Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ματθαίος
Ματθαίος 22 — με τον Μακλάρεν
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Καλώς ήρθατε σε αυτό το καθημερινό μάθημα του Eterniseed βασισμένο στις κλασικές Εκθέσεις της Αγίας Γραφής του Αλεξάνδρου Μακλάρεν στο κεφάλαιο 22 του Ματθαίου. Ο Μακλάρεν μας καθοδηγεί μέσα από τις έντονες συζητήσεις μεταξύ του Ιησού και των θρησκευτικών ηγετών, αποκαλύπτοντας βαθιές αλήθειες για την καρδιά του νόμου και την ταυτότητα του Μεσσία. Η προσεκτική ερμηνεία του μας προσκαλεί να υπερβούμε τις επιφανειακές ερωτήσεις και να εισέλθουμε στα βάθη της αγάπης προς τον Θεό και της υψηλής φύσης του Χριστού. Καθώς πορευόμαστε μαζί σήμερα, είθε αυτοί οι αρχαίοι λόγοι να αναζωπυρώσουν φρέσκια πίστη και σαφήνεια στην πορεία μας με τον Κύριο.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αφιερώστε μια ήσυχη στιγμή για να διαβάσετε ολόκληρο το κεφάλαιο 22 του Ματθαίου. Ακούστε τις έξυπνες ερωτήσεις που τέθηκαν στον Ιησού από τους Ηρωδιανούς, τους Σαδδουκαίους και τους Φαρισαίους, και παρατηρήστε πώς απαντά με σοφία που φιμώνει τους επικριτές Του. Δώστε ιδιαίτερη προσοχή στην ανταλλαγή σχετικά με τη μεγαλύτερη εντολή και στην ερώτηση που αφορά τον υιό και τον Κύριο του Δαβίδ. Αφήστε το κείμενο να εγκατασταθεί στην καρδιά σας πριν στραφούμε στις γνώσεις του Μακλάρεν.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Μακλάρεν ανοίγει θέτοντας τη σκηνή της απίθανης συμμαχίας εναντίον του Ιησού και εισάγοντας την τελευταία ερώτηση που του τέθηκε.
Οι Ηρωδιανοί, οι Σαδδουκαίοι, οι Φαρισαίοι, που βρίσκονταν σε αιματηρή διαμάχη μεταξύ τους, σύναψαν μια συμμαχία εναντίον του Ιησού, τον οποίο όλοι μισούσαν. Οι ερωτήσεις τους ήταν πονηρά σχεδιασμένες για να τον παγιδεύσουν στους ιστούς της καζουιστικής και της θεολογικής τριχοτομίας, αλλά Αυτός διέσχισε τις λεπτοκαμωμένες παγίδες όπως ένα λιοντάρι που θα απομακρυνόταν με τις θηλιές που είχαν στηθεί γι’ αυτόν να κρέμονται πίσω του. Η τελευταία από τις τρεις ερωτήσεις που τέθηκαν στον Ιησού, και η μία ερώτηση με την οποία αντέστρεψε τα πράγματα και φίμωσε τους ερωτώντες, αποτελούν το θέμα μας. Στην πρώτη, ο Ιησούς διακηρύττει την ουσία του νόμου ή της θρησκείας· στη δεύτερη, φέρνει στο φως την ουσιώδη υπεροχή του Μεσσία.Ο Μακλάρεν εξετάζει στη συνέχεια την προσέγγιση του νομικού και την αναγνωρισμένη απάντηση στην ερώτηση για τη μεγάλη εντολή.
Ο «νομικός» φαίνεται να προηγήθηκε των συναδέλφων του, και πιθανώς η ερώτησή του δεν ήταν αυτή που είχαν σκοπό να θέσουν. Το κίνητρό του στο να ρωτήσει ήταν αυτό του «πειρασμού» του Ιησού, αλλά δεν πρέπει να δώσουμε σε αυτή τη λέξη υπερβολικά εχθρική έννοια, διότι μπορεί να σημαίνει απλώς «δοκιμή» ή «δοκιμασία». Ο νομικός εμπειρογνώμονας ήθελε να ανακαλύψει τα προσόντα και τη στάση αυτού του υποψήφιου διδασκάλου, και έτσι πρότεινε μια ερώτηση που θα έφερνε στο φως τη θέση του Ιησού και θα έδινε ευκαιρία για θεολογική διαμάχη. Δεν έθεσε την ερώτηση για καθοδήγηση, αλλά ως ανακριτής που εξετάζει έναν ύποπτο αιρετικό. Πιθανώς η ερώτηση ήταν στερεότυπη, και υπάρχουν ίχνη στα Ευαγγέλια ότι η απάντηση που αναγνωριζόταν ως ορθόδοξη ήταν αυτή που έδωσε ο Ιησούς Λκ 10,27. Οι δύο εντολές παρατίθενται από το Δευτ 6,5 και το Λευ 19,18 αντίστοιχα. Ο νομικός πιθανώς επιθυμούσε μόνο να προκαλέσει συζήτηση σχετικά με τη σχετική αξία μεμονωμένων προσταγμάτων.Ο Μακλάρεν δείχνει στη συνέχεια πώς ο Ιησούς κατεβαίνει κάτω από μεμονωμένους κανόνες στην ενοποιητική αρχή της ολόψυχης αγάπης προς τον Θεό.
Ο Ιησούς κατεβαίνει βαθιά κάτω από μεμονωμένες εντολές και ενοποιεί, καθώς και μεταμορφώνει, τον νόμο. Η υπέρτατη και αδιαίρετη αγάπη προς τον Θεό δεν είναι μόνο η μεγάλη, αλλά και η πρώτη εντολή. Με πιο σύγχρονη φράση, είναι το άθροισμα του καθήκοντος του ανθρώπου και το σπέρμα κάθε αγαθότητας. Σημειώστε ότι ο Ιησούς μετατοπίζει το κέντρο από τη συμπεριφορά στον χαρακτήρα, από τις πράξεις στα συναισθήματα. «Όπως σκέπτεται ο άνθρωπος στην καρδιά του, έτσι είναι αυτός», είπε ο σοφός του παρελθόντος· ο Χριστός λέει, «Όπως αγαπά ο άνθρωπος, έτσι είναι αυτός». Δύο αγάπες έχουμε, είτε τη σκοτεινή αγάπη του εαυτού και των αισθήσεων, είτε την άσπρη αγάπη του Θεού, και όλος ο χαρακτήρας και η συμπεριφορά καθορίζονται από το ποια από αυτές μας κυριαρχεί. Σημειώστε, επιπλέον, ότι η αγάπη προς τον Θεό πρέπει να είναι αδιαίρετη. Ο Θεός είναι ένας και όλος· ο άνθρωπος είναι ένας και πεπερασμένος. Το να αγαπάς ένα τέτοιο αντικείμενο με μισή καρδιά δεν είναι να αγαπάς. Αληθινά, η αδυναμία μας μας παρασύρει, αλλά η μόνη πραγματική αγάπη που αντιστοιχεί στις φύσεις του αγαπώντος και του αγαπώμενου είναι ολόκαρδη, ολόψυχη, ολόμυαλη.Ο Μακλάρεν συνεχίζει συνδέοντας την αγάπη προς τον Θεό με την αγάπη προς τον πλησίον και δείχνοντας πώς αυτές οι δύο εντολές στηρίζουν όλο τον νόμο και τους προφήτες.
«Δεύτερη είναι όμοια με αυτήν», η αγάπη προς τον άνθρωπο είναι η κάτω πλευρά, κατά κάποιον τρόπο, της αγάπης προς τον Θεό. Οι δύο εντολές είναι όμοιες, διότι και οι δύο καλούν σε αγάπη, και η δεύτερη είναι δεύτερη επειδή είναι συνέπεια της πρώτης. Κάθε μία θέτει ένα υψηλό πρότυπο· «με όλη σου την καρδιά» και «ως τον εαυτό σου» ακούγονται εξίσου αδύνατα, αλλά και τα δύο προκύπτουν αναγκαστικά από τη φύση της περίπτωσης. Η θρησκεία είναι η μητέρα κάθε ηθικότητας, και ιδιαίτερα της φιλάνθρωπης αγάπης προς τους ανθρώπους. Η έμφυτη αυτοεκτίμηση δεν θα υποχωρήσει σε καμία δύναμη εκτός από αυτήν της αγάπης προς τον Θεό. Είναι μάταιο να προσπαθεί κανείς να δημιουργήσει αδελφοσύνη μεταξύ των ανθρώπων εκτός αν η αίσθηση της πατρότητας του Θεού είναι το θεμέλιό της. Η αγάπη προς τους πλησίους είναι η δεύτερη εντολή, και το να την κάνει κανείς πρώτη, όπως κάνουν κάποιοι τώρα, σημαίνει να τελειώνει κάθε ελπίδα εκπλήρωσής της. Ακόμη περισσότερο, ο Ιησούς κρεμά τον νόμο και τους προφήτες σε αυτές τις δύο εντολές, οι οποίες, στον πυρήνα τους, είναι μία. Όχι μόνο όλες οι άλλες υποχρεώσεις θα εκτελεστούν με την εκτέλεση αυτών, αφού «η αγάπη είναι η εκπλήρωση του νόμου», αλλά όλες οι άλλες εντολές, και όλες οι εκκλήσεις και οι προτροπές των προφητών, δεν είναι παρά συμπεράσματα από, ή βοηθήματα για την επίτευξη, αυτών. Όλες οι μορφές λατρείας μας, τα σύμβολα πίστης και τα παρόμοια, έχουν αξία στο μέτρο που είναι αποτελέσματα αγάπης προς τον Θεό, ή μας βοηθούν να τον αγαπάμε και τους πλησίους μας. Χωρίς αγάπη, είναι «ως χαλκός ηχών ή κύμβαλο αλαλάζον».
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Μακλάρεν στρέφεται στην αντερώτηση του Ιησού που αποκαλύπτει την περιορισμένη άποψη των Φαρισαίων για τον Μεσσία.
Δεν ήταν πρέπον να κατηχείται μόνο Αυτός. Οι ερωτήσεις Του διδάσκουν. Δεν επιδιώκει να «παγιδεύσει» τους Φαρισαίους «στο λόγο τους», ούτε να τους κάνει να αντιφάσκουν, αλλά τους φέρνει αντιμέτωπους με μια δυσκολία, ώστε να ανοίξουν τα μάτια τους στην μεγάλη αλήθεια που είναι η μόνη λύση της. Η πρώτη ερώτησή Του, «Τι νομίζετε για τον Χριστό;» είναι απλώς προπαρασκευαστική για τη δεύτερη. Η απάντηση που ανέμενε δόθηκε, όπως φυσικά θα γινόταν, διότι η καταγωγή του Μεσσία από τον Δαβίδ ήταν κοινός τόπος αποδεκτός από όλους. Μπορεί κανείς να φανταστεί ότι οι Φαρισαίοι χαμογελούσαν αυτάρεσκα στην προσπάθεια να τους μπερδέψουν με μια τόσο στοιχειώδη ερώτηση, αλλά το χαμόγελο εξαφανίστηκε όταν ήρθε η επόμενη. Ερμήνευαν το Ψαλμ 110,1-7 ως μεσσιανικό, και ο Δαβίδ σε αυτό αποκαλούσε τον Μεσσία «Κύριό μου». Πώς μπορεί να είναι και τα δύο; Η ερώτηση του Ιησού είναι σε δύο μορφές, «Αν είναι υιός, πώς τον αποκαλεί ο Δαβίδ Κύριο;» ή, αν είναι Κύριος, «πώς τότε είναι υιός του;» Πάρτε οποιαδήποτε ονομασία, και η άλλη σας οδηγεί σε ανεπίλυτες δυσκολίες.Ο Μακλάρεν κλείνει ξεδιπλώνοντας τις μεγαλειώδεις συνέπειες του Κυρίου του Δαβίδ καθισμένου στα δεξιά του Θεού.
Τώρα ποιος ήταν ο σκοπός του Κυρίου μας στο να ωθήσει έτσι τους Φαρισαίους σε μια γωνία; Όχι μόνο να τους «φιμώσει», όπως η λέξη στο Ματθ 22,34, που αποδίδεται «έφιμωσε», κυριολεκτικά σημαίνει, αλλά να φέρει στο φως τις ανεπαρκείς αντιλήψεις για τον Μεσσία και για τη φύση της βασιλείας Του, στις οποίες οδηγούσε αναγκαστικά η αποκλειστική αναγνώριση της καταγωγής του από τον Δαβίδ. Ο υιός του Δαβίδ θα ήταν μόνο ένας βασιλιάς κατά τον τύπο των Ηρώδων και των Καίσαρων, και η βασιλεία του τόσο «σαρκική» όσο περίμενε ο πιο άγριος ζηλωτής, αλλά ο Κύριος του Δαβίδ, καθισμένος στα δεξιά του Θεού, και έχοντας τους εχθρούς Του να γίνονται το υποπόδιό Του από τον ίδιο τον Ιεχωβά, τι είδους Μεσσίας Βασιλιάς θα ήταν αυτός; Η μεγαλειώδης εικόνα, που σχηματίζεται αμυδρά εδώ, ήταν μια αποκάλυψη που άφησε τους Φαρισαίους άφωνους και τους έκανε άλαλους. Ούτε οι λόγοι στερούνται μιας μισοαποκαλυπτόμενης αξίωσης εκ μέρους του Χριστού να είναι αυτό που επρόκειτο σύντομα να ομολογήσει ενώπιον του αρχιερέα ότι είναι. Οι πρώτοι ακροατές τους πιθανώς αντιλήφθηκαν εν μέρει αυτή τη σημασία, και τρόμαξαν· εμείς την ακούμε καθαρά στους λόγους, και απαντούμε, «Συ είσαι ο Βασιλεύς της δόξης, ω Χριστέ! Συ είσαι ο αιώνιος Υιός του Πατρός.»
Απαντήστε
Ανταπόκριση
Πώς η ολόψυχη αγάπη προς τον Θεό αναδιατάσσει τις προτεραιότητες της καθημερινής σας ζωής; Με ποιους τρόπους μπορεί να διατηρείτε ακόμη μια περιορισμένη άποψη για το ποιος είναι πραγματικά ο Ιησούς; Ποιο βήμα μπορείτε να κάνετε σήμερα ώστε η αγάπη προς τον Θεό και τον πλησίον να διαμορφώσει τις σχέσεις και τις αποφάσεις σας;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε Ιησού, Σε ευχαριστούμε για τη σαφήνεια που φέρνεις σε κάθε ερώτηση της καρδιάς. Δίδαξέ μας να Σε αγαπάμε με όλη την καρδιά, την ψυχή και τον νου μας, και να αγαπάμε τους πλησίους μας ως τον εαυτό μας. Ύψωσε τα μάτια μας πέρα από τις επίγειες προσδοκίες ώστε να Σε δούμε ως τον Κύριο του Δαβίδ, εξυψωμένο στα δεξιά του Πατρός. Φίμωσε κάθε φωνή που θα μας παγίδευε σε μικρότερα πράγματα, και έλκυσέ μας στην ελευθερία της ολόψυχης αφοσίωσης. Ας έλθει η βασιλεία Σου σε εμάς σήμερα. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →