά την οποία οι δώδεκα είχαν αποσταλεί στις ημέρες της σαρκός Του, και ότι η αποστολική διακονία ήταν ένα από τα χαρίσματα που ανήκαν ιδιαιτέρως σε Αυτόν ως τον αναληφθέντα Κύριο.
Ελεήμων Πάτερ, ὅστις ἀνέστησε τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν ἐκ νεκρῶν, εὐχαριστοῦμέν σοι διὰ τὴν σαφῆ μαρτυρίαν τοῦ δούλου σου Παύλου καὶ διὰ τοὺς κόπους Ἰωάννου Ἤιντι ἐν τῷ ἀνοίγματι τοῦ ἑλληνικοῦ κειμένου. Φύλαξον ἡμᾶς ἀπὸ πάσης ἀνθρωπίνης προσθήκης ἥτις ἂν ἐσκότιζε τὸ τετελεσμένον ἔργον τοῦ Χριστοῦ. Δὸς ὅπως αἱ ἐκκλησίαι σου ἀναπαύωνται μόνον ἐν τῇ ἀποστολῇ ἣν ἔδωκας καὶ ἐν τῇ χάριτι τῇ ῥεούσῃ ἐκ τοῦ θρόνου σου. Ἐνίσχυσον ποιμένας καὶ λαὸν ὁμοίως τοῦ ἀγωνίζεσθαι ἐν σπουδῇ ὑπὲρ τῆς πίστεως ἅπαξ παραδοθείσης, καὶ ἡ εἰρήνη ἡ ἀγορασθεῖσα ὑπὸ τοῦ Υἱοῦ φυλαττέτω τὰς καρδίας ἡμῶν ἕως οὗ ἔλθῃ. Ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ προσευχόμεθα. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →