← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Πράξεις

Πράξεις 8 — με τον Ματθαίο Χένρι

Πράξεις 8Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το σχόλιο του Ματθαίου Χένρι στο κεφάλαιο 8 των Πράξεων ανοίγει ένα παράθυρο στους εκπληκτικούς τρόπους με τους οποίους ο Θεός μετατρέπει τη δίωξη σε ευκαιρία. Σε αυτές τις σελίδες παρακολουθούμε την πρώιμη εκκλησία να αντιμετωπίζει σκληρή αντίθεση αλλά να ανακαλύπτει νέα πεδία για το ευαγγέλιο. Η προσεκτική έκθεση του Χένρι αποκαλύπτει τόσο το κόστος όσο και τον καρπό της πιστής μαρτυρίας. Καθώς ακολουθούμε τις σκέψεις του σήμερα, καλούμαστε να δούμε πώς η ταλαιπωρία μπορεί να σκορπίσει σπόρο που αργότερα φυτρώνει σε απροσδόκητα μέρη. Ας μας οδηγήσουν οι γνώσεις του βαθύτερα στην ιστορία του Φιλίππου, του Σίμωνα και των σκορπισμένων πιστών των οποίων οι δοκιμασίες έγιναν το ίδιο το μέσο προόδου του ευαγγελίου.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε λίγες ήσυχες στιγμές για να διαβάσετε ολόκληρο το κεφάλαιο 8 των Πράξεων. Προσέξτε την καταιγίδα που ξεσπά μετά τον θάνατο του Στεφάνου και την απροσδόκητη εξάπλωση του λόγου που ακολουθεί. Ακούστε το θάρρος των σκορπισμένων κηρύκων, τη δύναμη που συνοδεύει τη διακονία του Φιλίππου στη Σαμάρεια και τη χαρά που γεμίζει ολόκληρη την πόλη. Αφήστε την αφήγηση να κατασταλάξει πριν στραφείτε στις σκέψεις του Χένρι για τα ίδια αυτά γεγονότα.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Ερρίκος ανοίγει τη μελέτη εξετάζοντας τις αντιδράσεις στον μαρτυρικό θάνατο του Στεφάνου. Ι. Κάτι περισσότερο σχετικά με τον Στέφανο και τον θάνατό του· πώς στάθηκαν οι άνθρωποι απέναντί του — ποικιλοτρόπως, όπως γενικά σε τέτοιες περιπτώσεις, σύμφωνα με τις διαφορετικές αντιλήψεις των ανθρώπων για τα πράγματα. Ο Χριστός είχε πει στους μαθητές του, όταν αποχωριζόταν από αυτούς (Ιωάννης ιστ΄. 20), Εσείς θα κλάψετε και θα θρηνήσετε, αλλά ο κόσμος θα χαρεί. Σύμφωνα με αυτό εδώ υπάρχει, 1. Ο θάνατος του Στεφάνου χαιρετίστηκε από έναν — από πολλούς, χωρίς αμφιβολία, αλλά από έναν ιδιαίτερα, και αυτός ήταν ο Σαῦλος, ο οποίος αργότερα ονομάστηκε Παῦλος· συναίνεσε στον θάνατό του, συνευδοκῶν — συναίνεσε με ευχαρίστηση (έτσι σημαίνει η λέξη)· ευχαριστήθηκε με αυτόν. Έτρεφε τα μάτια του με αυτό το αιματηρό θέαμα, ελπίζοντας ότι θα σταματούσε την ανάπτυξη του Χριστιανισμού. Έχουμε λόγους να πιστεύουμε ότι ο Παῦλος διέταξε τον Λουκᾶ να εισαγάγει αυτό, προς ντροπή του εαυτού του, και δόξα στη δωρεάν χάρη. Έτσι ομολογεί τον εαυτό του ένοχο για το αίμα του Στεφάνου, και το επιδεινώνει με αυτό, ότι δεν το έκανε με λύπη και απροθυμία, αλλά με ευχαρίστηση και πλήρη ικανοποίηση, όπως εκείνοι που όχι μόνο κάνουν τέτοια πράγματα, αλλά έχουν ευχαρίστηση σε εκείνους που τα κάνουν. 2. Ο θάνατος του Στεφάνου θρηνήθηκε από άλλους (εδ. 2) — ευλαβείς άνδρες, τους οποίους κάποιοι κατανοούν ως εκείνους που ονομάζονταν κυρίως έτσι, προσήλυτους, ένας από τους οποίους ο ίδιος ο Στέφανος πιθανώς ήταν. Ή, μπορεί να ληφθεί πιο ευρέως· κάποιοι από την εκκλησία που ήταν πιο ευλαβείς και ζηλωτές από τους υπόλοιπους πήγαν και συνέλεξαν τα φτωχά συνθλιμμένα και σπασμένα λείψανα, στα οποία έδωσαν μια ευπρεπή ταφή, πιθανώς στο χωράφι του αίματος, το οποίο αγοράστηκε κάποτε για να θάψουν ξένους. Τον έθαψαν επίσημα, και έκαναν μεγάλο θρήνο γι’ αυτόν. Αν και ο θάνατός του ήταν μεγάλο πλεονέκτημα για τον ίδιο, και μεγάλη υπηρεσία στην εκκλησία, όμως τον θρήνησαν ως γενική απώλεια, τόσο καλά προικισμένος ήταν για την υπηρεσία, και τόσο πιθανό να είναι χρήσιμος τόσο ως διάκονος όσο και ως συζητητής. Είναι κακό σύμπτωμα αν, όταν τέτοιοι άνδρες αφαιρούνται, δεν λαμβάνεται κατά καρδίαν. Εκείνοι οι ευλαβείς άνδρες απέδωσαν αυτές τις τελευταίες τιμές στον Στέφανο, (1.) Για να δείξουν ότι δεν ντρέπονταν για την υπόθεση για την οποία υπέφερε, ούτε φοβούνταν την οργή εκείνων που ήταν εχθροί της· γιατί, αν και θριαμβεύουν τώρα, η υπόθεση είναι δίκαιη, και θα είναι τελικά νικηφόρα. (2.) Για να δείξουν τη μεγάλη αξία και εκτίμηση που είχαν για αυτόν τον πιστό υπηρέτη του Ιησοῦ Χριστοῦ, αυτόν τον πρώτο μάρτυρα για το ευαγγέλιο, του οποίου η μνήμη θα είναι πάντα πολύτιμη γι’ αυτούς, παρά την ατιμία του θανάτου του. Μελετούν να τιμήσουν εκείνον στον οποίο ο Θεός έθεσε τιμή. (3.) Για να μαρτυρήσουν την πίστη και την ελπίδα τους στην ανάσταση των νεκρών, και τη ζωή του μέλλοντος αιώνος. Στη συνέχεια, ο Ερρίκος στοχάζεται πώς ο διωγμός προώθησε την εμβέλεια του ευαγγελίου. Το αίνιγμα του Σαμψών ξαναλύνεται εδώ: Από τον τρώγοντα βγήκε τροφή, και από τον ισχυρό γλυκύτητα. Ο διωγμός που σχεδιάστηκε για να εξαλείψει την εκκλησία έγινε με την υπερισχύουσα πρόνοια του Θεού αφορμή για τη διεύρυνσή της. Ο Χριστός είχε πει, Ήλθα να βάλω πυρ στη γη· και εκείνοι νόμισαν, σκορπίζοντας εκείνους που είχαν ανάψει με εκείνο το πυρ, ότι θα το έσβηναν, αλλά αντί γι’ αυτό δεν έκαναν παρά να βοηθήσουν στη διάδοσή του. Ο Ερρίκος εξετάζει στη συνέχεια τη χαρμόσυνη υποδοχή του μηνύματος του Φιλίππου στη Σαμάρεια. (5.) Η ικανοποίηση που είχαν παρακολουθώντας και προσέχοντας το κήρυγμα του Φιλίππου, και η επιτυχία που είχε με πολλούς από αυτούς (εδ. 8): Υπήρχε μεγάλη χαρά σε εκείνη την πόλη· γιατί (εδ. 12) πίστεψαν τον Φίλιππο, και βαπτίστηκαν στην πίστη του Χριστοῦ, οι περισσότεροι από αυτούς, άνδρες και γυναίκες. Παρατήρησε, [1.] Ο Φίλιππος κήρυξε τα πράγματα σχετικά με τη βασιλεία του Θεοῦ, τη σύσταση εκείνης της βασιλείας, τους νόμους και τα διατάγματά της, τις ελευθερίες και τα προνόμιά της, και τις υποχρεώσεις υπό τις οποίες βρισκόμαστε όλοι να είμαστε πιστοί υπήκοοι εκείνης της βασιλείας· και κήρυξε το όνομα του Ιησοῦ Χριστοῦ, ως βασιλιά εκείνης της βασιλείας — το όνομά του, το οποίο είναι πάνω από κάθε όνομα. Το κήρυξε με τη διοικητική του δύναμη και επιρροή — όλα εκείνα με τα οποία έχει κάνει τον εαυτό του γνωστό. [2.] Ο λαός όχι μόνο πρόσεξε όσα είπε, αλλά τελικά τα πίστεψε, πείστηκε πλήρως ότι ήταν από τον Θεό και όχι από ανθρώπους, και παραδόθηκε στην καθοδήγηση και τη διακυβέρνησή του. Όσο για αυτό το βουνό, στο οποίο μέχρι τώρα λάτρευαν τον Θεό, και έθεταν μεγάλο μέρος της θρησκείας σε αυτό, τώρα ήταν τόσο αποσπασμένοι από αυτό όσο ποτέ δεν είχαν προσκολληθεί σε αυτό, και έγιναν οι αληθινοί προσκυνητές, που προσκυνούν τον Πατέρα εν πνεύματι και αληθεία, και εν ονόματι του Χριστοῦ, του αληθινού ναού, Ιωάννης δ΄. 20-23. [3.] Όταν πίστεψαν, χωρίς δισταγμό (αν και ήταν Σαμαρεῖτες) και χωρίς καθυστέρηση βαπτίστηκαν, ομολογώντας ανοιχτά την χριστιανική πίστη, υποσχέθηκαν να προσκολληθούν σε αυτήν, και τότε, πλένοντάς τους με νερό, εισήχθησαν επίσημα στην κοινωνία της χριστιανικής εκκλησίας, και αναγνωρίστηκαν ως αδελφοί από τους μαθητές. Μόνο άνδρες ήταν ικανοί να εισαχθούν στην ιουδαϊκή εκκλησία με περιτομή· αλλά, για να δείξει ότι στον Ιησοῦ Χριστό δεν υπάρχει ούτε άρρεν ούτε θήλυ (Γαλ. γ΄. 28), αλλά και τα δύο είναι εξίσου ευπρόσδεκτα σε αυτόν, το μυητικό διάταγμα είναι τέτοιο που οι γυναίκες είναι ικανές, γιατί αριθμούνται με τον πνευματικό Ισραήλ του Θεοῦ, αν και όχι με τον Ισραήλ κατά σάρκα, Αριθμ. α΄. 2. Και από αυτό συλλέγεται εύκολα ότι οι γυναίκες πρέπει να γίνονται δεκτές στο δείπνο του Κυρίου, αν και δεν φαίνεται ότι υπήρχαν μεταξύ εκείνων στους οποίους χορηγήθηκε πρώτα. [4.] Αυτό προκάλεσε μεγάλη χαρά· ο καθένας χάρηκε για τον εαυτό του, όπως εκείνος στην παραβολή που βρήκε τον θησαυρό κρυμμένο στο χωράφι· και όλοι χάρηκαν για το όφελος που έφερε έτσι στην πόλη τους, και ότι ήρθε χωρίς αντίθεση, το οποίο δύσκολα θα είχε γίνει αν η Σαμάρεια βρισκόταν εντός της δικαιοδοσίας των αρχιερέων. Σημείωσε, Η μεταφορά του ευαγγελίου σε οποιονδήποτε τόπο είναι ακριβώς θέμα χαράς, μεγάλης χαράς, για εκείνον τον τόπο. Εξαιτίας αυτού η διάδοση του ευαγγελίου στον κόσμο προφητεύεται συχνά στην Παλαιά Διαθήκη ως η διάχυση χαράς μεταξύ των εθνών: Ας ευφρανθούν τα έθνη και ας ψάλουν από χαρά, Ψαλμ. ξζ΄. 4· Α΄ Θεσσ. α΄. 6. Το ευαγγέλιο του Χριστοῦ δεν κάνει τους ανθρώπους μελαγχολικούς, αλλά τους γεμίζει με χαρά, αν ληφθεί όπως πρέπει· γιατί είναι ευχάριστα νέα μεγάλης χαράς για όλους τους λαούς, Λουκᾶς β΄. 10.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Χένρι ολοκληρώνει σημειώνοντας τον προνοιακό σκορπισμό των κηρύκων. 3. Ποιο ήταν το αποτέλεσμα αυτής της δίωξης: Σκορπίστηκαν όλοι στο εξωτερικό (εδ. 1), όχι όλοι οι πιστοί, αλλά όλοι οι κήρυκες, οι οποίοι στοχεύτηκαν κυρίως, και εναντίον των οποίων εκδόθηκαν εντάλματα για να συλληφθούν. Εκείνοι, θυμούμενοι τον κανόνα του Δασκάλου μας (όταν σας διώκουν σε μία πόλη, φύγετε σε άλλη), διασκορπίστηκαν με συμφωνία σε όλη την περιοχή της Ιουδαίας και της Σαμάρειας· όχι τόσο από φόβο για τα παθήματα (γιατί η Ιουδαία και η Σαμάρεια δεν ήταν τόσο μακριά από τα Ιεροσόλυμα ώστε, αν εμφανίζονταν δημόσια εκεί, όπως αποφάσισαν να κάνουν, η δύναμη των διωκτών τους θα τους έφτανε σύντομα εκεί), αλλά επειδή το θεώρησαν ως ένδειξη της Πρόνοιας για να σκορπίσουν. Το έργο τους ήταν αρκετά καλά τελειωμένο στα Ιεροσόλυμα, και τώρα ήταν καιρός να σκεφτούν τις ανάγκες άλλων τόπων· γιατί ο Δάσκαλός τους τους είχε πει ότι έπρεπε να είναι μάρτυρές του στα Ιεροσόλυμα πρώτα, και έπειτα σε όλη την Ιουδαία και στη Σαμάρεια, και έπειτα στα πέρατα της γης (κεφ. α΄ 8), και αυτή τη μέθοδο τηρούν. Αν και η δίωξη μπορεί να μην μας διώξει από το έργο μας, εντούτοις μπορεί να μας στείλει, ως υπαινιγμό της Πρόνοιας, να εργαστούμε αλλού. Οι κήρυκες σκορπίστηκαν όλοι εκτός από τους αποστόλους, οι οποίοι, πιθανώς, καθοδηγήθηκαν από το Πνεύμα να παραμείνουν στα Ιεροσόλυμα για κάποιο ακόμη διάστημα, όντας, από την ειδική πρόνοια του Θεού, προστατευμένοι από την καταιγίδα, και από την ειδική χάρη του Θεού ικανοί να αντιμετωπίσουν την καταιγίδα. Παρέμειναν στα Ιεροσόλυμα, ώστε να είναι έτοιμοι να πάνε όπου η βοήθειά τους χρειαζόταν περισσότερο από τους άλλους κήρυκες που στάλθηκαν να σπάσουν τον πάγο· όπως ο Χριστός διέταξε τους μαθητές του να πάνε σε εκείνους τους τόπους όπου ο ίδιος σχεδίαζε να πάει, Λουκάς ι΄ 1. Οι απόστολοι παρέμειναν μαζί περισσότερο στα Ιεροσόλυμα από ό,τι θα περίμενε κανείς, λαμβάνοντας υπόψη την εντολή και την αποστολή που τους δόθηκε, να πάνε σε όλο τον κόσμο και να μαθητεύσουν όλα τα έθνη. Δείτε κεφ. ιε΄ 6· Γαλ. α΄ 17. Αλλά ό,τι έγινε από τους ευαγγελιστές που έστειλαν λογιζόταν ως γινόμενο από αυτούς. Τέλος, ο Χένρι τονίζει τον θρίαμβο της θείας χάριτος επί της απάτης. [2.] Πόσο ισχυρή είναι η δύναμη της Θείας χάριτος, με την οποία οδηγήθηκαν στον Χριστό, που είναι η ίδια η αλήθεια, και ήταν, όπως μπορώ να πω, ο μεγάλος αποπλανητής. Με εκείνη τη χάρη που εργάζεται με τον λόγο, εκείνοι που είχαν αιχμαλωτιστεί από τον Σατανά οδηγήθηκαν σε υπακοή στον Χριστό. Όπου ο Σατανάς, ως ισχυρός άνδρας οπλισμένος, κρατούσε κατοχή του παλατιού και νόμιζε τον εαυτό του ασφαλή, ο Χριστός, ως ισχυρότερος από αυτόν, τον απέβαλε και μοίρασε τα λάφυρα· αιχμαλώτισε αιχμαλωσία και έκανε εκείνους τα τρόπαια της νίκης του, τους οποίους ο διάβολος είχε θριαμβεύσει. Ας μην απελπιζόμαστε για τους χειρότερους, όταν ακόμη και εκείνοι που είχε μαγέψει ο Σίμων ο Μάγος οδηγήθηκαν να πιστέψουν.
Απαντήστε

Ανταπόκριση

Πού στη ζωή σας η αντίθεση άνοιξε απροσδόκητα νέες πόρτες για μαρτυρία; Πώς η χαρά που περιγράφεται στη Σαμάρεια αμφισβητεί οποιονδήποτε φόβο μπορεί να έχετε για το μοίρασμα του ευαγγελίου; Με ποιους τρόπους μπορεί ο Θεός να σας καλεί να εμπιστευτείτε τους σκοπούς του όταν τα σχέδια διαταράσσονται;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε ἐλεήμον, Σὺ μετατρέπεις τὰ σχέδια τῶν ἐχθρῶν σὲ μονοπάτια διὰ τὸν λόγον Σου, διασκορπίζοντας τὸν λαόν Σου διὰ νὰ διακηρύξουν τὸν Χριστόν, ὥστε αἱ πόλεις νὰ δεχθοῦν τὸ εὐαγγέλιον μὲ μεγάλην χαράν. Ἐνδυνάμωσον ἡμᾶς διὰ τοῦ Πνεύματός Σου νὰ σταθοῦμε σταθεροὶ ἐν μέσω ἀντιξοοτήτων καὶ νὰ σπείρωμεν τὸν σπόρον τῆς σωτηρίας ὅπου κι ἂν μᾶς στείλῃς. Ἀπόδειξον τὴν χάριν Σου ἰσχυροτέραν πάσης ἀπάτης, καὶ κάμε ἡμᾶς ταχεῖς νὰ ἀκολουθήσωμεν τὴν ὁδηγίαν Σου εἰς νέους ἀγρούς, χάριν τῆς δόξης Σου. Ἀμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →