Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Α' Σαμουήλ
Το να Υπακούει Κανείς Είναι Καλύτερο από τη Θυσία: Ο Σαούλ Απορρίφθηκε και ο Δαβίδ Χρίστηκε
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Τώρα η βασιλεία περνά. Ο Σαούλ στέλνεται να θέσει τον Αμαλήκ υπό τον ανάθεμα, χωρίς να φείδεται τίποτα· αλλά φείδεται του Αγάγ του βασιλιά και των καλύτερων από τα κοπάδια, και ισχυρίζεται ότι τα κράτησε πίσω για θυσία. Η απάντηση του Σαμουήλ αντηχεί στους αιώνες: 'Μήπως ο Κύριος ευχαριστείται τόσο πολύ σε ολοκαυτώματα και θυσίες, όσο στην υπακοή στη φωνή του Κυρίου; Ιδού, το να υπακούει κανείς είναι καλύτερο από τη θυσία.' Ο Σαούλ απορρίπτεται, και ο Σαμουήλ στέλνεται στη Βηθλεέμ για να χρίσει νέο βασιλιά από τους γιους του Ιεσσαί — παρακάμπτοντας τους ψηλούς και τους μεγαλύτερους μέχρι που φτάνει στον νεότερο, τον βοσκό Δαβίδ, διότι 'ο Κύριος βλέπει την καρδιά'. Το Πνεύμα έρχεται στον Δαβίδ· ένα πονηρό πνεύμα ταράζει τον Σαούλ· και ο νέος χρισμένος φέρεται στην αυλή για να παρηγορεί τον βασανισμένο βασιλιά με την άρπα του. Ο μακάριος Θεοδώρητος Κύρου ερμηνεύει αυτό το σημείο καμπής με το βαθύτερο χριστολογικό του βλέμμα. Εξηγεί τη 'μετάνοια' του Θεού για τον Σαούλ ως αλλαγή στη διαχείρισή Του, όχι αλλαγή στο νου Του· και βλέπει σε όλη την ανατροπή ένα θείο πρότυπο που διατρέχει την Γραφή — ο Θεός προτιμά τον μικρό από τον μεγάλο, τον νέο από τον γέρο. Ο Ζακχαίος ο μικρός δέχθηκε τον Δεσπότη· ο Σαμουήλ ο νέος κρίθηκε άξιος της θείας οπτασίας· και ο Δαβίδ, 'προτιμηθείς από τους μεγαλύτερους και πρεσβύτερους αδελφούς του', εκλέγεται και η γενιά του διαφυλάσσεται 'εξαιτίας του Βασιλιά της κτίσεως που επρόκειτο να γεννηθεί από αυτόν κατά σάρκα'. Εδώ ο Αντιοχέας ονομάζει ανοιχτά το μυστήριο: ο Δαβίδ είναι ο χρισμένος, ο χριστός, του οποίου ο θρόνος φυλάσσεται για τον Χριστό. Και η απόρριψη του Σαούλ γίνεται μάθημα για την υπακοή που ευαρεστεί τον Θεό πάνω από όλες τις προσφορές — την υπακοή που βρίσκει την τελειότητά της σε Εκείνον που ήταν 'υπήκοος μέχρι θανάτου, και θανάτου σταυρού'.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Ανάγνωση Α' Σαμουήλ 15–16 — Ο Σαμουήλ λέει στον Σαούλ, 'Τώρα πήγαινε και πάταξε τον Αμαλήκ, και εξολόθρευσε εντελώς όλα όσα έχουν'. Αλλά ο Σαούλ 'εφείσθη του Αγάγ, και των καλύτερων προβάτων… και δεν τα εξολόθρευσε εντελώς'. Ο λόγος του Κυρίου έρχεται στον Σαμουήλ: 'Μεταμελήθηκα ότι έχω καταστήσει τον Σαούλ βασιλιά'. Ο Σαούλ διαμαρτύρεται ότι κράτησε τα καλύτερα 'για να θυσιάσω στον Κύριο τον Θεό σου', και ο Σαμουήλ απαντά, 'Μήπως ο Κύριος ευχαριστείται τόσο πολύ σε ολοκαυτώματα και θυσίες, όσο στην υπακοή στη φωνή του Κυρίου;… Επειδή απέρριψες τον λόγο του Κυρίου, αυτός επίσης σε απέρριψε από το να είσαι βασιλιάς'. Ο Σαμουήλ κατακόπτει τον Αγάγ σε κομμάτια ενώπιον του Κυρίου. Τότε ο Κύριος στέλνει τον Σαμουήλ στον Ιεσσαί της Βηθλεέμ: 'Έχω προνοήσει για τον εαυτό μου έναν βασιλιά ανάμεσα στους γιους του'. Ο Σαμουήλ βλέπει τον ψηλό Ελιάβ και σκέφτεται, 'Σίγουρα ο χρισμένος του Κυρίου είναι ενώπιόν του'. Αλλά ο Κύριος λέει, 'Μην κοιτάς την όψη του… διότι ο Κύριος δεν βλέπει όπως βλέπει ο άνθρωπος… ο Κύριος βλέπει την καρδιά'. Επτά γιοι περνούν, και κανείς δεν εκλέγεται· τότε ο Δαβίδ φέρεται από τα πρόβατα — 'πυρρός, και με ωραία όψη' — και ο Κύριος λέει, 'Σήκω, χρίσε αυτόν: διότι αυτός είναι'. 'Και το Πνεύμα του Κυρίου ήλθε στον Δαβίδ από εκείνη την ημέρα και μετά'. Αλλά 'το Πνεύμα του Κυρίου αναχώρησε από τον Σαούλ, και ένα πονηρό πνεύμα… τον ταράζει'· και ο Δαβίδ, καλούμενος να παίξει την άρπα, του φέρνει ανακούφιση, 'και το πονηρό πνεύμα αναχώρησε από αυτόν'.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Θεοδώρητος πρώτα υπερασπίζεται τη γλώσσα της Γραφής εναντίον εκείνων που θα κατηγορούσαν τον Θεό για μεταβλητότητα. Η 'μετάνοια' του Κυρίου δεν είναι στροφή του νου αλλά στροφή της διαχείρισης:
Η 'μετάνοια' του Θεού είναι αλλαγή στη διαχείρισή Του.Γιατί, λοιπόν, ο Σαούλ στερήθηκε τη βασιλεία επειδή εφείσθη του Αμαλήκ; Επειδή έθεσε τον δικό του οίκτο και απληστία πάνω από την ξεκάθαρη εντολή, και έτσι απέτυχε να κατανοήσει τι έπρεπε να τον κυβερνά:
ο άφρων έπρεπε να είχε καταλάβει ότι μία σταγόνα θείας φιλανθρωπίας υπερβαίνει όλη την καλοσύνη των ανθρώπων.Διαβάζοντας την απόδοση του Ακύλα, ο Θεοδώρητος εξάγει την καρδιά της επίπληξης του Σαμουήλ — ότι η αληθινή λατρεία είναι υπακοή, όχι ο πολλαπλασιασμός προσφορών:
κανείς υπηρετεί τον Θεό εκπληρώνοντας ό,τι έχει προσταχθεί, όχι προσφέροντας δώρα. Διότι λατρεία αντίθετη προς το θέλημά Του είναι απαράδεκτη, και αιτία συμφορών.Όταν η βασιλεία δίνεται στον Δαβίδ, ο Θεοδώρητος δεν θα αφήσει τον αναγνώστη να χάσει γιατί αυτός ο οίκος και όχι άλλος: το σπέρμα του Δαβίδ φυλάσσεται για τον Βασιλιά που πρόκειται να έλθει. Και για τον φόβο του Σαμουήλ όταν στάλθηκε να τον χρίσει, ο Θεοδώρητος απαντά τρυφερά ότι ο τρόμος του προφήτη ήταν ανθρώπινος, και ο ανθρώπινος τρόμος δεν είναι σκάνδαλο:
Επειδή δεν ήταν μόνο προφήτης, αλλά και άνθρωπος.Ακόμη και το ότι ο προφήτης δεν γνώριζε ποιος γιος εκλέχθηκε είναι προνοιακό, διότι θέτει την θεία εκλογή πέρα από κάθε υποψία δικής του προτίμησης:
ανήκει στον Θεό να γνωρίζει όλα τα πράγματα, αλλά στον προφήτη να γνωρίζει τα πράγματα που αποκαλύφθηκαν από τον Θεό.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Δύο μυστήρια συναντώνται σε αυτά τα κεφάλαια, και ο Θεοδώρητος τα κρατά και τα δύο. Το πρώτο είναι το πονηρό πνεύμα που ταράζει τον Σαούλ μόλις το θείο Πνεύμα αναχωρεί. Ο Θεοδώρητος το ερμηνεύει νηφάλια ως κενό που γεμίζει:
Όταν το θείο Πνεύμα αναχώρησε, το πονηρό πνεύμα κατέλαβε.Αυτός είναι ο λόγος που η άρπα του Δαβίδ μπορούσε να τον παρηγορεί — όχι μόνο από τη γοητεία της μουσικής, αλλά επειδή η χάρη του Πνεύματος αναπαυόταν στον παίκτη:
Ο Δαβίδ είχε λάβει τη χάρη του θείου Πνεύματος. Επομένως, όταν αυτή η χάρη ενεργούσε μέσω του Δαβίδ, το πονηρό πνεύμα ησύχαζε.Εδώ η μορφή λάμπει μέσα από την ιστορία. Ο Δαβίδ, ο χρισμένος βοσκός στον οποίο αναπαύεται το Πνεύμα, που ησυχάζει το βασανιστικό πνεύμα με την παρουσία του, είναι τύπος του Χριστού του αληθινού Χρισμένου, του Βοσκού-Βασιλιά στον οποίο το Πνεύμα κατοικεί χωρίς μέτρο, που εκβάλλει τα ακάθαρτα πνεύματα με έναν λόγο. Και το δεύτερο μυστήριο είναι η ίδια η απόρριψη. Ο Σαούλ κράτησε 'τα καλύτερα από τα κοπάδια… για θυσία', και απορρίφθηκε· διότι 'το να υπακούει κανείς είναι καλύτερο από τη θυσία'. Όλη η οικονομία της σωτηρίας στρέφεται σε αυτό. Οι θυσίες της παλαιάς διαθήκης δεν μπορούσαν ποτέ να αφαιρέσουν αμαρτίες· αυτό που ο Θεός ζητούσε, και που ο άνθρωπος δεν μπορούσε να δώσει, ήταν τέλεια υπακοή. Αυτή η υπακοή ήλθε τελικά στον Υιό του Δαβίδ, που είπε, 'Ιδού, έρχομαι να κάνω το θέλημά Σου, Θεέ', και ήταν 'υπήκοος μέχρι θανάτου, και θανάτου σταυρού'. Η παρακοή του Σαούλ έχασε μια βασιλεία· η υπακοή του Χριστού κέρδισε μία — τη βασιλεία που 'δεν θα έχει τέλος'. Έτσι η άρπα που ησύχασε τον δαίμονα και ο θρόνος που φυλάχθηκε για τον Χριστό δείχνουν και τα δύο σε Αυτόν, τον Χρισμένο στον οποίο συγκλίνει όλη η ανάγνωση του Θεοδωρήτου: τον υπήκοο Βασιλιά στον οποίο το Πνεύμα κατοικεί και ενώπιον του οποίου κάθε πονηρό πνεύμα σιωπά.
Απαντήστε
Απόκριση
Άκουσε τον λόγο του Σαμουήλ σαν να λεγόταν σε εσένα, διότι είναι: 'Το να υπακούει κανείς είναι καλύτερο από τη θυσία, και το να ακούει κανείς καλύτερο από το λίπος των κριών'. Είναι εύκολο να προσφέρει κανείς στον Θεό τα πράγματα που επιλέγει — τα δώρα του, τις θρησκευτικές του παρατηρήσεις, 'τα καλύτερα από τα κοπάδια' που αποφάσισε να φέρει — ενώ κρατάει σιωπηλά το ένα πράγμα που πραγματικά πρόσταξε. Αυτό ήταν η καταστροφή του Σαούλ. Υπάκουσε εν μέρει, εφείσθη ό,τι ήθελε να φεισθεί, και ντύθηκε την παρακοή του ως ευλάβεια. Αλλά ο Θεός δεν τιμάται από προσφορά που έρχεται στη θέση της υπακοής· όπως λέει ο Θεοδώρητος, 'λατρεία αντίθετη προς το θέλημά Του είναι απαράδεκτη, και αιτία συμφορών'. Έτσι ρώτα τον εαυτό σου πού φέρνεις στον Θεό θυσίες αντί για υποταγή — πού είσαι γενναιόδωρος στα πράγματα που δεν ζήτησε και πεισματάρης στο ένα πράγμα που ζήτησε. Τότε μάθε από τη χρίση του Δαβίδ ότι ο Θεός δεν βλέπει όπως βλέπει ο άνθρωπος. Ο Σαμουήλ κοίταξε τον ψηλό γιο και ήταν σίγουρος· ο Θεός κοίταξε την καρδιά και επέλεξε το βοσκόπαιδο. Μην απελπίζεσαι αν είσαι μικρός, νέος, παραμελημένος, ο τελευταίος που καλείται από το χωράφι. Ο Κύριος βλέπει την καρδιά, και το Πνεύμα που δίνει μπορεί να ησυχάσει τους ίδιους τους δαίμονες. Πάνω απ' όλα, κοίταξε στον Υιό του Δαβίδ, τον αληθινό Χρισμένο, που ήταν υπήκοος μέχρι θανάτου για χάρη σου. Ρίξε τον κλήρο σου με την υπακοή Του· άφησε την άρπα του Πνεύματός Του να διώξει ό,τι σε βασανίζει· και δώσε Του όχι τα υπολείμματα του θελήματός σου αλλά το όλο.
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ω Κύριε, που δεν ευχαριστείσαι τόσο πολύ σε ολοκαυτώματα όσο στην υπακοή, και δεν βλέπεις το εξωτερικό ανάστημα αλλά την καρδιά: λύτρωσέ με από την αμαρτία του Σαούλ, που εφείσθη των καλύτερων από τα κοπάδια και ονόμασε την παρακοή του θυσία. Δίδαξέ με ότι το να υπακούω σε Σένα είναι καλύτερο από κάθε δώρο που θα επέλεγα να φέρω, και ότι λατρεία αντίθετη προς το θέλημά Σου δεν είναι καθόλου λατρεία. Πέρασες από τους ψηλούς και τους μεγαλύτερους για να χρίσεις τον νέο βοσκό, προτιμώντας τον μικρό από τον μεγάλο, το παιδί Δαβίδ από τους αδελφούς του, ώστε από το σπέρμα του να γεννηθεί ο Βασιλιάς της κτίσεως κατά σάρκα· θυμήσου και εμένα, αν και είμαι μικρός και παραμελημένος, και ας αναπαυθεί το Πνεύμα Σου επάνω μου. Όπως η χάρη που κατοικούσε στον Δαβίδ ησύχασε το πνεύμα που βασάνιζε τον Σαούλ, έτσι ας σιωπήσει η χάρη του Πνεύματός Σου κάθε πονηρό πράγμα που ταράζει την ψυχή μου. Και συμμόρφωσέ με τον αληθινό Χρισμένο, τον Υιό του Δαβίδ, που ήταν υπήκοος μέχρι θανάτου, και θανάτου σταυρού, ώστε να δώσω σε Σένα όχι τα υπολείμματα του θελήματός μου αλλά το όλο. Σε Σένα, ω Χριστέ ο Θεός μας, τον Χρισμένο Βασιλιά στον οποίο το Πνεύμα κατοικεί χωρίς μέτρο, με τον Πατέρα και το πανάγιο Πνεύμα, δόξα τώρα και αεί, και εις τους αιώνες των αιώνων. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →